หมามุก17

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ต่อจากนี้...ไปจนนิรันดร์ (จบ)

ชื่อตอน : ต่อจากนี้...ไปจนนิรันดร์ (จบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ม.ค. 2561 03:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ต่อจากนี้...ไปจนนิรันดร์ (จบ)
แบบอักษร

วันแข่งรถ ที่ถนนสายหนึ่งในยามค่ำคืน ด้วยอิทธิพลของมาเฟีย ทำให้ถนนสายนี้ถูกปิดได้ง่าย และพร้อมสำหรับแข็งรถแล้ว รถมอเตอร์ต์คู่ใจของทั้งสองจอดอยู่ที่กลางถนน และเตรียมพร้อมแล้ว ออฟใส่หมวกกันน็อคแล้วเดินมาคร่อมรถของตัวเอง ก็อตเองก็ใส่หมวกตาม แล้วมาเตรียมพร้อมตัวเองเหมือนกัน

“ขอให้พี่โชคดีในค่ำคืนนี้นะครับ”

“เหมือนกัน”

ทั้งสองทักทายกันพอหอมปากหอมคอ แล้วเตรียมพร้อมสำหรับการแข่งรถแล้ว ก็อตเหล่มองออฟแล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เหมือนกับกลวิธีที่เขาจะใช้กับออฟในคืนนี้ ลูกน้องของก็อตเดินมาที่กลางถนน พร้อมกับให้สัญญาณ ออฟมองไปทั่วบริเวณนั้นเพื่อหากัน แต่เขาก็ไม่เจอ ทั้งสองสตาทรถเตรียมไว้ เมื่อสัญญาณมือถูกลดลง ทั้งคู่ก็เร่งเครื่องออกไปทันที และต่างก็ผลัดกันแซงไปเรื่อยๆ ที่มุมหนึ่งในความมืด กันกำลังนั่งยองๆดูถนนสายที่ออฟจะวิ่งผ่าน โดยมีลูกน้องของออฟสองคนอยู่ข้างๆด้วย ซักพักหนึ่งเตก็เดินเข้ามาหา

“เป็นอย่างที่กันบอกจริงๆด้วย พวกนั้นเล่นสกปรก”

“ไม่มีทางที่มันจะทำได้หรอก”

“แต่กัน กันจะทำแบบนี้จริงๆหรอ อย่างน้อยออฟมันต้องรู้ไว้นะ”

“ไม่เป็นไรพี่เต พี่ออฟไม่ต้องรู้อ่ะถูกแล้ว เราไม่ควรชะล่าใจ เขาไม่มีทางที่เชื่อใจได้แน่”

สายตาของกันแน่วแน่กับสิ่งที่กำลังจะทำต่อไปนี้ ขณะที่รถของออฟกับก็อตก็แซงกันไปมาอยู่ จนสุดท้ายออฟก็สามารถเร่งเครื่องทิ้งห่างก็อตมาได้

“มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกเว้ย”

ก็อตเร่งเครื่องตามห่างๆ เพื่อรอดูความหายนะของคู่แข่ง ออฟเร่งเครื่องแรงขึ้น แรงขึ้น จนมองไม่เห็นกับดักที่ก็อตทำไว้ ตะปูเรือใบนั้นเอง ล้อรถของออฟเหยียบเข้าไปเต็มๆจนล้อส่ายแล้วล้มลงไปอย่างแรง ร่างของออฟกับรถไถลไปทางเดียวกัน ก็อตยิ้มอย่างสะใจแล้วจอดรถมองหน้าออฟที่นอนเจ็บอยู่ที่ถนน

“ช่วยไม่ได้นะครับ”

จากนั้นจึงบิดรถต่อไป ระหว่างนั้นก็อตก็ยังรู้สึกสะใจไม่หาย ที่เขาทำแบบนี้ก็เพราะกันทั้งนั้น กันต้องเป็นของเขาคนเดียว ถ้าเขาไม่ได้ ออฟก็ต้องไม่ได้ด้วย แต่ตอนนี้ ไม่ว่าจะยังไง เขาก็ต้องได้กันแต่เพียงผู้เดียว ในขณะที่กำลังดีใจอยู่นั้น แสงรถมอเตอร์ไซจากข้างหลังก็สะท้อนกระจกมา ก็อตหันไปมองก็อึ้งไปทันที ที่เป็นรถของออฟ เขารีบเร่งหนีอย่างรวดเร็ว

“ทำไมถึงยอมไม่เป็นบ้างว๊ะ ได้ มึงเตรียมตัวตายจริงๆได้เลย ไอ้ออฟ”

