susy

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

chapter 6 [เจมส์-เเช่ม] Nc นิสนึง

ชื่อตอน : chapter 6 [เจมส์-เเช่ม] Nc นิสนึง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.6k

ความคิดเห็น : 50

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ม.ค. 2561 08:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 6 [เจมส์-เเช่ม] Nc นิสนึง
แบบอักษร

​chapter 6

#แช่มพาทย์

"อ๊ะ อ๊าา เจมส์ มะ ไม่ไหว อื้อ" ผมหันไปคว้าเเขนไอ้เด็กเจมส์ที่กำลังตะบี้ตะบันซอยสะโพกเข้ามาอย่างถี่ยิบ ตอนนี้อยู่ในท่าคลานเข่าคือท่ามันก็เยอะอยู่จากที่ผมโดนเด็กมันเล่นมาตลอดสามสี่ยกที่ผ่านมา เเต่ดูเหมือนมันจะชอบท่านี้ที่สุดเพราะเเม่งวนมาทุกรอบ ไม่รู้ว่าเเม่งไปอดอยากอดตายจากการเอาที่ไหนมา ระบมเเน่ๆก้นกู


"อีกนิดเดียวครับ ซี๊ด" นิดเดียวพ่อง! นิดเดีญวของเด็กมันยาวต่อไปอีกเกือบสิบนาที


"อึ่ก อ๊ากก เเต่กู ไม่ไหว อ๊ะ จริงๆ" มันอยากปลดปล่อยเเต่เเทบจะไม่มีอะไรให้ปลดปล่อยออกมาเเล้วครับตอนนี้ เเถมเริ่มปวดๆตัวเเล้วด้วย


"ฮึ่มส์ งั้นไปก่อนเลยครับ"


"อ๊ะ อย่า ไม่ อื้อออ" ผมไม่ทันมือมันจนได้ ทุกๆรอบก่อนปลดปล่อย ก็มีมือไอ้เด็กเจมส์ที่เเหละที่เป็นคนช่วยบิ้วท์เอาน้ำออกให้ ให้ตายเถอะ ไม่อยากยอมรับชะตากรรมแบบนี้เลยจริงๆ


"อ๊ะ อ๊า อ๊าาาาส์" โอเค ผมเสร็จเเล้ว โล่งมากด้วย เเต่ไอ้เด็กเจมส์มันยังไม่เสร็จหรอกครับ


"หึ ไม่รอเลยนะ จ๊วบบบ" มันก้มลงมามอบจูบให้ผมอีก เป็นจูบที่โคตรของโคตรเเม่งเสียวเลย บอกตรงๆว่าชักจะติดใจ


"จุ๊บบ จ๊วบบ หวานมาก ซี๊ดดด" ไอ้เด็กเจมส์ถอนปากออกไป เเล้วเปลี่ยนท่ามาอยู่ในท่าพร้อมเสร็จ(มันคือท่าที่รับอยู่ล่าง รุกอยู่บนนั่นเเหละครับ) เเล้วมันก็ซอยสะโพกให้ยั้งจนสุดท้ายก็ปล่อยน้ำอุ่นๆเข้ามาในตัวผมอีก


ผมรับรู้ได้ว่าเด็กมันถอนออกไปเเล้ว เเถมพรึมพรัมอะไรไม่รู้ข้างหู เเต่ตอนนี้ผมเหนื่อย ผมปวดตัวสุดๆ ขอพักเอาเเรงก่อนก็เเล้วกัน ค่อยตื่นมาสู้กับเด็กมันใหม่ ตอนนี้ไม่ไหวจะเคลียเเล้วจริงๆ

#จบพาทย์เเช่ม

.

.

.

#เจมส์พาทย์

"เเม่นมครับ เเช่มเป็นไงบ้าง" ผมถามเเม่นมที่เดินผ่านห้องทำงาน คือก็ตามนั้นเเหละครับ หลังจากที่ผมกินพี่เเกไปชุดใหญ่เมื่อวาน วันนี้ดันเป็นไข้จับซะงั้น ถ้าคืนนี้ไม่ดีขึ้นพรุ่งนี้คงต้องพาไปเเอดมิด


"ป้าพึ่งไปเช็ดตัวมาให้ค่ะ เเต่คุณแช่มไม่ยอมตื่นมาทานข้าวต้ม เเบบนี้จะเเย่เอานะคะ เพราะจะไม่ได้ทานยาด้วย" ป้าบอกด้วยสายตาเป็นห่วง คือผมก็อยากจะขึ้นไปดูเเลเองเหมือนกัน เเต่วันนี้ความจริงเเล้วผมมีประชุมทางไกลกับบริษัทลูกค้า ผมเลยต้องลงมาที่ห้องทำงานตั้งเเต่เช้า ผมเองก็ยังไม่ได้นอนเหมือกัน เเต่ทำไงได้ เพราะความใจร้อนของผมเองนี่เเหละ


"ผมทำงานเสร็จเเล้ว เดี๋ยวที่เหลือผมดูเเลเองครับ ขอบคุณเเม่นมมากนะครับ ฟอดด"


"ไม่ต้องมาทำตัวน่ารักใส่นมหรอกค่ะคุณหนู คุณหนูน่ะผิดนะคะเรื่องนี้ ที่ทำเขาป่วยขนาดนั้น เขาเป็นลูกมีพ่อมีเเม่นะคะ" นั่นสินะ....


