Hunny Exo

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รุ่นพี่ ครั้งที่43 อยากให้เคียงข้าง

ชื่อตอน : รุ่นพี่ ครั้งที่43 อยากให้เคียงข้าง

คำค้น : รุ่นพี่เซ็กส์เฟรน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.9k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ธ.ค. 2560 20:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รุ่นพี่ ครั้งที่43 อยากให้เคียงข้าง
แบบอักษร

​(เกล พาท)

​6เดือนต่อมา~

"คุณหนูครับ...กลับบ้านกันเถอะ...เลิกเรียนแล้วนิครับ..."

"อื้ม!..."

รอยยิ้มจากร่างสูงส่งผ่านมาให้ด้วยสีหน้าที่บ่งบอกว่ามีความสุขไม่ต่างจากผม รอยยิ้มแบบนี้ผมได้เห็นมาจากร่างสูงนับครั้งไม่ถ้วนแล้วตั้งแต่เริ่มมีความสัมพันธ์กันทั้งกายและใจ แทบไม่อยากจะเชื่อตัวเองว่าจะมาตกหลุมพลางรักคนเย็นชาและโหดขนาดเท่าที่เคยเจอและได้เห็นมาก่อน

"หิวรึเปล่า...อยากกินอะไรมั้ย..."ร่างสูงที่คอยไปรับไปส่งที่มหาลัยจนทุกวันนี้แทบไม่ต้องเดินกลับคอนโดแต่จะมีแค่เฉพาะไอเฟมที่ยังคงไม่กินเส้นกับไอชายและไม่ยอมกลับคอนโดพร้อมผมด้วย

"ไม่อ่ะ...วันนี้การบ้านเยอะ...ค่อยไปหากินที่ห้อง..."ผมมองร่างสูงที่กำลังจับจ้องสายตาไปที่ถนนและมือทั้งสองจับแน่นที่พวงมาลัยรถ

"งั้นหรอ...ตามใจแล้วกัน..."

ไม่นานรถก็เคลื่อนเข้ามาจอดในลานใต้ตึกคอนโดก่อนที่ผมกับไอชายจะพากันขึ้นไปยังห้องของตัวเอง ในสภาพอากาศของอเมริกาตอนนี้หนาวจับใจทำเอาผมไม่อยากจะไปไหนนอกจากหมกตัวอยู่ในห้องไม่ก็ไปนั่งเล่นที่ห้องของไอชายนี่ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้วที่ผมคบกับไอชายทุกวันนี้อยู่ด้วยกันเห็นหน้ากันก็มีความสุขจะตายแล้ว

"เออนี่...ไหนว่าบ้านรวย...ทำไมถึงต้องมาเป็นวิศวมารับตำแหน่งกับพ่อผมละ...ทั้งที่บ้านก็รวยฝีมือก็ดี...เปิดบริษัทเป็นของตัวเองเลยจะสบายกว่าเยอะ...ทำไมไม่เปิดบริษัทเป็นของตัวเองเลยละ..."ผมชักถามอย่างสงสัยก่อนหน้านี้ที่อยู่เมืองไทยตอนที่เรียนอยู่ปี1เห็นมีแต่คนบอกว่าบ้านไอชายมันรวยมากถึงผมยังไม่เคยเห็นกับตาอะนะ ผมข้องใจเลยชวนไอชายให้เข้ามาในห้องก่อนผมรีบนั่งลงที่โซฟาและตั้งหน้าตั้งตาฟังคำตอบที่คาใจอยู่

"อืมมม...บ้านรวยก็ใช่...แต่ผมไม่เห็นต้องสร้างบริษัทเองเลยนิครับ...ในเมื่อเป็นวิศวกรมีฝีมืออยู่แล้ว...ไม่ต้องใส่ใจเลยนิครับ...ว่ารวยต้องสร้างบริษัท..."ไอชายหยักไล่พลางพูดพร้อมกับอมยิ้มให้ผม ผมว่ามันก็จริงนะแต่ว่ามีบริษัทเป็นของตัวเองดีกว่าเยอะเลย

"อ่าว...แล้วจะไม่ลองเปิดบริษัทบ้างหรอ...แล้วลองบริหารดูบ้างสิ...เพื่อรุ่งนะ.."