ก็อตพยายามจะเร่งเครื่องหนีไปเต็มที่ หูฟังที่เตรียมไว้คุยกับลูกน้องก็บอกแผนการขั้นเด็ดขาดไป รถคันหลังบิดเต็มที่และเต็มแรงจนกระทั้งแซงก็อตขึ้นมาได้ ระหว่างนั้น สายตาที่มองกันอยู่ ก็ทำเอาก็อตอึ้งไปทันที ก่อนจะรีบบอกกับลูกน้อง ให้ล้มเลิกแผนการสุดท้ายไว้ เพราะคนที่ขับรถอยู่นั้นไม่ใช่ออฟ สายตาคู่นั้นที่มองมาหาเขา เขาจำได้ดี นั้นคือกัน กันแน่นอน

“ตอบกูดิว๊ะ ยกเลิกแผน ยกเลิก ยกเลิกซิโว๊ย!!!”

แต่ดูเหมือนจะช้าไปแล้ว ก็อตที่พยายามจะเร่งเครื่องให้ทัน ได้แต่อึ้งกับภาพตรงหน้า ภาพที่ทำเอาสยดสยอง และน่ากลัว

“ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย”



ออฟที่นอนเจ็บอยู่ที่ถูกเตพยุงขึ้นมาให้นั่ง ออฟยังพอรู้สึกตัวนิดๆ เตถอดหมวกกันน็อคออกให้แล้วหาผ้ามาเช็ดหน้าให้ด้วย

“ไม่เป็นไรนะมึง ไอ้พวกนั้นแม่งเล่นสกปรกหว่ะ”

“ไม่เป็นไร แต่ป่านนี้มันคงจะเข้าเส้นชัยไปแล้วมั้ง”

“ยังไม่แน่หรอกเว้ย”

“ทำไมอ่ะ”

เตชะงักที่เผลอหลุดปากพูดสิ่งที่ไม่ควรจะพูดออกไป

“มีอะไรว๊ะเต มึงบอกกูมา”

“คือว่า..กันรู้ว่าไอ้ก็อตจะเล่นสกปรกกับมึง กันก็เลย ให้กูหารถแบบเดียวกับมึงให้”

“ไอ้เต”

ออฟลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วแล้ววิ่งตรงไปที่เล่นชัยทันที ตอนนี้เขาลืมความเจ็บปวดไปหมดสิ้นแล้ว ถ้าเทียบกับสิ่งที่กันทำอยู่



“ม่ายยยยยยยยยยยยย”

ร่างของคนเบื้องหน้าล้มลงไปพร้อมกับรถมอเตอร์ไซต์ ก็อตเร่งเครื่องตามไปแล้วทิ้งรถอย่างไม่สนใจอะไร ก่อนจะวิ่งไปช้อนร่างนั้นขึ้นมาแล้วถอดหมวกกันน็อคออกไป

“กัน กัน”

สภาพของกันตอนนี้คือมีเลือดพุ่งออกมาจากลำคออย่างไม่หยุดไม่หย่อน ก็อตพยายามจะเอามือกดไว้ แต่ก็ไร้ประโยชน์ เลือดยังคงไหลทะลักออกมาเรื่อยๆ ก็อตไม่รู้จะทำยังไง ได้แต่กอดกันไว้แล้วร้องไห้ออกมา

“กัน พี่ขอโทษ”

กันมองหน้าก็อตแล้วพยายามจะดันเขาออกไป แต่เรี่ยวแรงในตอนนี้ มันหมดไปแล้ว ออฟวิ่งมาเห็นสภาพของกันก็ผลักก็อตออกไปแล้วช้อนกันมากอดไว้แทน

“ไอ้กัน!! กัน มึงอย่าเป็นไรนะ”

กันเห็นออฟอยู่ตรงหน้า น้ำตาของเขาก็ไหลออกมาทันที พยายามใช้แรงทั้งหมดที่มียื่นมือไปจับหน้าออฟเอาไว้ ออฟจับมือกันแน่นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา

“กัน อย่าเป็นอะไรนะมึง ไอ่เต พากันไปหาหมอที”

เตเห็นภาพตรงหน้าก็ทำเขาอึ้งไปทันที ก่อนจะหันไปสั่งลูกน้องให้ไปเอารถมา

“กัน ขอร้อง มึงอย่าเป็นอะไรนะ อดทนไว้ก่อน”

