Queen.P
facebook-icon

ติดตามไรท์กดที่คำว่าQueen.Pเลยน้า 🖤เรื่องนี้เป็นเรื่องราวของ พี&เพลิน นะคะ 🖤ต่อมาจากเรื่อง KING OF ENGINEER เมียวิศวะ (พายุ&ปลายฝน) 🙏🏻ไรท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกๆคนที่ติดตามกันมาตลอดน้า😘

ชื่อตอน : PRINCE CHAPTER 02

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 56.5k

ความคิดเห็น : 53

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ธ.ค. 2560 21:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
PRINCE CHAPTER 02
แบบอักษร

PRINCE CHAPTER 02

" โกรธอะไร... "

" ..... "

ฉันเลือกที่จะเงียบ เลือกที่จะไม่พูดอะไรตอบเขาไป เผื่อว่าเขาจะหยุดการกระทำบ้าๆนี่สักทีน่ะสิ

...แต่เปล่าเลยฉันคิดผิด ใบหน้าหล่อเหลายังคงค่อยๆก้มลงมาคลอเคลียแถวๆซอกคอฉันอย่างหวาบหวาม

ไม่ได้สนใจว่าฉันจะยินดียินร้ายเลยแม้แต่น้อย ล้มหายใจร้อนๆของเขาเป่ารดกับผิวกายฉันอยู่เป็นเนื่องๆ ให้ตายเถอะ..นายตัวร้ายชักจะทำเอาหัวใจของฉันเต้นไม่เป็นจังหวะแล้วนะ

" พีปล่อย.. "

" ก็ตอบดิวะ! "

ร่างสูงผละออกเล็กน้อย ก่อนจะพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป มันเป็นน้ำเสียงที่บ่งบอกได้อย่างชัดเจนว่าเขากำลังหงุดหงิดอยู่

สายตาแข็งกร้าวคนใจร้ายจ้องมองใบหน้าของฉันนิ่งๆ อย่างกดอารมณ์สุดๆ แต่บอกไว้เลยว่าฉันไม่สนและไม่คิดจะกลัวเขาสักนิดเลยด้วย

" ไม่ได้โกรธ! โอเคยัง! "

" เหรอ? "

" อื่ม "

" ...มองหน้าฉัน " พีเอ่ยออกมาเบาๆ พลางค่อยๆคลายแรงกดที่ข้อมือฉันลงทีละนิดๆ จนกระทั่งยอมปล่อยให้มันเป็นอิสระจากการเกาะกุมของเขา

" ..... "

" ไม่โกรธก็มองดิ... "

น้ำเสียงเขาฟังดูอ่อนโยนลง ต่างจากเมื่อกี้มาก แต่ทว่า..พอฉันเงิยหน้าขึ้นสบตาเขาครั้งนี้ มันกลับทำให้ฉันรู้สึกแปลกไป

นัยน์ตาสีครามดั่งน้ำทะเลลึกนั่น จ้องมองมาที่ฉันนิ่งๆ ราวกับพยายามจะบอกอะไรบางอย่าง แต่ฉันก็ไม่อาจรู้ได้เลยถ้าเขาไม่พูดมันออกมา

" มองพอรึงยัง..ฉันจะได้กลับสักที " ฉันหลุบตาลงเล็กน้อยก่อนจะรีบตัดบทเขาไปทันที เพราะอย่างที่ฉันบอกไงว่าพีหนะอันตราย

เราไม่มีทางจะรู้ได้เลยว่าเขาจะมาไม้ไหน ฉะนั้นฉันตัดบทไปมันดีแล้วก่อนที่อะไรๆ..มันจะเกินเลยกันไปมากกว่านี้น่ะสิ

" อื่ม "

" ..... "

" กลับดีๆ " ร่างสูงตรงหน้าพูดออกมาเบาๆ สายตาคู่นั้นลดละความเกรี้ยวกราดลงไปมาก จนแทบจะดูเป็นปกติแล้วด้วยซ้ำไป

ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพีจะเป็นคนที่พูดอะไรแบบนี้ออกมาน่ะสิ ถึงแม้มันจะคำสั้นๆ ที่มาคู่กับสายตานิ่งเรียบไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ

แต่สำหรับฉันแล้วมันฟังดูเหมือนเขาเป็นห่วงฉัน..หลายคนอาจจะบอกว่าฉันคิดเข้าข้างตัวเองอย่างนั้นอย่างนี้ แต่เปล่าเลยฉันคิดแบบนี้เพราะฉันเคยบอกไปแล้วว่าฉันรู้จักพีดี

และก็เพราะว่ารู้จักดีนี่แหละ ฉันถึงกล้าพูดได้เต็มปากเต็มคำว่าไอ่การที่เขาจะมาบอกให้ฉันกลับดีๆเนี่ย มันจึงเป็นไปได้ยากมาก ที่จะได้ยินอะไรแบบนี้จากปากเขา

เฮ้อ..เอาเถอะตอนนี้ฉันว่าฉันควรจะกลับบ้านได้แล้วอะ ขืนดึกกว่านี้ก็ไม่ต้องได้นอนกันพอดีน่ะสิ ว่าแล้วฉันจึงพยายามสลัดความคิดทุกอย่างออกไป ก่อนจะรีบเดินตรงมาที่รถทันที


[Pee Talk]

23:50น.

สวัสดีครับ ผมชื่อพี

ชื่อจริง พีรัช พิพัฒน์เมทานนท์ ผมเป็นลูกชายคนเดียวของเจ้าพ่อบ่อนคาสิโน ตอนนี้เรียนอยู่คณะวิศวะ ปีสาม สาขาวิศวกรรมการบิน

จริงๆผมก็ไม่รู้จะแนะนำตัวเองยังไงหรอกนะ แค่อยากบอกว่าผมไม่ค่อยชอบพูดพูดสักเท่าไหร่ พวกเพื่อนมันก็ด่าผมอยู่แทบทุกวันนั่นแหละ

เรื่องที่ผมไม่ค่อยพูด ไม่ค่อยแสดงความคิดเห็นเวลาคนอื่นเขาคุยกัน คือจริงๆผมฟังที่พวกมันพูดนะ ไม่ใช่ไม่ฟังไม่สนใจอะไรขนาดนั้น

ผมก็คิดวนๆอยู่ในหัวผมนั่นแหละ อยู่ที่ว่าผมเลือกจะพูด เลือกจะเก็บเอาไว้ หรือเลือกที่จะลืมๆมันไปซะก็แค่นั้น..ผมเป็นคนตรงๆ คิดอะไรก็พูดออกไปแบบนั้น

ไม่ค่อยจะใช้สมองคิดเท่าไหร่หรอกนะเวลาทำอะไร..ใจมันบอกให้ทำยังไงก็ทำไปอย่างนั้น จนบางครั้งการกระทำมันก็ดูสวนทางกับคำพูดไปบ้าง

หลายๆคนมักจะมองว่าผมเป็นเสือผู้หญิง ซึ่งเรื่องนั้นผมยอมรับนะ แต่ก็ป้องกันทุกครั้งไง และผมจะไม่คุยกับผู้หญิงพวกนั้นถ้าไม่จำเป็น เสนอมาผมก็แค่สนอง เสร็จก็แยกย้ายไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน

คือมันก็อาจจะมีบ้างที่ผู้หญิงพวกนั้นจะมาทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ หรือออกนอกหน้าว่าเป็นเมียผม สร้างความวุ่นวายอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน

แต่เรื่องนั้นช่างมันเถอะ แค่ผมเจอเพลินที่wonderมันก็มีเรื่องให้คิดเยอะมากพอละหวะ...เรื่องที่มันเคยเกิดขึ้นระหว่างเรา ผมก็พอรู้นะว่าผมทำเธอโกรธ ทำเธอเสียความรู้สึกไปอยู่ไม่น้อย

