Darkqueen__

เรื่องนี้nc18+++ควรมีวิจารณญาณในการอ่านนะคะถ้าไม่ชอบแนวนี้กดปิดไปได้เลยค่ะ

ชื่อตอน : episode 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มี.ค. 2563 14:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
episode 1
แบบอักษร

โอ้ยเปิดเรียนวันแรกก็สายซะแล้ว ตอนนี้ฉันกำลังวิ่งไปที่ลานประชุมของคณะ เพราะวันนี้เป็นวันที่คณะที่ฉันเข้าเรียนรับน้องวันแรกแต่วันแรกก็ไม่ทันซะแล้ว ซวยๆ ซวยแน่ๆของขวัญเอ้ย

 

ฉันที่กำลังวิ่งอย่างหน้าตั้ง แต่จู่ๆเสียงโทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้นฉันเลยหยุดวิ่งแล้วกดรับสายทันที

 

"มึงอยู่ไหนของขวัญ"

 

ปลายสายพูดขึ้นและนั่นไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นไวน์เพื่อนสนิทฉันเอง

 

"กูกำลังวิ่งไปลานประชุมเนี่ย"

 

"เออเร็วๆเดี๋ยวไม่ทันนะมึง"

 

"กูจะไม่ทันก็เพราะมึงนี่แหละ"

 

"เอ้า!!!กูอุตส่าห์โทรตามกลัวมึงไม่ทันนะอีนี่หนิ แต่ยังไงก็รีบมาก็แล้วกัน"

 

พูดจบมันก็ตัดสายไปทันที ฉันเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าแล้ววิ่งต่อแต่ก็ไม่ทันซะแล้ว เพื่อนๆที่คณะนั่งจัดแถวกันเรียบร้อยและมีรุ่นพี่ปีสองปีสามยืนคุมอยู่รอบๆฉันจึงหยุดวิ่งและเดินเข้าไปเงียบๆแต่ยังไม่ทันจะได้ไปนั่งข้างๆเพื่อนของตัวเองก็มีเสียงหนึ่งพูดขึ้นมาก่อน

 

"เดี๋ยวน้อง!!" ฉันหยุดแล้วหันไปมองต้นเสียงที่ตอนนี้หน้าตาของเขาคนนั้นดูจะเอาเรื่องเลยทีเดียว

 

"ทำไมถึงมาสายครับ ไม่เห็นเหรอว่าเพื่อนเขามารอ!!!!!" ฉันสะดุ้งเล็กน้อยกับเสียงตะคอกนั้นที่ฉันได้ยิน จะเสียงดังอะไรนักหนาแค่มาสายนิดหน่อยเอง ฉันได้แต่คิดในใจ

 

"รุ่นพี่ถามทำไมไม่ตอบไม่มีปากหรอครับหรือว่าน้องเป็นใบ้"

 

เอ๊ะไอ้พี่บ้านี่ฉันเริ่มโมโหขึ้นมาเล็กน้อยที่ไอ้พี่บ้านั้นบอกว่าฉันเป็นใบ้ แต่ฉันทำอะไรได้ไม่มากในเวลานี้

 

"รถเสีย" ฉันตอบแบบห้วนๆ

 

"อะไรนะครับ พูดกับรุ่นพี่ดีๆหน่อย" เอ๊ะ!!!! จะอะไรกับฉันนักหนา

 

"รถเสียค่ะ"

 

"ข้ออ้าง"

 

"แล้วแต่จะคิด" ฉันตอบออกไปซึ่งฉันรู้ดีว่าเขาไม่พอใจแน่ๆ แต่จะให้ฉันทำยังไงหล่ะถ้าฉันตอบว่าตื่นสายฉันซวยกว่านี้แน่

 

"คนมาสายจะลงโทษยังไงดี"

 

"เราว่าให้น้องเข้าแถวก่อนมั้ยเลิกกิจกรรมแล้วค่อยทำโทษน้องก็ได้" รุ่นพี่ผู้หญิงคนนึงพูดขึ้น

 

"น้องไปเข้าแถวกับเพื่อนๆนะเลิกแล้วค่อยมาหาพวกพี่" พี่ผู้หญิงคนเดิมหันมาบอกฉัน

 

"ค่ะพี่" ฉันตอบพี่เขาแล้วมองค้อนไอ้พี่บ้านั่นก่อนจะเดินไปเข้าแถวกับไวน์เพื่อนของฉัน พอฉันเดินไปถึงมันก็ถามฉันทันที

 

"มึงรถเสียจริงๆหรอ" มันถามขึ้น

 

"ป่าวอ่ะกูตื่นสาย" ฉันพูดแบบไม่สะทกสะท้านใดๆ

 

"กูว่าละคนอย่างมึง" ฉันไม่สนใจคำพูดของเพื่อนและนั่งฟังรุ่นพี่พูดอย่างเบื่อหน่าย หลังจากนั้นก็ทำกิจกรรมจนถึงเวลาเลิก

 

"ไวน์กูไปหาพี่เขาก่อนนะ"

 

"ให้กูไปเป็นเพื่อนมั้ย"

 

"อื้อไปดิเดี๋ยวไอ้พี่นั่นจะกินหัวกูอยู่ละ" ฉันพูดแล้วเดินไปหากลุ่มพวกพี่เขา และสายตาเหยียดๆนั้นก็มองมาทางฉันกับเพื่อนทันที

 

"มาแล้วหรอ"

 

"จะให้ทำอะไรก็รีบๆบอกมาค่ะอย่าเสียเวลา" ฉันตอบเขาไปเพราะไม่อยากเสียเวลาช็อปปิ้งของตัวเอง ฉันกับเพื่อนอุตส่าห์นัดกันจะไปลองเครื่องสำอางใหม่ซะหน่อย

 

"หึ ปากดี" พี่สิปากดีฉันคิดในใจ

 

"วิ่งรอบสนาม10รอบ"

 

"ห๊ะ!!! วิ่งรอบสนามเนี่ยนะพี่จะบ้าหรอหนูไม่ทำ"

 

"แน่ใจ?"