กันรู้ตัวเองดีว่าเขาคงไม่ไหวแล้ว เลือดที่พุ่งออกมาทั้งทางปากและคอทำให้กันเริ่มจะหายใจลำบาก กันมองหน้าออฟและพยายามจะมองให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ อยากจะบอกออฟเหลือเกิน ว่าเขารักออฟมาก รักมากที่สุด ก่อนที่สายตาจะเริ่มพร่ามัวลงและเปลือกตาก็ปิดลงไปในที่สุด โดยที่ไม่มีวันจะลืมตาขึ้นมาได้อีกเลย มือของกันที่ออฟจับไว้ก็ร่วงลงพื้น ออฟปล่อยโฮออกมาแล้วกอดร่างกันไว้แน่น

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก”

ก็อตที่มองดุอยู่ล้มตัวลงไปนอนกับพื้นถนนอย่างหมดแรง มือก็ทุบถนนอยู่อย่างนั้นด้วยความโมโหตัวเอง ที่เป็นคนทำให้กันตาย ทุกอย่างที่เขาทำไป มันเกิดข้อผิดพลาดที่เป็นตราบาปกับเขาไปตลอดชีวิต



เช้าวันต่อมาที่แสนเศร้า ทุกอย่างเหมือนหยุดนิ่งไป กวางทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง แม่เองก็นั่งร้องไห้อยู่ที่ม้านั่ง เตนั่งลงไปจับไหล่กวางบีบเบาๆแล้วปลอบใจ ก่อนจะพาทั้งสองไปที่วัดที่มีศพของกันตั้งไว้ แม่เดินเข้าไปใกล้ๆโลงแล้วลูบโล่งเบาๆ

“ทำไมต้องเป็นลูก ทำไมไม่อยู่กับแม่ก่อน ทำไมถึงทำอะไรโง่ๆแบบนี้”

กวางเดินมาประคองแม่ที่จะล้มพับตรงนั้นไว้ ต่างคนต่างก็ร้องไห้ออกมา ออฟที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้มองไปที่รูปหน้าศพของกันแล้วน้ำตาก็ไหลออกมา เขาพูดอะไรไม่ออก ไม่รู้ว่าจะอธิบายอะไรให้แม่กันฟัง เพราะเขาเองก็เจ็บปวดใจไม่แพ้กัน กวางพาแม่มานั่งที่เก้าอี้ ออฟลุกขึ้นแล้วเดินมาคุกเข่าต่อหน้าแม่ของกัน ก่อนจะก้มลงไปกราบอย่างรู้สึกผิด

“เป็นเพราะผมเอง ถ้าผมเลือกที่จะไม่ยุ่งกับกัน กันก็คงไม่เป็นแบบนี้”

แม่ยืนมือไปจับมือออฟไว้แล้วดึงเขาเข้ามากอด

“ไม่เป็นไรลูก ไม่เป็นไร อย่าโทษตัวเองเลย ตอนที่กันไม่มีออฟ กันเจ็บปวดมากกว่านี้อีกนะ ตอนนี้กันคงหมดห่วงทุกสิ่งแล้ว แม่เชื่อ ว่ากันคงจะยิ้มอย่างมีความสุขอยู่ ไม่เป็นไรนะลูก”

กวางมองแม่กับออฟกอดกันก็ทำให้เธอร้องไห้ออกมาอีกครั้ง เตเข้ามานั่งข้างๆแล้วกุมมือกวางไว้บ้าง

“ขอโทษนะคุณ ทั้งที่ผมรู้ ผมน่าจะห้ามกันให้มากกว่านี้”

“ไม่เป็นไรคุณ ไม่เป็นไร”

เตรู้ว่ากวางไม่ไหวแน่ เขาเลยดึงหญิงสาวเข้ามากอดไว้บ้าง กวางจับแขนเตแน่นแล้วร้องไห้โฮออกมา งานศพของกันผ่านไปแล้ว แม่กับกวางตัดสินใจเอากระดูกของกันไว้ที่เจดีย์เพื่อจะได้มาแวะเวียนมาหาบ่อยๆ และอยู่คู่กับของพ่อด้วย

ออฟเดินออกมาจากตรงนั้นแล้วเดินมาเรื่อยๆ จนมาถึงหน้าบ้านของกัน เขามองเข้าไปข้างในที่ตอนนี้ไม่มีกันอยู่ในนั้นแล้ว ไม่มีกันนั่งทำหน้ามุ้ยใส่เขาอยู่หน้าบ้านแล้ว ออฟหวนนึกถึงวันที่กันช่วยเขาไว้ วันที่เขามากวนกันอยู่บ่อยๆ วันที่เขามานอนและมากินข้าวที่บ้านกัน คิดแล้วก็นึกโมโหตัวเอง ที่น่าจะคุยกับกันดีๆตั้งแต่แรก จะได้รักกันให้เร็วกว่านี้ ยิ่งเมื่อตอนที่สายลมพัดเข้ามาปะทะหน้า ยิ่งทำให้เขาคิดถึงกันอย่างสุดหัวใจ

