Mogami Aki

ขอฝากติดตามผลงานด้วยครับ วันละ 1 Like 1 Comment เป็นกำลังใจด้วยครับ ^^

ตอนที่ 17 ฝันอีกครั้ง

ชื่อตอน : ตอนที่ 17 ฝันอีกครั้ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.4k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ย. 2560 20:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17 ฝันอีกครั้ง
แบบอักษร

หลังจากที่ผ่านเหตุการณ์ในวันนั้นมา 5 วันแล้ว ข่าวการสู้กันของผมกับบาโฟเมตก็ยังแพร่กระจายไปเรื่อยๆจนไม่มีท่าทีว่าจะหยุดลงแม้แต่น้อย ศพของบาโฟเมตเองก็ดูเหมือนจะถูกกลุ่มคนขององค์กรใดองค์กรหนึ่งเอาไป มีกลุ่มคนอ้างว่า ‘สัตว์ประหลาดหัวแพะคือสิ่งมีชีวิตที่หลุดออกมาจากการทดลอง’  ก็นะ..... แต่ข่าวการโจมตีพวกนี้อยู่ๆก็หายไปแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยซะงั้น.....

“อื๊มมมมมม”

ผมบิดขี้เกียจพร้อมกับหาวออกมาเมื่ออ่านข่าวทั่วโลกเสร็จ การมโนของบุคคลที่อยู่ในอินเตอร์เน็ตเองก็ยังดำเนินต่อไป ยังมีเรื่องทฤษฏีที่เกร่อนำมาอีก แต่ในขณะที่ผมกำลังจะปิดโทรศัพท์ ก็มีข้อความบน Messenger เด้งขึ้นมา

โย : เอ้อ ลืมบอกมึงไปอย่างไอ่ที วันมะรืนนี้โรงเรียนเปิดให้เรียน แต่ไม่ได้เรียนที่โรงเรียนหว่ะ ครูออยไม่มีเบอร์ของมึงเลยให้กูมาบอกมึงเนี่ย

Tee : อะไรของมึงไอ่โย? เปิดให้เรียนแต่ไม่ได้เรียนที่โรงเรียน?

โย : เอ่อ ตอนแรกกูก็งงเหมือนกัน แต่ดูเหมือนว่าทางรัฐบาลจะทำการปิดโรงเรียนของเราไปก่อน แต่ไอ้ผอ.มันขอให้นักเรียนได้เรียนหน่ะ เพราะเราใกล้จะสอบแล้ว ทางรัฐบาลก็เลยส่งนักเรียนแยกไปเรียนที่อื่นแทน

Tee : แบบนี้ก็ได้เหรอ? แล้วของเราไปเรียนที่ไหนวะ?

โย : อืม...มึงอย่าตกใจหล่ะ โรงเรียนแฟนเก่ามึงไง มอปลายทั้งหมดถูกส่งไปเรียนที่นั่นหมดเลย แต่ว่าดูเหมือนนักเรียนมันจะล้นโรงเรียนนั้นเลยเลือกห้อง 1 กับห้องของเราหว่ะ ส่วนห้องอื่นๆก็โดนแยกไปเรียนโรงเรียนอื่นเรียบร้อย

Tee : เอาจริงดิ! ชั่งแมร่ง ขอให้ไม่เจอหน้าแล้วกัน... แล้วมีเหตุผลอะไรวะที่ห้อง 1 กับห้องของเราจะไปเรียนที่นั่น?

โย : ดูเหมือนจะเพราะว่าโรงเรียนของเราอยู่ไม่ไกลแถมห้องศิลป์ภาษาที่นั่นคนมันเรียนน้อยด้วย ห้องมันเลยพอ ส่วนห้องหนึ่งเหตุผลของมันกูไม่รู้หว่ะ  ห้องอื่นๆมันไม่มีห้องที่จะเข้าไปเรียนด้วยแหละ

โย : เออ! เกือบลืม ครูออยบอกให้มึงส่งรูปมึงกับคนในครอบครัวไปให้ด้วย จะได้ให้พวกฝรั่งเลือกหน่ะ

Tee :  เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น พวกมันยังจะมาอีกเหรอเนี่ย?

โย : ไม่รู้หว่ะ นั่นมันก็เรื่องของมึงแล้ว

Tee : เออๆ ขอบใจ มีไรก็บอกกูละกัน

โย : [Like]

ผมได้แต่ถอนหายใจออกมาเมื่อเห็นข้อความของไอ่โย ไม่อยากไปเจอเธอเลยจริงๆ ขอให้ได้เจอหน้ากันน้อยๆหน่อยเถอะ ไม่เจอเลยยิ่งดี

[หืมม คนรักคนแรกรึ? น่าสนใจจริงๆ]

คุรามะที่สังเกตการณ์จากข้างในร่างกายของผมพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงติดตลก ดูเหมือนว่าเธอเองจะสนใจเกี่ยวกับเรื่องแฟนคนแรกของผมไม่น้อย

