email-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep. 23 ความจริง (จบตอน)

ชื่อตอน : Ep. 23 ความจริง (จบตอน)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 82.9k

ความคิดเห็น : 51

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ย. 2560 20:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep. 23 ความจริง (จบตอน)
แบบอักษร

​หลังจากเหตุการณ์วันนั้น นี่มันก็เกือบจะสามวันแล้ว ที่ฉันกับดรากอนเราไม่ได้คุยกัน เห็นหน้าฉันเขาก็หลบหน้าฉันตลอด เวลาเดินผ่านกันแทบจะไม่มองหน้ากันด้วยซ้ำ ฉันควรดีใจสิ ก็ในเมื่อไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่ทำไมมันดูโหวงเหวงหัวใจแบบนี้

"พลอย...พลอย....พลอย...อีพลอย!!!" ฉันถึงกับทำหน้าตหใจสะดุ้ง เมื่อยัยก้อยเอ่ยฉันเรียกฉันเสียงดัง

"อะไร??? เรียกเสียงดังเชียว" ฉันหันไปมองหน้ายัยก้อยที่ตอนนี้มันทำหน้างง ที่ฉันบอกว่ามันเรียกเสียงดัง

"มึงฟังกูปะเนี้ย..." ยัยก้อยมือค้ำสะเอวก่อนจะเอ่ยกับฉันด้วยสีหน้าจริงจัง

"แกว่าอะไรนะ" ฉันที่เอ่ยขึ้น ยิ้มแห้งๆให้มัน ความจริงคือฉันฟังมันไม่รู้เรื่องหรอกเพราะในหัวคิดแต่เรื่องของผู้ชายใจร้าย ไม่สิ 'ซาตานในคาบมนุษย์'

"เฮ้ออออ!!! กูว่าพักนี้มึงเป็นเอามากนะ" ยัยก้อยถอนหายใจเสียงดัง มองหน้าฉันแบบเซ็งๆ

"กูว่ามึงกลับไปง้อ ไอกรเถอะว่ะ" ยัยก้อยเอ่ยขึ้น ฉันยังไม่ทันได้พูด ยัยฮารุก็เอ่ยขึ้นแทรก

"ไม่ได้!!! ต้องให้ไอกรมาสิ เราเป็นผู้หญิงนะเว้ย" ยัยฮารุเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแววตาอย่างจริงจัง

"แหม๋!!! อีฮารุ มึงว่าอีพลอยมันทำได้หรอวะ กูเห็นมันเนี้ยยอมไอกรไปซะทุกเรื่อง" ฉันทำหน้ายักษ์ใส่ยัยก้อย อยู่ๆก็มาพานใส่ฉันซะงั้น ก็คนมันไม่ชินหนิ จะทำไงได้ล่ะ

"ไม่ต้องเลยไม่ต้องมาทำหน้าแบบนั้นใส่กู" ยัยก้อยชี้หน้าฉัน ก่อนที่จะเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดตลก ฉันจึงทำหน้าเศร้าใส่มัน...

ท้องฟ้าเริ่มมืดลง ลมเย็น ยิ่งช่วงนี้เป็นหน้าหนาว ความเย็นยะเยือกเริ่มกระทบผิวกาย ซึ่งฉันกับเพื่อนอีกสองคนยังคงนั่งอยู่ที่เดิม มองพระอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า...

"อย่างกินนมปั่น" ฉันที่เอ่ยขึ้น มองเพื่อนสองคนที่มันต่างหันหน้าเข้าโลกส่วนตัวป่านนี้ยังไม่พูดจาอะไรเลย...จนยัยก้อยเอ่ยขึ้น

"เอาดิ...ฉันอย่างไปกินเหมือนกัน" ยัยก้อยเอ่ยขึ้นทำหน้าแววตาด้วยความตื่นเต้น ดีใจ

"มึงอยากกินนมหรืออยากกินผู้ชาย" ยัยฮารุเอ่ยขึ้น ฉันถึงกับส่ายหัวให้ยัยก้อยกับยัยฮารุ

"ไปได้แล้วมัวแต่เถียงกันนะพวกแกน่ะ ไปเร็ว"

ฉันเอ่ยขึ้นก่อนจะหยิบกระเป๋าพร้อมกับหนังสือแล้วเดินไป ยัยเพื่อนสองตัวก็รีบเดินตามฉันไป 

@ DONOM

ฉันเดินเข้ามาในร้านซึ่งตอนนี้ผู้คนเยอะมาก ซึ่งร้านนี้ก็เป็นอีกร้านที่อร่อยนะสำหรับฉัน...

