Queen.P
facebook-icon

ติดตามไรท์กดที่คำว่าQueen.Pเลยน้า 🖤เรื่องนี้เป็นเรื่องราวของ พี&เพลิน นะคะ 🖤ต่อมาจากเรื่อง KING OF ENGINEER เมียวิศวะ (พายุ&ปลายฝน) 🙏🏻ไรท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกๆคนที่ติดตามกันมาตลอดน้า😘

ชื่อตอน : PRINCE CHAPTER 01

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 85.7k

ความคิดเห็น : 89

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ธ.ค. 2560 10:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
PRINCE CHAPTER 01
แบบอักษร

PRINCE CHAPTER 01

[Plern Talk]

สวัสดีค่ะฉันชื่อ เพลิน

ชื่อจริง เพลินเพลง อนันต์ไพศาล

ฉันเป็นลูกมาเฟีย ใช่..คนส่วนมากรู้จักฉันแบบนั้น และฉันเป็นผู้หญิงที่รักรอยสักมาก แต่มันก็ต้องเป็นรอยสักที่มาจากความทรงจำเท่านั้นไม่ใช่นึกอยากจะสักก็สัก ตัวฉันเองก็มีนะรอยสักนะ ฮ่าๆ ร้ายใช่มั้ยหละ

ฉันมีพี่ชายอยู่หนึ่งคนค่ะเขาชื่อพายุ แต่โดยปกติแล้วฉันไม่เรียกเขาว่าพี่หรอกนะ จะเรียกว่าเฮียซะมากกว่า หลายๆคนก็อาจจะพอรู้จักเฮียพายุมาบ้างแล้วฉันก็อยากจะขอย้ำอีกครั้งตรงนี้ ว่าฉันเป็นน้องสาวของเขาจริงๆนะ

แต่แค่บางครั้งฉันก็มักจะถูกพวกผู้หญิงของเฮียเข้าใจว่าเป็นเมียเฮียบ้าง เป็นกิ๊กบ้าง เป็นคู่ควงบ้าง เฮ้อ..อยากจะบ้าตายจริงๆ

แต่ก็นะเรื่องนั้นช่างมันเถอะ เข้าเรื่องของฉันดีกว่า ฉันอายุสิบเก้า เพิ่งจะเรียนจบไฮสคูลจากประเทศฝรั่งเศสมาเลยนะ และตอนนี้ก็กำลังจะเดินทางกลับมาเรียนต่อมหาลัยที่ไทยค่ะ

เหตุผลที่ต้องมาก็เพราะคุณป๋าของฉันน่ะสิ จากตอนแรกฉันเรียนนิวซีแลนด์มันก็ดีอยู่แล้วแท้ๆ ดันต้องตามท่านมาที่ฝรั่งเศสด้วยซะงั้น แต่พอฉันเริ่มปรับตัวได้ พอทุกอย่างกำลังจะเข้าที่เข้าทาง มันก็ดันมีเหตุที่ทำให้ฉันต้องอพยพย้ายถิ่นฐานอีกครั้ง

โอ้ย ก็อะไรซะอีกหละ...คุณป๋าน่ะสิจู่ๆก็มาบอกว่าจะบินกลับมาคุมงานที่ไทยแล้วอยู่ยาวเลยยังไงหละ เฮ้อ..วุ่นวายไปอีกๆๆ ทุกวันนี้ฉันมีสภาพเหมือนผู้ลี้ภัยมากอะ ไม่สามารถมีภูมิลำเนาที่แน่นอนได้เลยจริงๆ ฮ่าๆ


ณ สนามบินสุวรรณภูมิ ,ประเทศไทย

21:00น.