"อย่าดุผมเลยครับนม เอาล่ะๆ เดี๋ยวผมขึ้นไปดูพี่มันก่อนเเล้วกันนะครับ ให้เด็กยกชามข้าวต้มไปให้ผมด้วย นมไม่ต้องขึ้นไปเเล้วนะครับ บันไดมันสูงเดี๋ยวจะปวดขาเอา"


"ค่ะ คุณหนู"

ผมเปิดประตูเข้ามาในห้องนอน ซึ่งตอนนี้เปลี่ยนเจ้าตัวมานอนที่ห้องผมเเล้ว ไม่รู้เหตุผลว่าทำไมเหมือนกัน เพราะความจริงผมเป็นคนที่ค่อนข้างหวงพื้นที่ส่วนตัวมาก เเต่กับพี่มันกันรู้สึกโอเคซะงั้น ผมเดินเข้าไปยังเตียงที่มีคนป่วย ที่ขึ้นชื่อว่าเมียป้ายเเดงนอนอยู่ เอาล่ะ บอกเลยตอนนี้ว่า ไม่รู้เหมือนกันครับทำไมถึงกล้าเรียกพี่มันว่าเมีย เเต่ถ้าถามว่าหลังจากหนึ่งเดือนเเล้วอยากจะปล่อยไปให้คนอื่นไหม บอกเลยว่าไม่!

ก๊อกๆ ๆ

สิ้นเสียงประตูก็มีเด็กยกข้ามต้มมาให้ พร้อมกับน้ำเเละยา มื้อนี้คงต้องเรียกว่ามื้อกลางวันสินะ เกห็นทีจะเรียกว่ามื้อเช้า ก็ไม่เหมาะเท่าไหร่ เพราะตอนนี้ก็ปาไปเที่ยงกว่าเเล้ว


หลังจะที่เด็กออกไป ผมก็สะกิดคนที่นอนซมจมเตียงอยู่เนี่ยให้ตื่น เเต่ดูเหมือนจะเจองานยากเข้าให้เเล้ว นอกจากจะยังไม่ตื่นเเล้วยังจะพยายามหันหนีอีก เห้อมมมม --


"พี่เเช่มครับ ตื่นมาทาข้าวต้มก่อน ค่อยนอนครับ" ผมสะกิดเรียกใหม่ ใจจริงอยากจะปล้ำปลุกเสียด้วยซ้ำ เเต่ก็สงสาร เพราะเมื่อคืนก็เล่นจัดพี่เเกไปไม่น้อยเลย


"อื้อออ ไม่เอา อยากนอนนนน" พี่เเช่มตอบมาด้วยความเสียงติดรำคาญหน่อยๆ


"เอ... หรือว่าที่พี่ไม่ยอมลุกขึ้นมากินข้าว เพราะกำลังยั่วผมอยู่ใช่ไหมเนี่ยครับ แหม อยากได้อีกสักยกสองยกก็ไม่บอก" หึหึ ไม่ตื่นก็ให้รู้ไปสิ ในเมื่อผมมาไม้นี้เเล้ว


พรึ่บ!

ปัก ปัก ปัก!

"โอ้ยๆๆๆ นี่พี่หยุดครับ ตีผมทำไมเนี่ย!" ผมว่าขำๆไม่ได้จริงจังอะไร ก็ไอ้พี่เเช่มลุกพรึ่บขึ้นมาเอาหมอนตีผมทันที ไม่พูดไม่จาอะไร เเล้วตอนนี้ก็นั่งทำหน้ายุ่งบอกบุญไม่รับอยู่ตรงหน้านี่เเหละ


"ก็คุณทำผมเจ็บทำไมเล่า !"


"เเล้วพี่จะทำตัวน่าเอาทำไมเล่า!" เอาดิ ผมจะเถียงทุกคำพูดเลยคอยดู มันมีความสุขจริงๆนะ แกล้งเมียเเก่เนี่ย ไม่ต้องมีเมียเด็ก ก็สามารถทำให้หัวใจกระชุ่มกระชวยได้เหมือนกันนะเนี่ย ใครไม่เชื่อ ผมเชื่อนะ!


