babymai

ขออนุญาตติดเหรียญบางตอนนะคะ สถานะ:จบแล้วว!! ถ้าชอบก็กดถูกใจ กดดาวให้ด้วยนะค่า😘 ขอบคุณที่ติดตามค่าา ขอบคุณทุกกำลังใจดีๆนะคะ 🙏🙏🙏

ชื่อตอน : Ep13:ทะเลใจ

คำค้น : น้องหมอครับพี่หมอมาจีบ ตุลย์มีน เมษกันย์ ความรัก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ธ.ค. 2560 21:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep13:ทะเลใจ
แบบอักษร



ตอนนี้พวกเราแยกย้ายกันไปเที่ยวครับพี่เมษกับกันย์ไปเที่ยวที่ตลาดใกล้ๆส่วนผมกับพี่ตุลย์ขออยู่ที่นี่ดีกว่าครับ เที่ยวเดินรอบๆหาดมันให้ความรู้สึกดีจะตายเวลาที่เท้าเปล่าๆสัมผัสพื้นทราย..แต่ต้องตอนเย็นๆนะครับ...คือถ้าเท้าเปล่าเดินบนพื้นทรายช่วงบ่ายมีไหม้แน่ๆครับ แดดประเทศไทยแรงแค่ไหนคุณก็รู้ดี



"หนูจะไปเล่นน้ำไหมหื้มม" เสียงพี่ตุลย์เอ่ยถามผมพร้อมรอยยิ้มละมุน ผมส่ายหัวเบาๆแล้วยิ้มตอบ ก็ยังไม่อยากเล่นน้ำนี่ครับ รอให้แดดอ่อนกว่านี้ก่อน


"งั้นไปนั่งตรงนั้นกัน" พูดจบร่างสูงก็เดินมาจับมือผมแล้วพาเดินไปที่ใต้ต้นไม้ที่ให้ร่มเงาพอที่จะให้คนสองคนนั่งด้วยกันได้ร่างสูงนั่งลงกับพื้นแล้วรั้งให้ผมนั่งลงบนตักพร้อมโอบกอดเอวผมไว้



ผมก้มหน้าหงุดมุดอกแกร่ง...ก็จะไม่ให้ก้มได้ไงล่ะครับ คนมองเต็มเลยอ่ะ บางคนก็ยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูป บางคนมองยิ้มๆ บางคนมองอย่างกะผมและพี่ตุลย์เป็นตัวประหลาด งื้อออ


"นั่งตักพี่อายคนอื่นหรอครับ...." แหน่ะ!! ไอ้ผัวบ้านี่ก็ทำเสียงอ่อยเหมือนงอนๆผมซะงั้น หื้มม!! เดี๋ยวแม่ก็เชือดซะหรอก..พูดเล่นนคร้าบบ แหะๆ



"งื้ออ!! หนูเขิน" ผมเงยหน้าแดงๆขึ้นมองอีกคนแววตาของพี่ตุลย์เต็มไปด้วยความสุข ความละมุนแต่ก็แฝงแววตาขบขันเอาไว้ด้วย งื้ออ!! ไอ้พี่บ้า 


"น่ารัก รู้ตัวไหมหื้มม" พี่ตุลย์เริ่มสร้างโลกส่วนตัวแล้วครับ..ร่างสูงจับปลายคางผมให้เชิดขึ้นพร้อมก้มมองลงมาด้วยแววตาลึกซึ้ง ปากหนาพร่ำพูดบอกว่าผมน่ารัก น่ากอด น่าขย้ำ บลาๆๆ งื้ออ-//////-



"พี่ตุลย์อ่ะ!!" ผมโผล่เข้าโอบกอดรอบคอร่างสูงแน่น ไม่สนแล้วครับว่าใครจะมองยังไง แค่ตอนนี้ผมมีคนๆนี้อยู่ข้างๆคอยโอบกอดคอยบอกรักผมแค่นี้ก็เพียงพอแล้วครับ ผมรักพี่ตุลย์มาก...รักมากจริงๆครับคนนี้