"นั่งตรงนี้ดีกว่า...ทางนั้นมันเต็มแล้ว" ฉันยืดตัวมองไปรอบๆพบว่าตอนนี้มันก็ว่างแค่โต๊ะเดียว...

"มึงเอาไร" ยัยก้อยเอ่ยขึ้นก่อนที่มันจะเดินไปสั่งกับคนขาย

"กูนมสด กูนมสดปีโป้" ฉันกับยัยฮารุเอ่ยขึ้น ก่อนจะนั่งลงมองไปรอบๆ เหล่านักศึกษาเยอะมาก ก็ร้านนี้มันอร่อยจริงๆ นี่ฉันไม่ได้ขายของนะ

"อีพลอย!!! มึงว่าผู้ชายกลุ่มนั้นมันมองมึงปะ" ยัยก้อยเอ่ยขึ้นฉันจึงมองตามสายตามันไป ก็พบชายกลุ่มหนึ่ง ฉันยอมรับหน้าตาดีทั้งกลุ่ม แต่มีคนนึงที่เด่นมาก

"กูว่า...เขาจะจีบมึงแน่" ฉันได้ยินยัยฮารุเอ่ยขึ้น จึงส่ายหัวให้กับความมโนของเพื่อนฉัน...

สักพัก....

"สวัสดีครับ..." ชายหนุ่มหน้าตาดีเดินเข้ามาทักทายฉันกับเพื่อนของฉัน ฉันจึงยิ้มให้เป็นมารยาท

"ค่ะ...ชื่อก้อยนะคะ ฮารุนะคะ" ทุกคนเอ่ยแนะนำชื่อ จนยัยก้อยต้องสะกิดที่มือฉัน ฉันจึงหันไปยิ้มให้เขา...

"พลอยค่ะ" ฉันเอ่ยออกไป ก่อนจะไม่ได้สนใจอะไรเขามากนัก

"เอ่อ...ผะ..." ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยอะไรออกไป 

พลั่ก!!!!

เสียงเหมือนเก้าอี้มันกระทบกัน ฉันจึงหันไปมองและมันยิ่งทำให้ฉันทำตัวไม่ถูก สายตาคมเข้มจ้องมองฉันก่อนที่มันจะเบือนไปทางอื่น..

"เฮ้ย!!!ไอกร มึงรอพวกกูด้วยดิวะ" ฉันเห็นเพื่อนเขาตะโกนตามหลังเขา ก่อนจะมองหน้ากันแล้วรีบตามเขาไป ฉันที่มองตามเขาไปเขาก็ทำฟน้านิ่งๆซึ่งตอนนี้ฉันไม่ได้สนใจชายหนุ่มตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย...

"อีพลอย!!!" ยัยก้อยเรียกฉัน ฉันจึงหันหน้ามาหามันด้วยสีหน้ากังวล..

"มีหนุ่มหล่อมาเสิร์ฟถึงที่มึงกล้าดียังไงวะ ไม่คุยกับเขา" ยัยก้อยเอ่ยมองหน้าฉันอย่างคาดโทษ

"ก็ไอกร มันมาแล้วมึงจะให้มันทำไงวะ" ยัยฮารุเอ่ยขึ้น เอาจริงๆนะตอนนี้ฉันไม่ได้สนใจเสียงยัยสองตัวนั้นหรอก แต่ที่สนใจคือคนหน้านิ่งกำลังนั่งอยู่โต๊ะทางนู่น...

"เฮ้ยยยย!!!กูว่ามึงรักใครไม่ได้อีกแล้วว่ะ" ฉันหันมามองหน้ายัยก้อยได้ยินอะไร'รักๆ'

"ห้ะ...อะไรนะ" ฉันเอ่ยขึ้น...

"เออช่างแหม่ง!!! กูอยากจะบ้าตาย" ยัยก้อยเอ่ยขึ้น...ฉันจึงเลิกสนใจพวกนั้น เป็นจังหวะเดียวกันที่ฉันต้องแทบหยุดหายใจ...

"พินต้า" ฉันเอ่ยขึ้นเบาๆยัยสองตัวนั้นคงจะได้ยิน ฉันจึงเบือนหน้ามาหายัยสองตัว แล้วลุกจากเก้าอี้...

"อ้าว!!!อีพลอย...รอพวกกูก่อนดิวะ"  เสียงยัยฮารุเอ่ยขึ้น ก่อนที่พวกมันจะรีบวิ่งตามฉันมา...

