ROSEQUEEN

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : No.26 บอกลา (50%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ธ.ค. 2560 09:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
No.26 บอกลา (50%)
แบบอักษร



"อดทนหน่อนนะโรส โรมจะพาไปหาหมอที่อยู่ใกล้ที่สุด" โรมอุ้มโรมขึ้นจากเตียงรีบออกจากห้องอย่างเร็วที่สุด


"เดี๋ยวก่อน โรส....รอคิง" โรสไม่ปล่อยให้คิงพูดจบรีบพูดแทรกขึ้นมาทันที


"ไส้หัวนายไปให้พ้น.......อึก ฉัน ไม่อยาก เห็นหน้า นายอีก!" โรสกุมท้องด้วยความเจ็บปวดหันไปพูดกับคิงเน้นคำชัดเจน แววตาเธอไม่เหลือความรักอยู่ในนั้นเลย


ณ โรงพยาบาล


"หมอ!!!! หมออยู่ไหน! มีคนได้รับบาดเจ็บผมต้องการหมอด่วนเดี๋ยวนี้!" โรมอุ้มร่างที่นอนไม่ได้สติของโรสวิ่งเข้าโรงพยาบาลจนทุกคนตื่นตกใจกันหมอเพราะเลือดสีแดงที่อาบชุดนอนสีขาวไหลตามขาไม่หยุด เลือดที่ตกไหลตามทางเดินจนโรมเห็นแล้วใจคอไม่ดีเขากลัว กลัวกว่าโรสจะไม่อยู่กับเขาแล้วเธอหน้าซีดมาก


"โรส! โรสตื่น! อย่าพึ่งหลับนะโรส! โรสอยู่กับโรมก่อน หมออยู่ไหนว่ะ!!!" โรมเริ่มอารมณ์เสียที่เห็นทุกคนยืนอึ่ง พยาบาลยืนกลัวกันหมดไม่กล้ากว่าใกล้โรสที่โรมอุ้มอยู่เขาทำหน้าตาหน้ากลัวเหมือนหมาบ้าจนไม่มีคนกล้าเข้าใกล้


"เกิดอะไรขึ้น!" นิกกี้ถามอย่างตกใจพอเห็นว่าผู้หญิงถูกอุ้มอยู่คือโรสก็รีบวิ่งมาเช็คอาการเบื้องต้นทันที


"ช่วยโรสด้วยหมอ โรสเลือดออกไม่หยุดเลย" โรมบอกอย่าเสียงสั่น


"หมดสติไปนานแค่ไหนละ" นิกกี้เปิดม่านตากดไฟฉายส่องดูปฏิกิริยาตอบสนอง


"ประมาณ10เห็นจะได้ พอขึ้นรถมาได้สักพักเธอก็สลบไป"


"พยาบาล! เตรียมห้องฉุกเฉิน!เรียกหมอสูตินารีเวชมาด้วยครับเอาเตียงมาทางนี้เร็วเข้า!" นิกกี้สั่งการพยาบาลทุกคนทำตามวิ่งเอาเตียงมาให้โรมวางโรสลงบนเตียงถูกเข็นเข้าห้องผ่าตัดฉุกเฉิน


"โรส! โรส! ได้หยุดไอไหมโรส! โรสได้ยินโรมพูดไหม โรส อยู่กับโรมนะโรสอย่าทิ้งโรมไปไหน อยู่กับโรมนะโรสนะ " โรมจับมือโรสแน่นวิ่งตามพยาบาลที่เข็นเตียงเข้าห้องผ่าตัดฉุกเฉินไป โรมถูกพยาบาลห้ามเอาไว้ไม่ให้เข้าห้องไปด้วย


"ญาติคนไข้รอด้านนอกนะคะ" พยาบาลบอกก่อนจะปิดประตู


โรมยืนอยู่เดินห้องผ่าตัดเดินวนไปมาสักพักก็เห็นพยาบาลวิ่งออกจากห้องไปใช้เวลาไม่นานก็วิ่งถือถุงเลือดเข้าห้องผ่าตัดไปต่อ พอโรมเห็นถุงเลือดหัวใจก็หล่นไปอยู่ตาตุ่มทันทีมือไม้แขนขาเย็นสั่นไปจนต้องไปนั่งที่เก้าอี้ ระหว่างรอเสียงโทรศัพท์โรมก็ดังขึ้นเรียกสติคนที่กำลังกลัวให้กับมาได้สติอีกครั้ง