"หนูนั่งรอพี่ตรงนี้แปบนึ่งนะครับ เดี๋ยวพี่มา ฮึบบ" ร่างสูงเอ่ยพร้อมรั้งตัวผมให้นั่งทับรองเท้าแตะที่อีกคนถอดออกไว้ 

อะไรกัน....กลัวผมเปื้อนทรายขนาดนั้นเลยหรอครับ อูยย...ผมรู้แล้วครับทรายตรงนี้มีความร้อนอยู่นิดๆ แล้วคนตัวสูงนี่นั่งให้ผมทับตักนาน งื้ออ คงร้อนก้นแย่เลย



ผมมองตามหลังอีกคนที่เดินห่างออกไปเล็กน้อย..เดาว่าน่าจะไปหาอะไรมารองที่พื้นทรายนี่ล่ะมั้งครับ...งื้ออออ น่ารักจริงๆเลย 

ผมนั่งรอพี่ตุลย์สักพักก็กลับมาพร้อมเสื่อเล็กๆผืนหนึ่งและขนมขบเคี้ยวบวกกับน้ำและอื่นๆอยู่จำนวนมากพอที่คนสองคนจะกินอิ่มที่ถูกจัดเรียงไว้ในตระกร้า



"คนดีลุกก่อนนะครับ" ร่างสูงบอกผมพร้อมยืนตระกร้าให้ผมเชิงว่าถือเอาไว้หน่อย..ผมรับมาพร้อมกับยืนขึ้นแล้วถอยออกไปข้างๆร่างสูงปูเสื่ออย่างใจเย็นแล้วเอื้อมมือมาหยิบตระกร้าไปถือเอาไว้เองพร้อมกับรั้งตัวผมให้นั่งลงตามอีกคน



"พี่ตุลย์ไปหาของพวกนี้มาจากไหนอ่ะ" ผมเอ่ยถามเพราะรู้สึกสงสัย...จะว่าซื้อมาก็คงไม่ใช่เพราะเวลาที่พี่ตุลย์ใช้แค่ไม่ถึง20นาที ร่างสูงยิ้มกว้างพร้อมแกะขนมแล้วยื่นมาให้ผม ผมรับมาแล้วหยิบขึ้นมากิน


"พี่ให้คนที่บ้านเตรียมไว้หน่ะ อะ อ้ามมม" ตอบด้วยรอยยิ้มและหยิบขนมขึ้นมาป้อนผมพร้อมทั้งทำเสียงเหมือนป้อนเด็กเล็กๆ งื้ออน่ารัก ผมงับขนมในมือพี่ตุลย์แล้วเคี้ยวตุ่ยๆอย่างอร่อยและไม่ลืมหยิบป้อนอีกคนเช่นกัน



"คนดีรู้ไหมครับ" หลังจากกินขนมที่ผมป้อนร่างสูงก็หยิบแหวน...ครับแหวนที่ถูกซ่อนอยู่ในกล่องเล็กๆที่อยู่ในตระกร้าขึ้นมา...ผมนิ่งอึ้งเหมือนทำอะไรไม่ถูกเลยครับ เหมือนโดนหยุดสต๊าฟไว้ที่จุดนี้เวลานี้...



"พี่รักหนูมากนะครับคนดี หมั้นกับพี่ก่อนนะครับ" ร่างสูงเอ่ยพร้อมบรรจงสวมแหวนลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของผมพร้อมทั้งกดจูบลงบนมือเรียวของผมเบาๆแล้วผละออกมามองตาของผมที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำใสๆ ฮึกกก....มันร้องออกมาเองนะครับ



"โอ๋ๆๆคนดี ไม่ร้องนะคะ" ผมถูกโอบกอดและปลอบด้วยผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าแฟน..และตอนนี้ก็เป็นคู่หมั้นหมาดๆของผม ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาอย่างเปี่ยมล้นอดไม่ได้ที่ผมจะซุกกายเข้าหา ผมในตอนนี้รู้สึกตื้นตันมากและรู้สึกจะยังหาเสียงของตัวเองไม่ได้