"เหอะ ยังมีหน้ามาพูดอีก" พี่เเช่มมันก็ไม่ได้ยอมง่ายๆเเหะ


"โทษทีนะครับ เผื่อยังไม่รู้ กระผมใช้ปากพูด ไม่ได้ใช้หน้าพูด หึหึ"


"กวนตีน! อื้ออ" ปล่อยไว้ไม่ได้เลยจริงๆ ปากดีสุด จูบเเม่ง ผมพยายามไล่ต้อนให้พี่มันเปิดปากต้อนรับลิ้นสากๆของผม เเต่มันไม่ง่ายเลย พี่มันไม่ยอมลูกเดียว ผมหมั่นใส้เข้าให้เลยกัดปากไปที


"โอ้ย! กัดทำไมวะเนี่ย" เหอๆ เลือดเลยไหมนั่น


"ปากดีเอง เลิกเล่นได้ละครับ ทานข้าวต้มได้เเล้ว มันจะเย็นหมดเเล้วเนี่ย จะได้ทานยาต่อ" คราวนี้พี่มันไม่สู้เเหะ คงหิวหรือไม่ก็โกรธผมที่กัดปากพี่เเกไปเมื่อกี้ เอ้า เเต่ผมไม่ผิดนะ เป็นการทำโทษคนปากดีเเค่นั้นเอง ไม่ได้คิดอยากจะเเทะเล็มไล่ต้อนอะไรเลยจริงๆ


ผมกับพี่มันสงบศึกกันชั่วคราวครับ ให้พี่เเช่มมันได้กินข้าวไปอย่างสบายใจหน่อย เเต่เชื่อเถอะ สงบศึกกันได้ไม่นานหรอก

"กินเข้าไปอีกครับ" ผมบอกด้วยน้ำเสียงดุๆเพราะอยากให้พี่มันกินเข้าไปเยอะๆ เพราะพี่เเกกินได้ไม่ถึงห้าคำเอง คำน้อยๆด้วย นี่ผมไม่ได้ฟ้องท่านผู้อ่านหรอกนะ เปล่าเลย.... เเค่พูดเฉยๆ (ไรท์:อันความร้อนตัวนี้นั้น -.-)

"เเต่ผมอิ่มเเล้วอ่า" ให้ตายเถอะ หน้าตาลูกเเมวเเบบนั้นน่ะ พี่มันใช้กับผมครั้งเเรกเลยนะนั่น น่าขย้ำชิบหายครับ

"ไม่ได้ครับ เเล้วจะทานยาได้ยังไง" จะใจอ่อนไม่ได้นะโว้ยไอ้เจมส์!

"ง่าาาา" ฮื่มม พี่มันไม่รู้ตัวใช่ไหมว่าเเสดงการกระทำอะไรออกมาเนี่ย

"โอเคๆ ทานอีกสิบคำ โอเคไหมครับ" เห้อมมม ใจอ่อนจนได้สิกู

"อื้อ ก็ได้" พี่มันพยักหน้างึกๆ เป็นการบ่งบอกว่าตกลงตามนั้นเเหละ

"เดี๋ยว ตักเข้าไปอีกครับ ตักเข้าไปเต็มช้อนเลยนนะ กินทีละปลายช้อนเเบบนั้นไม่ได้เรียกว่ากินหรอกนะ มันยิ่งกว่าเเมวดมอีก ...ยัง มองหน้าผมเเบบนั้นหมายความว่าอยากให้ผมป้อนใช่ไหม"

"ไม่ต้อง กินเอง!" เเล้วพี่มันก็ตักคำโตราวกับประชดกินเข้าไปทีละคำจนครบ เอาเถอะ ถือว่าทำตามข้อตกลงกันเเล้ว

ผมให้พี่มันกินยาเเก้อักเสบ เเก้ปวด เเล้วเปิดทีวีให้นั่งดูสักแปปนึงก่อน เพราะเกรงว่าจะเป็นกรดไหลย้อน เเต่ด้วยความที่เป็นพี่เเกล่ะนะครับ ปวดกับความขี้หวงตะงิดๆในใจผมด้วยก็ได้เอา ทำให้เราต้องเถียงกันเรื่องทีวีอีกเเล้ว

"จะดูช่องนี้! ห้ามเปลี่ยนนะโว้ย"

"ดูช่องอื่น..." ผมก็ไม่ยอมเหมือนกันบอกเลย

"ไม่! จะดูโคโยตี้! นั่นดาวโคโยตี้เลยนะเว้ย เป็นคนโคราช ชื่อน้องมะนาว 34-24-32 เเจ่มเฟี้ยวสุดๆ" -.- ผมทำหน้าเอือมสุดๆ กับน้องมะนงมะนาวอะไรนั่น เเล้วยิ่งไปกว่านั้นเอือมกับพี่เเกด้วยเนี่ย

"โอเค ให้ดูก็ได้ครับ!"

"เย้! วู้ววว"

"เเต่นาทีละหนึ่งยะ.."

"ห้าววว ง่วงนอนว่ะ ให้ผมดูอะไรเนี่ย ไร้สาระ นอนดีกว่า" หึหึ ผมยังพูดไม่ทันจบเลย พี่เเกก็ตีเนียนซะละ เอาเถอะ มีเมียเเก่ไม่พอ ยิ่งไปกว่านั้นเหมือนเลี้ยงลูกอีกกู... เห้อมมมม

--------------------------

มาเเล้วววว ด่าได้เเต่อย่าเเรงกับสองเดือนที่หายไป ฮืออๆ

ไรท์ติดทำวิทยานิพนธ์กับเรียนไปด้วย เข้าใจไรท์เถอะนะ

ไรท์คิดถึงทุกๆคนมากเลย

ปล.ยังไม่ได้เเก้คำผิดนะคะ


ความคิดเห็น