ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 40 [100%]

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 40 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 146.4k

ความคิดเห็น : 552

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ธ.ค. 2560 19:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 40 [100%]
แบบอักษร


รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 40

Author :   (ยอนิม)




เดย์ส่ายหน้าไปมาให้กับคำแก้ตัวของอิฐ ก่อนจะหันลงไปมองนีล ที่ให้สัญญานมือว่าจะถ่ายรูป เดย์เลยบอกให้อิฐหันไปมองกล้อง แล้วนีลก็ถ่ายรูปจากด้านล่าง ก่อนที่เดย์จะพาอิฐเดินขึ้นไปต่อ ทั้งสองเดินดูเดินสำรวจรอบๆอยู่สักพัก นีลนิค นันแม็ค ก็ตามขึ้นมาเดินถ่ายรูปวิวรอบๆไปด้วยกัน


Tru..Tru..Tru

เสียงมือถือของนันดังขึ้น นันก็กดรับสาย


“เออ ว่าไง....เหรอวะ....อืม...เดี๋ยวกูบอกให้ ขอบใจมาก” นันพูดกับอีกฝ่ายสักพัก แล้วก็วางสายไป นันเดินเข้ามาหาเดย์ ที่กำลังยืนมองอิฐถ่ายรูปคู่กับนิคอยู่อีกด้าน โดยมีนีลเป็นตากล้องให้

“เฮีย” นันเรียกเดย์เสียงติดกังวลเล็กน้อย  เดย์หันไปมองหน้าพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้น

“ผมขอคุยด้วยหน่อยสิ” นันบอกออกมาอีก เดย์มองหน้านันก็พอจะรู้ว่านันคงมีเรื่องสำคัญ เขาเลยเดินห่างจากอิฐ มายืนคุยกับนัน


“มีอะไร” เดย์ถามเสียงนิ่ง


“ความจริง เรามาเที่ยว ผมก็ไม่อยากพูดเรื่องเครียดกับเฮีย แต่มันจำเป็นต้องบอกตอนนี้จริงๆ” นันพูดเกริ่นขึ้น


“อืม มีอะไรก็ว่ามา” เดย์ถามกลับ นันเหลือบไปมองคนอื่นๆเล็กน้อย


“ไอ้ศรมันหนีไปแล้วนะเฮีย ไอ้กาจมันโทรมาบอกผม ว่าไอ้หมอนั่นมันหนีประกัน ไม่ยอมไปรายงานตัว ตำรวจไปตามหาที่บ้านก็ไม่เจอ” นันบอกออกมาเสียงจริงจัง เดย์นิ่งไปนิด ศรได้มีคนมาประกันตัวออกไปชั่วคราว แต่ก็ต้องรายงานตัวกับเจ้าหน้าที่ตำรวจเป็นระยะ แต่ดูเหมือนว่าศรจะหนีไป เพราะถึงแม้จะประกันตัวยังไง สุดท้ายก็ต้องติดคุกอยู่ดี


“มันคิดบ้าอะไรของมัน คิดว่าหนีรอดงั้นเหรอวะ” เดย์พูดออกมาอย่างหงุดหงิดใจ


“มันหนีไปเลยก็ไม่เท่าไรนะเฮีย แต่ผมกลัวว่า..” นันกำลังจะพูดต่อ แต่อิฐเดินเข้ามาหาเสียก่อน


“สองคนนี้มายืนซุบซิบอะไรกันวะ” อิฐถามขึ้นทันทีอย่างสงสัย เดย์หายใจเข้าลึกๆแล้วหันไปหาคนรัก


“กำลังคุยเรื่องร้านอาหารตอนเย็น” เดย์ตอบกลับ ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่บอกอิฐ แต่เขาไม่อยากทำลายบรรยากาศของคนรักในตอนนี้


“ไปร้านไหนก็ได้ แต่ต้องมีกุ้งแม่น้ำเผาตัวโตๆให้กูกิน” อิฐบอกออกมาทันที


“ห่วงกินจังนะ” เดย์แซวออกมา


“ไม่ได้หรอก มาถึงนี่ทั้งที ก็ต้องกินกุ้งแม่น้ำสิ” อิฐตอบกลับยิ้มๆ คนอื่นๆก็เดินมาสมทบ


“กูว่าเราลงไปไหว้พระกันเถอะว่ะ จะได้เดินดูรอบๆอีกที แล้วไปวัดอื่นต่อกัน” นีลเสนอขึ้น ทุกคนก็เห็นด้วย จึงพากันเดินลงมาด้านล่าง โดยที่ไม่ลืมถ่ารูปให้คู่ของนีลกับนิคด้วยเช่นเดียวกัน ทั้ง 6 คน พากันเดินมาไหว้พระในโบสถ์ ซึ่งมีนักท่องเที่ยวเยอะพอสมควร เดย์กับอิฐไหว้เสร็จก็พากันเดินออกมารอเพื่อนๆที่ด้านหน้าโบสถ์


