กุญแจฟา(F Clef)

อาจจะไม่ถูกใจไปบ้าง แต่ก็เป็นกำลังใจให้เด็กๆ กันด้วยนะ^^” (ใครเจอคำผิด รบกวนบอกด้วยน้า>..<")

ชื่อตอน : After wedding 24

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 36.8k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ย. 2561 16:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
After wedding 24
แบบอักษร

….After wedding 24….

.

.

.

.

แล้วก็มาถึงวันที่บัสจะต้องเดินทางไปรับน้องที่ต่างจังหวัด คอปเตอร์ขับรถมาส่งบัสที่จุดนัดหมายในมหาวิทยาลัย และเขาก็นัดให้แซนมารับเขาที่นี่ด้วย บัสบอกให้คอปเตอร์ส่งเขาแต่ไม่ต้องลงจากรถซึ่งทำให้ร่างสูงเซ็งอยู่ไม่น้อยแต่ก็ไม่ได้แสดงอะไรออกมาเพราะไม่อยากทำให้บัสไม่สบายใจก่อนไปรับน้อง คอปเตอร์แยกเอารถไปจอดที่คณะบริหารรอแซนมารับ และแน่นอนว่าการไปทะเลของคอปเตอร์ในครั้งนี้ไม่ได้บอกให้บัสรู้เพราะเขาตั้งใจจะไปแอบดูเฉยๆ



แซนขับรถไปรับเพื่อนตามจุดต่างๆ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังจุดหมาย ชายหนุ่มทั้งสี่คนออกเดินทางด้วยความครื้นเครงตามประสาหนุ่มๆ ที่ไม่ได้เที่ยวกันมานาน



"เออไอ้แซน" ไม้ทักแซนขึ้นมา


"ว่า" แซนถามกลับไปพร้อมกับเหลือบมองกระจกมองหลังไปด้วย


"ที่ไปนี่เพราะห่วงน้องหรือตามใครไปกันแน่ หึ~" ไม้ได้ทีก็แซวเพื่อนขึ้นมาอย่างรู้ทัน แซนอมยิ้มไม่ตอบอะไรในขณะที่คอปเตอร์ที่นั่งข้างคนขับคอยฟังอยู่เงียบๆ


"โห่ไอ้ไม้ กูนึกว่ากูคิดอยู่คนเดียว ฮ่าๆ" ธีร์พูดเสริมขึ้นมาอีกคน


"ห่วงน้องสิวะ" แซนตอบออกมายิ้มๆ


"น้องซี หรือ น้องบัส ครับเพื่อน" ไม้ยังแซวออกมาอีก คอปเตอร์พยายามข่มใจให้นิ่งเข้าไว้


"ก็...ทั้งสองคนแหละ" แซนตอบออกมาทำให้คอปเตอร์เริ่มจะหงุดหงิดในใจ


"แหม....." เสียงโห่แซวของไม้และธีร์ดังกลั้วหัวเราะออกมา


"เอาจริงๆ มึงมีแผนอะไรปะเนี่ยะ" ไม้ถามออกมาอย่างรู้ทัน


"ก็....." แซนกำลังจะตอบแต่ก็ยังเขินที่จะป่าวประกาศให้เพื่อนรู้


"สัด กูกะแล้วเชียว" ไม้ว่าออกมาอย่างมั่นใจ


"นิดหน่อยน่า" แซนอมยิ้มบอกออกมา


"แผนอะไรว้าาา เผื่อกูช่วย" ไม้บอกกึ่งแซวออกมา


"ก็...กะจะสารภาพอะไรนิดหน่อย" แซนอึกอักตอบกลับไป


"พูดมาขนาดนี้และ เล่ามาให้หมดเลยสัด" ไม้ถามออกมาด้วยความอยากรู้เต็มเปี่ยม


"ก็นั่นแหละ ก็กะจะบอกไปว่าคิดยังไง กูจะได้จีบน้องมันจริงๆ จังๆ สักที" แซนเล่าแผนการของตนเองออกมา