ทั้งการกระทำคำพูดและแววตาของพี่ตุลย์มันเปี่ยมไปด้วยความสุขมันให้ความรู้สึกที่ว่าจริงใจ มันทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นมาก มันทำให้ผมรู้ว่าผมคิดไม่ผิดจริงๆที่เลือกจะรักผู้ชายคนนี้ 

ร่างสูงยังคงโอบกอดและลูบหลังผมเชิงปลอบไปมาเมื่อเห็นว่าผมหยุดสั่นแล้วก็ผละออกมายกมือขึ้นมาเช็ดคราบน้ำตาออกให้ผมอย่างแผ่วเบาแล้วกดจูบซ้ำตรงหางตาของผมและรีบผละออกอย่างรวดเร็ว...อ่าาก็นี่มันที่สาธารณะนี่ครับ..งื้อออ-////-




"หยุดร้องแล้วสวมแหวนคืนให้พี่สิครับ" ผมรับแหวนเงินเกลี้ยงเกาที่ภายนอกดูเรียบๆแต่ข้างในวงแหวนสลักชื่อของผมและพี่ตุลย์ไว้ด้วยรอยยิ้มและแววตาเปี่ยมสุขผมกดจุ้บที่แหวนเบาๆแล้วเอื้อมจับมือหนาให้ยกขึ้นและบรรจงสวมแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายอีกคนอย่างช้าๆ เมื่อสวมเสร็จผมก็โผล่กอดอีกคนแน่นพร้อมซุกหน้าลงที่คอแกร่ง 



"หนูรักพี่ตุลย์นะ ขอบคุณมากนะครับที่ทำเพื่อหนู ขอบคุณมากนะครับที่รักคนแบบหนู" ผมกอดพี่ตุลย์แน่นแล้วสูดดมกลิ่นกายหอมอ่อนๆเฉพาะตัวของเขากลิ่นกายนี้เป็นของผมเพียงคนเดียว เขาคือคนของผม คือคนที่ผมรักมาก 



"เพื่อคนที่พี่รักแม้ต้องตายพี่ก็ยอม" ตอบย้ำคำพูดหนักแน่นนั้นด้วยแรงโอบกอดผมที่แน่นขึ้นพร้อมมือแกร่งที่ลูบหัวผมเบาๆพร้อมทั้งรั้งให้ผมมานั่งที่หว่างขาให้ผมหันหน้ามองไปที่ทะเล



"แล้วพี่ยังรอนะครับ รอหนูตัวเล็กๆเข้ามาอยู่ในนี้" ร่างสูงเอ่ยพร้อมมือแกร่งที่ลูบท้องของผมเบาๆเสียงทุ้มละมุนชวนเพ้อฝันยังคงพร่ำบอกว่าอยากให้หนูตัวเล็กมาเร็วๆ 

ฮึกกนี่พี่ตุลย์รู้หรอครับ? พี่ตุลย์รู้แต่ก็รักผมที่เป็นผู้ชายท้องได้...ผมซึ้งมากจริงๆครับ ผมจะตอบแทนความรักของผู้ชายคนนี้ได้ยังไง



แต่เอ๊ะ!!! แล้วพี่ตุลย์รู้ได้ยังไงว่ะ?? ตอนหลับผมละเมอเผลอหลุดปากออกมาหรอ? หรือว่าตอนที่ผมป่วยผมแอบหลุดบอก?หรือว่า...โง้ยยยิ่งคิดยิ่งปวดหัวแฮะ ถามดีกว่า



"พี่ตุลย์รู้ได้ไงอ่ะ" ผมไม่ได้หันไปมองแต่มองไปที่ท้องทะเลอันกว้างที่มีฟ้าสีครามสดใสที่สวยรับกับแสงแดดอ่อนๆด้วยรอยยิ้ม