‘หืม ผมลืมมันไปหมดแล้วหล่ะ ตอนนี้มีผู้หญิงสวยๆอยู่กับผมตั้งสองคนนี่นา’

[ฮึ.....ถึงเจ้าจะพูดแบบนั้นข้าก็ไม่ดีใจหรอก]

ถึงแม้ปากจะบอกแบบนั้นแต่เธอยิ้มออกมาน้อยๆเมื่อผมพูดชมเธอ ผมเดินเข้าไปในห้องที่มีลิซ่านอนอยู่พร้อมกับเข้าไปสวมกอดเธอจากด้านหลัง

‘ราตรีสวัสดิ์ คุรามะ’

[อ อื้ม]

เธอตอบกลับผมพร้อมกับที่ผมค่อยๆหลับตาลงไป

.........................................................................................................

“…… อีกแล้วเหรอเนี่ย?”

ผมได้แต่ลูบหัวไปมาเมื่ออยู่ๆมาปรากฏตัวขึ้นที่ห้องสีขาวห้องหนึ่ง ใบหน้าของผมค่อนข้างเครียดเล็กน้อย

“โอ้ๆๆๆ มาแล้วๆ กว่าพวกเจ้าจะหลับพร้อมกันนี่ช่างยากเย็นเสียจริง”

เสียงของชายที่ดูมีอาวุธดังขึ้น พร้อมกับปรากฏเงาสีดำที่ดูเหมือนจะลดลงไปบ้าง

“ท่านคงจะมีเรื่องอะไรอีกสินะ?”

เงาดำเงาหนึ่งพูดขึ้นมา เงาอื่นๆรวมทั้งตัวของผมเองก็พยักหน้าพร้อมกับเริ่มฟังอย่างตั้งใจ

“ความจริงแล้วที่ข้าจะพูดก็คือ อยากจะเตือนพวกเจ้าหน่ะ”

“หืมมม เกี่ยวกับชายหนุ่มผมขาวรึเปล่าคะ?”

“โอ้! เรื่องนั้นเราจะเก็บไว้พูดหลังจากเรื่องนี้หน่ะ สิ่งที่ข้าจะเตือนก็คือ กลุ่มคนบางกลุ่มในโลกของพวกเจ้าเริ่มรู้ตัวแล้วเกี่ยวกับเรื่องนี้ แถมยังมีบางคนถูกจัดการแล้วด้วย”

อืม ก็เรื่องจริงแฮะ ก็นึกอยู่ว่าทำไมเงาถึงลดลงไป

“แม้พลังที่เจ้าได้รับจะแข็งแกร่งก็จริง แต่พวกเจ้ายังควบคุมมันได้ไม่ดี ข้าคงเตือนพวกเจ้าได้เพียงเท่านี้”

“ส่วนเรื่องชายหนุ่มผมขาวที่เป็นข่าวดังเองก็น่าสนใจ ใช่ไหมหนุ่มน้อย?”

ตาแก่พูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาพร้อมกับมองมายังผม โยนขี้ให้อีกแล้ว! อยากจะเข้าไปเยอรมันซูเพล็กซ์จริงๆเลย!

ทุกสายตาเริ่มจับจ้องมาที่ผม เสียงการซุบซิบดังขึ้นเรื่อยๆ

“คุณอยู่ประเทศนั้นเองเหรอคะเนี่ย? ในคลิปที่ดิฉันเห็นเองก็คือคุณสินะคะ แหมๆ”

เสียงของผู้หญิงดังขึ้นพร้อมกับที่เธอเอามือทั้งสองข้างลูบแก้มเอาเอง

“แข็งแกร่งจริงๆเลยค่ะ! มันทำให้ดิฉันอยากได้คุณมากขึ้นไปอีก! หากคุณยอมตกอยู่ใต้อาณัติของดิฉัน ดิฉันจะดูแลคุณอย่างดีเลยค่ะ~~~!”

เธอเดินเข้ามาใกล้ผมอย่างช้าๆ พร้อมกับยื่นหน้าเข้ามา มันทำให้ผมรู้สึกขนลุกแปลกๆ ผมได้แต่ก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

“แม้ว่าดิฉันจะเห็นแค่ร่างเงา แต่ดิฉันก็รู้นะคะว่านั่นเป็นคุณ! อยากเจอที่สุดเลยค่ะ! ฮึฮึฮึฮึฮึ”

ไม่ไหว... ยัยนี่.. โรคจิตสุดๆ

“ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”

แต่อยู่ๆบรรยากาศอึมครึมก็ถูกตาแก่หัวเราะขึ้นแทรก

“เอาหล่ะ ข้าจะเตือนพวกเจ้าเพียงเท่านี้แหละ ยังไงก็ระวังตัวกันไว้ด้วย หากพวกเจ้าไม่ได้สู้กันเองแล้วไปตายด้วยน้ำมือของคนอื่นแทน มันจะไม่สนุกหน่ะสิ พลังของพวกเจ้าสามารถขึ้นไปจนถึงจุดสูงสุดทั้งนั้น”

“ดิฉันจะคอยตั้งหน้าตั้งตารอคุณเลยค่ะ ฮึฮึฮึฮึ”

เธอพูดขึ้นพร้อมกับหายไป เงาอื่นๆเองก็เริ่มหายไปหมดเหมือนกันจนเหลือผมกับตาแก่เพียงสองคนเท่านั้น

“ทำแสบมากเลยนะตาแก่!” 