“มีเรื่องอะไรเหรอเดย์” อิฐถามขึ้น เดย์เลิกคิ้วนิดๆ


“เรื่องอะไร?” เดย์ถามกลับไปด้วยน้ำเสียงปกติ อิฐขมวดคิ้วทำหน้ายุ่งเล็กน้อย


“กูรู้นะ ว่ามึงกับไอ้นันมีเรื่องปิดกูน่ะ มีเรื่องอะไรก็บอกกันบ้างสิวะ” อิฐถามกลับเสียงเครียดปนน้อยใจ เดย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ


“กูไม่ได้คิดจะปิด แต่ยังไม่อยากบอกตอนนี้ เอาไว้คืนนี้กลับเข้าห้องพักเมื่อไรจะเล่าให้ฟัง” เดย์บอกกลับไปด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ


“เรื่องดีหรือไม่ดี” อิฐถามต่อ ทั้งๆที่ในใจก็เดาไว้แล้ว


“มันไม่ใช่เรื่องดี แต่ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรมากนักหรอก” เดย์บอกกลับเพื่อให้คนรักคลายความกังวลใจลงบ้าง ก่อนจะพยักหน้าไปทางกลุ่มเพื่อนที่กำลังเดินเข้ามาหา

“พวกนั้นมาแล้ว อย่าเพิ่งคิดอะไรล่วงหน้า เดี๋ยวค่อยคุยกัน” เดย์พูดพร้อมกับแตะที่เอวของอิฐเบาๆ อิฐพยักหน้ารับ เขาไม่อยากเอาแต่ใจเซ้าซี้เดย์  ถึงแม้ว่าใจของเขาจะอยากรู้เร็วๆก็ตาม เมื่อเพื่อนๆเดินมาสมทบแล้วก็พากันเดินถ่ายรูปไปเรื่อยๆ ก่อนจะพากันออกไปที่รถเพื่อเดินทางไปยังวัดต่อไป


“ไปวัดไหนต่อวะ” อิฐหันไปถามนัน ขณะนั่งอยู่บนรถตุ๊กๆ


“เมื่อกี้คุยกับลุง เค้าบอกว่าจะพาไปวัดพนัญเชิง แล้วก็ต่อด้วยวัดเกาะแก้ว วัดท่าการ้อง แล้วจะพาไปวัดมหาธาตุด้วย  ก่อนจะไปตลาดน้ำอโยธยาแล้วกลับที่พัก” นันบอกออกมาตามที่คุยกับลุงขับรถ


“แล้ว..” อิฐกำลังจะถามต่อ


“เดี๋ยวพาไปกินแน่ๆ กุ้งแม่น้ำน่ะ ไม่ต้องห่วงหรอก” เดย์พูดดักเพราะรู้ว่าอิฐจะพูดถามอะไร คนอื่นๆก็หัวเราะขำออกมาให้กับความอยากกินของอิฐ อิฐหันไปเอาหัวโขกไหล่ของเดย์


“ก็กูอยากกินนี่” อิฐบอกเสียงอ้อมแอ้ม


“ถ้าให้เลือกระหว่างเค้กกับกุ้งแม่น้ำ มึงจะกินอะไร” เดย์ถามกลับ คนอื่นๆก็หันมามองอิฐด้วยความอยากรู้ อิฐนั่งตัวตรงทำหน้าครุ่นคิด


“เดย์ คำถามมึงเนี่ย เหมือนถามว่าระหว่างป๊ากับม๊า กูรักใครมากกว่ากันเลยนะ” อิฐพูดออกมาอย่างคิดหนัก เดย์ยกยิ้มขำนิดๆ


“งั้นระหว่าง เค้ก กับเฮียเดย์ มึงจะเลือกอะไร” นันแกล้งถามกลับไปบ้าง อิฐยกมือขึ้นเกาะแขนเดย์อย่างรวดเร็ว


“ก็ต้องเลือกเดย์สิ” อิฐตอบกลับ เพื่อนๆก็โห่แซวกันลั่นรถ อิฐหัวเราะขำออกมาเบาๆ


“ขอเหตุผล” แม็คถามบ้าง


“ก็ถ้าเลือกเดย์ ยังไงมันก็ต้องหาซื้อเค้กมาให้กูกินได้อยู่แล้ว แถมกุ้งแม่น้ำด้วย ฮ่าๆ” อิฐพูดพร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างภูมิใจในความคิดของตัวเอง


“โหยยย ไอ้อิฐ สรุปว่ามึงก็ไม่ได้เลือกอะไรหรอก มึงเอาแม่งทุกอย่างนั่นแหละ” นิคว่ากลับไปอย่างขำๆ


“แล้วไงวะ เดย์มันหาให้กูได้ทุกอย่างอยู่แล้ว เนอะเดย์เนอะ” อิฐหันไปถามความคิดเห็นกับคนรัก เดย์เลิกคิ้วนิดๆ


“รู้ได้ไงว่ากูจะหาให้มึงทุกอย่าง” เดย์แกล้งถามกลับไป อิฐหุบยิ้มแล้วจ้องหน้าเดย์เขม็ง


“มึงรักกูมั้ยล่ะ ถ้ามึงรักกู มึงก็หาให้กูได้หมดแหละ กูรู้” อิฐพูดออกมาเสียงจริงจังและมั่นใจ