"เอาจริงเว้ยเพื่อนกู วู้ว" ธีร์แซวขึ้นมา


"กูว่า...มันไม่เร็วไปหน่ยเหรอวะ" คอปเตอร์พูดทำลายบรรยากาศขึ้นมาเสียงแข็ง


"ขัดจริงๆ เลยนะมึง" ไม้ว่าออกมาไม่จริงจังนัก


"ก็เร็วแหละ แต่กูกลัวช้าไปมากกว่า" แซนบอกออกมาตามที่คิด


"กลัวหมาคาบไปแดกว่างั้น ฮ่าๆ" ไม้แซวออกมาอย่างต่อเนื่อง


"อืม ก็ ทำนองนั้น ก็น้องมันดูเป็นที่หมายตาของใครหลายคน มึงว่ามั้ยวะไอ้เตอร์" แซนเล่าสิ่งที่คิดออกไปก่อนจะถามคอปเตอร์


"แล้วทำไมมาถามกู" คอปเตอร์ถามออกมาเสียงเข้มเหมือนไม่ค่อยจะสบอารมณ์สักเท่าไร


"มึงเคยเจอน้องบ่อยกว่าคนอื่น ที่บ้านกูก็เจอ" แซนอธิบายออกมา คอปเตอร์พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด


"ไม่รู้ดิ งั้นๆ แหละ" คอปเตอร์บอกปัดออกมาด้วยความหวงในใจลึกๆ ไม้และธีร์มองมาที่คอปเตอร์อย่างตงิดใจ


"มึงไม่ค่อยชอบน้องมันเหรอวะ" ไม้ถามออกมาเมื่อรู้สึกว่าเพื่อนเหมือนจะมีอะไรในใจ


"เออ มึงมีไรป่าววะ" ธีร์ก็สงสัยด้วยอีกคน


"เปล่าหนิ กูง่วงและ นอนก่อนนะ" คอปเตอร์ปฏิเสธออกไปเสียงเข้มก่อนจะพูดตัดบทออกไปก่อนจะจัดท่านอน ไม้และธีร์มองหน้ากันอย่างต้องการจะถามอะไรแต่ก็ยังไม่คิดจะพูดออกมาตอนนี้

.

.

.

ระหว่างการเดินทางไปยังสถานที่รับน้องรุ่นพี่ก็ได้มีการจัดกิจกรรมเล็กๆ บนรถไปด้วย บรรยากาศค่อนข้างครึกครื้นมีการแกล้งกันลงโทษกันเล็กๆ น้อยๆ พอให้ได้อรรถรสของการไปรับน้องในครั้งนี้ การเดินทางผ่านมานานพอสมควรก็มาถึงจุดหมายปลายทาง



//เดี๋ยวจะให้น้องๆ เอากระเป๋าไปเก็บที่ห้องพักก่อน โดยให้จับกลุ่มกันมาเอากุญแจห้องละสี่คน แยกชายหญิง แล้วรีบกลับมารวมกันที่นี่นะครับ// เสียงของรุ่นพี่บอกผ่านออกมาจากโทรโข่ง กลุ่มของบัสสี่คนนอนด้วยกัน ส่วนซีก็แยกไปนอนกับเพื่อนผู้หญิง ก่อนจะพากันมายังชายทะเลซึ่งเป็นจุดนัดหมาย



รถของแซนมาถึงที่พักไล่เลี่ยกัน แซนจองห้องพักที่เดียวกันกับคณะรับน้องเอาไว้แต่คนละโซนซึ่งเป็นบ้านพักที่มีห้องโถงตรงกลางแล้วมีห้องนอนแยกสองห้อง ชายหนุ่มทั้งสี่พากันเอากระเป๋าไปเก็บที่บ้านพักโดยที่แซนนอนกับคอปเตอร์ ส่วนไม้กับธีร์นอนด้วยกัน ก่อนจะพากันมายังชายหาดแต่ห่างจากกลุ่มของคณะรับน้องแต่ก็พอจะได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วและเห็นเป้าหมายอยู่ไกลๆ