"อันนั้นมันก็ทำได้...จะให้ทำก็คงไม่ไหวหรอก..ทำคนเดียวเลยนะ...อีกอย่างมันขาดอะไรอีกอย่างด้วย..."ผมเอะใจทันทีอะไรกันหน้าที่การงานการเงินฐานะเพรียบพร้อมหมดแต่ยังขาดอยู่อีกหรอ

"อะ...อ่าว...ขาดอะไรงั้นหรอ...พร้อมขนาดนี้...ยังมีขาดอีกหรอ.."ผมพูดอย่างไม่เข้าใจนิดหน่อยมันเป็นไปไม่ได้หรอกที่อะไรจะขาดไปได้แต่สิ่งที่ขาดไปมันคงต้องสำคัญแน่ และมันคือ

"ก็มันขาด...คนเคียงข้างไงครับ...ผมขาดคุณหนูไปคงทำไม่ได้แน่..."

นั่นแหละสิ่งที่ขาดไป เฮ้ยย!!! เมื้อกี้มันหมายถึงเรานี่หว่า ผมตกตะลึงทันทีพร้อมกับเหลือกตาโตแถมยังคงเขินอีกต่างหากตอนนี้หน้ารู้สึกร้อนวูบไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งเสียงหัวเราะคิกคักยังคงไม่หยุดดัง

"อีบ้า...พะ...พูด..อะไร...บ้าบอ..."

"อ่าว...ผมพูดจริงนะครับ...ผมอยากให้คุณหนูเคียงข้างกับผมนิครับ...แล้วถ้าเกิดว่า..."ร่างสูงของไอชายลุกขึ้นในขณะที่ผมกำลังหันหน้าหนีไปมองทางอื่นเพราะความเขินอายจนใจแทบจะลายเป็นนํ้าแล้ว ร่างสูงลุกจากโซฟาตรงข้ามผมและเดินอ้อมเข้ามาหาทางด้านหน้าพร้อมกันคุกเข้าลงบนพื้นห้องทำให้ผมตกใจอย่างมาก

"เห้ยย!...ทำบ้าอะไร...ลุกขึ้น...จะคุกเข่าทำไม..."ผมตกใจมากเพราะท่านี้มัน เอ่อ คือ ให้คาดเดากันมันก็ต้องคิดว่าจะมาขอแต่งงานแน่เลยอ่ะ

"นี่...ฟังนะ...ถ้าเปิดบริษัทเป็นของตัวเองจริงๆมีฐานะมั่นคงในการงานและหน้าที่...ถึงวันนั้น...จะอยู่ข้างกันใช่มั้ย...จะอยู่ข้างผมใช่มั้ยครับคุณหนู..."มืออุ่นถูกสัมผัสกับมือผมมือหนาๆที่เคยสัมผัสจนนับไม่ถ้วนยังคงอบอุ่นเสมอและทำให้ผมอุ่นใจขึ้นตอนนี้ผมเอาแต่ก้มหน้าก้มตาเพราะความเขินที่ร่างสูงพูดทำเอาให้ผมคิดหนัก

"เอ่อ...เลิกเรียกคุณหนูได้แล้ว...ฟังแล้วน่ารำคาญใจนะ...อีกอย่างถ้าเลิกเรียก...จะตอบให้แล้วกัน...ตกลงสิ..เเล้วเรียกอย่างอื่นแทน..."ผมสบตากับร่างสูงอย่างจังจนแทบไม่อยากจะหลบสายตาอันอบอุ่นนี่ได้เหมือนมันมีมนต์สะกดให้ไม่อยากหยุดสบตาเลย

"หึ...ก็ได้...งั้นเอ่อ..เอางี้...เรียกว่า...เตี้ย...ใช่ๆ..เรียกเตี้ยแล้วกันนะ..และเรียกผมว่าพี่..โอเคนะ.."ร่างสูงยิ้มให้ผมอย่างแก้มปริอีกอย่างแทนที่ผมจะโมโหและอาละวาดว่ามาเรียกผมเตี้ยแบบนี้มันน่าเจ็บใจ และสำหรับร่างสูงผมกลับดีใจอกแทบระเบิด

"อื้ม!...ก็ได้.."