"งั้น เราไว้ไปเจอกันในสายลมนะครับ"

ออฟนึกถึงคำพูดของกันแล้วน้ำตาก็เริ่มก่อขึ้นมาอีกครั้ง ออฟปาดน้ำตาที่คลอเบ้าของเขาอยู่แล้วหันหลังจะเดินออกมา ก็เจอก็อตยืนถือปืนเล็งมาที่เขาอยู่ หน้าก็อตดูโทรมเอามากๆ ตาบวม หน้าคล่ำ ก็อตเองก็คงจะเสียใจไม่ต่างจากเขาอยู่เหมือนกัน ปืนที่เล็งมาที่ออฟ ทำให้ออฟรู้ดี ว่าลูกกระสุนในปืนนั้น มีจุดมุ่งหมายอยู่ที่ตัวเขาอยู่แล้ว

“ทุกอย่าง...มันเป็นเพราะพี่ทั้งนั้น”

ก็อตพูดด้วน้ำเสียงสั่นเครือ แต่แววตาก็ยังดูออกถึงความแค้นนี้

“ไม่คิดจะโทษตัวเองบ้างเลยรึไง ที่ก็มีส่วน”

“ผมไม่ผิด พี่นั่นแหละ ที่เข้ามายุ่งกับกัน”

“ความคิดนี่สมกับเป็นเด็กเอาแต่ใจจริงๆนะ ช่างเป็นมาเฟียอายุน้ายที่สิ้นคิดจริงๆเลย”

ออฟตอกกลับไปพร้อมกับยิ้มเยาะใส่ไปด้วย

“และนี่ก็คิดมาดีแล้วใช่มั้ย”

ออฟมองไปที่ปลายกระบอกปืนตรงหน้าที่กำลังเล็กมาทหาเขาอยู่ เขายิ้มให้ก็อตอีกครั้งแล้วหลับตานิ่ง

ปังงงง

เสียงปืนดังขึ้น พร้อมๆกับร่างของออฟที่ล้มลงไปที่พื้น ออฟมองท้องฟ้าเบื้องบนที่ดูสวยงามจนน่าหลงไหล นึกถึงแสงแดดอ่อนๆ นึกถึงสายลมที่พัดมาเอื่อยๆ มันทำให้น่านอนเสียเหลือเกิน ก่อนที่ตาของเขาจะปิดสนิทลง


*“*กูกำลังจะไปเจอมึงในสายลมแล้วนะ**”*


ในสถานที่แห่งหนึ่ง ในที่ๆกว้างใหญ่ มองไปเห็นแต่ทุ่งหญ้าเต็มไปหมด พร้อมกับสายลมที่พัดมาตลอดเวลา ออฟเดินมาหยุดอยู่ที่ที่หนึ่งแล้วหลับตารับลมที่มาปะทะหน้าของเขา

“ถึงว่าแหละนะ ว่าทำไมถึงมีลมพัดอยู่ตลอด เพราะมึงมาอยู่ตรงนี้นี่เอง”

ออฟทักทายกันที่นอนราบอยู่บนทุ่งหญ้า ก่อนจะนั่งลงข้างๆ

“ที่นี่สวยและสงบดีครับ รู้สึกดีด้วย มานอนด้วยกันซิครับ”

ออฟทิ้งตัวลงนอนข้างๆกันแล้วมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่ว่างเปล่า มันดูโล่งเหมือนไม่มีอะไรให้น่าคิด

“เฮ้อ รู้สึกดีจริงๆด้วย เข้าใจหาที่นะ”

“แล้วตามหาผมเจอได้ไงอ่ะ”

“ก็มาตามสายลมไง”

“ยังจำได้อยู่หรอครับ”

กันมองหน้าออฟแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ

“จำได้ดิ กูเองก็อยากเกิดเป็นลมเหมือนกันนะ ที่กูเคยบอกมึงไว้อ่ะ”

“นี่เราจะขาดกันไม่ได้เลยหรอเนี่ย”

กันหัวเราะอีกแล้วหลับตาลง ออฟหันไปมองหน้ากัน ก่อนจะยื่นมือไปจับมือของกันไว้

“กูกับมึงอ่ะ ไม่มีทางที่จะแยกจากกันหรอก ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ต่อจากนี้และตลอดไป”

“ตลอดไปเลยนะครับ”

ทั้งสองหันมายิ้มให้กันแล้วนอนมองท้องฟ้ากันสองคนในที่แห่งนั้น ที่ที่จะมีเพียงแค่เขาสองคนต่อจากนี้...ไปจนนิรันดร์

...จบ...

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น