ตอนนี้เราเดินทางกลับมาถึงไทยแล้วหละ ฉันไม่ตื่นเต้นเท่าไหร่หรอกนะ เพราะซัมเมอร์ของทุกๆปีฉันก็กลับมาอยู่ที่ไทยอยู่แล้ว แต่สิ่งเดียวที่ฉันพยายามจะปรับและปรับไม่ได้สักที

นั่นคือการทำตัวให้ชินกับสภาพอากาศที่เปลี่ยนแปลง อยู่ฝรั่งเศสถ้าอุณหภูมิยี่สิบห้าองศานี่ถือว่าร้อนมากเลยนะ แต่ก็ยังเรียกได้ว่าอากาศเย็นสบายทั้งปีอยู่ดี..จะมีแค่ช่วงฤดูหนาวเท่านั้นแหละ ที่มีหิมะบ้างไรบ้างตามปกติ

แต่สภาพอากาศที่ต่างกันอย่างสุดขั้วกับไทยนี่แหละที่ฉันยังทำใจไม่ได้ ฮ่าๆ แค่ฉันยืนอยู่ตรงนี้ก็ร้อนจนแทบจะร้องขอชีวิตได้อยู่แล้วมั้งเนี่ย เฮ้อ ฉันละอยากกลับบ้านจะแย่ แต่ก็ยังกลับไม่ได้เพราะคุณป๋า..

อื่มม คุณป๋าสุดที่รักของฉันอีกแล้วจ้า คือท่านคุยโทรศัพท์อยู่น่ะสิ จะให้เซ้าซี้มากก็เดี๋ยวจะพาลโดนดุเอาได้ ดังนั้นตอนนี้ฉันทำได้แค่นั่งนิ่งๆรอให้คุณป๋าคุยธุระให้เสร็จซะก่อน จะเป็นทางที่ดีที่สุด


' อื่ม..แกจัดการให้มันเรียบร้อยก็แล้วกัน '

' อย่าให้มีปัญหาอีก เออๆ '


" อ่าวเพลง! ไปๆกลับบ้านกัน "

และเพียงไม่นานนักพอป๋าคุยธุระเสร็จก็เดินมาเรียกฉันทันที คือไม่อยากจะบอกว่ารอเวลานี้มานานมากแล้วค่ะป๋า หนูนั่งรอจนจะก่อตั้งรกรากได้อยู่แล้ว

" เพลงรอนานแล้วเถอะป๋าก็ -3- "

" ฮ่าๆ โทษทีๆป๋าคุยนานไปหน่อย "

คุณป๋าพูดออกมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ก่อนเราจะพากันเดินไปยังอาคารรอรับผู้โดยสารระหวางประเทศ ซึ่งมันก็แน่นอนว่าตอนนี้ลูกน้องของป๋าต้องมารอรับอยู่แล้ว


' เชิญครับท่าน เชิญครับคุณหนู '


ในขณะที่ความเงียบภายในรถเริ่มเข้าครอบงำฉันจึงตัดสินใจถามเรื่องเรียนกับป๋าไป เพราะฉันพอรู้มาบ้างแล้วว่าอีกแค่สองอาทิตย์มหาลัยทุกที่ก็จะทะยอยเปิดเรียนกันแล้วน่ะสิ

" เออ..ป๋าคะ เรื่องมหาลัยเพลงอะป๋าคุยให้รึยัง? "

" เรียบร้อย! ป๋าก็รอเพลงเลือกคณะที่อยากเรียนอยู่นี่ไง "

" ป๋าว่าถ้าเพลงปรึกษาเฮีย มันจะได้อะไรมั้ยอะ - - "

ฉันเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงลังเล สีหน้าบ่งบอกถึงความไม่มั่นใจที่จะถามเฮียพายุสุดๆ แต่ที่ฉันอยากถาม เพราะมหาลัยที่ป๋าติดต่อให้มันเป็นมหาลัยเดียวกับที่เฮียพายุเรียนอยู่น่ะสิ

" งั้นเดี๋ยวกลับถึงบ้านเพลงก็ไปลากไอ่ตัวแสบกลับมาเลยแล้วกัน จะได้คุยเรื่องเรียนให้เรียบร้อย "