//พี่จะแบ่งน้องๆ ออกเป็นสี่กลุ่ม ตามผ้าผูกข้อมือ// รุ่นพี่บอกออกมาเมื่อน้องมากันครบแล้ว แน่นอนว่ากลุ่มของบัสได้อยู่ด้วยกันทั้งห้าคนซึ่งเป็นสีฟ้าเพราะพวกเขาตั้งใจนั่งแถวเดียวกัน คอปเตอร์ที่แอบมองอยู่ไกลๆ ได้แต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ แซนเองก็ไม่ต่างกัน


//เกมแรก ฟุตบอลชายหาด เตะโดนลูกโป่งถึงจะนับแต้ม ส่งตัวแทนออกมา ทีมละห้าคน// รุ่นพี่อธิบายเกมออกมาซึ่งจะมีผู้รักษาประตูอยู่แต่ไม่มีประตู มีเพียงลูกโป่งอยู่สามลูก ทีมไหนเตะโดนลูกโป่งแตกหมดก่อนเป็นผู้ชนะ แต่ละทีมทำการเลือกเพื่อนๆ เพื่อเป็นตัวแทนไปลงสนามในครั้งนี้ ทีมสีฟ้าส่วนมากแล้วจะเป็นผู้หญิง บัส โค้ก วิทย์ ต้าร์ และกาย เพื่อนร่วมทีมจึงได้เป็นผู้ลงแข่งขัน เมื่อนักกีฬามากันครบสิบคนแล้ว รุ่นพี่ให้ส่งตัวแทนออกมาจับไม้สั้นไม้ยาว ทีมที่ได้ไม้สั้นจะต้องถอดเสื้อเล่น


"เค้าทำไรกันวะ" ไม้ถามขึ้นมาเมื่อยืนสังเกตการณ์อยู่สักพัก


"นั่นดิ ได้ยินว่าเล่นบอล ยังไม่เห็นเล่นสักที" แซนตอบออกมา


"เชี่ย!!!" คอปเตอร์และแซนสถบออกมาพร้อมกันอย่างอึ้งๆ เมื่อทีมของบัสเริ่มถอดเสื้อออกก่อนจะลงไปวอร์มสนาม คอปเตอร์กัดฟันกรอดคิ้วขมวดกันเป็นปม เขาเริ่มหัวเสียที่เห็นสิ่งที่เค้าหวงกำลังเป็นเป้าสายตาของคนอื่น


//"แม่ง! ใครให้ถอดวะ"// คอปเตอร์โวยวายอยู่คนเดียวเบาๆ


"มึงว่าไรนะ" ธีร์ถามออกมาเพราะได้ยินไม่ชัด คอปเตอร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่


"เปล่า" คอปเตอร์ตอบออกมาเสียงเข้มพร้อมกับหงุดหงิดอยู่ในใจ


"เออไอ้แซน กูหิวน้ำ ไปซื้อน้ำกัน" คอปเตอร์ชวนแซนขึ้นมาไม่มีปี่มีขลุ่ย แซนนิ่งอยู่อย่างนั้นเหมือนกับหูของเขาจะดับไปชั่วขณะ


"เดี๋ยวกูไปเป็นเพื่อน" ไม้บอกออกมาอย่างหวังดี


"ไม่ต้อง" คอปเตอร์หันขวับไปตอบไม้เสียงเข้ม ไม้ทำหน้างงกับอาการของเพื่อน


"เชี่ยแซน ไอ้แซน!" คอปเตอร์เรียกแซนเสียงดัง แซนสะดุ้งก่อนจะหันมาตามเสียงเรียก


"อะไรของมึงวะ เรียกซะดัง" แซนถามออกมา


"ไปร้านขายของกัน กูหิว" คอปเตอร์บอกกลับไป แซนทำหน้างงเล็กน้อย


"มึงก็ไปกับไอ้ไม้ไอ้ธีร์ดิวะ กูจะเฝ้าน้อง" แซนตอบกลับมาเสียงเรียบก่อนจะหันไปทางคณะรับน้องก่อนจะยิ้มละมุนออกมา คอปเตอร์กำหมัดแน่นอย่างต้องการระงับอารมณ์


"แหม๋.....เฝ้าน้องคนไหนว้าาาาา" ไม้รีบแซวขึ้นมาเมื่อมองตามสายตาของเพื่อนไป ในขณะที่แซนยิ้มใจลอยอยู่คนเดียว