 

"อื่อ แน่ใจ"

 

"งั้นพรุ่งนี้ก็ให้เพื่อนๆวิ่งแทนแล้วน้องนั่งดูดีมั้ย?" เขาพูดขึ้นจะบ้าหรอถ้าเป็นแบบนั้นฉันไม่โดนเกลียดแย่เลยหรอ

 

"หนูทำก็ได้" พูดจบฉันก็เดินไปที่สนามโดยมีเพื่อนฉันเดินตามมาด้วย

 

"กูรอตรงม้าหินนะมึง" ฉันหันไปพยักหน้าให้เพื่อนก่อนจะเดินไปที่สนามแล้วเริ่มวิ่งทันที และพอฉันวิ่งไปได้สองรอบนิดๆฉันก็คิดแผนขึ้นมาได้จึงแกล้งเป็นลมไปฉันได้ยินเสียงของเพื่อนฉันโวยวายขึ้นมา

 

"พี่ๆเพื่อนหนูเป็นลมค่ะพี่"

 

ซักพักฉันก็รู้สึกเหมือนโดนมุงและมีใครคนนึงอุ้มฉันขึ้นมาแล้วเดินไปที่ไหนซักที่โดยมีเพื่อนฉันโวยวายมาตลอดทาง

 

"ถ้าเพื่อนน้องฟื้นแล้วพี่ฝากของโทดแทนเพื่อนพี่ด้วยนะ"

 

"ค่ะพี่หนูจะบอกมันให้"

 

เสียงสนทนาจบสองฉันรอซักพักจนแน่ใจว่าในห้องมีแค่ฉันกับเพื่อนฉันจึงลืมตาขึ้น

 

"อ้าวมึงฟื้นแล้วหรอ มึงเป็นไงมั่งขวัญ"

 

"ก็สบายดี"

 

"สบายอะไรมึงพึ่งเป็นลม"

 

"เป็นลงเป็นลมอะไรกูแกล้งต่างหากล่ะ ขืนกูทนวิ่งจนครบกูได้ตายจริงๆกันพอดี"

 

"ร้ายนักนะมึง"

 

"เขาเรียกว่าคนฉลาดจ้ะเพื่อน ไปเหอะกลับกันเหอะ"

 

"เออไปดิว่าแต่มึงยังจะไปดูอยู่มั้ยเครื่องสำอางมึงอ่ะ"

 

"ไปอะไรหล่ะเหงื่อท่วมขนาดนี้ไว้วันหลังดีกว่า"

 

"เออๆ แล้วนี่มึงกลับไงให้กูไปส่งมั้ย"

 

"ไม่อ่ะมึงไปเหอะกูเอารถมาเจอกันพรุ่งนี้นะจ๊ะเฟรนด์" ตอนนี้ฉันแยกย้ายกับเพื่อนเพื่อเดินมาเอารถแต่ทว่า

 

"ฟื้นแล้วหรอ" ฉันหันไปตามเสียงนั้นก็เจอกับเจ้าของเสียงและเสียงนั่นก็ไม่ใช่ใครที่ไหนก็ไอ้พี่บ้านั่นยังไงหล่ะ

 

"ค่ะ" ฉันตอบไปสั้นๆแล้วจะเดินหนี

 

"หึ ฟื้นเร็วนิหรือตอแหลแกล้งเป็นลม"

 

"นั่นปากพี่หรอ"

 

"ก็ปากดิ น้องเห็นเป็นไรอ่ะ หรือถ้าไม่เชื่อว่าปากจะลองก็ได้นะ"

 

"ทุเรศ" ฉันพูดแล้วเดินไปที่ลานจอดรถทันทีแต่ฉันรู้สึกว่าเขายังตามมา

 

"ไหนบอกรถเสียวะน้อง"

 

พอเขาพูดฉันเลยนึกขึ้นมาได้ว่าฉันบอกเขาตอนเช้าว่ารถเสียนี้บ้าเอ้ยทำไมลืมนะ

 

"ใช่ก็รถเสียไงแต่ซ่อมแล้ว"

 

"หึ" เสียงนั้นมันทำให้ฉันขนลุกนิดๆ

 

"คนโกหกต้องโดนทำโทษว่าป่ะ"

 

"ทะ....ทำโทษอะไรของพี่ หนูไม่ได้โกหกมันเสียแต่ซ่อมแล้ว"

 

"หรอ หึหึ"

 

"ขำอะไรของพี่" เขาาไม่ตอบแต่เดินเข้ามาใกล้ๆฉันแล้วเขาก็

 

"อะ อื้อ อ่อยอะ อื้อ"

 

กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆเขาจูบฉันกล้าดียังไงมาจูบฉัน ฉันดิ้นไปมาซักพักก็หายใจไม่ออก

 

" อื้อออ อ่อยอะ อ่อยอู๋อะ" เขาเห็นท่าว่าฉันหายใจไม่ออกและหอบนิดๆจึงปล่อย

 

"คนโกหกต้องโดนทำโทษ"

 

เพี้ย~~~~~~ฉันตบหน้าเขา

 

"ทุเรศ" ฉันพูดพร้อมผลักเขาออกแล้วขึ้นรถทันทีเขาเอามือท้าวประตูแล้วยิ้มแบบเหยียดๆฉันจึงเอามือทุบกระจกคนอะไรน่ารังเกียจชะมัดนั่นจูบแรกของฉันเขาขโมยจูบแรกของฉัน

 

กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ความคิดเห็น