“โว้ววว เดี๋ยวนี้มึงออกตัวแรงเนอะ” นันส่งเสียงแซวออกมา


“กูติดเชื้อออกตัวแรงมาจากไอ้นิค” อิฐก็ตอบกลับไปทันที ทำให้นิคหันไปมองเพื่อนรักขวับ


“อ่าว ไอ้อิฐ โยนมาให้กูทำไมเนี่ย คิดจะแรด มึงต้องแรดด้วยตัวเอง จงภูมิใจในความแรด และภูมิใจที่มีหลัวดี หลัวหล่อ หลัวใหญ่ยาว โอ๊ยยย หยิกแก้มกูทำไมอ่ะ” นิคที่กำลังพูดพรรณาให้อิฐฟังก็ต้องร้องออกมาเพราะนีลยกมือไปหยิกแก้มทั้งสองข้างของนิคอย่างหมั่นเขี้ยว


“กูล่ะหมั่นไส้กับภาษาวิบัติของมึงฉิบหาย สรรหามาพูดเหลือเกิน หลัวบ้านมึงสิ” นีลว่าคนรักไม่จริงจังนัก


“กูอยู่บ้านเดียวกับมึงอ่ะ” นิคพูดย้อนก่อนจะรีบเอาหัวไปไถๆไหล่คนรักอย่างอ้อนๆและเอาใจ นีลทำได้แค่ส่ายหน้าไปมาอย่างเหนื่อยใจปนขำ


“มึงอย่าเป็นแบบนี้นะอิฐ ไม่งั้นกูจะหาพวกอาหารเสริมที่ช่วยบำรุงสมองและประสาทให้มึงกินแทนข้าว” เดย์พูดออกมาโดยแอบแขวะนิคไปด้วย คนอื่นๆก็หัวเราะขำออกมา รวมทั้งนีลด้วย


“กูว่ากูควรหาให้เมียกูกินก่อนดีกว่าว่ะ” นีลบอกออกมา นิคก็กัดแขนคนรักอย่างหมั่นไส้ จนมาถึงวัดที่ 2 วัดพนัญเชิง ทั้ง 6 คนก็พากันเดินเข้าไปไหว้พระทำบุญ อิฐตื่นตาตื่นใจกับหลงพ่อโตองค์ใหญ่เป็นอย่างมาก จึงถ่ายรูปเก็บไว้ไปให้พ่อแม่ตนเองได้ดู


“พ่อหนุ่ม ไปขอพรเจ้าแม่สร้อยดอกหมากกันได้นะ” เสียงของชาวบ้านเป็นผู้หญิงมีอายุคนหนึ่งพูดขึ้น


“ขอพรอะไรเหรอครับ” อิฐถามกลับไปอย่างสงสัย


“ก็ขอพรให้สมหวังในความรักไง นี่มากันแต่ผู้ชาย ไม่มีแฟนมาเลยสักคนเหรอ ลองไปขอดู จะได้มีแฟนบ้าง” ป้าคนเดิมพูดขึ้น ทำเอาทั้งหกคน หันไปมองหน้าคนรักตัวเองทันที ก่อนจะยิ้มขำออกมา


“ขอบคุณครับป้า” อิฐตอบกลับยิ้มๆ แต่ก็พากันเดินออกมาจากวัดเพื่อไปที่รถตุ๊กๆซึ่งจอดรออยู่ ไม่ได้ไปไหว้ขอพรตามที่ป้าแนะนำ


“อยากลองไปขอพรดูมั้ย” นันกอดคอแม็คแล้วแกล้งถามขึ้น แม็คหันมามองด้วยสายตานิ่งๆ


“ถ้ากูขอได้จริงๆ อย่ามาโวยวายละกัน” แม็คบอกกลับไปอย่างหงุดหงิด นันก็หัวเราะในลำคอเบาๆ


“กูไม่โวยวายหรอก แต่กูจะจับฆ่าโบกปูนแม่งเลย” นันว่ากลับก่อนจะเดินพูดแหย่แม็คเล่นระหว่างเดินไปที่รถ และลุงขับรถก็พาไปยังวัดที่ 3  4 ตามลำดับที่บอกกับนัน ทั้ง 6 คนก็เข้าไปทำบุญไหว้พระ จนมาถึงวัดมหาธาตุซึ่งเป็นวัดสุดท้ายของวันนี้ ซึ่งเป็นหนึ่งในวัดในเขตอุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา


“เดย์ๆ ที่นี่ใช่ที่มีเศียรพระอยู่ในรากไม้รึเปล่า” อิฐถามเดย์ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เดย์พยักหน้ารับ

“กูอยากเห็น ก่อนมากูลองนั่งดูในเวป กูอยากมาเห็นของจริงบ้าง” อิฐบอกออกมาอีก


“เดี๋ยวพาไปดู แต่ตอนนี้มึงใส่หมวกก่อนเถอะ แดดมันร้อน” เดย์ส่งหมวกให้อิฐ อิฐก็รับมาใส่แต่โดยดี ก่อนจะเดินตามนันเข้าไปด้านใน ซึ่งต้องซื้อตั๋วเข้า 10 บาท พอเดินเข้าไปด้านใน อิฐก็จับแขนของเดย์ไว้ทันที ทำให้เดย์หันมามองหน้าอิฐอย่างสงสัย อิฐยิ้มแหยนิดๆ