"สวัสดีครับคุณลี" โรมกล่าวทักทายพ่อโรส


"ฉันพึ่งจัดการงานเสร็จกำลังจะบินไปหาโรสอีกไม่นานคงถึง โรงสบายดีไหม?หลานฉันแข็งแรงดีรึป่าว?" ปูถามถึงหลายตัวเองอย่างสนใจ


".............คือ" โรมแทบไม่อย่างพูดความจริงให้คุณลีได้รู้กลัวว่าคุณลีจะทำเรื่องใหญ่ให้กลายเป็นเรื่องใหญ่กว่าส่งคนมาเฝ้าโรสทั่วโรงพยาบาลจนคนแตกตื่นไปกันหมด


"ว่าไงอั้มๆอึ้มๆอยู่ได้ โรสเป็นไง" พ่อถามหาลูกสาวของตนอีกครั้งแต่ก็ยังไม่ได้คำตอบ


".................เอ่อ"


"มีอะไรเกิดขึ้นกับโรสใช่ไหม?" คุณลีถามด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นอย่างกับน้ำแข็ง


"................ครับ" โรมกลั้นใจตอบไปคำหนึ่ง


"ใครหน้าไหนมันกล้าทำลูกสาวฉันว่ะ!!! เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นมาให้ฉันฟัง เดี๋ยว นี้!" ปลายสายตะโกนถามอย่างน่ากลัวจนโรมฟังแล้วขนลุกไปทั้งตัว ไม่แปลกใจว่าเขาคนนี้ทำไหมถึงได้เป็นถึงมาเฟียผู้มีอำนาจระดับทวีปแค่เสียงก็ทำให้คนกลัวได้แล้ว


"คือ.......ผมว่าให้โรสเป็นคนตอบคำถามนี้ดีกว่าคำ ตอนนี้เธออยู่ในห้องผ่าตัดฉุกเฉินยังไม่ออกมาเลยครับ" โรมยังไม่อยากจะสรุปอะไรมากกลัวว่าพูดไปอาจจะมีคนตายฟรีๆไปหลายคน


"ตอนนี้อยู่โรงพยาบาลอะไร?"


"โรงพยาบาลyครับ" ทันทีที่โรมตอบไปสายโทรศัพท์ที่โทรเข้ามาก็ดับลงโรมรู้ดีว่าสายที่กดลงไปนี้คุณลีต้องรีบเร่งมาหาโรสอย่างเร็วที่สุดแน่ ใช้เวลาผ่านไปนานจนในที่สุดคุณหมอก็ออกมาจากห้องฉุกเฉิน


"คุณหมอ! โรสเป็นไงบ้างครับ" โรมเห็นหมอเดินเก้าออกจากประตูก็เดินพุ่งตรงเข้าไปถามทันที


"เดี๋ยวผมสรุปผลให้ญาติคนไข้ฟังเองครับ คุณหมอไปผักเถอะ" นิกกี้พูดกับหมออีกท่านก่อนจะหันมาพูดกับโรม


"ว่าไงครับหมอ?โรสกับลูกปลอดภัยดีใช่มั้ยครับ?" โรมมองหมอที่เดินผ่านไปแล้วหันมาถามนิกกี้


"หมอมีทั้งข่าวดีและข่าวร้ายจะบอกนะครับ ขอให้คุณใจเย็นๆฟังหมอที่จะพูดต่อไปนี้ให้ดีนะครับ"


"....ครับ" โรมรู้สึกใจคอไม่ดีกับคำพูดที่หมอได้พูดให้ตัวเองทำใจไว้


"........คือตอนที่มาถึงโรงพยาบาลโรสเธอเสียเลือดไปมากถ้ามาถึงช้าอีกนิดเธอคงไม่รอด แต่ตอนนี้เธอปลอดภัยดีแล้วครับ" โรมได้ฟังแล้วก็สบายใจกับมานั่งที่เก้าอี้อีกครั้ง


"แล้วลูกละครับ? ลูกในท้องปลอดภัยดีใช่ไหมครับ?" โรมยืนขึ้นถามอีกครั้ง


"......นี้เป็นข่าวร้ายครับ เราช่วยเด็กในท้องไว้ไม่ทัน.....ทางเราพยายามสุดความสามารถแล้วต้องขอโทษด้วยจริงๆแต่" นิกกี้ก้มหน้าตอบลำบากใจที่จะพูด


"แต่อะไรครับคุณหมอ"


"เราคิดว่าเด็กน่าจะเสียชีวิตก่อนจะมาถึงที่โรงพยาบาลนี้แล้วนะครับ"


"........................."


