เพ้อฝัน นัก(อยาก)เขียน
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนน่าค่ะ^-^

ชื่อตอน : 11

คำค้น : เพ้อฝัน

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ธ.ค. 2560 13:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
11
แบบอักษร

​พอจบศึกกับน้าวิดแล้วพิยะดาก็รีบกึ่งเดินกิ่งวิ่งไปอาบน้ำที่บ้านของตัวเอง

แม้จะปวดแสบตามกายแต่เธอก็ต้องเข้มแข็งไว้ อยากไปลาน้าใหญ่ให้ทันคืนนี้

ผมเผ้ามีแต่ใบไม้หยากไยเต็มตัว รอยดินรอยทรายมันก็ล้างน้ำออกได้แต่รอยราคีนี่สิ

..........................................................................................................................................................

​"แกหายหัวไปไหนมา"เสียงตะโกนดังมาด้านหลัง ซึ่งแยกเป็นครัวของบ้านไว้ ทำเอาคนถูกกล่าวชื่อต้องสะดุ้ง

"คือ...หนูไปหาอ้อยมานะ "

"บ้านอยู่ไม่ติดแล้วแกนะ โตเป็นสาวเป็นแส่หัดเที่ยวเก่งตั้งแต่ตอนนี้ เดี๋ยวน้ำตาจะได้เช็ดหัวเข่าหรอก

จะหาว่าข้าไม่เตือน"

"แม่ให้ฉันไปเรียนต่อที่กรุงเทพฯสิ จบปีนี้"

"จะแดกก็ยังไม่มี กูจะเอาเงินที่ไหนส่งมึงเรียน นังพิยะดาเอ๋ยย.."

"แม่ก็รักแต่ไอ้หวาน กับฉันแม่ไม่เคยถามสักคำว่ามีเงินจ่ายมั้ย ฉันจะไปโรงเรียนกับอะไร"

ความเก็บกดที่อยู่ในใจเริ่มระบายออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลเต็มร่องแก้ม"

"ก็พ่อของเอ็งมันไม่มีน่ี่น่า น้องแกมันมีพ่อ"

"แล้วแม่ทำไมไม่ยอมป้องกัน  รู้ว่าตัวเองไม่มีปัญญาเลี้ยงฉัน"

"แกนี่นะเถียงคำไม่ตกฟาก บุญท่วมหัวที่ข้าไม่ทิ้งขว้าง"

"แล้วนี่ไปกัดกับหมาที่ไหนมาล่ะ" นางมองดูพิยะดาที่มอมแมมไปหมด

เด็กสาวรู้สึกเสียววูบ กลัวแม่จะรู้ ไม่อยากขายขี้หน้าใคร แม่เธอยิ่งเสียงดังยังกับลำโพง

"อาบน้ำแล้วรีบมาช่วยข้าทำกับข้าวเร็วๆ"

"ฉันจะรีบไปเอาการบ้านที่อ้อยส่งอาจารย์พรุ่งนี้ แม่ก็เรียกให้ไอ้หวานลูกรักมาช่วยพลางๆไปก่อนสิ"

"ไป..ไปๆ ข้าวเย็นมึงก็ไม่ต้องแดก ขี้คร้านจนติดนิสัย"

พิยะดาพอได้ยินแม่ไล่ เธอก็รีบเข้าห้องทันที

"เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ"เสียงพึมพำกับตัวเองเบาๆ

ไม่นึกว่าน้าวิดจะแรงอึดขนาดนี้ ทำเธอแทบอ่อนแรงไม่มีแม้แรงจะลุกขึ้น

แก่แล้วแถมเถื่อนชอบดูดแต่หว่างขา จะช้ำมากไม่นะพิยะดาเอย....

ว่าแล้วเด็กสาวก็​รีบอาบน้ำให้ทันเวลาไปหาน้าใหญ่ทันที

ความคิดเห็น

}