“พอเดินเข้ามาดู กูรู้สึกขนลุกยังไงไม่รู้ว่ะ” อิฐบอกออกมาเสียงอ้อมแอ้ม เดย์ยกยิ้มนิดๆ


“สถานที่ประวัติศาสตร์ มันก็จะมีมนต์ขลังในแบบของมัน ที่นี่เป็นวัดในสมัยโบราณมาก่อน ไม่แปลกหรอกที่มึงจะรู้สึกแบบนั้น แต่มันไม่มีอะไร นักท่องเที่ยวเดินเยอะแยะไปหมด จะกลัวทำไม” เดย์ถามกลับด้วยน้ำเสียงปกติ อิฐทำหน้ายู่เล็กน้อย


“ก็คนมันกลัวนี่” อิฐว่าออกมา เดย์ส่ายหน้าเล็กน้อย แต่ก็ยอมปล่อยให้อิฐเดินเกาะแขนตัวเองไปเรื่อยๆ แวะถ่ายรูปบางจุดบ้าง จนถึงใต้ต้นโพธิ์ที่รากไม้ห่อหุ้มเศียรพระอยู่

“เดย์ๆ ถ่ายรูปเอาไว้ด้วยนะ กูจะเอาไปให้ป๊ากับม๊าดู” อิฐรีบบอกเดย์ทันที เดย์ก็เอามือถือขึ้นมาถ่ายให้ พวกนีลนิค นันแม็ค ก็เดินแยกกันไปถ่ายรูปตามจุดต่างๆ แต่ก็ไม่ได้ไกลกันมากนัก


“เกาะติดกลัวหายรึไงไม่รู้” เสียงพูดลอยๆดังขึ้น ทำให้อิฐหันไปมอง ก่อนจะขมวดคิ้ว เมื่อเห็นกลุ่มของทอยเด็กหนุ่มที่เขาเจอบนรถไฟ ยืนอยู่ไม่ไกลนัก ตอนแรกอิฐไม่ได้สังเกตเห็น แต่คิดว่ากลุ่มของเด็กหนุ่มน่าจะมาทีหลังพวกเขา


“ไม่มีคนให้เกาะแล้วอิจฉาไปทั่ว น่าสงสาร” อิฐก็พูดลอยๆ ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้กลับไป ทำให้ทอยหันมามองหน้าอิฐทันที อิฐก็ยกยิ้มพร้อมกับเลิกคิ้วใส่อย่างกวนๆ ทำให้เด็กหนุ่มได้แต่เม้มปากอย่างขัดใจ

“เดย์ไปถ่ายรูปตรงนั้นกัน” อิฐชวนเดย์เดินดูไปเรื่อยๆ โดยที่อิฐก็ยังเกาะแขนเดย์อยู่ เดย์ก็พาเดินดูไปรอบๆบริเวณ

“ยังจะมาเจอเด็กบ้านั่นอีก” อิฐบ่นออกมาไม่จริงจังนัก


“แล้วมึงจะบ้าไปกับเด็กนั่นทำไม” เดย์ถามกลับเสียงนิ่งๆ


“ก็มันกวนประสาทกูก่อนนี่” อิฐว่าออกมาไม่จริงจังนัก จริงๆแล้วเขาไม่ได้เกลียดอะไรเด็กหนุ่มที่ชื่อทอยสักเท่าไร ก็เหมือนอยากที่อิฐบอกไว้ ว่าเจอทอยแล้วนึกถึงจั๊มพ์เปอร์ ก็เลยอดที่จะต่อปากต่อคำไม่ได้



++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++50%++++++++++++++++++++++++++++++++

เดย์พาอิฐเดินดูโบราณสถานที่ยังคงหลงเหลืออยู่ไปเรื่อยๆ คู่อื่นๆก็เดินอยู่ห่างๆกัน เพราะยังไงต้องไปเจอกันตรงทางออกอยู่แล้ว อิฐเอามือถือขึ้นมาถ่ายรูป โดยมีเดย์เดินตามทางด้านหลังไม่ห่าง เดย์มองไปรอบๆด้วยสายตานิ่งๆ ไม่ใช่เป็นเพราะเบื่อ แต่เขากำลังซึบซับบรรยากาศของสถานที่แห่งนี้ด้วยสายตาและความรู้สึก