"หมอมีอีกเรื่องที่จะพูดครับ คือคนไข้.....คือโรสเธอต้องการเด็กในท้องรึป่าวครับ?"


"ทำไมหมอถามแบบนั้น" โรมมองหมออย่างไม่พอใจหาว่าโรสพยายามฆ่าลูกของเธอเอง


"คือผมแค่ถามดูเฉยๆเพราะในตัวเธอมียาพิษร้ายแรงมากอยู่นั้นเป็นอันตรายต่อเด็กในท้องและสาเหตุทำให้เด็กแท้งได้ ยาตัวนี้ไม่ควรในคนที่ตั้งท้องทานนะครับเพราะมันทำให้แม่และเด็กอาจจะตายด้วยกันทั้งคู่แต่นี้ยังดีที่คุณมาโรสมาทันเวลา" นิกกี้อธิบาย


"หมอกำลังจะบอกผมว่าโรสเธอโดนวางยาเหรอ?"


"ก็ถ้าโรสเธอต้องการเด็กในท้อง ผมก็คิดว่าใช่ครับเธออาจจะโดนวางยาพิษถึงขั้นที่ว่าต้องการฆ่าให้ตายไปเลย"


โรมนึกถึงคิงที่อยู่ในที่เกิดเหตุ ถึงแม้ว่าเขาอาจจะไม่ต้องการเด็กในท้องจริงแต่เขาคงไม่อยากให้โรสตายแน่นอนโรมดูออกจากอาการและท่าทางที่คิงมีต่อโรสเขารักโรสมากไม่น่าจะอยากให้โรสตาย แล้วใครละเป็นคนร้ายตัวจริง?


"หมอครับ เมื่อกี้หมอบอกว่ายานั้นอันตรายต่อคนท้อง?งั้นแสดงว่าคนปกติทานแล้วไม่เกิดผลอย่างงั้นเหรอ?"


"ใช่ครับ คนปกติทานเข้าไปจะไม่มีผลอะไรตามมาแต่ถ้าเป็นคนท้องยาตัวนี้แค่ดื่มไปแค่นิดเดียวก็แท้งได้แล้วครับพวกผู้หญิงบริการเขาชอบดื่มกันเพราะไม่อยากให้เด็กมาส่งผลต่องานขายบริการของพวกเธอ แต่นี้โรสเธอได้รับยาเข้าไปเยอะมากอาจจะจงใจฆ่ากันให้ตายจริงๆโรสเธอมีศัตรูที่ไหนรึป่าวครับ?"


"เท่าที่ผมจำได้ไม่มีถึงขั้นที่อยากจะฆ่ากันให้ตายเลยนะ เอ๋?เดี๋ยวนะ? เมื่อกี้หมอบอกว่าดื่ม หมายความว่าไงหมอรู้ได้ไงว่าโรสดื่มเข้าไป?" โรมมองหน้าหมออย่างจังผิดเขาไม่เคยบอกว่าโรสดื่มอะไรเข้าไป


"ยาตัวนี้มีเพียงยาน้ำครับไม่มียาเม็ดแถมยังไม่สีไร้กลิ่น"


"แล้วหมอรู้ไหมว่ายาตัวนี้ขายที่ไหน?"


"ผมแอบเคยไหนยินคนไข้รายหนึ่งเธอบอกกับพยาบาลว่ามันมีขายอยู่ในตลาดมือ ผมก็ไม่รู้หรอกว่าเขาขายกันที่ไหน"


"......อ๋อ ขอบคุณครับหมอ แล้วผมเข้าไปเยี่ยมโรสได้รึยัง?"


