ปนิตา / มุมลับ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ครั้งแรกที่เจอกัน

ชื่อตอน : ครั้งแรกที่เจอกัน

คำค้น : ปราบพยศบงการรัก, ผู้ปกครอง, เด็กในอุปการะ, ปนิตา

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 290

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ธ.ค. 2560 11:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ครั้งแรกที่เจอกัน
แบบอักษร

            “มีกาแฟร้อน ๆ มาเสิร์ฟค่ะ” เป็นเสียงจากวัชมน ผู้ช่วยของณรงค์ฤทธิ์

            “โอ้โห! คุณมนยกมาเองเลยเหรอ อย่างนี้แม่บ้านก็ตกงานกันหมดสิ” เป็นเสียงแซวจากสุรยุทธ์

            “ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะคุณยุทธ์ มนก็แค่อยากมาต้อนรับว่าที่ท่านประธานของบริษัทด้วยอีกคนค่ะ” วัชมนตอบกลับพร้อมรอยยิ้มอย่างเป็นกันเอง

            “สวัสดีครับคุณมน ไม่ได้เจอกันนาน ยังสวยเหมือนเดิมเลยนะครับ” มหรรณพเอ่ยทักทายหญิงสาวผู้เข้ามาใหม่

            “ไม่ได้สวยอย่างเดียวนะครับ ความสามารถยังเต็มเปี่ยมอีกด้วย ไม่อย่างนั้นคุณณรงค์ฤทธิ์คงไม่เลื่อนจากเลขาฯ ให้ขึ้นมาเป็นผู้ช่วยผู้อำนวยการหรอก จริงไหมครับ” สุรยุทธ์ตอบกลับชายหนุ่ม แถมยังหันไปขอคำยืนยันจากณรงค์ฤทธิ์อีกด้วย

            “........” ไม่มีเสียงตอบกลับจากณรงค์ฤทธิ์ นอกจากรอยยิ้มจาง ๆ

            “คุณลูก้าร์จะเข้ามาทำงานประจำที่บริษัทหรือยังคะ มนว่าหลายคนคงอยากให้เป็นอย่างนั้นนะคะ” วัชมนเปลี่ยนประเด็นหันมาถามมหรรณพเกี่ยวกับเรื่องงาน

            “ถ้าคุณมนว่าดี ผมก็จะเข้ามาครับ” คำพูดอย่างไว้ลายชายหนุ่มเจ้าสำราญ ส่งให้กับหญิงสาวพร้อมกับรอยยิ้มในแววตาและใบหน้าที่ช่างมีเสน่ห์ตรึงใจหญิงสาวที่ได้พบเห็น จนทำเอาวัชมนถึงกับปลาบปลื้ม

            “อุ๊ย! คุณลูก้าร์อย่าหลอกให้มนดีใจเก้อนะคะ”

            “ผมจะหลอกคนสวย ๆ อย่างคุณมนได้ยังไงกันละครับ”

            “ถ้าอย่างนั้นก็ถือเป็นข่าวดีมากเลยนะคะ มีท่านประธานหนุ่มหล่อมานั่งทำงานที่นี่ รับรองพนักงานของเรา ทำงานกันถวายชีวิตแน่นอนเลยค่ะ”

            “ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่ขนาดนั้นหรอกมั้งครับ”

            “ขนาดนั้นสิคะ เพราะมนก็จะเป็นหนึ่งในนั้นค่ะ” สาวสวยตอบพร้อมกับรอยยิ้ม ก่อนจะขอตัวกลับไปทำงานของตนเองต่อ “มนต้องขอตัวกลับไปทำงานต่อนะคะ ถ้าต้องการอะไรเพิ่มเรียกใช้ได้ตลอดนะคะ ยินดีทำเพื่อท่านประธานเต็มที่ค่ะ”

            “ขอบคุณมากนะครับ” มหรรณพเอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้มอีกเช่นเดิม