“ทำไมกูรู้สึกเศร้าๆก็ไม่รู้” อิฐหันมาพูดกับเดย์ เดย์ยกยิ้มเล็กน้อย


“ก็คงเป็นเพราะได้เห็นซากปรักหักพังของโบราณสถานล่ะมั้ง อิฐทุกก้อน พระพุทธรูปทุกองค์ ต่างได้ผ่านเรื่องราวมากมายเกินกว่าที่พวกเราจะรับรู้ได้ ถ้ามึงตั้งใจเรียนประวัติศาสตร์ชาติไทย มึงคงจำได้ว่า หลังเสียกรุงครั้งที่ 2 วัดในสมัยกรุงศรีอยุธยาโดนเผาทำลายมากมาย มันก็เลยทำให้เกิดความรู้สึกหดหู่ เศร้า เมื่อนึกถึงว่า สิ่งที่เราเห็นได้ผ่านอะไรมาบ้าง” เดย์พูดด้วยน้ำเสียงปกติ ซึ่งเขาเองก็มีความรู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน กว่าจะมาถึงยุคสมัยของเขา คนสมัยก่อนต่างเสียเลือดเสียเนื้อเพื่อปกป้องผืนแผ่นดินนี้ไว้ เพื่อให้คนรุ่นหลังอย่างพวกเขาได้คงอยู่สืบต่อไป


“อิฐก้อนนี้ก็ผ่านอะไรมาเยอะเหมือนกันนะ” อิฐพูดพร้อมกับมองหน้าเดย์ และชี้นิ้วมาที่ตัวเอง


“คนนี้ ไม่ใช่ ก้อนนี้” เดย์พูดแก้ให้

“แต่ก็ใกล้จะเป็นก้อนแล้วล่ะมั้ง แดกเยอะขนาดนี้” เดย์แกล้งว่ากลับไปอีก ทำให้อิฐเบะปากใส่อย่างเคืองๆ


“จะว่ากูอ้วนก็บอกมาเหอะ” อิฐว่ากลับไป เดย์เดินมาขยับหมวกที่อิฐใส่อยู่ให้เข้าที่ พร้อมกับมองหน้าอิฐไปด้วย


“อิฐคนนี้ผ่านอะไรมาเยอะ ก็ต้องเอาสิ่งที่ผ่านมา มาเป็นบทเรียน มาเป็นสิ่งเตือนใจในปัจจุบันและอนาคต ไม่ว่าจะเป็นเรื่องดีหรือไม่ดี เข้าใจที่พูดมั้ย” เดย์พูดเสียงเรียบนิ่ง แต่ก็แฝงไปด้วยความอ่อนโยนและเป็นห่วง อิฐเม้มปากนิดๆ พร้อมกับพยักหน้ารับ


“แต่ตอนนี้ อิฐคนนี้ ทั้งร้อนแล้วก็หิวน้ำมากเลยว่ะ” อิฐบอกเสียงติดอ้อนนิดๆ เดย์หัวเราะขำในลำคอเบาๆ


“งั้นเดินไปต่อ เดี๋ยวก็ไปวนออกอีกทาง แล้วค่อยหาซื้อน้ำกิน” เดย์บอกออกมา อิฐยิ้มรับ ก่อนที่ทั้งสองจะเดินต่อไปด้วยกัน จนถึงทางออก เดย์พาอิฐไปซื้อน้ำดื่ม และซื้อเผื่อคนอื่นๆที่ยังไม่ได้ออกมาด้วย อิฐถอดหมวกมาพัดไล่ความร้อน พร้อมกับดูดน้ำในขวดอย่างกระหาย ทั้งสองคนมายืนอยู่ใต้ร่มไม้ไม่ไกลจากทางเข้าออก เดย์ยกมือไปปาดเหงื่อที่หน้าผากและไรผมข้างหูของอิฐออก


“นี่ปาดเหงื่อให้ หรือจะตบหน้า” อิฐถามอย่างขำๆ เดย์ยกยิ้มนิดๆ ก่อนจะเห็นกลุ่มของเด็กหนุ่มทอยเดินออกมา อิฐหันไปมองตามสายตาของเดย์ ซึ่งเป็นจังหวะที่ทอยหันมาเห็นเดย์กับอิฐพอดี อิฐทำหน้าตึงก่อนจะขยับไปยืนบังเดย์เอาไว้ ไม่ให้ทอยมอง เดย์ส่ายหน้าไปมายิ้มๆ อิฐก็พยักหน้าใส่ทอยทำนองหาเรื่อง เด็กหนุ่มก็สะบัดหน้าหนี

“ไม่สะบัดให้คอหักไปเลยวะ” อิฐพูดกับเดย์ เดย์จึงยกแขนไปกอดคออิฐให้มายืนข้างๆตัวเอง


“กับเด็กนี่เก่งจริง” เดย์แกล้งว่า อิฐเลยเอาศอกกระแทกสีข้างของเดย์ แต่ไม่แรงมากนัก สักพักนันกับแม็คก็เดินออกมาพร้อมกับนีลนิค แต่นิคลากนีลเดินไปอีกทาง นันแม็คเลยเดินแยกมาหาเดย์อิฐ  อิฐส่งน้ำให้แม็ค แม็คก็รับไปดื่มอย่างกระหาย ส่วนนันก็รับน้ำที่เดย์ไปดื่มเช่นเดียวกัน


“สองคนนั่นไปไหนวะ” อิฐถามขึ้น


“นิคมันอยากกินไอติม เลยลากเฮียนีลไปซื้อ” นันตอบกลับมา ทั้งสี่คนยืนรอนีลนิคสักพัก นิคก็เดินมาพร้อมกับไอศกรีมตักแบบโบราณในโคนกรวยกรอบ


