Hunny Exo

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รุ่นพี่ ครั้งที่44 พร้อมเสมอ

ชื่อตอน : รุ่นพี่ ครั้งที่44 พร้อมเสมอ

คำค้น : รุ่นพี่เซ็กส์เฟรน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.4k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ธ.ค. 2560 21:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รุ่นพี่ ครั้งที่44 พร้อมเสมอ
แบบอักษร

​(เกล พาท)

"เดี๋ยวสิ...นี่อย่าพึ่ง...ฟังกันหน่อยสิโว้ยยนยยยย..."

ณ เวลานี้และตอนนี้หัวใจผมเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูกทำไมกันนะเพราะเรื่องที่จะบอกพ่อนี่สิน่าตื่นตกใจจะตายจะให้ไปสารภาพกับพ่อว่าผมมีแฟนและคบกันมาแล้วเกือบครึ่งปีอีกอย่างแฟนผมก็เป็นผู้ชายด้วยพระเจ้า!

"นี่...อย่ามากลัวเอาตอนนี้สิ...ไม่ลองจะรู้หรอ...หือม์..."ผมเงียบทันที่และปล่อยตัวให้ไอชายลากผมเข้าบริษัทพ่อของผมอย่างว่าง่าย มือหนาๆที่กอบกุมมือบางๆอย่างผมทำไมมองแล้วดูอบอุ่นแถมได้สัมผัสอีกด้วยมันอบอุ่นไปทั้งตัวอย่างบอกไม่ถูก

"อย่าเหม่อสิ...มันอยู่ตรงหน้าเราเองนะ...ถ้าไม่ลองคว้าไว้ตอนนี้โอกาส...จะไม่มีอีกแล้วนะ...เข้าใจรึเปล่า..."ผมหันไปมองหน้าไอชายที่บ่งบอกว่าต้องลองสักครั้งสิผมมองหน้ามันสลับกับบานประตูห้องทำงานของพ่อผมที่กำลังยืนอยู่ตอนนี้

"แล้วถ้า...ป๊า..บอกว่า...ไม่ละ..อ๊ะ.."ริมฝีปากหนาประกบลงบนปากของผมอย่างเบาๆทำเอาผมตาค้างไปพักนึงแต่จูบนี้มันแค่ประกบจูบแค่แนบริมฝีปากกันแต่ไม่ได้สอดลิ้นเข้ามาแต่อย่างใด ก่อนที่ร่างสูงจะค่อยๆถอนริมฝีปากออกจากผมและหันมาสบตากัน

"ต้องไม่มีคำว่า..ไม่ได้สิ.."ผมพยักหน้าเป็นว่าเข้าใจทันที แค่จับมือกันไว้และตั้งใจว่าต้องทำได้ในความคิดผมเพียงเท่านี้น่าจะเพียงพอผมจึงเปิดประตูเข้าไปทันที

แกร๊ก!

"อ่าว...เกล...มาทำอะไรละ..ไม่อยู่ห้องทำงานละเนี่ย..หือม์..."ทันทีที่ประตูเปิดออกผมมองผู้เป็นพ่อที่มองผมด้วยความรักและความเอ็นดูที่มองผมอย่างไม่วางตา

"ป๊า...คือว่า...เกลมีไรจะบอก.."ผมบอกกับผู้เป็นพ่อที่พยักหน้าให้และรับฟังผมและตั้งใจฟังอย่างตั้งใจ

"เอา...พูดมาสิป๊าฟังอยู่...มีอะไรละ..."ผมมองพ่อผมที่ท่านคอยมองหน้าผมและนั่งบนเก้าอี้ทำงานคอยรอสิ่งที่ผมกำลังจะบอก

"เกลมีแฟนแล้วนะครับ...คบกันมาหกเดือนกว่าๆแล้ว..."ผมพูดเสียงแบบเบาๆแต่ว่าตั้งใจพูดให้ท่านฟังอย่างได้ยินชัดพ่อผมเองก็มองหน้าแล้วก็ยิ้มแบบเชิงว่า เอ้า ก็มีไปสิจะบอกทำไม ประมาณนี้ แต่ว่าไม่ใช่แบบนั้น...

"อ่าว...แล้วจะบอกป๊าทำไมละลูก.."