"นี่...อย่าขี้โกงสิ...ยอมเรียกแบบอื่นแล้วไง...คำตอบละ..."ผมจับจ้องไปที่ใบหน้าของร่างสูงที่คุกเข่ารอฟังคำตอบจากผมอย่งใจจดใจจ่อจนน่าดีใจที่มีคนอยากจะให้เคียงข้างกันแบบนี้

"เอ่อ...อื้ม!...ตกลง...แต่...ต้องดูแลเค้าดีๆนะ...ห้ามทิ้ง...ห้ามเมิน...ห้ามนอกใจ...ถ้าผิดสันญา...คอยดูนะ.."ผมใช้นิ้วชี้จิ้มไปที่จมูกของร่างสูงก่อนจะอมยิ้มให้กับร่างสูงตอนนี้ที่เริ่มยิ้มแย้มน่าดู

"สันญาสิ...พี่ไม่มีวันทิ้งเตี้ยไปง่ายๆหรอก...ออกจะน่ารักน่าฟัดขนาดนี้..."ไอชายพูดจบพร้อมกับกดริมฝีปากลงบนแก้มผมเบาๆก่อนที่ผมจะตีไหล่ของมันแก้เขินอาย

"นี่...เอาใหญ่แล้วนะ...ยังไมอนุญาติเลย..ชิส์!...ถ้ามาขอจะว่าไปอย่าง..อาจให้ทำก่อนได้รับอนุญาติอีก...เพราะฉะนั้น...ยังไม่มาขอห้ามทำ...เข้าใจม้ะ...เเบร่!.."ผมแลบลิ้นพร้อมกับแสดงท่าทางตลกๆให้ร่างสูงขำเล่นๆแต่ทว่าประโยคที่ผมพูดเล่นไปกลับทำให้ร่างสูงเปลี่ยนไปทันที

"หึ...ได้สิ..."ไอชายเปลี่ยนโหมดทันทีพร้อมกับล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงพร้อมกับเอาโทรศัพท์ออกมาพร้อมกับกดโทรออกหาใครสักคนก่อนจะรอสายไม่นานและมีคนรับ

"ฮัลโล....หวัดดีครับแม่...พ่ออยู่ด้วยรึเปล่า...เรียกท่านมาหน่อย...และเปิดลำโพงโทรศัพท์หน่อยนะครับ...ผมมีอะไรจะบอก.."ผมมองร่างสูงที่พูดกับคนปลายสายก็คือแม่ของไอชายนั่นเอง ไอชายหันมาสบตากับผมก่อนที่จะเปิดลำโพงโทรศัพท์ด้วย

(อ่าา...ไง..ไอหล่อ..แม่บอกว่าแกจะบอกอะไรหรอ..หือม์...เล่ามาสิ...)~

"พ่อครับแม่ครับ....เร็วนี้...ผมจะพาแฟนผมไปหาพ่อกับแม่นะครับ..."

"หะ...ห้ะ!...ดะ...เดี๋ยว...อย่าพึ่ง.."ในขณะที่ผมกำลังค้านขึ้นมากลับถูกปลายนิ้วชี้ของไอชายกดทับลงบนริมฝีปากผมและส่งสายตาให้อยู่เฉยๆ

(ว๊าย!...คุณได้ยินมั้ยค่ะ...เราจะมีลูกสะใภ้มาเยี่ยมแล้วค่ะ...)~

(โอ้!...นี่แกพูดจริงๆเรอะ...ฮ่าๆๆ...รีบๆพามาให้พ่อกับแม่มาดูหน้าดูตาหน่อยนะ..."