และคงเพราะแบบนั้นหละมั้งที่ทำให้เธอกลับฝรั่งเศสไปแบบไม่ลาผมเลยสักคำ ไม่บอกผมด้วยซ้ำว่าจะกลับมาอีกเมื่อไหร่..เธอกล้าทิ้งผมไปยังไม่พอ ยังบล็อกเบอร์ บล็อกไลน์ผมด้วยเว้ย

แล้วที่รู้ๆคือตอนนี้เพลินกลับมาไทยแล้ว เพราะผมพึ่งเจอเธอเมื่อกี้ หลังจากไม่ได้เจอ ไม่ได้คุยมาเป็นปี..และเธอมาหาไอ่พายุแน่ๆไม่ต้องเดาเลย

" อ่าวไอ่พี ไปไหนมาวะ? "

ครับ..หลังจากปล่อยเพลินกลับไป ผมก็เข้ามาหาพวกเพื่อนๆที่โต๊ะเหมือนเดิมนั่นแหละ พอไอ่ต้าเห็นผมมันเลยทักมั้งเห็นผมหายไปนาน

" สูบบุหรี่... "

" มึงแม่งช้ามาไม่ทันเจอน้องเพลินเมื่อกี้ -3- "

" กลับมาแล้ว? "

ผมหันไปหาไอ่ต้า พลางเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม..แต่จริงๆผมรู้อยู่แล้วแหละ เจอเพลินแล้วด้วยแค่แกล้งหลับหูหลับตาทำเป็นไม่รู้ไปก็เท่านั้น

" เออดิ เห็นว่าจะเรียนต่อมหาลัยเราด้วยนะเว้ย "

ไอ่ปืนตอบสวนขึ้นทันทีหลังจากที่ผมถามไป แต่ถ้าเพลินจะเรียนต่อมหาลัยเดียวกับผมจริงๆ..งั้นก็หมายความว่าครั้งนี้จะไม่กลับต่างประเทศแล้วสิน่ะ

" อื่ม... "

ผมพยักหน้าตอบไปไอ่ปืนไปแบบส่งๆ ก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่มต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในใจผมแม่งก็ยังคิดเรื่องเพลินอยู่ไง..


ณ บ้านอนันต์ไพศาล

23:00น.

[Plern Talk]

พอฉันกลับมาถึงบ้านฉันก็รีบขึ้นห้องมาอาบน้ำพร้อมจะนอนทันที เพราะฉันง่วงมาก ส่วนที่นัดไว้ว่าจะคุยกับป๋าเรื่องเรียน ระหว่างทางขับรถกลับฉันก็โทรเคลียกับป๋าเรียบร้อยแล้วหละว่าไม่คุยแล้ว

ป๋าจะได้ไปพักผ่อนด้วยไงเดินทางมาเหนื่อยทั้งวันแถมยังต้องมารอคุยกับฉันอีก เฮ้อ..ตอนนี้ฉันพยายามจะข่มตานอนแล้วนะ แต่มันทำไม่ได้เลยสักนิด ฉันยังคิดถึงเรื่องที่เจอพีเมื่อกี้อยู่เลย

..เมื่อก่อนในทุกๆซัมเมอร์ หรือที่เราเรียกกันว่าปิดเทอมใหญ่ มันจะเวลาว่างอยู่ราวๆสามถึงสี่เดือน ฉันก็ใช้เวลาว่างบินกลับมาอยู่ที่ไทยช่วงนั้นแหละ

จะได้มีกลับมาอยู่กับแม่อยู่กับเฮียพายุบ้าง และถือว่าเป็นการพักผ่อนเที่ยวเล่นไปในตัวด้วยเลยยังไงหละ ฉะนั้นเวลาเฮียพายุไปเที่ยวที่ไหนเขาก็จะชวนฉันไปด้วยตลอด ฮ่าๆ คงกลัวฉันจะเหงาละมั้ง เพราะฉันไม่ค่อยมีเพื่อนที่ไทยด้วยไง