“ไม่คิดจะซื้อมาเผื่อแผ่เลยนะ” อิฐแกล้งว่าเพื่อนรัก นิคก็เลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะใช้ลิ้นเลียรอบไอศกรีม แล้วยื่นให้อิฐ


“แดกป่ะ” นิคพูดยิ้มๆ อิฐยกเท้าไปเตะขาเพื่อนตัวเองอย่างหมั่นไส้


“ทุเรศฉิบหาย ให้ไอ้นีลแดกคนเดียวเหอะ” อิฐว่ากลับ นิคก็หัวเราะคิกคัก ก่อนจะพากันเดินไปที่รถ


“เดี๋ยวลุงเค้าจะพาไปตลาดน้ำอโยธยาต่อ หลังจากนั้นค่อยกลับที่พัก อาบน้ำอาบท่าไปหามื้อเย็นกินกันนะเฮีย” นันพูดขึ้น ทุกคนก็พยักหน้ารับ แล้วพากันขึ้นรถ เพื่อตรงไปยังตลาดน้ำอโยธยา ไม่นานนักก็มาถึง


“เดย์ๆ ซื้อของฝากให้ทุกคนจากที่นี่เลยมั้ย” อิฐถามขึ้น ขณะพากันเดินเข้าไปด้านใน เดย์พยักหน้ารับ


“เฮียๆ ซื้อไปลองกันสักหน่อยมั้ย” นันถามขึ้นเมื่อเดินผ่านร้านร้านหนึ่ง เมื่อเดย์กับอิฐเดินไปเห็นก็ยกยิ้มขึ้นมาทันที เพราะเป็นร้านขายเหล้าสาโท


“มึงเนี่ยนะไอ้นัน หาเรื่องชวนเมาตลอดเลยนะ” อิฐพูดว่าขึ้นมา


“ตกลงว่าจะไม่ลอง?” นันถามกลับมาอีก


“ลองดิ รออะไรล่ะ คึคึ” อิฐพูดขึ้นก่อนจะเดินตรงเข้าไปในร้านทันที นันหัวเราะขำแล้วพากันเดินเข้าไปในร้าน ซึ่งมีสาโทให้เลือกอยู่ 2 แบบ

“เดย์ๆ ลองชิม” อิฐเอาสาโทตัวอย่างที่มีให้ชิมมาป้อนเดย์ เดย์ก็จิบพอให้รู้รสชาติ ก่อนจะพยักหน้ารับ


“อร่อยดี” เดย์บอกกลับไป อิฐตาวาวเมื่อได้ยิน


“เนอะๆ ซื้อกลับกรุงเทพฯกันนะ จะเอาไปฝากป๊ากับเฮียวาด้วย” อิฐรีบขอทันที


“ซื้อได้ แต่ดูด้วยว่าเรามารถไฟ ไม่ได้เอารถส่วนตัวมา ซื้อเท่าที่จะเอากลับไหว แล้วอีกอย่าง เดี๋ยวค่อยเดินออกมาซื้อตอนจะกลับ จะได้ไม่ถือเดินให้หนัก” เดย์พูดเตือนอิฐไว้ก่อน ทำให้อิฐชะงักเมื่อนึกได้


“เออว่ะ งั้นเดี๋ยวซื้อไปฝากป๊ากับเฮียวาคนละขวดก็พอเนอะ ให้ได้ลิ้มรสของฝากนิดๆหน่อยๆก็พอ” อิฐพูดพร้อมกับยิ้มขำ


“มึงไม่ต้องเดินเที่ยวก็ได้นะ นั่งแดกให้เมาอยู่ตรงนี้แหละ จะชิมอะไรนักหนาวะ” เสียงของแม็คบ่นออกมา เมื่อนันชิมสาโทเรื่อยๆ


“เอ้า เค้ามีของฟรีให้ชิม ก็ต้องชิมสิ” นันพูดออกมาอย่างขำๆ


“ห่านัน เดี๋ยวกูซื้อให้แดกเอง เลิกชิมได้แล้ว มึงจะชิมให้หมดร้านเค้ารึไง” นีลว่าออกมายิ้มๆ ไม่จริงจังนัก


“เฮียพูดแล้วนะ ว่าจะซื้อให้ผม ห้ามเปลี่ยนใจ” นันรีบหันไปพูดกับนีลทันที


“เออ” นีลก็ตอบรับออกมา


“จัดไปเฮีย งั้นเดินเที่ยวกันดีกว่า” นันพูดก่อนจะกอดคอแม็คเดินออกจากร้านทันที นีลก็หันไปบอกกับทางร้านว่าจะกลับมาซื้อตอนขาออก คนขายก็พยักหน้ารับยิ้มๆ


“ไอ้บ้านัน เงินก็มีเยอะแยะ ยังจะขี้งกอีก” อิฐที่เดินตามออกมาพร้อมกับเดย์ พูดแซวขึ้น นันหันมายกยิ้มนิดๆ