"แม่กับป๋าบอกพี่ตั้งนานแล้วครับคนดี หนูอย่ากังวลไปเลยนะ พี่รักหนูและหนูตัวเล็กๆที่จะเกิดมานี้พี่ถือว่าเขาเป็นของขวัญเป็นสิ่งที่มีค่ามากสำหรับพี่" 

ฮึกกกก ยิ่งพี่ตุลย์พูดแบบนี้ผมยิ่งรู้สึกตื้นตัน ผู้ชายคนนี้รักผมจากใจจริงที่ผมสัมผัสได้ด้วยความรักและความอบอุ่น ผมไม่รู้อนาคตข้างหน้าจะเป็นยังไงแต่ผมจะทำวันนี้จะตอบแทนความรักของผู้ชายคนนี้ให้ได้มากที่สุด



.

.

.


ผมมองน้องที่เงียบไป...ผมไม่รู้ว่าที่ผมพูดไปน้องจะเข้าใจไหม..ยิ่งเอ๋อๆอยู่555555ผมกระชับกอดให้แน่นขึ้นพร้อมทั้งกุมมือน้องเอาไว้ด้วยสายตามองไปยังท้องทะเลอันกว้าง พวกคุณอาจจะคิดว่ามันเร็วเกินไปไหมที่จะผูกมัดน้อง...มันเร็วเกินไปไหมที่ผมตัดสินใจทำแบบนี้...ผมอยากจะบอกว่าไม่หรอกครับ มันช้าไปด้วยซ้ำผมรักและเฝ้าดูน้องมานานแล้วนะครับ 

น้องคือคนที่ผมรักมากที่สุด ผมจะดูแลและรักคนๆนี้ตลอดไป คำว่าตลอดไปของใครหลายๆคนอาจจะมองว่ามันไม่มีจริง..แต่คำว่าตลอดไปของผมมันมีจริงและจะเป็นแบบนี้ตราบจนวันตายของผู้ชายที่ชื่อ ธนนนท์ สุริยะฉัตร์



"พี่ตุลย์ฮะ พี่ตุลย์!!" หื้มมมผมคิดอะไรเพลินไปหน่อยหรอครับคนตัวเล็กถึงได้เสียงดังใส่พร้อมหน้าสวยที่บูดบึ้ง อ่าาาน่าฟัดจริงๆ


"ว่าไงครับ ฟอดด" อดไม่ได้ที่จะฟัดแก้มอูมๆนั่นไปฟอดใหญ่ ก็มันน่าฟัดนี่หว่าา ได้รับสายตาดุๆเหมือนแมวขู่กับมาด้วยแหล่ะ...น่ากลัวจังเล๊ยยย!!!



"คนเยอะ!!" แหน่ะ!! ถ้าคนน้อยๆพี่ทำได้ใช่ป่ะครับเมีย


"กลับกันหนูง่วง หาวว~~~" แหมมไม่พูดเปล่าเอนหน้าซบลงอกผมพร้อมซุกแน่นหลับตาพริ้ม เฮ้ออเมียเด็กนี่มันน่า....หื้มม!!! 

ผมอุ้มอีกคนขึ้นแล้วพาไปที่บ้านพักทันที ส่วนของค่อยให้เด็กมาเก็บไปล่ะกัน ตอนนี้ขอพาเมียไปนอนก่อน ดูท่าจะไม่ไหวแล้วนะครับ 

ง่วงบ่อย....นอนบ่อย...หรือว่าหนูตัวเล็กๆจะมาแล้ว!!!! แต่คงไม่ใช่หรอกมั้งน่าจะมาจากอาการอ่อนเพลียมากกว่า รอดูไปก่อนถ้ามีอาการอื่นๆแทรกมาค่อยพาเมียไปตรวจ



ผมพาอีกคนมาจนถึงห้องนอนแล้วบรรจงวางลงเตียงแผ่วเบาพร้อมทั้งล้มตัวลงนอนข้างๆกระชับอ้อมกอดเอาไว้แน่นกายบางซุกหน้าเข้าหาความอบอุ่นจากอกผม พร้อมทั้งลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ 