"ได้แล้วครับ แต่ผมคงต้องขอให้คุณกรอกประวัติคงไข้ก่อนนะครับเดี๋ยวผมจะพาเธอไปที่ห้องVIP เองไม่ต้องเป็นห้องครับ"


"ขอบคุณครับคุณหมอ"


เวลาผ่านไป


"อืมมมมมมมมมม" เสียงหวานลืมตาตื่นขึ้นมา


"โรส! โรสเป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนไหม? ปวดหัวปวดท้องอะไรรึป่าว?" โรมที่เห็นโรสตื่นรีบเดินเข้ามาก้มมือเล็กถามคำถามไม่เว้นให้คนที่พึ่งตื่นได้ตอบ


"โรส เป็นตรงไหนไหม?จำไอได้รึป่าว?รอเดี๋ยวนะเดี๋ยวไอไปถามหมอมาดูอาการให้..............หมอ!" ไอลุกจากโซฟาที่นั่งีบเดินไปข้างเตียงถามคนไข้แต่ไม่รอคำตอบวิ่งออกจากห้องเปิดประตูตะโกนเรียกหมอทั้งทีประตูยังไม่ทันได้ปิดเสนอดี


"......นะ น้ำ" โรสพูดเสียงเบาและแหบ


"ได้ รอแป๊บนะ" โรมรีบเทน้ำใส่แก้วให้โรสดื่ม พอดีน้ำเสร็จไอก็เข้าห้องมาพอหมอนิกกี้พอดีพร้อมกับผู้เป็นบิดาเธอที่ทำหน้าตาตื่นรีบเข้าห้องมาอย่างตกใจ


"โรสลูก ลูกเป็นยังไงบ้างเจ็บตรงไหนมั้ย?พ่อเป็นห่วงลูกมากเลยนะพอรู้เรื่องก็รีบมาหาลูกทันที เจ็บปวดตรงไหนบอกพ่อได้นะลูก" ผู้เป็นบิดารีบเข้ามาสวมกอดลูกสาวที่รักแน่นจนเธอตกใจกับการกระทำของเขาไม่คิดว่าตัวเธอนั้นจะสำคัญสำหรับเขามากถึงเพียงนี้


"........ลูก ลูกของโรสละ? ลูกโรสเป็นยังไงบ้าง?ปลอดภัยดีใช่ไหม?เขาไม่เป็นอะไรใช่ไหม?!" โรสนึกขึ้นได้จากเหตุการณ์ครั้งสุดท้ายก่อนที่ตัวเองจะสลบไปรีบถามถึงลูกทั้งทีเธอไม่หวังให้ร่างกายปลอดภัยขอเพียงลูกยังอยู่กับเธอก็พอ


"........................" ทุกคนเงียบไม่มีใครเอ่ยปากพูดออกมาสักคำ


"ขอฉันอยู่กับลูกตามลำพังสักครู่" ผู้เป็นบิดาหันไปบอกทุกคนให้ออกไปก่อนเขาต้องการเป็นคนที่จะพูดเรื่องนี้เอง โรสอ่านบรรยากาศออกรู้คำตอบทันทีแต่เธอยังคงหวังว่าคิดที่เธอคิดนั้นจะเป็นเรื่องโกหก


"....เกิดอะไรขึ้น กับลูกฉัน" โรสเสียงสั่นกลืนน้ำลายถาม ขอละพระเจ้าโปรดอย่าพาเขาไปจากลูกเลย โรสได้แต่วอนขอในใจ


"โรสลูก...ฟังพ่อให้ดีนะ" ผู้เป็นบิดานั่งข้างเตียงก้มมือทั้งสองข้างของสูกสาวไว้แน่น


"อย่ามาเรียกฉันว่าลูก ฉันยังไม่นับถือคุณว่าเป็นพ่อ" โรสพยายามดึงมือออกแต่บิดากับก้มมือแน่นยิ่งกว่าเดิม


"โรส โรส โรสลูกต้องฟังในสิ่งที่พ่อจะพูดให้ดีนะ พ่อรู้ว่ามันเจ็บแต่มันคือเรื่องจริงที่ลูกจะต้องอยู่กับมัน"


"...................."


