เซคราเรส

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

โจรสลัดคนใหม่

ชื่อตอน : โจรสลัดคนใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ย. 2560 18:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 500
× 0
× 0
แชร์ :
โจรสลัดคนใหม่
แบบอักษร

ตอนที่ 4



“ฮ้าววววววว เร็วๆดิวะ ได้ยัง”

“ใจเย็นสิโว้ย ของแบบนี้มันต้องใช้เวลา”

“เพราะกัปตันนั่นแหละ ไม่ยอมอยู่ซื้อขนมปัง”

“ใช่ๆ ต้องมานั่งตกปลาเนี่ย”

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!

“โอ้ย กัปตัน!”

“หุบปาก แล้วตกปลาไป”

เสียงดังโหวกเหวกโวยวายดังขึ้นแต่เช้า พร้อมกับแสงแดดที่ทอดลงมา ทำให้คนที่โดนมัดกับเสากระโดงเรือลืมตาขึ้นมาช้าๆ ลมทะเลที่ตีมาทำให้เอลโน่ต้องกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นมามองรอบๆ

ลูกเรือของโจรสลัดกำลังวิ่งวุ่นทั่วทั้งเรือ เหมือนทำงานตามหน้าที่ของตัวเอง เอลโน่กวาดสายตาไปทั่วบริเวณ ตอนนี้เรือกำลังแล่นอยู่ในทะเล มองไม่เห็นฝั่งใดใด น้ำเป็นสีน้ำเงินสวย เข้ากับท้องฟ้าที่ปลอดโปร่ง มีเมฆบ้างประปราย เป็นภาพที่เอลโน่ไม่เคยเห็นอีกเลยตลอดสิบปีที่ผ่านมา

นี่เป็นครั้งแรก และทะเลก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิด เอลโน่อาจจะค้นพบว่าเขากลัวทะเลแค่ตอนกลางคืนเท่านั้น

“ตื่นแล้วเรอะ เจ้าเด็กผู้ดี” เสียงนั้นทำให้เอลโน่ต้องหันไปมอง

กัปตันเรือในสภาพไม่ต่างจากเมื่อคืนกำลังนั่งเคี้ยวแอปเปิลอยู่บนถังไม้โอ๊ค ข้างๆมีลูกเรืออีกสองสามคนกำลังทำอะไรซักอย่าง ซึ่งเอลโน่เดาว่าน่าจะกำลังตกปลาอยู่

“ปล่อยข้า ไอ้โจรสลัดชั่ว” เอลโน่ว่า ใบหน้าของเขาขึงขัง แม้จะโดนจับมัดกับเสาเรือไว้แบบนี้ ต่อให้ต้องโดนทรมานจนตาย เขาก็จะเกลียดโจรสลัดอยู่อย่างนี้ตลอดไป

“เอ้... ทำไมตื่นมาแล้วปากมากจัง กินแอปเปิลไปซะไอ้หนู จะได้เงียบๆ” ไม่พูดเปล่า ฟริกซ์กระโดดลงมานั่งข้างๆเอลโน่ก่อนจะล้วงแอปเปิ้ลในกระเป๋าเสื้อของตัวเองยัดเข้าปากเด็กหนุ่มที่กำลังจะอ้าปากเถียง นั่นทำให้ลูกชายราชนาวีหยุดพูด

เอลโน่ได้แต่ส่งเสียงอู้อี้ในลำคอเพราะพูดไม่ได้ จะเอาแอปเปิลออกจากปากก็ดันถูกมัดอยู่ เขาทำได้แค่จ้องมองหน้าของฟริกซ์เขม็ง

“มอง มอง ทำเป็นมอง ทำตาโตๆแบบนั้นเดี๋ยวก็หลุดออกจากเบ้าหรอก” ฟริกซ์ว่าก่อนจะกัดแอปเปิลไปคำโต

เอลโน่อยากจะถีบไอ้โจรกักขฬะนี่เสียจริง ไม่รู้ว่าจะมัดเขาไว้ทำไมอีก ทั้งๆที่เขาแพ้ ทำไมไม่ฆ่าเขาทิ้งไปซะล่ะ เอลโน่ไม่เข้าใจเลยจริงๆ