อ่าาคงหลับแล้วจริงๆผมกดจูบหน้าผากมนแล้วหลับตามั้งอย่างนั้น..ไม่นานก็เผลอหลับตามอีกคนไป



-อีกด้าน


ตอนนี้ผมกับกันย์อยู่ที่ตลาดครับ ผู้คนเดินสวนกันไปมาอย่างหนาแน่น...ก็ตลาดนี้เป็นแหล่งท่องเที่ยวนี่น่าา ผมกุมมือกันย์เอาไว้แน่นกลัวหลง.....แฮร่ ไม่หรอกผมอยากจับมือแฟนเฉยๆ


"อยากกินอะไรหน่อยไหม" กันย์ถามขึ้นมาพร้อมสายตาที่สอดส่องมองร้านค้าต่างๆที่รายล้อมไปด้วยกลิ่นหอมตลบอบอวลชวนน้ำลายไหล...แหล่งนี้เป็นแหล่งของกินนี่น่าา


"กินขนมบ้าบิ่น" ผมเอ่ยด้วยรอยยิ้มพร้อมจูงมืออีกคนไปยังร้านเป้าหมายทันที ก็ผมชอบกินนี่น่าา ขนมบ้าบิ่นเป็นขนมไทยที่อร่อยมากๆชนิดหนึ่งเลยก็ว่าได้ ผมแอบได้ยินเสียงขำเบาๆในลำคอของคนข้างหลังด้วยล่ะ หึยยยย!! ขำอะไรก็ไม่รู้



"ขนมบ้าบิ่นขายยังไงครับ" เมื่อมาถึงร้านผมก็เอ่ยถามเจ้าของร้านทันที หื้มม!! สีของมันน่ากินมากเลยล่ะครับ


"กล่องล่ะ30บาทจ้าาา 2กล่อง 50บาท" แม่ค้าเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มผมหันหน้าไปมองคนข้างๆตาปริบๆทำหน้าออดอ้อนทำนองว่าผมอยากกินใจจะขาด..ขอตังค์ซื้อหน่อยย



"เอา 2 กล่องครับป้า" คนตัวเล็กเอ่ยกับแม่ค้าพร้อมยืนตังค์ให้แล้วหยิบขนมมาให้ผม เย้!! ได้กินแล้ววว!! ถ้าถามว่าทำไมต้องขอตังค์เมีย...คำตอบคือที่มันหยิบจ่ายป้าเขาไปหน่ะ กระเป๋าตังค์กูครับ!!!



"ขอบคุณจ้าาพ่อหนุ่ม ไว้มาอุดหนุนป้าอีกนะลูก" เราทั้งคู่ยิ้มแล้วค่อมหัวให้ป้าเจ้าของร้านพร้อมเดินออกมามือหนึ่งผมถือถุงขนมไว้แน่นส่วนอีกมือก็กุมมืออีกคนแน่นเช่นกัน 


"ไปนั่งกินตรงนั้นล่ะกัน" กันย์บอกพร้อมจูงมือผมไปที่ม้านั่งเล็กๆใต้ต้นไม้เมื่อมาถึงผมก็นั่งลงแต่อีกคนกลับยังไม่ยอมนั่ง...ทำไมอ่ะ



"ไม่นั่งหรอ" ผมเอ่ยถามพร้อมก้มหน้าหยิบขนมออกจากกล่องมาเข้าปากเคี้ยวตุ่ยๆแล้วกลืน อ่าาอร่อยมากๆๆๆ ผมยังคงหยิบชิ้นต่อชิ้นกินเรื่อยๆไม่หยุดพักจนมีเสียงขัดขึ้นมา


"จะไปซื้อน้ำ กินมูมมามแบบมึงเดี๋ยวได้ติดคอตาย" ชิ!!! อยากไปก็ไปสิ ผมเบะปากคว่ำแล้วหยิบขนมมากินต่อ ไม่ได้แอบมองเลยนะ...ไม่เห็นเลยนะว่ากันย์กำลังเดินไปซื้อน้ำอ่ะ จริงๆนะครับ



ผมยังคงนั่งกินไปเรื่อยๆจนขนมหมดทั้งสองกล่อง....อ่าาแย่จริง ผมกันกินหมดซะได้ กันย์ก็ยังไม่มาแถมไม่ได้กินอีก....ฮืออ ทำไงดี อยากไปซื้อมาเพิ่มแต่ไม่มีตังค์...