"มันไม่ใช่แบบนั้นนะป๊า...คือแฟนผมเค้า...เอ่อ...เค้าเป็น...เอ่อ..เป็น"

แกร๊กกก!

"เป็น...ผู้ชายครับ.."

ผมหันไปมองที่ประตูถูกเปิดออกทันทีเพราะไอชายเป็นคนเปิดเข้ามาและพูดขึ้นทำให้ผมหน้าถอดสีทันทีไท่กล้าสบตากับผู้เป็นพ่อเลยตอนนี้ท่านจะทำหน้ายังไงนะ ร่างสูงของไอชายเดินตรงมาที่ผมและหยุดยืนอยู่ข้างๆผมทันที

"ผมเองครับ...ที่เป็นแฟนของลูกคุณผู้บริหาร..."ผมก้มหน้าก้มตาทันทีตอนนี้อยู่ในสภาวะเคร่งเครียดมากจนหัวแทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว

"คุณเองหรอ...คุณชายนี่ที่มาจากเมืองไทยใช่มั้ยหล่ะ...อยู่แผนกหัวหน้าวิศวกร...ฝีมือเข้าขั้นดีเยี่ยม...ไงถึงมาตกหลุมรักลูกชายผมได้ละ..."ผมค่อยๆเงยหน้ามองพ่อสีหน้าและท่าทางท่านเปลี่ยนไปราวกับฟ้ากับเหวน่ากลัวซะจนอยากจะเตลิดหนีสายตาจับจ้องที่ไอชายอย่างเขม็ง

"ไม่รู้สิครับ...เจอกันครั้งแรกที่มหาลัยอยู่ที่เมืองไทยผมก็รู้จักเค้าในฐานะรุ่นน้อง...และต่อมาก็ได้พูดคุยกัน...ผมเองก็ไม่ทราบครับ..ว่ารักเกลตอนไหน...แต่ตอนนี้ทราบแล้วละครับว่าผมรักเค้ามากในเวลานี้และตอนนี้ครับ..."

"พูดอย่างกับจะมาขอลูกผมเเต่งงานอย่างไงอย่างงั้น..."

"ครับ..."เพียงคำเดียวที่ออกมาจากไอชายทำให้ผมหันควับและจับจ้องที่หน้าทันอย่างหวันๆมือหนาค่อยๆเอื้อมมาจับมือผมไว้อย่างแนบแน่นและบีบเบาๆ

"คุณมีหลักประกันอะไรที่จะมาขอลูกผมแต่งงานไม่ทราบ...คุณอย่าลืมสิ...ว่าลูกผมเป็นผู้ชายนะ...คนอื่นจะมองกันยังไง..."นั่นสิพ่อผมพูดก็ถูกหน้าผมตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากในใจสักเท่าไหร่มันเริ่มท้อแท้ขึ้นมาแล้วสิ

"ผมไม่ได้ใช้ให้คนอื่นมองความรักของผมให้เป็นเครื่องมือตัดสินใจว่าผมจำเป็นต้องคบหรือไม่คบหรอกนะครับ...ผมใช้ใจในเกณฑ์ตัดสินต่างหากว่าผมต้องการใช่ชีวิตร่วมกับผู้ชายคนนี้...ผมไม่ต้องการให้คนอื่นมองว่าเราสองคนจะเป็นยังไง...ส่วนเรื่องหลักประกัน...ผมรับรองว่าเกลจะไม่ลำบากแน่นอน.."ผมมองไอชายที่พูดด้วยความมั่นใจในตัวเองอย่างมาก ผมเลือกคนไม่ปิดจริงๆใช่มั้ย

"คุณพูดโดนใจผมจริงๆ...มันก็จริงสินะ...คนมันรักกัน...ก็ไม่ได้ให้ใครมาตัดสินว่าเหมาะสมรึเปล่า...ผมเองก็เหมือนกัน..ไม่อยากจะตัดสินอะไรหรอก...ถ้าลูกผมปลอดภัยและมีความสุขถ้าได้อยู่กับคุณ..ผมก็ห้ามเค้าไม่ได้...ใช่มั้ยเกล..ลูกตัดสินใจแล้วใช่มั้ย..."ผมมองผู้เป็นพ่อผ่านนํ้าใสๆที่มันล้นออกมาจากดวงตานํ้าใสๆเริ่มเอ่อล้นออกมาแทบจะกลั้นไว้ไม่อยู่