“ไม่ได้เว้ย กูเก็บเงินส่งควายเรียน เอ๊ย ส่งเมียเรียน มันต้องใช้เงินเยอะ” นันแกล้งว่า แม็คใช้หมัดชกท้องนันอย่างหมั่นไส้ แต่ก็ไม่แรงมากนัก แล้วก็ต่างฝ่ายต่างเดินเป็นคู่ๆ ดูของกินของฝากไปเรื่อยๆ แต่ก็ไม่ได้เดินทิ้งห่างกันนัก อิฐก็เดินชิมของฟรีและซื้อติดไม้ติดมือบ้าง เวลาจะชิมอะไร อิฐก็จะคอยเอามาป้อนเดย์ให้ชิมด้วย เดย์ก็ยอมชิมที่อิฐป้อนด้วยท่าทีนิ่งๆ


“นี่ถ้ามึงยังให้กูชิมอีกร้านสองร้าน กูคงอิ่มไม่ต้องกินมื้อเย็นแล้วล่ะอิฐ” เดย์แกล้งว่า อิฐก็หัวเราะขำ ทั้งสองช่วยกันถือของฝาก ของกินที่ซื้อในตลาดน้ำ จนเต็มไม้เต็มมือ พอเดินจนรอบตลาดน้ำแล้ว ก็คุยกันว่าจะกลับไปซื้อสาโท แล้วก็ตรงเข้าที่พักกันเลย

“อิฐ ไหนบอกว่าจะเอาแค่ 2 ขวด” เดย์ถามขึ้น เมื่อเห็นอิฐเลือกสาโทไป 4 ขวด


“ก็ให้ป๊ากับเฮียวาคนละขวด” อิฐตอบกลับ


“แล้วอีกสอง?” เดย์ถามสั้นๆ พร้อมกับมองขวดสาโทในอ้อมแขนของอิฐ อิฐยิ้มกว้างอย่างอ้อนๆ


“ก็ของเราสองคนไง เอาไปจิบที่บ้านบ้าง” อิฐบอกเสียงอ้อมแอ้ม เดย์ส่ายหน้าไปมายิ้มๆ แต่ก็ยอมให้อิฐซื้อ เมื่อได้ตามที่ต้องการกันทุกคนแล้ว ทั้ง 6 คน ก็กลับมาที่รถ ซึ่งลุงคนขับรถรออยู่ก่อนแล้ว ทั้งเดย์อิฐ นันแม็ค นีลนิค ต่างซื้อขนมเล็กๆน้อยให้กับลุงคนขับรถด้วย


“อยากอาบน้ำ” แม็คพูดบ่นออกมา ขณะนั่งรถกลับ เพราะอากาศค่อนข้างร้อน


“เหมือนกันเลยว่ะ เหงื่อออกโคตรเหนียวตัว” อิฐบ่นออกมาบ้าง


“ตอนนี้ใกล้จะ 5 โมงเย็นละ พอถึงที่พักก็แยกย้ายเข้าห้อง แล้วสักประมาณ 1 ทุ่ม ค่อยรวมตัวกันไปหาข้าวเย็นกินกันนะเฮีย” นันเสนอขึ้น ทุกคนก็เห็นดีด้วย ไม่นานก็มาถึงที่พัก นันแยกเอาของไปให้เจ้าของที่พัก ส่วนเดย์กับอิฐก็พากันขึ้นมาบนห้อง


“โอยยย โคตรเมื่อยเท้าเลยว่ะ” อิฐวางของไว้กลางห้อง แล้วเดินไปล้มตัวลงนอนบนฟูกนอน


“เก็บของให้เรียบร้อยก่อนอิฐ แล้วไปอาบน้ำอาบท่า จะได้ไม่เหนียวตัว” เดย์บอกออกมา อิฐผงกหัวขึ้นมามองเดย์


“เดย์ จะเล่าเรื่องที่คุยกับไอ้นันให้ฟังได้ยัง” อิฐทักขึ้นมาทันที เมื่อนึกได้


“ยังจำได้อีก” เดย์พูดว่าไม่จริงจังนัก


“จำได้ดิ กูคันปากอยากจะถามทั้งวันละ แต่ก็อดทนรอกลับมาที่ห้องพักก่อนเนี่ย” อิฐว่าออกมาพร้อมกับลุกนั่ง


“งั้นเก็บของ ไปอาบน้ำให้เรียบร้อยก่อน แล้วจะเล่าให้ฟัง” เดย์ต่อรอง อิฐจึงรีบลุกเก็บของที่วางกองไว้ ไปวางที่มุมห้อง แล้วไปอาบน้ำทันที ส่วนเดย์ก็เอนหลังนอนคิดเรื่องของศรไปเรื่อยๆ ว่าจะทำยังไงต่อ ไม่นานนักอิฐก็อาบน้ำเสร็จเรียบร้อย อิฐใส่แค่บ็อคเซอร์ออกมา เพราะกะว่าค่อยแต่งตัวทีเดียวตอนจะออกไปกินข้าวเย็น เดย์เหลือบมองเล็กน้อย


“กูไม่ได้อ่อยนะ กูแค่จะนอนเล่นในห้องก่อนเฉยๆ เอาไว้จะออกข้างนอกค่อยแต่งตัว” อิฐรีบพูดดักคอขึ้นมาก่อน เมื่อเห็นสายตาวิบวับของคนรัก เดย์หัวเราะในลำคอเบาๆ อิฐเอาผ้าขนหนูไปตาก แล้วขึ้นมานั่งบนที่นอนข้างๆเดย์ทันที