แต่นั่นก็ไม่ใช่ประเด็นหรอก ประเด็นมันเริ่มขึ้นเพราะช่วงเวลาและความบังเอิญในเหตุการณ์ต่างหากหละ ที่มันทำฉันต้องเผลอตัวไปใกล้ชิดกับผู้ชายคนนึงเข้าอย่างไม่ตั้งใจ

และผู้ชายคนนั้นก็คือพีนี่แหละค่ะ..ในสายตาฉันตอนแรกๆเขาก็เป็นแค่ผู้ชายเงียบขรึมธรรมดาๆคนนึงเท่านั้น ไม่ได้อยู่ในความสนใจของฉันเลยแม้แต่น้อย

อาจจะเพราะพีเป็นเพื่อนเฮียพายุด้วยแหละมั้ง ฉันเลยไม่อะไรด้วย ทว่าพีเองก็ไม่มีท่าทีว่าจะสนใจฉันเลยเช่นกัน

..และในตอนนี้มันก็ควรจะเป็นอย่างนั้น ถ้ามันไม่มีเหตุการณ์ที่ทำให้เราทั้งคู่ต้องมาเข้าหากันซะก่อนน่ะสิ


หนึ่งปีที่แล้ว...


ณ ห้างสรรพสินค้า SK

[Plern Talk]

ฉันจำได้แม่นเลยว่าตอนนั้นฉันเบื่อมาก เลยขอเฮียพายุออกมาชอปปิ้งเป็นเพื่อน แต่คือเฮียมันก็อยู่กับฉันได้ไม่นานไง เพราะคุณป๋าดันมาเรียกใช้งานซะก่อนน่ะสิ

" เออเพลินๆ คือเฮียต้องกลับก่อนหวะ ป๋าเรียกใช้ "

" อ่าวแล้วหนูกลับไงอะ? -3- "

จริงๆคนขับรถที่บ้านฉันก็เยอะแยะนั่นแหละ แต่ที่ฉันถามเฮียออกไปแบบนั้นเพราะฉันไม่ชอบนั่งรถกับคนขับรถไง บรรยากาศมันเงียบจนฉันเบื่ออะเข้าใจป่ะ

" งั้น..ถ้าเฮียให้เพื่อนเฮียมารับเธอจะโอเคมั้ยหละ? "

นายพี่ชายตัวร้ายยื่นข้อเสนอมาให้แบบนี้ทำเอาฉันครุ่นคิดอยู่ไม่น้อยเลยจริงๆ เฮ้อ..แต่กลับกับเพื่อนเฮียฉันว่าฉันก็ยังรู้สึกโอเคมากกว่ากลับกับคนขับรถอีกอยู่ดี

" ก็ได้ - - งั้นเอาเบอร์หนูให้เพื่อนเฮียด้วยละกัน มาถึงจะได้มารับถูก "

ฉันตอบเฮียไปด้วยน้ำเสียงห้วนๆ สีหน้าแสดงออกถึงความหงุดหงิดเล็กน้อย ก็นะจะไม่ให้หงุดหงิดได้ไง มาด้วยกันแท้ๆอยู่ๆจะมาทิ้งฉันไว้ซะงั้น

" โกรธอะดิ? "

" เออโกรธ! เสร็จงานมาง้อให้ไวเลยด้วย! "

" ค้าบแม่ งั้นเฮียไปละนะ "

" อื่อ รีบไปเลยไป " ฉันหันไปพูดกับเฮียพายุ พลางปัดๆมือทำทีไล่ให้เขารีบไป จริงๆแล้วเฮียพายุอะดูเป็นคนที่โหดมากนะในสายตาคนอื่น

แต่สำหรับฉันแล้ว เขาก็เป็นพี่ชายที่ดีคนนึงเลยแหละ ทั้งเอาใจทั้งดูแล ทำให้ฉันรู้สึกได้จริงๆว่านอกจากป๋ากับแม่แล้วก็มีเฮียนี่แหละที่ปกป้องฉันได้