"เออน่า" แซนบอกปัดออกไป คอปเตอร์มองแซนไม่วางตา


"อะไรของมึงวะ" แซนถามออกมาเมื่อคอปเตอร์กระชากเข้าที่แขนของเขาจนหันมาตามแรงฉุด


"กูลืมโทรศัพท์ไว้บนรถมึง ไปเอาให้หน่อยดิ" คอปเตอร์โกหกขึ้นมาหน้าตาเฉย แซนมองหน้าเพื่อนนิ่งๆ


"เออๆ" แซนตอบรับออกไปอย่างไม่ได้คิดอะไรก่อนจะผละออกไป


"มึงเป็นไรวะ ทำไมวันนี้แปลกๆ" ไม้ถามขึ้นมาอย่างสงสัย


"เปล่าหนิ" คอปเตอร์ตอบออกมาด้วยน้ำเสียงปกติ ความหงุดหงิดเริ่มเบาบางลงแต่ก็ยังคงหงุดหงิดอยู่ดีเมื่อต้องมายืนมองคนของเขาถอดเสื้อวิ่งไปวิ่งมาบนพื้นทราย คอปเตอร์มองบัสด้วยความหงุดหงิดไม่หายก่อนจะวู่วามหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดส่งข้อความ


Copterz: ถอดเสื้อทำไม ฮ้ะ!


Copterz: ถ้าพักแล้วมาคุยกันหน่อย


Copterz: ทำไมทำแบบนี้ คิดว่าพี่ไม่อยู่แล้วจะทำอะไรก็ได้ใช่มั้ย


Copterz: ถ้าไม่ตอบกลับ พี่จะบุกเข้าไปลากกลับบ้าน


"อะ...อ้าว...ไหนมึงบอกว่าลืมโทรศัพท์ไว้ในรถไอ้แซนไง" ไม้ถามขึ้นมาเมื่อสะดุดตากับสิ่งที่คอปเตอร์ถืออยู่ คอปเตอร์นิ่งไปนิด


"เออ นึกว่าลืม ที่แท้อยู่ในกระเป๋าอีกข้าง" คอปเตอร์แก้ตัวออกไปน้ำขุ่นๆ ไม้มองมาที่เพื่อนอย่างจับผิดรวมถึงธีร์ด้วย



ปี๊ดดดดดดด~



เสียงนกหวีดดังขึ้นมาเมื่อหมดเวลาแข่งขันในเกมแรก



//ทีมสีเขียวชนะ เหลืออีกคู่นึงที่ต้องออกมาแข่งกัน เรามีทั้งหมดสามเกมส์ ถ้าคะแนนรวมแล้วทีมไหนได้น้อยที่สุดจะต้องถูกทำโทษ// เสียงของรุ่นพี่ดังออกมาผ่านทางโทรโข่ง คอปเตอร์รู้สึกโล่งใจขึ้นมาที่เกมนี้จบลงเสียที บัสเดินเข้าไปนั่งที่ก่อนจะเอาเสื้อที่ทั้งสี่คนฝากไว้ที่ซีมาใส่รวมถึงโทรศัพท์ด้วย และในตอนนี้อีกสองทีมก็กำลังแข่งขันกันอยู่ทำให้ทีมของบัสได้นั่งพักนั่งเชียร์


"โทรศัพท์มึงมีข้อความเข้าหลายข้อความเลย" ซีบอกออกมา บัสตกใจขึ้นมาเมื่อได้ยินเพราะกลัวว่าเพื่อนจะเห็นถ้าเป็นร่างสูงส่งมา


"กูหยิบขึ้นมาดู" ซีเล่าออกมาอีก บัสหน้าเหวอไปนิด


"แต่หน้าจอมันขึ้นว่า" ซีเล่าต่อมา โค้ก วิทย์ และต้าร์ มองมาที่ซีอย่างลุ้นๆ ในคำตอบ บัสเลิ่กลั่กเมื่อซีกำลังจะพูดออกมา