"เด็กในท้องของลูก.....เขาไม่อยู่แล้ว" ตึก! เหมือนโรสได้ยินเสียงอะไรบ้างแล้วหูเธอก็ดับลงไปไม่ได้ฟังเสียงบิดาที่กำลังปลอบลูกอยู่ โรสนิ่งไปพักใหญ่ก่อนจะได้สติที่บิดาเรียงเธอ


".......โรส โรส! ลูก!ได้ยินเสียงพ่อไหม โรส!" ผู้เป็นบิดารีบเขย่าตัวลูกเห็นนิ่งเงียบไปนานเหมือนคนไร้วิญญาณ


".....ขอเวลาสักแป๊บ ขอฉันอยู่คนเดียว" โรสพยายามคุ้มเสียงไม่ให้สั่นน้ำตาไม่ให้ไหลลงมา


"แต่...."


"หนูขอละค่ะ ขอหนูอยู่กับตัวเองสักพัก.......แค่แป๊บเดียวก็ยังดี" โรสพูดเสียงสั่นไปหมดเริ่มคุ้มเสียงไม่อยู่


"ได้ งั้นอีก20นาทีพ่อจะเข้ามาใหม่นะ" ผู้เป็นบิดาเดินออกห้องไปอย่างเงียบๆ ทันทีที่เสียงประตูได้ปิดลงน้ำตาที่ถูกกดเอาไว้ก็ไหลรินออกมาเป็นสายเหมือนน้ำที่ออกจากตานี้ไม่มีวันหยุดไหล


"ฮือออออ.....แม่ขอโทษลูก ฮือๆ แม่ขอโทษ ฮือๆๆ" โรสจับท้องตัวเองร้องไห้ไม่หยุดรู้สึกมีคนกำลังเอามือมาบีบหัวใจเธอเล่นมันเจ็บจนหายใจไม่ออก ทรมานเหลือเกินกับความรู้สึกนี้ความรู้สึกที่ต้องเสียคนรักไปแม้แต่หน้าก็ยังไม่มีโอกาสได้เจอ


"ฮืออออออ แม่ผิดเองที่ไม่ระวัง ลูกแม่ผิดเองที่ดูแลลูกไม่ดีแม่ขอโทษ ฮือออ ทำไม ฮือ ทำไมนะโรส ทำไมแกถึงไม่เชื่อและไว้ใจผู้ชายที่มันฆ่าลูกในท้องแกด้วย! ทำไม!......แกมันโง่!เพราะความโง่ของแกทำให้แกพลาดท่า ฮืออออ แกมันโง่แกที่พลาดไป......เขา ฮือออ แกมันโง่" โรสไม่อยากจะพูดว่ารักคิงออกมาจากปากของเธอเองเขาจะไม่ได้ยินคำนี้จากปากเธอแม่นอนไม่มีวัน! โรสโทษทุกสิ่งทุกอย่างเป็นเพราะตัวเองเลยทำให้เสียลูกไปเธอกอดเข่าร้องไห้ไม่หยุดอยากจะเกลียดผู้ชายที่ตัวเองรักที่ขึ้นชื่อว่าพ่อของลูกและคนที่ฆ่าลูกของเธอเองกับมือ น้ำตาแห่งความเศร้ามันได้ถูกไหลไปกับความรู้สึกเจ็บนี้อย่างนานแสนนาน


"ฮืออออ หยุดร้องได้แล้วโรส เธอต้องเข้มแข็งเธอจะมานั่งอมทุกข์ไปมันก็เปล่าประโยชน์ อย่า!ห้ามร้องนะ!" เป็นเวลานานที่โรสร้องไห้ไว้อาลัยให้กับลูกเธอก่อนจะกั้นใจสั่งตัวเองให้หยุดร้องไห้ได้สติของตัวเองกลับคืนมา เธอต้องเข้มแข็งจะไม่มีอะไรทำให้เธออ่อนแอได้อีกน้ำตานี้ต้องเป็นครั้งสุดท้ายในชีวิตของเธอ


"เธอต้องอยู่กับปัจจุบันให้ได้โรสลูกได้จากเธอไปแล้วเธแต้องทำใจยอมรับมันให้ได้มันคงไม่ยากสำหรับเธอหรอกเขาแค่เด็กคนหนึ่งที่เธอจะต้องลืมมันไป" โรสได้แต่พูดกับตัวเองรีบเช็ดน้ำตาที่ไหลสั่งร่างกายไม่ให้ผลิตน้ำตาออกมาอีก


ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนทุกคนเก้าเข้ามา


"โรสต้องการออกจากโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้" คำพูดแรกถูกพูดขึ้นมาทันทีที่ทุกคนเดินมายนอยู่ข้างเตียงหน้าโรส


"แต่โรสพึ่งตื่นนะ พี่ว่า...นิกว่าโรสควรพักผ่อนอีกสัก2-3เพื่อรอตรวจสุขภาพอีกทีจะดีกว่า" หมอนิกกี้บอก ความจริงแล้วนิกกี้แกกว่าโรสสามปีตอนที่คบโรสมักเรียงนิกกี้ว่าพี่นิกกี้จนตัวเขาเองก็เผลอติดแทนตัวเองเวลาคุยกับโรสว่าพี่


"นั้นสิโรส ไอว่ารอดูอาการอีกหน่อยเถอะนะ"


"โรมช่วยจักการค่ารักษาพยาบาลให้ทีนะ รอเสื้อผ้าให้โรสด้วย" โรสไม่ฟังใครดึงสายน้ำเกลือออกทันที


"แต่โรสว่า..."


"โรม โรสต้องการเสื้อผ้า" โรสเน้นย้ำคำสั่ง


"ได้ เดี๋ยวโรมจัดการให้"


โรสออกจากโรงพยาบาลพร้อมกับชายชุดดำที่เดินรอบเธอไว้ทั้งหมอแปดทิศอย่างแน่นหนาราวๆยี่สิบกว่าคนได้เห็นจะได้จนคนในโรงพยาบาลต่างก็พอกันหนีหลีกทางให้เธอเดินจนหมด โรสนั่งเข้าไปในรถยุโรปยาวราคาแพงในนั้นมีเธอ ไอ โรมแล้วก็พ่อของเธอเองในระหว่างที่เธอรอโรมจัดการค่าใช้จ่ายและยาพ่อเธอได้เข้ามาคุยและปรับความเข้าใจกับโรสจนเธอยอมยกโทษให้พ่อเรียบร้อย รถสามคันมาจอดหน้าโรงแรมลูกน้องคันแรกกับคันที่สามรีบลงจากรถมาคุ้มกันเปิดประตูให้กับลูกของเจ้านายเธอ


"จะไม่ให้พ่อรอไปพร้อมกันจริงๆเหรอโรส" พ่อถามลูกอีกครั้งเมื่อตกลงกันแล้วว่าโรสจะไปอยู่บ้านพ่อเธอพร้อมรับหน้าที่ตำแหน่งหัวหน้าแก๊ง


"ไม่ละค่ะคุณกลับไปจัดการเรื่องเอกสารให้เรียบร้อยเถอะ เดี๋ยวโรสจะตามไปทีหลังขอจัดการธุระสักครู่"


"นี่เราก็ดีกันแล้วลูกจะไม่คิดเรียกพ่อว่าพ่อหน่อยเลยเหรอ?"


"ฉันให้อภัยคุณแล้วก็จริงแต่ขอตกลงเรานั้นยังคงอยู่ เมื่อคุณทำตามสิ่งที่ฉันต้องการได้เมื่อไหร่ฉันก็เรียกคุณเมื่อนั้น ขึ้นเครื่องกลับบ้านดีๆนะคะ"


"เฮ้ออออ นี่ฉันได้ลูกสาวรึลูกชายกันแน่เนี่ยใจแข็งกว่าผู้ชายอีก" พ่อได้แต่ส่ายหัวไปมามองลูกสาวที่ใจเด็ดเดียวเดินเข้าโรงแรม


"ออกรถได้" พ่อหันกลับมาสั่งลูกน้อง


"ไอช่วยจักการเก็บของออกจากห้องให้เร็วที่สุดทีนะเรียกแม่บ้านไปช่วยก็ได้กับของโรมลงมาด้วย ส่วนโรมจัดการเรื่องเช็คเอ้าท์ทีแล้วโทรเรียกเครื่องบินส่วนตัวของไอมารับเลยด่วน เราจะออกจากโรงแรมนี้ในเร็วที่สุดส่วนโรสจะไปลาเพื่อนหน่อยเดี๋ยวจะกลับมาเจอกันที่จุดนัดพบนะ" โรสสั่งการเสร็จก็รีบเดินเข้าลิฟต์ไปทันที