“ความจริงเจ้าก็ใจสู้เหมือนกันนะ แม้จะจับดาบเก้ๆกังๆ วางเท้ายังไม่เป็นก็เถอะ” ฟริกซ์ว่าพร้อมกับนั่งแหมะลงข้างๆ เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้จนเอลโน่ต้องถอยตัวหนี

เอาจริงๆเอลโน่รังเกียจ

“ที่เจ้าบอกว่าจะให้ฆ่าเจ้าเสียจะได้จบๆ ข้าว่ามันเป็นหนทางที่ดูร้ายไปเสียหน่อย แบบนั้นจะทำให้ภาพของข้าดูแย่ไปอีก แค่นี้คนอื่นก็มองว่าโจรสลัด โหดร้ายแล้ว ความจริงข้าออกจะเป็นคนหล่อที่ใจดี” ฟริกซ์ยังคงพูดเองไปเรื่อยๆพร้อมกับหัวเราคิกคักเมื่อได้ชมว่าตัวเองหล่อ

เอลโน่กลอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย โจรบ้านี่นอกจากจะหลงตัวเองแล้ว ยังพูดมากอีก ทำไมเขาต้องมาอยู่ที่นี่ด้วย เอลโน่อยากให้มันเป็นแค่ความฝัน อยากลืมตามาแล้วอยู่ที่บ้านของเขาในเมอเรเนียน ไม่ใช่กลางทะเลแบบนี้

“ข้าเป็นคนพาเจ้าลงเรือมาเอง มันคือความผิดของข้า เพราะฉะนั้นข้าจะไถ่โทษด้วยการรับเจ้าเป็นลูกเรือก็แล้วกัน ยินดีต้อนรับโจรสลัดคนใหม่ เย้!” กัปตันเรือฟรีเกตว่าแล้วลุกขึ้นส่งเสียงไปทั่วเรือ ไม่ถามความเห็นของคนที่ถูกสถาปนาให้เป็นโจรสลัดหมาดๆเลยซักคำ

“อื้อ อ้าไอ่เอ็น!” เอลโน่พยายามประท้วงพร้อมกับดิ้นไปมา

บ้าไปแล้ว เป็นโจรสลัดบ้าอะไรล่ะ เขาไม่ได้ต้องการเป็นโจรสลัด ไอ้โจรบ้า คิดเองเออเองแบบนี้ได้ยังไง ไม่ถามเขาซักคำ ให้ตายเอลโน่ก็ไม่มีทางเป็นโจรสลัดแน่นอน!

“เย้! ตกปลาได้แล้วๆ มาต้อนรับสมาชิกใหม่กันดีกว่า” เสียงของลุคดังขึ้นพร้อมกับชูรองเท้าเน่าๆที่มีปลาตัวใหญ่อยู่ในนั้นด้วย ก่อนจะวิ่งตรงมาหาฟริกซ์และเอลโน่ที่กลางเรือ

“เปิดเหล้า เอามาเลย วันนี้ฉลอง ต้อนรับน้องใหม่ วู้วๆ” เสียงดังไปทั่วทั้งเรือ ลูกเรือทุกคนต่างครื้นเครงเมื่อได้ยินคำสั่งของกัปตัน

เอลโน่พยายามกัดแอปเปิลอยู่หลายครั้ง และเขาก็ทำสำเร็จ เด็กหนุ่มรีบคายแอปเปิลที่ถูกกัดนั้นทิ้งเมื่อมันมีขนาดเล็กลงจากรอยฟัน ก่อนจะรีบประท้วงอย่างรวดเร็ว

“ข้าไม่เป็นโจรสลัด ถ้าจะให้ข้าเป็น ฆ่าข้าเถอะ” เขาจ้องเขม็งไปที่ฟริกซ์แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง นั่นทำให้ทุกคนต้องหันมามอง

“นี่เจ้ากล้าปฏิเสธกัปตันเหรอ” นิกว่าอย่างไม่พอใจ

ฟริกซ์มองไปที่เด็กหนุ่มผู้ดีแล้วเดินเข้าไปนั่งใกล้ๆ เขามีท่าทีที่ครุ่นคิด ส่วนเอลโน่ยังคงมองกัปตันหนุ่มไม่วางตา ไม่รู้ว่าเจ้าโจรบ้านี่กำลังคิดอะไรอยู่