" 'พี่อ้วนแว่นเอาแต่ใจ' " ซีเฉลยออกมาพร้อมกับขมวดคิ้วขึ้นอย่างสงสัย รวมถึงโค้ก วิทย์และต้าร์ด้วย ซึ่งก่อนหน้านี้บัสบันทึกชื่อของร่างสูงในไลน์ของตนเองตามอารมณ์ในตอนนั้น บัสเงียบไม่พูดอะไรก่อนจะก้มดูข้อความที่หน้าจอว่าร่างสูงส่งข้อความอะไรมา แล้วเพื่อนจะรู้รึเปล่า แล้วเป็นข้อความแบบไหน บัสเริ่มลนลาน


"คนที่ส่งมา ต้องอยู่แถวนี้แน่ๆ ใครวะ" ซีถามออกมาอย่างสงสัย บัสกำโทรศัพท์ไว้แน่นพร้อมกับกัดปากนิดๆ


"ทำไมมึงรู้ว่าคนส่งอยู่แถวนี้วะ" โค้กถามขึ้นมาอย่างสงสัย


"ก็เค้าส่งมาว่า ถอดเสื้อทำไม ถ้าไม่ใช่คนในเครื่องกล แล้วจะใครล่ะ" ซีสันนิษฐานออกมา บัสใช้ปลายนิ้วจิกโทรศัพท์พร้อมกับเขี่ยไปมาอย่างกังวล


"มึงแอบคบรุ่นพี่ในนี้เหรอวะ" วิทย์ถามขึ้นมา


"เรื่องวันก่อนที่ว่าพร้อมแล้วจะบอก คือเรื่องนี้เปล่าวะ" โค้กถามออกมาอีกคน


"เอ่อ...." บัสอึกอักออกมาเมื่อความลับของเขากำลังจะถูกเปิดเผยเพราะความวู่วามของร่างสูง



ไลน์~



เสียงข้อความของบัสดังขึ้นอีกครั้ง บัสมองที่หน้าจอก็ปรากฏว่าเป็นร่างสูงส่งเข้ามาอีก บัสคว่ำหน้าจอเอาไว้อย่างกลัวว่าจะถูกเห็น



"พวกมึง..." บัสเริ่มพูดออกมา


"คือ...มันไม่ใช่อย่างที่พวกมึงคิด" บัสอึกอักบอกออกมาพร้อมกับพยายามคุมน้ำเสียงให้นิ่ง


"แต่...เอาไว้สักวัน กูแน่ใจ แล้วกูจะบอกพวกมึงคนแรก แต่ตอนนี้...อย่าเพิ่งถามอะไรกูเลยนะ" บัสอธิบายออกไปให้เพื่อนเข้าใจ เพื่อนๆ ต่างนิ่งไปนิดก่อนจะพยักหน้าเข้าใจเพราะไม่อยากจะคาดคั้นอะไรจากบัสมากในตอนนี้


"เออๆ แต่มีอะไร ปรึกษากูได้ทุกเรื่องนะ ย้ำว่าทุกเรื่อง" โค้กพูดขึ้นมาอย่างนึกเป็นห่วงเพื่อน เพราะท่าทีของบัสเหมือนคนที่มีอะไรในใจสำหรับโค้ก บัสพยักหน้าให้เพื่อนยิ้มๆ ก่อนจะหันมาสนใจกับโทรศัพท์ตรงหน้า โดยที่กลุ่มเพื่อนก็ไม่ได้คิดจะก้าวก่ายอะไรบัสก่อนจะนั่งเชียร์บอลโดยไม่สนใจบัส บัสตอบกลับข้อความของร่างสูงทันทีที่เปิดอ่าน


พี่อ้วนแว่นเอาแต่ใจ: ถอดเสื้อทำไม ฮ้ะ!