“เล่ามา กูอาบน้ำเสร็จแล้วเนี่ย” อิฐพูดย้ำอีกครั้ง


“จูบทีดิ๊” เดย์พูดขึ้นพร้อมกับจ้องหน้าอิฐ อิฐทำหน้ามุ่ย


“มึงเลี่ยงนี่หว่า” อิฐว่ากลับไป


“ไม่ได้เลี่ยง มาจูบก่อน” เดย์พูดเสียงดุเล็กน้อย อิฐจึงก้มหน้าไปหาเดย์ที่นอนอยู่ เดย์ก็คว้าท้ายทอยของอิฐเอาไว้ พร้อมกับกดลง ริมฝีปากของทั้งสองแนบชิดกัน พร้อมกับปลายลิ้นของเดย์ที่ทำหน้าที่ได้อย่างว่องไว สอดแทรกเข้าไปเกี่ยวพันปลายลิ้นของอิฐอย่างกระหาย ลิ้นร้อนกวาดชิมไปทั่วโพรงปากอุ่น และดูดเม้มริมฝีปากล่างของอิฐอย่างหยอกล้อ อิฐเองก็จูบตอบคนรักกลับไปด้วยความรู้สึกวาบหวามในอก


“อ๊ะ..เดย์..ไม่เอานะเว้ย” อิฐสะดุ้งรีบดีดตัวผละออกมาจากเดย์ทันที เมื่อนิ้วยาวของเดย์ไปบดขยี้ตุ่มไตยอดอกของอิฐ เพราะอิฐไม่ได้ใส่เสื้อ เดย์หัวเราะในลำคอเล็กน้อย เมื่อเห็นสีหน้าแดงๆระเรื่อของคนรัก อิฐยกแขนขึ้นมากอดอก พร้อมกับทำหน้าดุๆใส่เดย์


“ไม่อยากโดนเอาก่อนออกไปกินข้าวเย็น ก็ไปหาเสื้อใส่ซะ” เดย์บอกออกมา อิฐรีบลุกไปใส่เสื้อยืดทันที เพราะเขายังอยากไปนั่งกินกุ้งแม่น้ำโดยไม่ปวดเนื้อปวดตัว

“พร้อมจะฟังรึยัง” เดย์แกล้งถาม


“กูพร้อมนานแล้วเหอะ มึงนั่นแหละ ลีลา” อิฐว่าเดย์เสียงอ้อมแอ้ม เดย์ก็ไม่ได้ว่าอะไรกลับ


“ก็ไม่มีอะไรมาก นายศรหนีประกัน ตำรวจยังตามหาตัวไม่เจอ กาจมันโทรมาบอกไอ้นัน” เดย์บอกให้อิฐรับรู้ อิฐชะงักไปนิด


“หนีไปงั้นเหรอ” อิฐพูดทวนด้วยสีหน้าติดเครียดเล็กน้อย เดย์ก็พยักหน้ารับ

“แล้วจะยังไงต่อวะ ทางตำรวจว่าไงบ้าง” อิฐถามต่อด้วยความอยากรู้


“เห็นว่าทางตำรวจก็กำลังตามหาตัวอยู่ ถ้าหนีไปเพราะไม่อยากติดคุกก็คงไม่เท่าไร” เดย์นอนพูดเสียงเรียบนิ่ง


“มึงกำลังจะบอกว่า ถ้าหนีมาแก้แค้นพวกเรา ก็คงไม่ดีนักใช่มั้ย” อิฐพูดต่อจากประโยคของเดย์ เดย์พยักหน้ารับ ก่อนจะถอนหายใจออกมาหนักๆ

“ลำพังตัวกูเองไม่ได้กลัวอะไร แต่กูห่วงร้าน ห่วงพนักงานในร้าน และที่สำคัญ ก็คือมึง ที่กูห่วงมากที่สุด” เดย์บอกออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง อิฐรู้ว่าเดย์ห่วงเขามากเพราะฟังจากน้ำเสียง ดูจากแววตาก็รู้ดี เขาสองคนอยู่ด้วยกันมานาน นานจนอิฐเดาแววตา เดาน้ำเสียงของเดย์ได้บ้างแล้ว


“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า กูเอาตัวรอดได้ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น กูจะไม่ใจร้อน กูจะคิดให้รอบคอบ เพราะมึงบอกเองว่า อิฐคนนี้ผ่านอะไรมาเยอะก็ต้องเอาประสบการณ์หรือเรื่องราวที่เคยผ่านมา มาคอยเตือนตัวเอง สอนตัวเองใช่มั้ยล่ะ เพราะฉะนั้น ไม่ต้องห่วงกูหรอก” อิฐพูดยิ้มๆ เพื่อให้เดย์คลายความกังวลใจลงบ้าง เดย์มองหน้าอิฐพร้อมกับยกยิ้มอ่อนๆอย่างพอใจ




++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++100%++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



2  Be  Con

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ 


 ภาคนี้มันเรื่อยๆ 


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น