หอหมื่นอักษร

เชิญพับกบ เอ้ย ! พบกับเรื่องราวชวนอมยิ้มระหว่างคุณชายสุดซึนและเย่ชีชีสุดแสบ ในนิยายเรื่อง 'คุณชาย...ท่านจะรักข้าหรือไม่เล่า' ได้เลยเจ้าค่า เก๋อเก๋อรับประกันในความน่ารัก 100 เปอร์เซ็นต์เต็มเลยยยย >///<

ตอนที่ 28 เป็นนายหญิง (ในหมู่โจร) ของข้า (13)

ชื่อตอน : ตอนที่ 28 เป็นนายหญิง (ในหมู่โจร) ของข้า (13)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.7k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ย. 2560 14:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 28 เป็นนายหญิง (ในหมู่โจร) ของข้า (13)
แบบอักษร




ตอนที่โม่หานชิงลอยลงมายืนข้างเย่ชีชีที่เนื้อตัวมอมแมม ใบหน้าเลอะเป็นแมวน้อยตัวลายนั้นเอง ทำให้ชุดคลุมของเขาปลิวไสว ดูราวประดุจเทพเซียน


เหล่าลูกพรรคทั้งหลายที่คุกเข่าอยู่นั้น อยากที่จะเอามือทิ่มให้ตาบอดเสียให้รู้แล้วรู้รอด


ตรงหน้า เด็กหนุ่มในชุดคลุมสีขาวพระจันทร์ ดูช่างงดงามราวกับหยก ในโลกหล้ายากที่จะหาใครเทียบเทียม แม้เขาจะแค่ยืนสงบนิ่งอยู่ข้างกายประมุขพรรคคนใหม่ แต่เมื่อเปรียบกันแล้วกลับทำให้ประมุขพรรคคนใหม่ถูกทำให้ด้อยลงไปในทีเดียว

ในความเป็นจริงนั้น ประมุขพรรคคนใหม่ นอกจากบารมีที่จะน้อยกว่าเขาไปขุมใหญ่แล้ว  ระดับความสูงที่เตี้ยกว่าก็ยังทำให้ดูด้อยกว่าเขาอีกขุมหนึ่งด้วย


ทันใดเหล่าลูกพรรคทั้งหลายก็เกิดมีความหวังว่าโม่หานชิงจะสามารถเข้ามารับตำแหน่งประมุขพรรคต่อจากเย่ชีชี  และไม่แน่ว่าตำแหน่งประมุขพรรคอาจจะถึงเวลาเปลี่ยนอีกครั้งแล้วก็ได้

ทว่า โม่หานชิงที่เดินมายืนหยุดลงข้างๆ เย่ชีชีกลับไม่พูดอะไร เขาได้แต่ยืนนิ่งอยู่แบบนั้น นัยน์ตาดำสนิทล้ำลึกกวาดตามองเหล่าลูกพรรคไปมาด้วยแววตาสับสน


ขอร้องล่ะ ในใจของเขานั้นแทบจะระเบิดอยู่แล้วรู้หรือไม่ !


เขาเพียงแค่อยากจะพาเจ้าเด็กนี่เดินเล่นวนบนภูเขาสักสามสี่รอบ เมื่อรอจนฟ้ามืดแล้ว ค่อยพานางกลับหมู่บ้านเฟยเห่อเท่านั้นเอง

แต่ใครใช้ให้พวกเจ้าโจรภูเขาที่มีตาหามีแววไม่มาดักปล้นพวกเขาเล่า


ดักปล้นก็ถือว่าแล้วไป แต่นี่กลับมาให้เจ้าเด็กคนนี้รับตำแหน่งประมุขคนใหม่ของพวกเจ้าอีก !


พวกเจ้าไม่รู้จักอับอายเลยหรืออย่างไรกัน !