พี่อ้วนแว่นเอาแต่ใจ: ถ้าพักแล้วมาคุยกันหน่อย


พี่อ้วนแว่นเอาแต่ใจ: ทำไมทำแบบนี้ คิดว่าพี่ไม่อยู่แล้วจะทำอะไรก็ได้ใช่มั้ย


พี่อ้วนแว่นเอาแต่ใจ: ถ้าไม่ตอบกลับ พี่จะบุกเข้าไปลากกลับบ้าน


พี่อ้วนแว่นเอาแต่ใจ: เห็นแล้วทำไมไม่ตอบ


MiniBus: กะแล้วว่าต้องตามมา


พี่อ้วนแว่นเอาแต่ใจ: อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง ถอดเสื้อทำไม พี่ถาม ไม่เห็นหรอ


MiniBus: ก็มันเป็นเกม อย่ามาไร้เหตุผล


พี่อ้วนแว่นเอาแต่ใจ: ว่าใคร


MiniBus: ว่าแมว


พี่อ้วนแว่นเอาแต่ใจ: บัส! อย่ามากวนนะ


MiniBus: แล้วพี่จะอะไรหนักหนา แค่ถอดเสื้อเล่นบอล ผู้ชายที่ไหนเค้าก็ทำกัน แล้วนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่บัสถอดเสื้อเล่นบอล หรือพี่ไม่เคยถอด


พี่อ้วนแว่นเอาแต่ใจ: นั่นมันตอนนู้น แต่ตอนนี้ห้ามถอด เข้าใจมั้ยว่าห้ามถอด!


MiniBus: ไม่เข้าใจ ไม่มีเหตุผล ถ้าไม่อยากเห็นแล้วจะตามมาทำไม


พี่อ้วนแว่นเอาแต่ใจ: พี่ไม่อยากให้ใครเห็นของๆ พี่เข้าใจมั้ย พี่หวงเข้าใจมั้ย


พี่อ้วนแว่นเอาแต่ใจ: บัส!



บัสอ่านข้อความที่คอปเตอร์ตอบกลับมาด้วยใบหน้าขึ้นสีก่อนจะเก็บโทรศัพท์แล้วไม่สนใจในคำพูดของคอปเตอร์อีก



"เป็นไรวะไอ้แซน" ไม้ทักขึ้นมาเมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อนที่เดินกลับมา


"กูไม่เจอโทรศัพท์มึงนะไอ้เตอร์" แซนบอกออกมาหน้าเครียด


"อ๋อ กูเจอแล้ว อยู่ในกระเป๋าอีกข้าง โทษทีๆ" คอปเตอร์พูดแก้ตัวออกไป


"อืม" แซนตอบรับในลำคอด้วยสีหน้าเครียดๆ


"ตกลงมึงเป็นเชี่ยไรวะ" ไม้ถามขึ้นมาอีกครั้ง


"เฮ่อ... ซีไลน์มาบอกกูว่า เหมือนบัสจะคบกับใครสักคนที่มารับน้องว่ะ" แซนถอนหายใจออกมายาวๆ ก่อนจะเล่าออกมา คอปเตอร์ชะงักไปนิด


"อ้าว...จริงดิ" ไม้พูดออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ


"ซีบอกว่าเห็นข้อความที่หน้าจอมือถือของบัส พอถามบัสก็บอกว่าไว้พร้อมแล้วจะบอก" แซนเล่าออกมาอีก คอปเตอร์หน้าเครียดลง เพราะว่าถ้าชื่อที่หน้าจอมือถือของบัสเป็นชื่อของตนเองซีคงบอกไปแล้ว


"เออ ถ้าพูดทำนองนั้นก็คง....." ธีร์เหมือนจะเห็นด้วยกับสิ่งที่ซีบอก คอปเตอร์เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้งและก็เจ็บในใจลึกๆ


"เฮ่อ...กูจะทำยังไงดี" แซนถามออกมาอย่างเหนื่อยใจ


"อาจจะไม่เป็นอย่างที่คิดก็ได้ มึงลองทำตามแผนดูก่อน ดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย" ไม้พูดออกมาอย่างให้กำลังใจ แซนนิ่งคิดไปนิด


"ตัดใจง่ายกว่ามั้ง" คอปเตอร์พูดออกมาด้วยความหงุดหงิด


"อะไรของมึงวะ ไม่ให้กำลังใจเพื่อนเลย" ไม้ว่าออกมาไม่จริงจังนักแต่ก็ไม่เข้าใจกับคำพูดของเพื่อนในตอนนี้