Part. Dragon

ผมเดินเข้ามาในร้านด้วยอาการเซ็ง จังหวะนั้นผมก็เห็นผู้ชายหน้าตาดี กำลังยืนคุยกับเพื่อนเธอยู่ นี่เป็นสาเหตุที่เธอบอกว่าเกลียดผมหรอ เพื่อต้องการคุยกับคนอื่นหรอ ผมจึงไม่พอใจ จงใจผลักเก้าอี้ให้มันชนกันนั่นแหละ และผมจึงรีบเดินมานั่งไม่อยากเห็นหน้าไอ้ผู้ชายคนนั้น...

"เฮ้ย!!!กร มึงหึงไอ้นั้นกับเมียมึงหรอวะ" ไอเวย์เอ่ยขึ้น ผมจึงมองหน้ามัน ก่อนจะรีบคร้านมันทันท

"กูไม่ได้หึงเว้ย..." ผมมองหน้ามันอย่างอารมณ์เสีย ก่อนที่มันจะหัวเราะออกมา แล้วเอากำปั้นชกที่ไหล่ผม เบาไงๆ

"นี่แหละเขาเรียกว่าหึง...สัส" มันด่าผมก่อนขะส่ายหัวให้ผมเบาๆ แล้วหันไปยิ้มให้กับไอไบรท์กับไอกัส จนมีหญิงสาวแสนสวยเดินเข้ามาขัดจังหวะ

"พินต้า" เสียงเวย์เอ่ยขึ้น ผมจึงยิ้มให้เธอ ก่อนที่จะลุกให้เธอนั่งข้างๆไอไบรท์เพราะเธอไม่มีที่นั่ง ผมจึงไปยืนข้างๆไปเวย์ที่ตอนนี้นั่งอย่างสบายอารมณ์

"เธอมาทำอะไร" เสียงไอไบรท์เอ่ยถามเธอ เธอจึงยิ้มให้ไอไบรท์ ตอนนี้ฉันมองหน้าพินต้ากับไอไบรท์สลับกัน ถ้าไม่คิดไปเองสองคนนี้คงมีเรื่องจะบอกผมล่ะมั้ง

"สองคนนี้มันแปลกๆนะเว้ยมึงว่าไหมไอกัส" เสียงไอเวย์เอ่ยกนะซิบกับไอกัส มันก็ทำให้ผมได้ยินในสิ่งที่มันพูด...ผมจึงเอ่ยขึ้น...

"เธอมีอะไรทำไมถึงมาที่นี่" ผมเอ่ยออกไป

"แฟนอยู่นี่ ก็อยากมาหาแฟนสิ" สายตามองไปที่ไอไยรท์เล็กน้อยก่อนจะเบือนมันมาหาผม ผมจึงเลิกคิ้วยกยิ้มที่มุมปากให้

"แหม๋...เมียทิ้งเลยจะกลับไปหาถ่านไฟเก่าว่างั้น" ไอกัสมันกระซิบที่ข้างหูผม ผมแถบอยากจะยกเท้าถีบมันทันทีเห็นว่าคนเยอะหรอกนะ มันจึงยิ้มแบบกวนๆให้ผม...

"แหม๋!!!อย่าหวานแบบนั้นสิพินต้า...ไอกรมันก็เขินดิวะ" เสียงไอเวย์เอ่ยขึ้น

"ฉันไม่ได้มาหาไอกร...มาหาไบรท์ต่างหาก" ไอ้สองตัวมองหน้าไอไบรท์แบบงง ไอไบรท์ก็มองหน้าผมเหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่าง...

"ไม่ต้องพูด กูรู้ตั้งนานแล้ว" ผมเอ่ยขึ้น ไอไบรท์กับสองตัวนั้นก็ทำหน้างง ผมกับพินต้าจึงยิ้มให้แบบว่ารู้กัน...