"ครับพ่อครับแม่....ถ้าเกิดลางานได้หรือหยุดได้จะรีบพาไปแนะนำนะครับ"

(อ่า...ชายลูก...ชาย...แฟนลูก...ใช่คนที่พูดถึงก่อนหน้านี้ให้แม่ฟังรึเปล่า...ใช่..เอ่อ...ชื่อ...เอ่อ..ชื่ออะไรนะคะคุณช่วยฉันคิดที...)

ผมฟังเสียงหญิงสาวจากปลายสายและผู้ชายที่อยู่ปลายสายเหมือนกันนั่งฟังอย่างใจจดใจจ่อเพราะถ้าพ่อกับแม่ของไอชายรู้ว่าเเฟนเป็นผู้ชายท่านทั้งสองจะทนได้หรอที่ลูกตัวเองมีแฟนเป็นผู้ชายอย่างผม ใจผมหมองทันทีเพราะตอนนี้ใจมันเริ่มสั่นแต่มือหนาที่สัมผัสทำให้ผมใจเย็นลงได้มากขึ้น ผมสบตากับไอชายที่กำลังยิ้มให้ผมแบบไท่ร้อนรนอะไรจนปลายสายพูดขึ้น

(อะ...อ๋อ...จำได้แล้ว...นี่ไอหล่อ...แฟนแก...ชื่อเกลใช่มั้ย...ที่เป็นผู้ชายน่ารักๆในรูปที่แกเคยให้พ่อดูน่ะ...ใช่คนนั้นมั้ย..)~

"อ่า...ครับพ่อ...ที่ผมมาทำงานที่อเมริกาเพราะอยากจะอยู่ใกล้ๆคอยดูแลนิแหละครับ..."

(ว๊าย!...โอ้ย...ตาชายเสร็จงานแล้วรีบๆพามาหาแม่นะ...แม่อยากเจอแล้วจ่ะ...ถ้าอยากแต่งก็บอกแม่นะ...แม่กับพ่อจะไปสู่ขอให้...)~

"แต่งแน่นอนครับแม่...แค่นี้นะครับ...บ๊ายบ่ายครับพ่อ...บ๊ายบ่ายครับแม่...แล้วเจอกันนะครับ..."

(เออไอหล่อ/แม่จะรอนะลูก)~

ติ้ด!

"ไม่ต้องกังวลนะ...เพราะเรื่องนี้พี่เคยคุยกับพ่อแม่มาแล้ว...ท่านไม่ได้ว่าหรือจะขัดอะไร..."ผมมองร่างสูงด้วยความอ่อนระทรวยเหนื่อยใจแทบตายนึกว่าจะโดนปฏิเสธซะแล้ว แต่ว่ามันกลับตอบรับเป็นผลดีแค่นี้ผมก็ดีใจมากพอแล้วที่ฝ่ายของร่างสูงยอมรับผมแต่ฝ่ายผมละจะว่ายังไง

"อื้ม!...ขอบคุณพี่มากๆเลยนะ...ที่ทำเพื่อเค้าอ่ะ..."ผมฉีกยิ้มหวานเพราะด้วยความดีใจแต่อีกส่วนยังคงเก็บไว้ถึงเวลาค่อยบอกพ่อกับแม่แล้วกัน

"แค่นี้พี่ทำได้อยู่แล้ว...เหลืออีกอย่างหนึ่งสินะ...มานี่มา...ไปกับพี่เร็ว..."

"จะ...จะไปไหน...เดี๋ยวสิ..."

"ไปสู่ขอลูกสะใภ้จากพ่อตาไงละ...^^"




​ติดตามตอนต่อไป

​ขอบคุณที่ติดตามคร้าาและขอบคุณที่เข้ามาอ่านและคอมเม้นให้กำลังใจนะคะ อาจะหายไปนานต้องขออภัยค่ะเพราะติดเรียนส่วนใหญ่ค่ะ แต่อย่าพึ่งทิ้งกันเด้ออออออ

​^^

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น