"ก็อาจจะจริงอย่างที่ไอ้เตอร์พูด แต่ลองดูแบบที่มึงว่าก็คงไม่เป็นไร" แซนตัดสินใจบอกออกมา ไม้ตบเข้าที่ไหล่ของแซนอย่างให้กำลังใจ คอปเตอร์หน้าเซ็งขึ้นมาที่ไม่สามารถกันท่าแซนได้สักที



กิจกรรมรับน้องดำเนินไปจนถึงช่วงเย็น รุ่นพี่ปล่อยให้น้องใหม่ได้อาบน้ำกินข้าวพักผ่อนพร้อมกับเตรียมการแสดงของแต่ละสีในช่วงค่ำ กลุ่มของแซนก็กลับเข้าไปพักที่ห้องพักเช่นกัน บัสที่อาบน้ำเสร็จก่อนก็บอกกับเพื่อนว่าจะออกมาเดินเล่นริมทะเลในช่วงเย็น



"บัส" ต้าร์เรียกบัสขึ้นมาหลังจากที่เห็นว่าบัสเดินออกมา ต้าร์ก็เดินตามมาติดๆ ถึงแม้บัสจะอาบน้ำคนแรกแต่กว่าจะแต่งตัวจัดของทาครีมเสร็จ ต้าร์ที่อาบต่อจากบัสก็อาบเสร็จพอดี บัสหันไปตามเสียงเรียก


"อ้าวไอ้ต้าร์ มีไรมึง" บัสเลิกคิ้วก่อนจะถามขึ้นมา ต้าร์เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าบัสนิ่งๆ ในระยะประชิด คอปเตอร์ที่กำลังเดินออกมาซื้อของเห็นบัสยืนอยู่ริมทะเลกำลังจะเข้าไปทัก แต่ภาพที่เขาเห็นมันทำให้เขาถึงกับกำหมัดแน่นก่อนจะทุบลงกับต้นมะพร้าว



หมับ!~



"มึ..มึงเป็นเชี่ยไรเนี่ยะ" บัสตกใจพูดออกมาเมื่อต้าร์สวมกอดเขาเอาไว้พร้อมกับวางคางเอาไว้ที่ไหล่ของเขาก่อนจะพูดออกมาเสียงจริงจัง


"กูชอบมึง" บัสที่หน้าซุกอยู่กับไหล่ของต้าร์ชะงักค้างอยู่แบบนั้นที่ได้ยินคำพูดและน้ำเสียงของต้าร์ ซึ่งทั้งสองคนไม่รู้เลยว่ามีคนเห็นทุกการกระทำของพวกเขา


"ชอบมานานแล้ว" ต้าร์บอกออกมาอีก


"ค...คือ..." บัสอึกอักเหมือนจะพูดอะไร


"แต่กูก็รู้ว่าเป็นได้แค่เพื่อน" ต้าร์บอกออกมาเสียงเรียบ


"ตะ...ต้าร์..." บัสเรียกต้าร์เสียงแผ่วก่อนจะค่อยๆ ผลักต้าร์ออก


"อย่าเพิ่ง ขออยู่แบบนี้สักพัก กูขอพูดให้จบก่อน ได้มั้ย" ต้าร์บอกออกมาเสียงเรียบพร้อมกับขืนตัวเองไว้ บัสนิ่งทันทีที่ต้าร์พูดจบโดยหารู้ไม่ว่าร่างสูงกำลังเดือดจัดแค่ไหน


"กูรู้...ว่ามึงคงมีใครในใจแล้ว กูไม่คิดจะแทรกหรอก" ต้าร์บอกออกมาอย่างยอมรับความจริง บัสนิ่งไปนิด


"ม...มึง...มึงรู้ได้ไง" บัสเลิ่กลั่กถามขึ้นมา ต้าร์ยกยิ้มที่มุมปากอย่างเยาะเย้ยตัวเองว่าที่สิ่งที่ตนเองคิดเอาไว้มันไม่ผิดจริงๆ


"มึงโกหกไม่เก่งเอง หึ" ต้าร์บอกออกมาก่อนจะดันร่างของบัสออก บัสขมวดคิ้วเข้าเล็กน้อย