"มึงโกรธกูไหมวะ...กู..." ไอไบรท์ยังไม่ทันได้พูดอะไร ผมก็พูดขึ้นเพราะผมไม่เคยโกรธมันเลย ความรักระหว่างผมกับพินต้า มันเป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบไม่ทันได้คิดต่างหาก

"กูจะโกรธมึงทำไม ในเมื่อพินต้าไม่ได้รักกู กูไม่รักพินต้า" พินต้ามองหน้าผมอย่างยิ้มๆไอไบรท์จึงยิ้มออกมา มีเพียงไอ้สองตัวที่มันยังคงอ้าปากค้างแบบไม่เข้าใจ

"ขอโทษนะครับ....มันเรื่องอะไรช่วยเล่าให้กูฟังหน่อยไอ้คุณเพื่อน" ไอเวย์เอ่ยขึ้นแถมมีน้ำเสียงแบบประชดด้วย... ผมกับไอไบรท์จึงยิ้มให้กับพวกมัน

บลาาาาาาาาาาาาๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

"เฮ้ย!!!!อย่างนี้ก็มี เหมือนละครว่ะ" เสียงไอกัสเอ่ยขึ้น

"แล้วเรื่องของแฟนนายจะเอายังไง ให้ฉันไปอธิบายให้เธอฟังไหม" พินต้าเอ่ยขึ้น ที่ตอนนี้นั่งกุมมือกับไอไบรท์อยู่ ผมจึงยกมือห้ามว่าไม่ต้อง

"ไม่ต้องหรอก..." ผมเอ่ยแค่นั้น แค่นั้นจริงๆ เธอจึงพยักหน้าให้ผม ผมจึงยิ้มให้ ทุกอย่างคงจะจบด้วยดี

บันทึกพิเศษ

ตอนนี้ผมอยู่ชั้นปี3ก็ได้ลองคบกับผู้หญิงคนนึง เธอก็สวยนะ แต่เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ผมจะลองคบดู ด้วยคำยั่วยุของเพื่อนผม

"ไอกร...มึงรับท้ากูไหม มึงจีบผู้หญิงคนนั้น" ตอนนัเนด้วยความคึกคะนองของผม จึงยอมหันไปมองตามนิ้วของไอกัส ผมยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนที่จะตอบตกลงคำท้าของมัน

"กูตกลง...ไม่เกิน3วัน" ผมมองใบหน้าสวยของเธอ จะว่าไปเธอก็น่ารักดี...

ผ่านไป2วัน...

ผมเห็นเธอหาเหมือนผ้าเช็ดหน้ากำลังจะเช็ดเหมือนมันเปื้อน...ผมจึงยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เธอ 

"ขอบคุณค่ะ  เดี๋ยวฉันซักคืนให้" เธอเอ่ยบอกผม ผมจึงยิ้มให้เธอ นี่เป็นสกิลการอ่อยของเธอหรือเปล่า

"ไม่เป็นไรหรอก ฉันมีหลายผืน" ผมเอ่ยบอกเธไปยืนมองเรือนร่างของเธออย่างพิจารณา 

"ลองคบกันไหม" ผมเอ่ยขึ้น มองใบหน้าเธอตอนนี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย...

"ห้ะ...." เธอร้องอุทานเสียงหลง

"ฉันรู้ว่าเธอชอบไอไบรท์เพื่อนฉัน..." เธอนิ่งเมือ่ผมเอ่ยออกไป เธอไม่ปฏิเสธแสดงว่าใช่เรื่องจริง

"นายรู้..." เธอเอ่ยขึ้นด้วยแววตาเป็นประกาย

"ใช่...ฉันว่ามาเป็นแฟนฉันมันก็คุ้มนะ ได้ใกล้ชิดไอไบรท์" ผมเอ่ยขึ้น เหมือนดึงให้เธอเข้ามาอยู่ในเกมนี้ด้วย

"อืม...ตกลง" ผมยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ำอกัสไม่มีทางชนะผมแน่...

ผ่านไป 3 เดือน....

มันเป็นวันที่พินต้าร้องไห้ในสายเวลาที่คุยกับผม ขอให้เรื่องเป็นแฟนจบลง เมื่อเธอต้องไปเรียนต่อต่างประเทศ และที่ร้องไห้คือไม่ได้เจอไอไบรท์นั่นแหละ...และมันเป็นวันเดียวกันที่ผมรู้ ว่าไอไบรท์ทำอะไรเธอ แต่จะให้ทำไงก็มันเรื่องของสองคนนี้...

เรื่องราวทั้งหมดมันจบลงเมื่อเธอไปเรียนต่อต่างประเทศ และมันก็จบลงด้วยดีเมื่อเธอกลับมาทำให้มันสำเร็จ และไอไบรท์ก็รักเธอมากด้วย

จบบันทึกพิเศษ


@YYC สวนน้ำ

ฉันมาสวนน้ำตามที่เพื่อนฉันชวน ฉันรู้สึกว่าทำไมมันเหงาแบบนี้...ไปไหนทำไมคนมันเยอะอย่างนี้

"เดี๋ยวฉันจะไปหาอะไรกินนะ" ฉันเอ่ยบอกเพื่อนฉันที่กำลังเล่นน้ำอย่างสนุกสนาน ฉันจึงเดินเลี่ยงออกมา ฉันยืนซื้อไอศกรีม ในจังหวะนั้น สายตสฉันหันไปเจอกับพินต้า คงจะมากับดรากอนสินะคิดแล้วเศร้า แต่ทำไม!!! 