ชายวัยห้าสิบสี่ ผู้สวมชุดสูทสีดำสนิทพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนที่สายตาคมกริบจะค่อยๆเหลือบออกไปมองนอกหน้าต่าง ฉันจึงไม่พูดอะไรตอบกลับไปเพียงแต่รับรู้ไว้เท่านั้น

แล้วเมื่อกี้ที่ป๋าบอกให้ไปลากมานั่นได้ยินไม่ผิดหรอก เพราะเฮียพายุนี่ถ้าไม่อยู่บ้านก็อยู่wonderแน่นอน มีไม่กี่ที่หรอกที่เฮียมันจะไปสิงสถิตอะนะ

อ้อเกือบลืมบอกไปแหนะ wonder คือผับนะคะ เป็นผับที่ดังที่สุด จองโต๊ะยากที่สุด และคัดเกรดลูกค้าที่จะเข้าไปในโซนVIPด้วย

ดังนั้นหากสภาพคล่องไม่ดีจริงๆไม่มีทางได้เข้าไปเหยียบแน่นอน แต่เฮียพายุก็เหมือนจะไม่เคยมีปัญหาในการที่จะเข้าไปโซนนั้นเลยนะ ฮ่าๆ


ณ บ้านอนันต์ไพศาล

22:00น.

หลังจากนั้นไม่นานนักพอกลับมาถึงบ้าน ฉันก็รีบไปเปลี่ยนชุดแล้วกะว่าจะออกรถตรงมาที่wonderเลยน่ะสิจะได้ไม่เสียเวลามาก เพราะเราต้องรีบกลับมาคุยเรื่องเรียนกันให้จบด้วย

" ป๋าคะ เพลงไปตามลูกชายป๋าก่อนนะเดี๋ยวมาค่ะ ^ ^ "

" ไปๆขับรถก็ให้มันช้าๆหน่อยแล้วกันนะเพลง "

" รับทราบก็ได้ค้าาา -3- "

ฉันตอบป๋าไปด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยอยากจะรับปากอะไรมากนัก คือฉันก็พยายามจะช้าๆลงบ้างแล้วแหละ แต่เรื่องขับรถเร็วนี่มันห้ามกันยากจริงๆ..โดยเฉพาะกับฉันอะนะ ฮ่าๆ

" กลับมายังไม่ได้กอดแม่เลยจะไปไหนอีกแล้วคะ? " จู่ๆเสียงคุณแม่ก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำให้ฉันต้องรีบหันกลับไปมองทันที เพราะฉันคิดว่าท่านนอนไปแล้วซะอีกน่ะสิ

" โอ๋ๆไม่งอนนะคะ "

ฉันเห็นอย่างนั้นจึงไม่รอช้ารีบเดินกลับไปโอบกอดคุณแม่ไว้อย่างแนบแน่น พลางเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ เพราะกลัวจะมีคนแถวนี้งอนเอาน่ะสิ

" ไม่งอนจ้ะ ถ้ามีธุระก็รีบไปเถอะเดี๋ยวดึกกว่านี้มันอันตราย ^ ^ "

คำพูดที่เป็นห่วงเป็นใย และรอยยิ้มอันแสนอบอุ่นปรากฎขึ้นจางๆบนใบหน้าของคุณแม่ พลางค่อยๆผละกอดออกไปช้าๆ ฉันไม่พูดอะไรตอบกลับไป เพียงแต่พยักหน้าเป็นการรับปาก ก่อนจะรีบขับรถออกมาทันที

ความจริงแล้วครอบครัวเราไม่ค่อยจะตื่นเต้นอะไรกันขนาดนั้นหรอกนะ กับเรื่องการกลับมาของฉันหรือคุณป๋าเองก็ตาม

เพราะสำหรับเราการเดินทางมันกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้วน่ะสิ ยิ่งมาเฟียระดับประเทศอย่างคุณป๋าแล้วเนี่ยอีเว้นท์บินไปนั่นไปนี่เข้ามาแทบทุกอาทิตย์เลยนะจะบอกให้ ฮ่าๆ

ส่วนคุณแม่ฉัน ท่านไม่ได้ทำงานด้านมืดเหมือนป๋าหรอกนะ ท่านก็เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ของห้างสรรพสินค้าSK และถือหุ้นย่อยๆของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์อื่นๆอีกเยอะเลยหละ


ณ Wonderland Pub

22:20น.