“เจ้ามีทางเลือกสามทางคือ โจรสลัด โจรสลัด และโจรสลัด เมื่อขึ้นมาเรือนี้แล้ว เจ้าต้องเป็นโจรสลัด” ฟริกซ์ยักคิ้วให้ ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างตามสไตล์ของตัวเอง แต่มันกลับเป็นรอยยิ้มกวนเบื้องล่างของเอลโน่มากกว่า

“นี่ไอ้หนู อย่าปฏิเสธเลย เป็นโจรสลัดถึงคนจะด่า แต่เราก็มีเงินนะ” ลูกเรือคนหนึ่งว่า

“ใช่ๆ เข้าฝั่งทีไรได้ดื่มเหล้าดีๆทั้งนั้น” อีกคนก็ผสมโรง

“ไม่รู้ล่ะ ยังไงข้าก็จะให้เจ้าเป็นโจรสลัด ฉลองต่อโว้ย!” เสียงของฟริกซ์ดังทั่วทั้งเรืออีกครั้ง เป็นการมัดมือชกเอลโน่อย่างกลายๆ

“เฮ้!” เสียงลูกเรือขานรับตามก่อนจะพากันร้องเล่นเต้นรำอย่างอารมณ์ดี

ส่วนกัปตันเรือฟรีเกตก็ก้มลงแกะเชือกออกจากร่างของเอลโน่ แล้วดึงเด็กหนุ่มให้ลุกขึ้น ร่างโปร่งสะบัดตัวอย่างแรง ไม่อยากให้อีกคนไม่แตะต้องตัวเองเท่าไหร่

“ข้าไม่มีทางเป็นโจรสลัดแน่ๆ ถ้าเจ้าไม่ฆ่าข้า ฆ่าก็จะฆ่าตัวตาย” เอลโน่คว้ามีดพกที่ข้างเอวของฟริกซ์ขึ้นมาก่อนจะชูมันขึ้น

“เฮ้ๆ ได้หนู เล่นมีดแบบนั้นไม่ดีนะ ไม่มีใครบอกเหรอว่ามันจะบาดมือน่ะ” ชายหนุ่มยกมือขึ้นทั้งสองข้าง แล้วพุ่งตรงเข้าไปหาเอลโน่ เมื่อเห็นว่าเจ้าเด็กผู้ดีนี่กำลังจ่อมีดที่คอตัวเอง

ใจเด็ดจริงๆเลย

“ข้าวิลเลียส เอลโน่ พ่อข้าเป็นราชนาวี พี่ข้าก็เป็นราชนาวี แม่ข้าตายเพราะโจรสลัด ข้าไม่มีทางเป็นโจรสลัดแน่นอน เพราะฉะนั้น หากจะต้องเสียเกียรติ ข้าขอตายดีกว่า” คำพูดของเอลโน่ทำให้คนทั้งเรือหันมามองอีกครั้ง

มีดสั้นถูกชูขึ้น มันสะท้อนกับแสงอาทิตย์ในยามเช้า เด็กหนุ่มหลับตาลงก่อนจะปักมีดลงมา

“เจ้าพูดผิดแล้ว การเป็นโจรสลัดไม่ได้ทำให้ใครเสียเกียรติ อย่างน้อยก็ข้าคนนึง” ฟริกซ์พูดด้วยความไม่สบอารมณ์เมื่อได้ยินเอลโน่พูดเช่นนั้น

ร่างสูงพุ่งตัวไปจับข้อมือเล็กนั้นไว้ก่อนที่เอลโน่จะปักมีดลงมาที่คอ ทำให้มีดเล่มนั้นกระเด็นตกลงไปในทะเล ร่างโปร่งบางล้มลงไปกับพื้นเรือพร้อมกับร่างของฟริกซ์เข้ามาทาบทับ

“ฟังนะเจ้าเด็กผู้ดี  โจรสลัดถูกคนอื่นมองว่าเป็นพวกชั่ว กักขฬะ แต่พวกข้าก็มีเกียรติของข้าเหมือนกัน” ฟริกซ์จ้องมองเข้าไปในแววตานั้น