เหล่าลูกพรรคทั้งหลายต่างรู้สึกได้ถึงสายตาประณามต่อว่าอย่างรุนแรงจากโม่หานชิง ความกดดันเย็นยะเยือกที่ถาโถมลงมา ทำให้พวกเขาแต่ละคนไม่กล้าที่แม้แต่จะเงยหน้า

“ยังจะนิ่งกันอยู่ทำไมอีก รีบไปเอาของกินให้พวกเราสองคนสิ” สายตาของเย่ชีชีกวาดมองลูกพรรคที่คุกเข่านิ่งอยู่บนพื้นไม่ขยับ ในที่สุดจึงทนไม่ไหวส่งเสียงเร่งพวกเขาขึ้น

“ขอรับ ขอรับ ! ข้าน้อยจะไปเดี๋ยวนี้” พอได้ยินเย่ชีชีเอ่ยปาก เหล่าโจรภูเขาต่างรีบกระจายตัวกันไปในทันที


เวลาผ่านไปเพียงไม่นาน  ที่ตรงหัวหน้าโจรภูเขาสยงอิงก็มีม้านั่งสองตัวเพิ่มขึ้นมา พร้อมด้วยชามข้าวกับตะเกียบชุดใหม่สองชุด

โม่หานชิงนั่งอยู่ข้างๆ เย่ชีชี ก้มหน้ามองกับข้าวตรงหน้า

มีโจ๊กข้าวโพด แป้งอั่วอั่วโถว* สีเหลืองอร่าม กับผักดองเค็มจานเล็กๆ อีกนิดหน่อย นึกดูว่าโม่หานชิงที่เคยอยู่ในวังตั้งแต่เล็กๆ เคยพบแต่เสื้อผ้าอาภรณ์ชั้นเลิศ อาหารรสชาติเหนือชั้น


แต่เบื้องหน้าตอนนี้กลับให้เขากินอาหารธรรมดาพื้นๆ แบบนี้น่ะหรือ....


โม่หานชิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ไม่อยากจะจับตะเกียบเลยแม้แต่น้อย


ส่วนเย่ชีชีนั้น ถึงแม้อาหารการกินที่หมู่บ้านที่นางอยู่จะไม่เลวเช่นกัน แต่เพราะนางเป็นแค่เด็กน้อยเท่านั้น เมื่อเด็กน้อยหิวขึ้นมาล่ะก็ ไม่ต้องห่วงหรอกว่าตรงหน้าจะวางอะไรไว้ ขอแค่ทำให้อิ่มท้องได้ก็เพียงพอ

นางถือชามโจ๊กข้าวโพดชามใหญ่ ซดเข้าไปอย่างรวดเร็วเสียหลายอึก จากนั้นจึงเริ่มกัดแป้งอั่วอั่วโถวต่อ

โม่หานชิงมองนางที่กินอย่างมูมมาม ใจของเขาจึงอดที่จะสั่นขึ้นมาเสียไม่ได้

ยังดีที่พวกเขาถูกจับมาที่รังโจรภูเขาเช่นนี้ ถ้าหากรอจนถึงเวลาค่ำ และเขายังหาของกินให้นางไม่ได้ ไม่รู้ว่าเจ้าเด็กคนนี้จะกินตัวเขาเข้าไปเองเสียเลยหรือเปล่า....

ขณะที่โม่หานชิงจ้องมองนาง พลางคิดพินิจพิเคราะห์อะไรอยู่นั้น ด้วยความเร็วดังลมพายุหมุน กับข้าวตรงหน้าก็พลันหมดเกลี้ยงไปเรียบร้อยแล้ว

รอจนนางลูบท้องเล็กๆ ของตัวเองอย่างพออกพอใจ จึงหันหน้ามองโม่หานชิงที่ไม่แตะอาหารเลยสักนิดแล้วถามขึ้นอย่างสงสัยว่า “กงจื่อ ทำไมเจ้าถึงไม่กินล่ะ”

 “ข้า....ไม่หิว...” โม่หานชิงตอบนางออกไปอย่างยากลำบาก

“โอ้ อย่างนั้นหรือ” เย่ชีชีพยักหน้า เมื่ออิ่มหนำสำราญ นางก็เริ่มรู้สึกที่จะง่วงขึ้นมาเสียแล้ว อย่างไรเสียทั้งเช้าที่ผ่านมา นางก็เดินทางมาโดยตลอด




---------------------------------------------------

*อั่วอั่วโถว คือ อาหารประเภทแป้งแบบหนึ่งของคนจีนทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ มีลักษณะเป็นก้อนกลมสีเหลือง





แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น