ตอนนี้ฉันขับรถมาถึงแล้วค่ะ ใช้เวลาขับรถไม่นานสักเท่าไหร่ ฮ่าๆ มันจะไปนานได้ยังไงหละก็ฉันเหยียบจนจะมิดไมล์อยู่แล้ว


' ขับรถก็ให้มันช้าๆหน่อยแล้วกันนะเพลง '


เสียงของคุณป๋าดังก้องขึ้นในความคิดของฉันทันทีราวกับจะตามมาตอกย้ำว่าฉันกำลังทำผิดอยู่ยังไงอย่างนั้น หื้มม แต่ก็นะยังไงฉันก็ขับมาแล้วนี่หน่า เฮ้อ..ไว้ขากลับค่อยขับช้าๆละกัน

ฉันพูดกับตัวเองในใจเบาๆ พลางส่ายหัวไปมาอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะเดินตรงเข้าไปในร้านทันที และในตอนนั้นเองที่สายตาฉันดันไปสะดุดเข้ากับสายตาคมกริบของผู้ชายคนนึงเข้าอย่างไม่ตั้งใจ

เราทั้งคู่ยืนห่างกันแค่เพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น แต่เรากลับไม่มีท่าทีว่าจะหลบสายตากันเลยแม้แต่น้อย หึ จริงๆจะบอกว่าฉันรู้จักเขาเลยก็ว่าได้นะ..เพราะเราก็(เคย)รู้จักกันเป็นอย่างดีเลยหละ

' เขาชื่อพี และเขาอันตรายมาก '


ตอนนี้รู้เท่านี้ไปก่อนก็แล้วกัน เฮ้อ จริงๆฉันไม่ได้อยากจะพูดถึงพีหรอก ถ้าไม่บังเอิญเดินมาเจอเขาแบบนี้..แต่ฉันก็ทำใจมาบ้างแล้วแหละ ว่าถ้ามาหาเฮีย ยังไงก็ต้องเจอพีอยู่ดี

ทำไมต้องเจอหนะเหรอ เหอะ ก็เพราะเขาสองคนเป็นเพื่อนกันยังไงหละ แล้วก็เพราะเป็นเพื่อนนี่แหละมันถึงได้...เออ ชะช่างมันเถอะ


' แต่เดี๋ยวนะ นี่เราสองคนจ้องกันมานานเท่าไหร่แล้วเนี่ย.. '


ฉันได้แต่พึมพำอยู่ในใจเงียบๆ ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนี แล้วเดินเข้าร้านไปทันที ใช่..ฉันทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่ฉันรู้ว่าเราทั้งคู่ต่างก็รู้ดีว่าที่มันเป็นอย่างนี้เพราะอะไร เฮ้อ เอาเถอะแค่ฉันไม่พูด พีไม่พูดมันก็คงไม่มีอะไรหรอก

เออใช่..หลายคนอาจจะยังสงสัยอยู่สินะ ว่าทำไมตอนคุยกับป๋าฉันแทนตัวเองว่า 'เพลง' ทั้งๆที่ฉันชื่อเพลิน ฮ่าๆ ฉันไม่ได้ตั้งขึ้นเองหรอกนะ มันมาจาก 'เพลินเพลง' ชื่อจริงของฉันนั่นแหละ

แล้วอีกอย่างคือคุณป๋าก็เรียกฉันแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วด้วย ดังนั้นเวลาคุยกับป๋าฉันก็จะแทนตัวเองว่าเพลงตลอด แต่ถ้าคุยกับคุณแม่หรือคุยกับเฮียพายุนั่นก็อีกเรื่องนึง