"อะ เอาไป แดกให้หมดล่ะ ไม่หมดกูเชือดแน่!!" ระหว่างที่ผมกำลังคร่ำครวญอยู่นั้นก็มีมือดียื่นน้ำและขนมมากมายมาให้ผมพร้อมทั้งคำขู่เล็กๆ ชิ!! จะกินให้จนเลย!!  อห.ลืมไปกินยังไงมันก็ไม่จนเพราะเงินที่ซื้ออะเงินกู.....



"ขอบคุณนะ กันย์ไม่กินกับเมษหรอ" ผมเอ่ยขอบคุณพร้อมถามอีกคนที่ทิ้งตัวลงมานั่งข้างๆผม ได้รับคำตอบคือการส่ายหัวเบาๆพร้อมมือเรียวที่หยิบโฟนมาเล่น หึยย!! ตามใจล่ะกัน


ผมลงมือเปิดกล่องขนมกินเรื่อยๆ อ่าาอร่อยสุดๆๆ มีบ้าบิ่น ถ้วยฟู ขนมครก สายไหม แต่ที่สำคัญของโปรดผม!!! มาการอง!! งื้ออ!! น่ารักจริงๆๆ ซื้อมาถูกใจผมมากกก จะกินให้เกลี้ยงเลย ว่าแล้วมือหนาก็หยิบขนมเข้าปากเคี้ยวตุ่ยๆแล้วกลืนกินเรื่อยๆอย่างเอร็ดอร่อยหยิบกล่องนั้นสลับกล่องนี้กินไม่มีพัก 


.

ผมมองคนที่ขึ้นชื่อว่าแฟนที่มีอายุมากกว่าแต่กินโคตรเหมือนเด็ก โคตรมูมมามสุดๆ แต่มันกลับดูน่ารักพิลึก5555

แก้มอูมๆที่เคี้ยวขนมตุ่ยๆกับแววตาหวานๆที่จ้องมองขนมแต่ละชิ้นอย่างมีความสุขและกินอย่างเอร็ดอร่อยนี้มันทำให้อดไม่ได้ที่จะหยิบโฟนขึ้นมาถ่ายกดอัดวีดีโอสั้นๆแล้วอัพลงแอพสีฟ้าพร้อมแคปชั่นเหมือนแขวะอีกคนเบาๆ



หมอกันย์ฯ

Just Now.

** **

:นี่กินหรือเขมือบ บอกทีว่านี่คือหมอเมษแบดบอยตัวพ่อ ทำไมผมเห็นเป็นเด็กน้อยที่หิวขนม@เฮียเมษฯ

:แนบวีดีโอ

** **

7,081 Like 7,090 Comments.


แหมม!! คนกดไลค์คนคอมเม้นต์นี่ก็เร็วกันซะเหลือเกินครับ....วันๆไม่ทำอะไรหรอ? ว่างมากเลยว่างั้นคอยแต่ส่องชาวบ้านเขาเนี้ย



"นี่กันย์ จึกๆๆๆ" หื้มม!! แค่เรียกก็พอไหมว่ะทำไมต้องสะกิด ผมหันไปมองอีกคนที่แบบ...เอ่ออดวงตาหวานเยิ้มๆพร้อมมีคราบครีมชีสที่ติดอยู่บนมุมปากเล็กน้อย...อื้อหื้มม!! มันน่าจับดูดปาก



"มีอะไร แล้วกินยังไงให้เลอะปาก" ต้องขรึมสิ ใครจะยอมให้มันรู้ว่าผมคิดอกุศลอยู่ไม่งั้นมันจับผมฟัดตรงนี้แน่ๆอ่ะ