เอลโน่สบตาคนที่กำลังคร่อมเขาไว้ ในแววตาของฟริกซ์ตอนนี้ไม่เหลือคราบของโจรบ้าที่ดูเหมือนจะไร้สาระที่เขาเจอมาตลอด แต่มันเป็นแววตาที่จริงจังและดุดัน นั่นทำให้ใจของเอลโน่เต้นด้วยความหวั่นเกรง

เกียรติของโจรสลัดอย่างนั้นเหรอ เขาไม่เข้าใจ และจะไม่มีวันเข้าใจด้วย





“เมอเรเนียน เมืองท่าทางทิศตะวันตกขอรับ ที่นี่มีกองทัพเรือขนาดใหญ่และโจรสลัดชุกชุม ข้าคิดว่าเจ้าหญิงอันนาอาจจะอยู่ที่นี่ เพราะ...”

“พอแล้ว ไม่ต้องพูด ข้าเข้าใจแล้ว” วิลยกมือห้าม

ตอนนี้เขาและขุนนางคนอื่นๆกำลังตามหาตัวของเจ้าหญิงอันนาโดยเพิ่มกองกำลังพิเศษสำหรับเรื่องนี้โดยเฉพาะ เพื่อที่ว่าจะได้หาตัวเธอมาเร็วๆ ก่อนที่พระนางมากาเร็ตจะอาการแย่ไปมากกว่านี้ และเหมือนกับว่าตอนนี้เขาเองก็พอจะมีเบาะแสบ้างแล้ว  

เมอเรเนียนเมืองท่าที่สำคัญของเบอเดนท์ เป็นเกาะทางทิศตะวันตก ที่นั่นมีกองทัพราชนาวีและโจรสลัดที่ชุกชุม ทำให้เขาและทุกคนค่อนข้างจะมั่นใจว่าเจ้าหญิงอันนาอาจจะอยู่ที่นั่น

เจ้าหญิงอันนา บุตรีเพียงคนเดียวของพระนางมากาเร็ตที่สอง เธอหายตัวไปในคืนเดือนมืด พระนางมากาเร็ตส่งคนออกตามหาอย่างทันท่วงที แต่สุดท้ายพระนางกลับบอกให้หยุดตามหาเมื่อพบกับจดหมายฉบับหนึ่ง

จัดหมายฉบับนั้นถูกเขียนด้วยลายมือของเจ้าหญิงอันนา มันระบุว่าตอนนี้เธอกำลังตั้งท้อง และเมื่อความรักของเธอไม่ถูกยอมรับจากพระมารดา นั่นคือเหตุผลที่ทำให้เธอต้องหนีไป พระนางมากาเร็ตโกรธมาก และลั่นวาจาว่าจะไม่ออกตามหาลูกสาวคนเดียวอีกต่อไปแล้ว เมื่อเจ้าหญิงอันนาเลือกแบบนั้น เธอก็ไม่ควรมายุ่งเกี่ยวกันอีก

แต่เมื่อพระนางมากาเร็ตล้มป่วยลง เจ้าหญิงอันนาคือความหวังเดียวของราชวงศ์ เพราะมีพวกขุนนางกลุ่มหนึ่งคิดจะเข้ามาแทนที่ในพระราชบัลลังก์ นั่นทำให้วิลต้องรีบหาตัวเจ้าหญิงมาให้เร็วที่สุด ต่อให้เคยผิดพลาดแค่ไหน แต่ตามสายเลือดแล้ว เจ้าหญิงอันนา ก็คือคนที่ต้องเข้ามาปกครองเบอเดนท์เท่านั้น

“เตรียมส่งคนไปที่เมอเรเนียน และติดต่อกับกองทัพเรือ เราจะให้พวกเค้าช่วยหาตัวเจ้าหญิงอันนาและลูก” คำสั่งของวิลถูกถ่ายทอดออกไป

เมอเรเนียนกำลังจะต้อนรับคนของลินดอน และรัชทายาทตัวจริงต้องกลับมานั่งบนบัลลังก์






“ตกปลาด้วยรองเท้าทีไร ได้ตัวใหญ่ตลอดเลยวุ้ย เสียดาย ข้าลืมไว้ที่เมอเรเนียนข้างนึง” ฟริกซ์นั่งบ่นอุบก่อนจะกัดเนื้อปลาคำโตเข้าปากก่อนจะท่าเอร็ดอร่อยเสียเต็มประดา