เพราะรายนั้นหนะยังแสบเกินไป..ฉันพูดดีๆด้วยบ่อยๆก็คงจะไม่ได้ ต้องคอยดุเขาบ้างไรบ้าง แค่คุณแม่คนเดียวเอาเฮียพายุไม่อยู่หรอกเฮียมันร้ายจะตาย

เฮ้อ..แต่ถึงอย่างนั้นเฮียมันก็หวงฉันมากเลยนะจะบอกให้ เรียกได้ว่ามดไม่ให้ไต่ ไรไม่ให้ตอมกันเลยก็ว่าได้ และตอนนี้ฉันก็ว่าฉันเห็นเขาแล้วหละ

สภาพก็ดูจะไม่เมาเท่าไหร่ แต่ดันมีนังผู้หญิงรักสนุกนั่งอยู่บนตักด้วยน่ะสิ เหอะ จะอะไรก็ช่างฉันไม่สน เพราะยังไงวันนี้ก็จะไม่มีผู้หญิงหน้าไหนได้ตัวอีเฮียไปทั้งนั้น


' ...คงแค่มาล่าเหยื่อสินะ '


ฉันได้แต่คิดอยู่ในใจพลางมองจ้องไปยังโต๊ะที่เฮียกับพวกเพื่อนๆนั่งกันอยู่ จริงๆเพื่อนเฮียฉันก็รู้จักหมดทุกคนนั่นแหละ..ว่าแล้วฉันจึงเดินตรงเข้าไปหาเขาทันที

" กลับ! "

" หะเห้ย! เพลิน..มาไงวะ? "

" รถมีก็ขับมามั้ย..ไปกลับได้ละป๋าให้มาตาม "

" งั้นอีกแปบนึง นะๆๆ "

เฮียพายุพูดขึ้นในขณะที่มือนึงยกแก้วขึ้นดื่ม อีกมือนึงก็เลื่อนขึ้นมาโอบเอวยัยผู้หญิงนั่นไว้ เออก็นะโอบกันขนาดนี้แล้วถ้าฉันไปขัดคงจะดูเป็นนางร้ายไปหน่อย เฮ้อ..ปล่อยไว้อีกสักพักละกัน

" ก็ได้ - - "

" นั่งก่อนเลยค้าบ! จะกินไรสั่งละกันเฮียเลี้ยงๆ "

ฉันพยักหน้าตอบเฮียพายุไปแบบปัดรำคาญ พลางกวาดสายตามองไปรอบๆโต๊ะ ก็พบว่าเพื่อนเฮียนี่อยู่กันครบทุกคนเลยจริงๆ ขาดก็แต่..เออ ชะช่างมันเถอะอย่าไปสนใจเลย

" เพลินกลับมานานยังเนี่ย? "

และในตอนที่ฉันกำลังนั่งคิดอะไรเพลินๆอยู่นั้น จู่ๆพี่ต้าเพื่อนเฮียพายุก็เปิดประเด็นถามขึ้นทันที ทำให้คนอื่นๆในโต๊ะหันมามองฉันกันหมด

" เครื่องพึ่งลงตอนสามทุ่มนี้เองพี่ต้า แต่ป๋าให้มาตามเฮียกลับ "

" ปกติ..ป๋าแกก็ไม่ตามไม่ใช่เหรอเพลิน? (' 3 ') "

พี่ปืนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงมึนๆ ก่อนจะสบัดหัวไปมาราวกับพยายามที่จะเรียกสติตัวเองอยู่ยังไงอย่างนั้น

" คือหนูจะกลับมาเรียนไทย ป๋าเขาก็ติดต่อมหาลัยเดียวกับเฮียไว้ให้แล้วอะ แต่ติดตรงรอหนูเลือกคณะนี่แหละ ป๋าเลยให้มาตามเฮียไปคุยเผื่อจะแนะนำคณะให้หนูได้บ้างไง "