"ครับ....เกลตัดสินใจแล้ว...เกลเลือกผู้ชายคนนี้ครับ..ป๊าอนุญาติให้เกลคบกับเค้าเถอะนะครับ...เกลขอสิ่งนี้สิ่งเดียว..ที่ผ่านมาเกลไม่เคยขอป๊าเลยนะครับ..เกลขอแค่นี้เองนะ.."ผมพูดพร้อมกับสายนํ้าที่หลั่งไหลออกมาจากดวงตาพลางก้มหน้าพูดอ้อนวอนเพียงแค่ เพียงแค่ผมขอใช่ชีสิตร่วมกับผู้ชายคนนี้เเค่เท่านี้ผมไม่ขออะไรไปมากกว่านี้แน่

พ่อผมค่อยๆลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงานและเดินอ้อมโต๊ะทำงานและเดินเข้ามาหาผมพร้อมกอดยกแขนขึ้นและสวมกอดผมทำเอาผมตกตะลึงแค่เพียงเล็กน้อย

"เห้อ...ไอลูกคนนี้มันยังไงกัน...นานแล้วนะที่ไม่เคยขออะไรจากป๊าเลย..เหมือนแม่แกจริงๆ...ป๊าเข้าใจ...ถ้าลูกเลือกแบบนี้..ป๊าก็ตกลง...แต่ถ้าวันใดวันนึง...เกิดมีอะไรขึ้นมา...ถ่องไว้นะเกลยังมีป๊ากับแม่เสมอ..."

"ฮรึก...อึก...ป๊าตกลงแล้วใช่มั้ย...ฮรึก..ป๊าอนุญาติแล้วใช่มั้ยอ่ะ...ฮืออ..ขอบคุณครับ...ขอบคุณที่ตกลงนะป๊า...ฮรึก...อึก..."ผมสวมกอดตอบผู้เป็นพ่ออย่างแนบแน่นนํ้าเอ่อล้นออกมาด้วยความดีใจ ก่อนที่จะผละอ้อมกอดออกผมมองหน้าผู้เป็นพ่อท่านพยักหน้าเบาๆก่อนจะใช่นิ้วปาดนํ้าตาให้ผม

"อื้ม...ชีวิตต่อจากนี้...ป๊าให้ลูกเลือกกำหนดเองเลย...และคุณ...ผมฝากด้วยละ...เมื่อไหร่ที่ลูกผมมีนํ้าตาและกลับมาหาผม...วันนั้นคุณเจอกับผมแน่...ผมฝากด้วยละ..."พ่อผมมองหน้าไอชายที่อมยิ้มและพยักหน้าให้กับพ่อผม ส่วนผมเองก็พยายามหยุดร้องและปาดนํ้าตาออกและยิ้มแย้มดีใจจนแก้มปริแทน

"ครับ...เชื่อใจผมได้เลย...ผมจะดูแลเกลให้ดีที่สุดครับ..."

"หึ...ฝากด้วยนะ..."















"บอกข่าวดีกับไอพวกนั้นกันเถอะ..."

"เอ่อ...จะดีหรอ..."

"ดีสิ...มันนั่งจะเป็นหุ่นอยู่แล้ว...มันรอฟังอยู่นะ.."

ผมหันไปมองทั้งสี่คนที่แต่ละสายตาจับจ้องผมและไอชายอย่างไม่วางตาจะเป็นใครไปได้คงต้องเป็นไอเฟมเพื่อนซี้ผมและอีกสามคนที่เหลือไอพวกพี่ๆเพื้อนซี้ไอชายนั่นแหละ

"ไอชาย...มึงบอกพวกกูสักทีสิ...กูรออยู่นะ..."ผมมองพี่เบสที่รีบเร่งไอชายทันทีผมเองก็หุบยิ้มไม่ได้จริงเพราะสีหน้าแต่ละคนอย่างกับเด็กคอยฟังผู้ใหญ่พูด

"เออๆ...คือ...กูไปขอพ่อของเกลมาแล้ว...แล้าเค้าก็...ยอมตกลงให้กูกับเกล..คบกันได้.."มือของไอชายคอยจับที่มือผมตลอดแถมยังมองหน้าผมตลอดทุกถ้อยคำที่พูดออกมา