"เอ๊ะ!! จริงหรอ" คือ...มึงจะน่ารักบ๊องแบ๊วไปไหนฟร๊ะ!! คือตากลมๆที่เบิกกว้างพร้อมหน้าเหวอๆ แต่เดี๋ยว...นี่คือจะยั่ว? ลิ้นหนาที่แลบออกมาเลียริมฝีปากตัวเองไปมาพร้อมมั้งเสียงจ๊วบเบาๆที่เกิดจากการดูดกินเนื้อครีม...หื้มม!! เดี๋ยวกูก็จับฟัดซะเลยนี่



"หมดยังอ่ะ" คือ..แค่พูดก็พอไหม..ไม่ต้องยื่นหน้าเข้ามาใกล้แบบนี้หรอก ผมผลักหัวอีกคนออกเบาๆพร้อมพยักหน้าเป็นเชิงบอกว่าหมดแล้ว


"ไปกินข้าวกัน!!" เอ่ยเสียงใสพร้อมตาเป็นประกายเมื่อพูดถึงของกิน เหยดด!! ขนมที่มึงกินไปไม่ได้ทำให้มึงอิ่มหรอว่ะครับ



"ที่เขมือบไปนั่นไม่อิ่มหรอ" ผมถามพร้อมขืนมือที่อีกคนดึงไว้เล็กน้อย มันหันมามองพร้อมขมวดคิ้วและปากเบะคว่ำอย่างขัดใจ


"ก็หิวอ่ะ!!" พูดจบก็สะบัดมือผมทิ้งแล้วเดินไปที่ร้านอาหารที่อยู่ตรงหน้าทันที...คือกูต้องตาม? เอออคิดถูกครับดูตาม ใครจะปล่อยให้แฟนไปคนเดียวล่ะครับ



ผมเดินตามอีกคนเข้ามาในร้านก็พบอาหารที่เต็มโต๊ะเหมือนกินกันทั้งครอบครัว...คือเร็วไปแล้วและอาหารนี่จะเยอะไปไหนว่ะ!!


"มึงจะ...."


"หุบปาก!! แล้วมานั่งกิน กูหิว!!" เอออเอาเข้าไป..พูดแทรกไม่พอสั่งกูอีกแล้วไหนจะมือที่ลูบท้องตัวเองปอยๆนั่นอีก หื้มม!! กูยอมก็ได้ว่ะ ผมนั่งลงตรงข้ามอีกคนแล้วหยิบช้อนเตรียมลงมือทาน เอาจริงๆกูก็หิวอ่ะ



อีกคนอมยิ้มและเผยรอยยิ้มกว้างพร้อมตักอาหานกินอย่างอร่อย..เห็นแบบนี้แล้วทำไมผมต้องยิ้มตามว่ะ ทำไมช่วงนี้ผมถึงมองว่ามันน่ารักขึ้น? 

เฮ้ออส่ายหัวเบาๆแล้วลงมือกินตามอีกคน คือถ้ากูช้าคงไม่เหลือให้กูอ่ะ คนอะไรว่ะ!! กินเก่งชิบหายปรกติกินข้าวไม่ถึงจานแต่นี่....

เอ่อนะ เยอะเกินไปไหมยัดลงปากแต่ละคำนี้มัน หื้มมม!! แววตาเปี่ยมสุขและความน่ารักที่แสดงออกมานั้นทำเาผมใจสั่น...ช่วงนี้ผมเป็นอะไรว่ะ!!