และหลังจากที่เฮียมันกลับไป ฉันก็เดินซื้อของฆ่าเวลาอีกนิดหน่อยในระหว่างรอเพื่อนเฮียมารับ..แต่ทว่าไม่นานนักเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ทำให้ฉันต้องรีบหยิบมันขึ้นมาดูทันทีว่าใครโทรเข้ามา


~เสียงโทรศัพท์เข้า~

" ฮัลโหลค่ะ ใครคะ? "

ฉันเอ่ยถามปลายสายไปอย่างนั้น เพราะเบอร์ที่โทรเข้ามามันเป็นเบอร์แปลกน่ะสิจะให้ฮัลโหลใครวะ! มันก็ไม่ได้ใช่มั้ยหละ ฮ่าๆ

" อยู่หน้าห้าง รีบมา... "

น้ำเสียงเย็นยะเยือกจากปลายสายตอบกลับมาทำเอาฉันงุ่นงงอยู่ไม่น้อยเลยจริงๆ คือไม่เข้าใจว่าที่ฉันพูดไปเขาฟังไม่รู้เรื่องหรือยังไง

" คุณคะ คือฉันถามว่าคุณเป็นใคร คุณก็ช่วยตอบคำถามฉันก่อนมั้ยหละ "

" เพื่อนไอ่พายุ... "

เหอะ ถามแทบตายน้ำหูน้ำตาแทบกระเด็นที่แท้ก็เพื่อนเฮียนี่เอง โอ้ย นี่เฮียมันมีเพื่อนพูดจาไม่รู้เรื่องแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ยให้ตายเถอะ

" อ้องั้นเดี๋ยวหนูรีบไปนะ เออ..แล้วรถพี่คันไหนเหรอ? "

" BMWi8 "

" โอเคค่ะ " หลังจากที่ฉันตอบเพื่อนเฮียไปฉันก็รีบเดินออกไปหน้าห้างทันทีเพราะกลัวว่าพี่เขาจะรอนานน่ะสิ

จริงๆฉันไม่คิดจะถามชื่อเพื่อนเฮียหรอกนะ เพราะเดี๋ยวตอนเจอก็รู้อยู่ดีไงเลยไม่รู้จะถามไปทำไม แล้วอีกอย่างคือถ้าเฮียไม่ไว้ใจก็คงไม่ให้มารับฉันแน่นอน

และตอนนี้ฉันก็เห็นรถของเพื่อนเฮียแล้วค่ะ มันก็รถซุปเปอร์คาร์คันนึงเลยแหละ สวยหรูใช่เล่นมั่นใจเลยว่าราคาแพงระยับแน่นอน หึ แสดงว่าเพื่อนเฮียคนนี้มันต้องไม่ธรรมดาอะฉันรู้สึกได้

" มาแล้วค่ะ! "

ฉันรีบเดินไปบอกพี่เขาที่ยืนพิงรถรอฉันอยู่แล้วอย่างหอบเหนื่อย เพราะฉันรีบมาไม่พอยังต้องหอบของที่ซื้อด้วยน่ะสิ เฮ้อ เยอะเป็นบ้า

หลังจากที่ฉันเอ่ยทักไปพี่เขาหันกลับมาหาฉัน แต่คือแบบ..อะไรกัน เห็นใกล้ๆทำไมถึงหล่อแบบนี้ละเนี่ย โอ้ย คนอะไรเท่มากอะมีความใส่แว่นดำด้วยไงทำให้หล่อเข้าไปอีก

แต่ทว่าฉันก็ต้องกลืนคำชมเหล่านั้นให้หายลงคือไปในทันทีเมื่อชายร่างสูงตรงหน้าฉันถอดแว่นดำออก ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ

" ช้า... "

-------------------------------------------

# ความหลังของทั้งสองคนยังไม่จบเพียงเท่านี้นะคะ รอติดตามชมความรายลึกของพีได้ในตอนต่อไปค้า

❤️คนละ1คอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน้า❤️

ความคิดเห็น