เอลโน่ที่นั่งอยู่ไม่ไกลมองด้วยสีหน้าขยะแขยง โจรพวกนี้กินปลาที่ตกด้วยรองเท้าเน่าๆพวกนั้นน่ะเหรอ เขาอยากจะอาเจียนเสียจริง เป็นครั้งแรกที่เอลโน่ต้องมาประสบพบเจอกับอะไรแบบนี้ เขารับไม่ได้

“มองทำไม เจ้าทำมีดข้าตกทะเลยังไม่เคลียร์เลยนะ กว่าข้าจะแอบขโมยมาจากเจ้าของร้านรองเท้าได้ไม่ใช่ง่ายๆ” ฟริกซ์หันไปว่าเอลโน่

ตอนนี้เขาอารมณ์กลับมาคงที่แล้ว เมื่อกี้แอบหงุดหงิดนิดหน่อย แต่สุดท้ายก็พยายามเข้าใจว่าเจ้าเด็กนี่มันคงมองโจรสลัดเหมือนคนอื่นๆ ก็แหม่... มันน่าโมโหมั้ยล่ะ มาหยามเกียรติโจรสลัดอย่างเขาได้

“ว่าแต่เจ้าชื่ออะไรนะ เมื่อเช้าจำไม่ได้ ข้าวัลดัส ฟริกซ์ กัปตันเรือฟรีเกต โจรสลัดผู้ยิ่งใหญ่แห่งแอตแลนติก ยินดีที่ได้รู้จัก เจ้าเด็กผู้ดี” ฟริกซ์ลุกขึ้นแล้วเท้าสะเอวพรีเซ้นตัวเองเต็มที่

“วัลดัส ฟริกซ์!” เอลโน่ตะโกนอย่างตกใจ โจรนี่คือวัลดัสฟริกซ์อย่างนั้นเหรอ มันคือโจรสลัดที่พ่อของเขากำลังตามจับตัวอยู่

“เจ้าคือโจรที่ทางการกำลังหมายหัวอยู่หนิ” เอลโน่ว่า ฟริกซ์หันไปมองแล้วกลอกตาไปมาอย่างระอา

“พวกราชนาวีไก่กานั่นไม่มีทางจับข้าได้หรอก หน้าข้ายังไม่เคยเห็นเลย” กัปตันหนุ่มพูดแล้วนั่งลงแทะปลาต่ออย่างสบายอารมณ์

“ข้านี่แหละจะจับเจ้าเอง พ่อข้าเป็นราชนาวี และข้าก็กำลังเป็นนักเรียนที่กำลังจะเข้าร่วมกับกองทัพด้วย” คำพูดของเอลโน่ทำให้ฟริกซ์ต้องชะงักค้างเมื่อกำลังจะกัดปลาอีกครั้ง เขาหันมามองด้วยสีหน้าพิลึกพิลั่น

“นี่เจ้าเป็นพวกราชนาวีหรอกเหรอ” เขาพุ่งตรงเข้าไปหาเด็กหนุ่มจนเอลโน่ต้องถอยกรู

“ใช่ และข้าจะจับเจ้า” ร่างโปร่งจ้องเขม็ง ฟริกซ์หัวเราะลั่นออกมาเมื่อเห็นท่าทางนั้น

“ฮ่าๆ ไปหัดใช้ดาบมาก่อนเถอะไอ้หนู และที่สำคัญนะ หาทางกลับเมอเรเนียนให้ได้ก่อนเถอะ อ่ะ... อย่าพูดมาก กินเข้าไป” พูดจบก็ยัดเนื้อปลาเข้าปากของเอลโน่ นั่นทำให้เด็กหนุ่มดิ้นพลัก

“อื้อ ไอ้โจรบ้า เจ้าเอาปลาในรองเท้าเน่านั่นมาให้ข้ากินได้ไง” เขารีบถุยออกมาอย่างรวดเร็ว เอลโน่อยากจะบ้าตาย แค่พวกนี้กินเองเขาก็จะอ๊วกแล้ว ยังจะเอามายัดปากเขาอีก