"พินต้ามากับไบรท์" 

ฉันเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าตกใจ เมื่อเห็นท่าทางสนิทกันแบบนี้..เหมือน...เหมือนเป็นแฟนกัน

"นี่พินต้ากำลังสวมเขาให้ดรากอนหรอ" จังหวะนั้นเธอหันมามองหน้าฉันแล้วยิ้มให้ฉัน ฉันจึงรีบหันหลังกลับแล้วจะเดินหนี แต่เธอกับร้องตามหลังฉัน...

"เธอ...เธอ...พลอย...พลอย" ฉันจึงหยุดแล้วหันไปตามเสียงเรียก ตอนนี้ฉันทำหน้าไม่ถูกเลย ไบรท์มองหน้าฉันเหมือนไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น...

"ไม่นึกว่าเธอจะมา" พินต้าเป็นคนเอ่ยขึ้นก่อน...

"ไอกรไม่ได้มากับเธอหรอ" เสียงไบรท์เอ่ยถาม ฉันจึงยิ้มแบบสีหน้างง จะให้บอกตรงๆไหมว่สฉันไม่ได้เป็นอะไรกับเขา

"ฉันนึกว่าเขามากับพินต้าซะอีก" ฉันเอ่ยออกไป พินต้ามองหน้าฉันแล้วยิ้มพร้อมทั้งหัวเราะออกมา...ฉันมองมือพินต้าที่จับมือใหญ่ของไบรท์...

"ฉันกับไบรท์เราคบกัน" ฉันถึงกับทำหน้าอึ้ง แบบทำอะไรไม่ถูก

"ห้ะ...." ฉันอุทานออกมา ไอศกรีมแทบหลุด จากมือ

"อ้าวววว!!!นี่ไอกรยังไม่บอกเธอหรอ" ไบรท์เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้างง นี่เขาหมายถึงอะไร ดรากอนจะบอกอะไรฉัน ฉันมองหน้าทั้งสองคนที่เรียกกันว่าแฟนแบบเอ๋อแดก...

"เรื่องมันมีอยู่ว่า....บลาาาๆๆๆ"  ฉันฟังจบถึงกับพูดอะไรไม่ออก...

"รีบๆง้อมันนะไอกร มันยิ่งขี้ใจน้อยอยู่" ไบรท์เอ่ยขึ้น ฉันจึงยิ้มแห้งๆให้...

นี่ฉันเข้าใจผิดมาโดยตลอดหรอ คิดแล้วก็อายแทบแทรกแผ่นดินหนี แล้วฉันจะเริ่มง้อยังไงเนี้ย แล้วทำไมฉันต้องเป็นคนง้อด้วย...ในเมื่อฉันเป็นผู้หญิง ฉันจึงเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า

สักพัก.....

'ดรากอน นายอยู่ไหน ฉันขอคุยด้วยหน่อย'

'ฉันมีเรื่องสำคัญจริงๆนะ'

'ออกมาเจอกันหน่อยได้ไหม'

'นะคะๆๆๆๆๆๆ '

ข้อความทั้งหมดเขาไม่ได้อ่านสักข้อความ

จนฉันเลือกที่จะต่อสายถึงคนใจร้าย....

'บริการฝากหมายเลขโทรกลับ'

'บริการฝากหมายเลขโทรกลับ'

'บริการฝากหมายเลขโทรกลับ'

ฉันจึงเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า เขาไม่อ่านข้อความ ไม่รับโทรศัพท์ เขาทำอะไรอยู่นะ

"ฉันขอโทษ...ฉันขอโทษ ไอมังกรบ้า...ฉันไม่ได้เกลียด แต่ฉันรักนาย"  ฉันบ่นอุบอิบกับตัวเอง








😂😂ช่วงนี้เรียกหนักไปหน่อย ไม่ค่อยมีเวลาอัพ

​😯😯อย่างพึ่งทิ้งกันน๊าาาาา

#ตอนหน้าหวานๆแน่นอนจร้า



ความคิดเห็น