"โรสจะไปหาไอ้คิงนั้นเหรอ?" ไอถามอยากรู้โรสจะไปหาเพื่อนคนไหน


"ไอ อย่าเอ่ยชื่อผู้ชายคนนั้นให้โรสได้ยินอีกนะ" โรสพูดเสียงดุกดปิดลิฟต์ทิ้งให้โรมกับไอมองดูประตูที่กำลังปิดไว้ข้างนอกลิฟต์ โรสเดินออกจากลิฟต์ตรงเข้าไปที่ห้องVIP ห้องหนึ่งกดรหัสผ่านเดินตรงเข้าไปที่ห้องห้องระหว่างเก้าที่เดินโรสได้ยินเสียงผู้หญิงครางดังออกมาจากห้องนอนเธอกำลังเดินเข้าไป


"อ๊ะ อ๊าา อ๊ะ! เข้าลึกเกินไปแล้ว อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ จะถึงแล้ว อ๊างงงงงงง!/ ขย่มแรงๆอีกจะเสร็จละ ซี๊ดดดดดดด"


"ไง ถึงสวรรค์แล้วใช่ไหม?จะได้ดึงลงมาอยู่บนดินต่อ" โรสยืนพิงประตูกอดอกมองดูหญิงสาวนั่งขย่มแท่งโตเข้าออกอย่างเมามันจนเสร็จกิจกันทั้งคู่


"ว้าย!/โรส! ออกจากโรงพยาบาลมาตั้งแต่เมื่อไหร่?ร่างกายหายดีแล้วแน่นะถึงออกมาได้อ่า?แล้วมาไงเนี่ย?แล้วเข้ามาได้ไง? ส่วนเธอรีบเก็บเสื้อผ้าออกไปจากห้องได้ละ" วูฟลุกขึ้นจากเตียงสั่งผู้หญิงที่ร้องตกใจเมื่อกี้ไล่ออกจากห้องนานเขา โรสมองดูผู้หญิงที่เมื่อไม่กี่นาทีก่อนนั่งขย่มแท่งโตเล่นก้มเก็บเสื้อผ้าตัวก็ถูกพันด้วยห่มเดินออกจากห้องนอนไปตอนกำลังเดินออกเธอแอบเงยหน้ามองโรนแป๊บหนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปอีกห้องนอนหนึ่ง


"แกเป็นคนบอกรหัสผ่านฉันเองนะลืมแล้วเหรอ? ถึงไม่บอกฉันก็รู้อยู่ดี แล้วผู้หญิงที่นั่งขย่มแท่งแกเล่นเมื่อกี้ใคร?ตาหน้าน่ารักดีนะ" โรสไม่ตอบคำถามมันมีเยอเกินเดินกอดอกเข้าไปในห้อง


"ทำไมเหรอ? หึงผัวคนนี้ของเธอรึไง หืม อ่าาาชื่นใจไม่ได้เจอกันตั้ง2วัน2คืนเต็ม^^" วูฟเดินเข้ามากอดโรสแน่นหอมแก้มนุ่มฟอดใหญ่ทีหนึ่ง ทุกทีเขากับโรสจะเจอกันตามปกติอยู่แล้วถึงแม้จะเจอเป็นกลุ่มก็ตามแต่ถ้าวันไหนไม่เจอหน้ากันก็จะโทรคุยหากันแท้


===============================================

-0-!!!!! ความรู้สึกตอนนี้เป็นไงไหนบอกหมอสิ?

เอาแล้วๆวูฟมาเป็นผัวคนที่สองแล้วเว้ยยยย แล้วงานนี้เนื้อเรื่องจะเป็นไงต่อไปละ?จะทิ้งคิงมาเอาวูฟไหม?

(ผู้แต่งหายดีแล้วจ้า กลับมาแต่งต่อได้แล้วนะขอขอบพระคุณทุกทุกกำใจที่ให้มานะจ๊ะ^^)

...................................รอติดตามตอนต่อไปนะเจ้าค่ะ^^

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น