“ดูถูกรองเท้าข้ามาก กินๆเข้าไปเถอะ ตอนนี้บนเรือไม่มีขนมปัง ได้กินปลานี่ดีโคตรๆแล้ว” ฟริกซ์ว่าพร้อมกับฉีกเนื้อปลาเข้าปากตัวเองบ้าง

เอลโน่มองแล้วรู้สึกผะอืดผะอม แค่วันแรกบนเรือโจรสลัดเขาก็รับไม่ได้แล้ว ใครก็ได้พาเขาออกไปจากตรงนี้ที





“พ่อจะไม่ตามหาน้องจริงๆเหรอ” วิลเลียส อลันโน่ ทหารเรือหนุ่มวัยยี่สิบสองถามพ่อของตัวเอง

น้องชายของเขาหายตัวสองวันแล้ว แต่พ่อของเขาไม่คิดจะตามหาเลยสักนิด และยังบอกเขาไม่ต้องตามหาอีก นั่นทำให้อลันโน่ไม่เข้าใจ นั่นเอลโน่ เอลโน่ที่เป็นลูกของพ่อ และน้องของเขา แต่พ่อเหมือนไม่สนใจเลยสักนิด

“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ เจ้ารีบทำตามของท่านวิล เรื่องเจ้าหญิงอันนา” วิลเลียส คลอสว่าด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย อลันโน่มองผู้เป็นพ่อแล้วทำสีหน้าไม่พอใจ

ไม่ตามหาเอลโน่ แต่ให้ตามหาเจ้าหญิงอันนา แม้ว่าจะเป็นคำสั่งส่งตรงมาจากลินดอนก็ตาม แต่เขาก็ยังคลางแคลงใจอยู่ดี ทำไมพ่อของเขาถึงไม่สนใจเอลโน่เลย

“ถ้าอย่างนั้นก็แล้วแต่พ่อเถอะครับ” อลันโน่พูดแค่นั้นก่อนจะออกจากห้องไป พ่อห้ามเขาไม่ได้หรอก ยังไงเขาก็จะตามหาน้องให้ได้

เมื่อลูกชายคนโตออกไปแล้วคลอสก็ทิ้งตัวลงกับเจ้าอี้ ไม่ใช่ว่าไม่ห่วงลูก แต่เขามีเหตุผล เอลโน่ตั้งแต่เล็กจนโตนั้นมักจะทำอะไรไม่ค่อยสำเร็จ และฝังใจกับเรื่องที่แม่ตาย เพราะเอลโน่เป็นคนเดียวที่รอดมาได้ในวันนั้น

คลอสอยากให้ลูกโตขึ้น

แต่สิ่งที่ทำให้เขาคิดหนักและเหมือนมีรอยกรีดที่หัวใจอีกครั้งคือเรื่องของเจ้าหญิงอันนา กองทัพเรือได้รับมอบหมายให้ทำเรื่องนี้ มันทำให้คลอสนึกถึงอดีตเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน วันที่เจ้าหญิงอันนาหายไปกับโจรสลัด โดยที่เธอยินยอมทิ้งทุกอย่าง เพื่อความรักของเธอ

คลอสคือคนที่ปล่อยเธอไปเอง เขายืนมองเรือนั้นหายไปกับทะเลจนมันลับตา คลอสแค่อยากให้คนที่เขารักมีความสุข แม้ว่าเธอจะไม่ได้รักเขาเลยก็ตาม คลอสแต่งงานกับลูกสาวของขุนนาง แต่คนที่เขารักมาตลอดคือเจ้าหญิงอันนา

รักแรกและรักเดียว




***************************************************************


มาต่อแล้วจ้าาาาาา ค่อยๆเผยปมมาทีละนิด สลับกับเรื่องราวกรุ้งกริ้งๆบนเรือฟรีเกตนิดหน่อย 55555 พระนายกว่าจะรู้ชื่อกันก็ตอนที่สีแล้ว กร๊ากกกกก คู่นี้มันจะรักกันยังไงวะเนี่ย มาร่วมตามหาเจ้าหญิงอันนาไปด้วยกันนะคะ คิๆ ฝากติดตามด้วยค่ะ รักคนอ่านทุกท่านนะคะ ^^



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น