ทั้งคู่ทานอาหานกันอย่างมีความสุขแล้วเมื่อทานเสร็จพวกเขาก็พากันไปเดินย่อยอาหาร ตลอดการเดินเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และความสุขสนุกสนานที่ทั้งคู่ได้ปลดปล่อยออกมาอย่างไม่ปกปิดใดๆเลยจวบจนตะวันเริ่มจะลับขอบฟ้า 


ตอนนี้เรามาเดินเล่นกันบนพื้นทรายด้วยเท้าเปล่าๆแล้วครับทุกคน เย้!!!! เวลาที่ผมรอคอยมาถึงแล้วว บรรยากาศดีๆที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจางๆจากแมกไม้ที่อยู่ระหว่างทาง


"ไปเดินใกล้ๆทะเลกัน" ร่างสูงจูงมือผมให้เดินลงไปใกล้ๆทะเล ทันทีที่เท้ากระทบผิวน้ำทำให้รู้สึกผ่อนคลายผมยิ้มแล้วกระชับมือที่กุมเอาไว้แน่น



"หนูมีความสุขที่สุดเลย" บอกพร้อมจูงมืออีกคนให้เดินไปพร้อมกันข้างๆกันเรียบชายฝั่งทะเล ร่างสูงไม่ได้ตอบอะไรแต่มอบรอบยิ้มมแสนอบอุ่นมาให้ผม อ่าาแค่นี้ผมก็สัมผัสมันได้แล้วครับ สัมผัสได้ถึงความสุขที่อีกคนก็มีไม่น้อยไปกว่าผม



เราเดินกันไปเรื่อยๆมองทางข้างหน้าที่ไกลสุดสายตาเหมือนอนาคตของเราทั้งคู่ที่จะอยู่ด้วยกันอีกยาวไกลไม่มีทางพรากจากกันแน่นอน 


"พี่รักหนูมากนะครับคนดี" เอ่ยพร้อมหยุดเดินแล้วยกมือลูบหัวผมพรางรั้งใบหน้าของผมเข้าไปใกล้แล้วกดจูบลงมาที่ริมฝีปากผมเบาๆริมฝีปากหนาไล่เลียดูดดุนปากผมอย่างกระหายจนเกิดเสียงจุ๊บจ๊วบๆแล้วผละออกมามองตาผม



ผมก้มหน้าลงอย่างเขินอายแต่ก็ถูกมือแกร่งเชยคางขึ้นมามองตา เรามองตากันอย่างลึกซึ้งมองลึกเข้าไปในดวงตาที่สะท้อนภาพของกันและกันแล้วยิ้มให้กันอย่างมีความสุข


"ดูพระอาทิตย์ตกกันครับเด็กดี" ผมถูกอีกคนกอดรัดจากด้านหลังพร้อมทั้งถูกจับให้หันไปมองภาพตรงหน้ามันสวยมากครับ สวยมากจนเกินจะบรรยาย ผมกุมมือที่โอบกอดผมไว้พร้อมทั้งสายตาที่จ้องมองไปยังพื้นทะเลกว้างและขอบฟ้าที่กำลังจะดูดกลืนดวงตะวันให้หายลับเข้าไปด้วยร้อยยิ้ม



ทั้งคู่จ้องมองภาพตะวันลับขอบฟ้าด้วยรอยยิ้มและแววตาเปี่ยมสุขกายทั้งคู่แนบชิดให้ความอบอุ่นแก่กันและกันต้านทานความหนาวเย็นที่เริ่มคืบคลานเข้ามา แต่ไม่มีทางแทรกหรือแยกให้ทั้งคู่ผละออกจากกันได้เลย.







#น้องหมอครับพี่หมอมาจีบ 

:อิอิ จัดไปเบาๆกับความอบอุ่น ความสุข ความรักของพวกเขา...แอบสปอยตอนหน้าให้เตรียมผ้าเช็ดหน้าไว้ด้วยนะคะ....

:มีคำผิดแจ้งได้นะคะ 

ปล.หลายคนเหมือนรับไม่ได้ที่เมษท้องเลยอ่ะ ฮืออ!! เค้าขอโต๊ดดดดดด!! พล็อตมันคือแบบนี้จริงๆค่ะ บางทีหลังคลอดพี่เมษอาจจะน่ารักบ๊องแบ๊วก็ได้นะคะ55555555 ส่วนคำเรียกก็ป๊ากับป๋าค่ะ 

ได้โปรดอย่าเลิกอ่านเลยนะคะ พลีสส!!

To Be Continued...





แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น