"เห้ย!...จริงดิ...แล้วจะแต่งเมื่อไหร่ดีวะมึง...ฮะๆๆ..."ผมมองพี่วีพูดขึ้นพร้อมกับหัวเร่ะออกมาว่าให้ผมกับไอชายรีบแต่งกันไวๆ

"จะบ้าหรอ...ใช้สมองคิดป่าววะเนี่ย...พึ่งขอวันนี้..จะแต่งแล้วหรอ...ถ้าจะย้านะ..."ไอเฟมพูดขึ้น

"มันก็ไม่ตายหรอกโว้ย!...ขอวันนี้แต่งพรุ่งนี้ก็ได้..โธ่...เด็กน้อยคิดน้อยไปนะ..."พี่วีเถียงกลับพร้อมกับพลักไหล่ไอเฟม

"ไม่ได้โว้ยยยยย!...ต้องดูใจกันไปยาวๆ...สมองหมาเท่านั้นแหละคิดสั้นๆแค่นี้..."ไอเฟมเถียงกลับพร้อมกับพลักคืน

"อ่าวไอนี่...วอนตีนกูซะแล้ว...ต่อยกะกูมั้ยละ...เอาม้ะๆ...มาๆ"

"อ่าว...กลัวหรอ...มาสิคร้าบบบ.."

ทุกคนต่างมองทั้งสองเถียงกันอยู่นานก่อนที่จะเริ่มลงมวยกันกลางห้องนั่งเล่นและต่อหน้าทุกคน

"หยุดเลยมึงทั้งสองตัว...ถ้าจะต่อยกัน..เชิญด้านนอก...ไอสาสเถียงกันจนกูรำคาญละ..."

"เออ...ไอชายมึงพูดถูก...กูหนวกหูเหมือนกัน..."ผมมองพี่ต้นที่พูดเสริมขึ้นมา และผมเองก็อดขำไม่ได้เพราะทั้งไอเฟมและพี่วียังคงไม่เลิกลาแกล้งพลักกันไปมาและใช้ไหล่กระแทกใส่กันพร้อมกับหายใจฟึดฟัดใส่กันอย่างเป็นระยะๆ

"โอ้ย!...มึงกระแทกไหล่ใส่กูก่อนนะ...ไอห่านี่..."

"มึงก็เหมือนกันแหละ...ไอรุ่นพี่สมองกวงเอ้ยย...ชิส์!..."

"ไอ้สัสยังไม่หยุดกันอีก...ถ้าไม่หยุดนะ...กูจะจับพวกมึงใส่ตระกร้าครอบปากเลย...จะได้เลิกกัดกันสักที..."

"เยี่ยม!..."ไอพี่เบส

"กูเห็นสมควรว่าน่าจะทำตอนนี้เลย"ไอ้พี่ต้น

ผมมองทุกคนต่างตอบพร้อมกันเป็นเสียงเดียวว่าน่าจะหาตะกร้อมาครอบปากไอพี่วีและไอเฟมนะเพรามันด่าและกัดกันได้ทุกวี่ทุกวัน แต่ก็ไม่ได้รุนแรงเท่าไหร่เหมือนด่ากันเล่นๆแต่ว่าจะดูจริงจังเพราะส่วนใหญ่ไอเฟมพูดไม่ค่อยเข้าหูพี่วีแกเท่าไหร่

"อย่าไปสนใจเลยเนอะเตี้ย...เข้าใจมั้ย...ปวดสมองเปล่าๆ..."

จุ๊บ!

"อ๊ะ!...ทำบ้าอะไร!...คนเยอะเยะ..."ผมจับที่แก้มของตัวเองทันทีที่ถูกหอมเมื่อกี้ปละหันหน้าไปหาไอชายที่ยิ้มอย่างไม่รู้สึกรู้สาแต่ผมนี่สิอายแทบจะแทรกแผ่นดินหนีแล้ว อ้ากกกก!

"ฮิ้ววววววววว!....จะถ่ายหนังสดให้กูดูอีกมั้ยวะไอชาย...ฮะๆๆๆๆๆ...กูอยากดูอีก.."

"ไอสัสต้น...ดูตีนกูเถอะมึง..."







​ติดตามตอนต่อไป

​ขอบคุณที่ติดตามคร้าา ถ้ามีเวลาจะมาอัพให้อีกนะจร้าาา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น