"กู...กูขอบใจนะ ที่มึงให้ความรู้สึกดีๆ กับกู แต่...กูรับไว้ไม่ได้จริงๆ มึงเอาไว้ให้คนที่เค้าเหมาะสมเถอะ อีกอย่าง กูเห็นมึงเป็นเพื่อนรักเท่านั้น" บัสบอกออกมาเสียงเรียบพร้อมกับบีบหัวไหล่ต้าร์เบาๆ ก่อนจะยิ้มให้ ต้าร์ยิ้มรับกลับไป มีแต่เพียงคนที่แอบมองอยู่เท่านั้นที่หน้านิ่วคิ้วขมวด


"ตกลง จะบอกกูได้รึยัง ว่าใครเอาหัวใจเพื่อนกูไป" ต้าร์แซวขึ้นมาแต่ในใจก็ยังเจ็บแปล๊บ บัสนิ่งไปนิด


"ห...เห้ย...ไม่มี" บัสรีบปฏิเสธออกมา ต้าร์มองบัสด้วยสายตาที่คาดคั้น


"กูบอกมึงแล้ว ว่ามึงโกหกใครไม่ได้ หึหึ" บัสเลิ่กลั่กกับคำพูดของต้าร์


"ม..ไม่มีจริงๆ" บัสบอกออกมาอีก ต้าร์มองบัสนิ่งๆ


"เอ่อ...ไม่รู้ดิ กูก็ยังไม่แน่ใจ..." บัสบอกออกมาเพราะสายตาที่กดดันของต้าร์ ต้าร์ยิ้มให้กับเพื่อนก่อนจะเอื้อมมือไปขยี้ผมบัส คอปเตอร์แทบจะอยากเดินเข้าไปแทรกแต่ก็ห้ามตัวเองเอาไว้


"มึงนี่น้า อย่าคิดจะมีความลับอีกเลยชาตินี้ ฮ่าๆๆๆ" ต้าร์แกล้งพูดกลั้วหัวเราะออกมา บัสมองค้อนมาที่ต้าร์ก่อนจะเอามือของเพื่อนออกจากผมของตนเอง


"เชี่ยต้าร์ กวนส้นตีน" บัสว่าออกไปไม่จริงจังนัก ต้าร์ยักคิ้วกวนๆ ส่งกลับไปให้บัสก่อนจะหุบยิ้มลงเมื่อคิดอะไรได้


"มึง" ต้าร์เรียกบัสเสียงเรียบ บัสเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม


"เรายังเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมใช่มั้ย" ต้าร์ถามออกมาเสียงเครียด บัสจิ๊ปากพร้อมกับมองหน้าต้าร์


"เออดิวะ เป็นเชี่ยไรของมึง เพื่อนกันดิวะ สัด" บัสว่าออกมาเป็นชุดเมื่อเห็นว่าต้าร์มีท่าทีกังวล ต้าร์ยิ้มอ่อนออกมาทันทีที่บัสพูดจบ คอปเตอร์ยืนหงุดหงิดอยู่คนเดียวในขณะที่ต้าร์และบัสพากันเดินกลับห้องพัก


"กูไม่ยักจะรู้ว่ามึง...มึงชอบ...แบบผู้ชาย" บัสถามขึ้นมาในขณะเดินกลับห้องไปด้วย


"กูก็ไม่ยักจะรู้ว่ามึงไม่รังเกียจผู้ชาย" คำพูดของต้าร์ทำให้บัสชะงักไปนิด พลางคิดตามที่ต้าร์พูด


"สัด! แต่ก็ไม่ได้แปลว่าชอบนิ" บัสว่าออกไปไม่จริงจังนัก


"แต่ก็ไม่ปฏิเสธ" ต้าร์พูดสวนขึ้นมา


"อะไรของมึงวะ กูชอบผู้หญิงนะเว่ย แฟนเก่ากูมึงก็รู้จัก" บัสเถียงกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้


"คนเราเปลี่ยนแปลงกันได้ เมื่อเจอคนที่ใช่" ต้าร์พูดออกไปอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน บัสคิดตามที่ต้าร์พูด


"เชี่ย พอเลย" บัสรีบตัดบทสนทนานี้ให้จบลงเสียที

.

.

.

.

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น