" งั้นก็มาเรียนวิศวะดิจะได้อยู่กับไอ่พายุมันด้วยเลยไง "

พี่ต้าพูดด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างจะจริงจังอยู่พอสมควร และดูแล้วเหมือนพี่เขาจะพึ่งพาได้มากกว่าเฮียพายุซะอีก เฮ้อ..อีเฮียมันจะได้เรื่องกับเขาบ้างมั้ยเนี่ย

แต่เอาจริงๆแล้วเรื่องเรียนวิศวะนี่ก็น่าสนใจดีนะ เพราะต่อให้จะจบสาขาไหน ฉันก็ยืนยันว่าจะรับช่วงธุรกิจต่อจากป๋าอยู่ดี เออ..นั่นสินะ แล้วฉันจะคิดให้มันเยอะไปทำไมทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่างานในอนาคตคืออะไร

" เอางั้นก็ได้ค่ะ หนูไม่อยากเลือกละ ^ ^ "

" เห้ย? อันนี้พี่พูดแนะนำเฉยๆนะเว้ย คิดหน่อยก็ได้ๆ "

พี่ต้าทำท่าจะตกใจเล็กน้อย ที่จู่ๆฉันก็ตัดสินใจเลือกได้อย่างง่ายดายเหมือนกับฉันไม่คิดอะไรเลย แต่ใจจริงแล้วฉันก็คิดนะจะบอกให้

" เถอะหน่า แต่ยังไงก็ขอบคุณนะคะ..งั้นหนูกลับนะ อีเฮียมันไม่มีประโยชน์แล้วอะ ฮ่าๆ "

ฉันบอกกับพี่ต้าพี่ปืนก่อนจะลุกขึ้นแล้วทำท่าจะก้าวออกจากโต๊ะไป แต่ก็ต้องขอบคุณพี่เขาจริงๆแหละที่พูดให้ฉันฉุดคิดได้ เฮ้อ..เรื่องง่ายๆแบบนี้ทำไมฉันคิดไม่ได้ก็ไม่รู้เนอะ

" อ้อไม่เป็นไรค้าบ กลับดีๆนะ "

" อื่อๆ ^ ^ เออเฮีย..ไม่ต้องกลับละอยู่ต่อไปเลย หนูไปก่อนละ " ฉันหันไปพยักหน้าตอบพี่ต้าเบาๆ ก่อนจะสกิดบอกเฮียพายุด้วยอีกคนนึงว่าฉันจะกลับแล้ว

" อ่าวแล้วป๋าอะ? "

นายพี่ชายตัวร้ายหันมาถามด้วยสีหน้ามึน งง ราวกับพยายามจะถามว่าสรุปฉันจะเอายังไงกันแน่ อะไรทำนองนี้ละมั้งถ้าดูจากลักษณะแล้วอะนะ ฮ่าๆ

" เดี๋ยวหนูเคลียเอง..เออ แล้วเรื่องมหาลัยอะหนูเรียนคณะเดียวกับเฮียนะ ง่ายดี -3- "

" อ่าๆ ตามใจละกัน กลับก็ขับรถให้มันช้าๆหน่อยไม่ต้องซิ่งเยอะ "

ให้ตายเถอะ เป็นกันทั้งบ้านเลยจริงๆ เรื่องห้ามฉันขับรถเร็วเนี่ย เฮ้อ..ช่างเถอะฉันว่าฉันควรกลับได้แล้วหละ เหนื่อยกับการเดินทางมาทั้งวันแล้วน่ะสิ

ฉะนั้นก็หมายความว่าถ้าเฮียมันจะไปต่อกับนังผู้หญิงนั่น ฉันก็จะไม่ขัด เพราะฉันหมดธุระของฉันแล้วยังไงหละ..เราโตๆกันแล้ว ไม่ไปก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวกันมากนักหรอก

ฉันรู้ดีว่าเฮียคิดกับผู้หญิงพวกนั้นยังไง แต่ถ้าอะไรที่มันเกินไป หรือขาดการยับยั้งชั่งใจ ก็มีเตือนๆกันบ้างตามปกตินี่แหละ

" อ่าๆโอเคๆ ไปละ "

พูดจบฉันก็เดินออกจากตรงนั้นมาทันที แต่ว่าพออกจากร้านมายังไม่ทันจะถึงไหน ฉันก็รู้สึกได้ถึงแรงดึงที่ข้อมือข้างซ้าย..มันไม่แรงเท่าไหร่นักแต่ก็มากพอจะทำให้ฉันหันไปเผชิญหน้ากับเจ้าของแรงนั่นได้

และเมื่อฉันหันกลับไป ก็พบว่าคนที่ดึงฉันอยู่ตอนนี้มันคือพี...ใช่ มันคือเขาจริงๆ เฮ้อ..ยังไงฉันก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเขาจะทำแบบนี้ไปเพื่อะไรกัน


' แต่เดี๋ยวนะ ไม่สิฉันจะให้เขามาทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้สิ '


และพอคิดได้อย่างนั้นฉันจึงสบัดมือให้หลุดออกจากการเกาะกุมของเขาทันที ก่อนจะตัดสินใจถามเขาออกไปในที่สุด

" มีอะไร.. "

" ...จะไม่ทักเลย? "

ร่างสูงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ สายตานิ่งเรียบจ้องมองมาที่ฉันอย่างคาดคั้นจะเอาคำตอบ แต่ที่ฉันสงสัย..คือเขายังทำราวกับมันไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อนยังไงกัน

" ไม่ แค่นี้ใช่มั้ยที่อยากถาม? "

" ...หลบทำไม "

" ไม่ใช่เรื่องของนาย :) "

ฉันตอบพีไปด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยจะสบอารมณ์เท่ไหร่นัก และฉันถือว่าฉันไม่ได้พูดแรงเลย แถมฉันยังใจดียิ้ม(อย่างไม่เต็มใจ)ให้เขาอีกด้วยนะ

แต่ทว่ากิริยาท่าทางของฉันมันดันไปยั่วโมโหพีเข้าน่ะสิ และในตอนนั้นเองที่ฉันกำลังจะเดินหนี..ท่อนแขนแข็งแรงนั่นก็เอื้อมมาคว้าแขนของฉันเอาไว้ทันที


หมับ!!


พีออกแรงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ในการที่จะดึงให้ฉันหันหลับมาหาเขา ก่อนที่ร่างสูงจะดันให้ตัวฉันเข้าไปตัดกับผนังตึกนั่น

..ฝ่ามือร้อนๆตามมาจับล็อคข้อมือของฉันเอาไว้ทั้งสองข้างอย่างไม่ทันให้ฉันได้ตั้งตัวเลยสักนิด ร่างกายกำยำเบียดชิดเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับพยายามจะปั่นป่วนความรู้สึกของฉันยังไงอย่างนั้น

" โกรธอะไร... "

" ..... "

ฉันเลือกที่จะเงียบ เลือกที่จะไม่พูดอะไรตอบเขาไป เผื่อว่าเขาจะหยุดการกระทำบ้าๆนี่สักทีน่ะสิ

...แต่เปล่าเลยใบหน้าหล่อเหลายังคงค่อยๆก้มลงมาคลอเคลียแถวๆซอกคอฉันอย่างหวาบหวาม

ไม่ได้สนใจว่าฉันจะยินดียินร้ายเลยแม้แต่น้อย ล้มหายใจร้อนๆของเขาเป่ารดกับผิวกายฉันอยู่เป็นเนื่องๆ ให้ตายเถอะ..นายตัวร้ายชักจะทำเอาหัวใจของฉันเต้นไม่เป็นจังหวะแล้วนะ

-----------------------------------------

❤️ คนละ 1 คอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน้า ❤️

ความคิดเห็น