            เมื่อวัชมนออกจากห้องประธานบริษัทไปแล้ว คุณสุรยุทธ์ก็นำเอกสารแต่งตั้งประธานบริษัทมาให้มหรรณพเซ็นรับตำแหน่ง เสร็จแล้วคุณณรงค์ฤทธิ์ก็สรุปงานคร่าว ๆ ให้กับชายหนุ่มฟัง นับเป็นการเริ่มสอนงานกันตั้งแต่วันแรกที่ทายาทหนึ่งเดียวของโคนเซอร์เข้าไปรับมอบตำแหน่งใหม่

            ารทำงานแบบเต็มตัวของท่านประธานบริษัทเริ่มขึ้นจนเลยล่วงมาถึงบ่ายคล้อย มหรรณพก็ยังคงอยู่กับกองแฟ้มงานที่ณรงค์ฤทธิ์นำมาให้อ่าน ก่อนที่จะต้องหมดสมาธิลง เมื่อคู่ควงอย่างดารินเดินเข้ามาในห้อง

            “ลูก้าร์คะ ดาคิดถึงคุณจังเลยค่ะ” เสียงจากดารินที่เดินเข้ามาสวมกอดชายหนุ่มที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ ในมือยังคงมีแฟ้มงานที่กำลังเปิดอ่านอยู่ “วันนี้จะเข้ามาที่บริษัทก็ไม่ยอมบอกกันบ้างเลย ดาจะได้มาเป็นเพื่อนยังไงละคะ”

            “แล้วคุณรู้ได้ยังไงครับ ว่าผมอยู่ที่นี่ พ่อคุณบอกเหรอ?” มหรรณพหมายถึงณรงค์ฤทธิ์ ที่เป็นพ่อของหญิงสาว

            “ไม่ใช่ค่ะ พ่อไม่ได้บอกอะไรดา แต่ว่าดาโทรเข้ามือถือคุณแล้วไม่มีคนรับ ดาก็เลยโทรเข้าบ้านคุณมายังไงละคะ ป้าแจ่มเลยบอกว่าวันนี้คุณเข้าบริษัทค่ะ” ดารินหมายถึงคุณแม่บ้านอาวุโสประจำคฤหาสน์โคนเซอร์

            “แล้วคุณมานี่มีธุระอะไรกับผมหรือเปล่าครับ”

            “แหม..ต้องมีธุระด้วยเหรอคะ ดาถึงมาหาคุณได้น่ะ พูดอย่างนี้ดาจะน้อยใจแล้วนะ” หญิงสาวดึงเก้าอี้หนังตัวใหญ่ เพื่อให้ชายหนุ่มที่เอาแต่นั่งจับจ้องอยู่กับแฟ้มงานตรงหน้า หันมามองเธอเต็มตา ก่อนที่จะถือโอกาสนั่งตักของท่านประธานบริษัทอีกด้วย

            “ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น ก็แค่เห็นว่าคุณพยายามที่จะตามหาผม ก็คิดว่าอาจจะมีอะไรด่วนต่างหากละครับ”

            “เรื่องด่วนก็คือ เรื่องที่ดาคิดถึงคุณนี่ละค่ะ”

            “โอ้โห! ฟังแล้วชื่นใจจังเลย อย่างนี้ต้องให้อะไรเป็นของรางวัลดีนะ”

            “พาดาไปเที่ยวหน่อยสิคะ ดาเหงาจังเลยค่ะ”

            “อะแฮ่ม..” เสียงกระแอมดังขึ้นจากผู้เป็นพ่อ ทำให้ดารินรีบลุกขึ้นจากตักของเจ้าของห้อง

            ณรงค์ฤทธิ์ได้รับรายงานจากวัชมนว่า ลูกสาวสุดที่รักของเขามาที่บริษัท แถมตอนนี้ยังอยู่ในห้องท่านประธานบริษัทอีกด้วย ผู้อำนวยการอย่างเขาจึงต้องเดินมาดู ด้วยเกรงว่าลูกสาวของตนเองจะเข้ามารบกวนการทำงานของมหรรณพ

            “ลูกสาวอุตส่าห์มาที่บริษัท พ่อก็คิดว่าจะมาหาพ่อ ที่ไหนได้มาถึงก็ตรงเข้าห้องท่านประธานเลย”

            ได้ยินประโยคจากผู้เป็นพ่อ ดารินก็รีบเดินปรี่เข้าไปเกาะแขนและหอมแก้มอ้อนพ่อของตนเอง

            ฟอด / “แหม คุณพ่อขากลับบ้านเราก็ได้เจอกันอยู่แล้วนี่คะ แต่ลูก้าร์นี่เขาไม่ได้อยู่บ้านเดียวกับเราเสียหน่อย ดาก็เลยคิดถึงเขามากเป็นพิเศษนิดนึง เลยต้องมาหาก่อนยังไงละคะ”

            “หึหึ ดูเอาแล้วกันนะหลานชาย อ้อนขนาดนี้อาจะว่าอะไรลงดีล่ะ?”

            “ฮ่าฮ่า ก็ไม่ต้องว่าอะไรสิครับ” มหรรณพตอบกลับ

            “แต่ว่ายัยดาเขามารบกวนการทำงานของหลานชายน่ะสิ”

            “ไม่รบกวนหรอกครับ ผมว่าจะพักอยู่พอดี แล้วค่อยเอาเอกสารพวกนี้กลับไปอ่านต่อที่บ้าน ตอนนี้อ่านจนตาลายไปหมดแล้วครับ”

            “เห็นไหมคะคุณพ่อ ดาไม่ได้มากวนอะไรลูก้าร์เสียหน่อยค่ะ” ดารินหันมายิ้มร่าบอกพ่อของเธอ

            “ถ้าอย่างนั้น ก็ตามสบายนะ แล้วแต่หลานชายละกัน” ณรงค์ฤทธิ์ตอบกลับประธานหนุ่ม ก่อนจะหันมากำชับลูกสาวคนสวย “วันนี้อย่ากลับดึกนักนะลูก เดี๋ยวจะไม่ได้เจอพ่ออย่างที่พูด”

            “ค่ะ คุณพ่อ”

            ณรงค์ฤทธิ์เดินออกจากห้องไป มหรรณพก็เก็บของ เตรียมหอบแฟ้มกลับไปอ่านต่อที่บ้าน อย่างที่บอก

            “มาค่ะ ดาช่วยถือ” ดารินเดินไปแบ่งแฟ้มเอกสารที่ชายหนุ่มพยายามหอบกลับไปให้หมดจนดูพะรุงพะรัง

            “ขอบคุณครับ” สองหนุ่มสาวช่วยกันหอบแฟ้มเอกสารออกจากห้องทำงาน เดินตรงไปที่ลิฟต์

            “คุณมหรรณพครับ” เสียงเรียกจากสุรยุทธ์ดังขึ้นเรียกให้ชายหนุ่มเจ้าของชื่อหันไปมองหาต้นเสียง

            “ครับคุณอา”

            “จะกลับแล้วเหรอครับ”

            “ครับ ว่าจะเอาเอกสารพวกนี้กลับไปอ่านต่อที่บ้าน ตอนนี้ขอพักหน่อยครับ ตาลายไปหมดแล้ว”

            “ฮ่าฮ่า ของอย่างนี้มันต้องค่อยเป็นค่อยไป อย่าหักโหมมาก ยังมีเวลาให้เรียนรู้ครับ แค่วันนี้คุณเริ่มต้นก็นับว่าดีแล้ว”

            “ครับ แล้วคุณอามีอะไรกับผมหรือเปล่าครับ”

            “อ้อ! เกือบลืม พอดีว่าผมได้คุยกับหนูบัว วันนี้เธอสอบวันสุดท้าย มะรืนก็จะกลับไปจังหวัดน่าน จะกลับลงมากรุงเทพฯ อีกครั้ง ก็สิ้นเดือนหน้าโน่นเลยครับ ผมเลยมาถามว่าคุณสะดวกให้หนูบัวมาพบช่วงไหนครับ จะก่อนเธอกลับไปน่านหรือว่าหลังจากที่เธอกลับมาแล้วดี”

            “พรุ่งนี้เลยก็ได้ครับ ให้เธอเข้ามาที่บริษัทนี่ละ สักสิบโมงเช้าก็ได้ครับ”

            “โอเค แล้วผมจะบอกเธอให้ครับ” สุรยุทธ์รับคำแล้วเดินจากไป

            “ใครกันคะ หนูบัว?”

ความคิดเห็น