ผมพูดขึ้นมาอย่างหัวเสียพร้อมกับกระชากคอเสื้อของเขาไปมา เขาเองได้แต่หัวเราะลั่นพร้อมกับเริ่มพูดออกมา

“เอาน่าๆ ข้าก็ช่วยส่งทักษะบางอย่างให้เจ้าแล้วไง ถือว่าหายกันแล้ว”

ผมค่อยๆเอามือออกจากคอเสื้อของเขาพร้อมกับลูบหัวไป

“ชิ สำหรับผมแล้วไม่มีปัญหาหรอก ถ้าเกิดพวกนั้นบ้าขึ้นมาทำกับคนในโรงเรียนหล่ะ? จะว่ายังไง อาจารย์หลายคนก็ตายไปแล้วด้วยสิ”

“หืมม กังวลอยู่สินะ งั้นเจ้าก็รีบๆเปิดระบบของเกมจีบสาวให้ครบๆสิ”

“พูดเหมือนง่ายนะตาแก่ แต่จะทำยังไงหล่ะทีนี้?”

“นั่นก็เรื่องของเจ้าเอง ข้าพูดอะไรมากไม่ได้หรอก”

เขาพูดพร้อมกับถอนหายใจออกมา..... ไร้ความรับผิดชอบเช่นเดิม... แต่ก็มีคำพูดหนึ่งที่ฉุดขึ้นมาในความคิดของผม

“ว่าแต่ตาแก่ ผมไม่เข้าใจจริงๆ ว่าไอ้ระบบจีบสาวนี่มันเหมาะกับการแข่งขันนี่ยังไง? เห็นพูดว่าทุกทักษะสามารถทำให้ไปถึงจุดสูงสุดได้นี่นา? หากผมไม่ได้ทักษะที่ 2 แล้วก็ซวยไม่ใช่น้อยเลยนะนั่น”

ผมถามด้วยความสงสัย มันเป็นความจริงที่แค่ระบบจีบสาวโดดๆมันทำอย่างนั้นไม่ได้ ผมไม่เห็นหนทางที่ทักษะนี้จะทำให้ผมขึ้นไปอยู่บนจุดสูงสุดแม้แต่น้อย

“สิ่งที่ข้าพูดทั้งหมดเป็นเรื่องจริง ถึงทักษะแรกของเจ้าจะดูเหมือนไร้ประโยชน์  แต่มันก็ไม่ได้หมูอย่างที่เจ้าคิดเช่นกัน เจ้าก็เห็นหนึ่งในความสามารถของมันใช่ไหมหล่ะ การเห็นความลับของคนอื่นเมื่อค่าความสัมพันธ์มากพอหน่ะ”

“!?”

คำพูดของเขาเหมือนกับสายฟ้าฟาด ผมไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้แม้แต่น้อย

“ม มันก็ไม่เห็นจะโกงขนาดนั้นนี่นา ขนาดตอนที่ได้มาทักษะ Save and Load ยังไม่เปิดใช้งานเลย!”

 “ความจริงแล้วหากข้าให้แค่ทักษะจีบสาวกับเจ้าเพียงอย่างเดียว เจ้าก็สามารถใช้งานได้เลย แต่นั่นจะทำให้ 'สิ่งนั้น' ปรากฏตัวเร็วขึ้น ข้าเลยต้องหาทักษะอื่นมาเพิ่มให้เจ้าแทน”

“สิ่งนั้น? มันคืออะไรกัน? มีอะไรที่ตาแก่ต้องกลัวอีก?”

“เรื่องนั้นข้าไม่ขอตอบ ยังไม่ใช่เวลาที่เจ้าควรจะรู้”

เขาพูดพร้อมกับหลับตาลงไป ดูเหมือนว่าผมจะถามเขามากเกินไปแล้วสินะ อืม.. ช่างมันเถอะ

“ก็ได้ๆ ผมยอมแล้ว”

ผมยกมือขึ้นอย่างยอมแพ้ ก่อนที่จะถอนหายใจออกมา

"ว่าแต่ บอกกับผมแค่คนเดียวแบบนี้จะไม่เป็นการเอาเปรียบคนอื่นไปเหรอ?"

"ฮ่าๆๆๆๆ เจ้ามันน่าสนใจนี่นา!"

เห้อ..... ก็เอาเถอะ 

“ผมมีเรื่องขอร้องอย่างหนึ่งตาแก่ ไม่ต้องส่งเจ้าพวกสัตว์ประหลาดบ้าบอพวกนั้นมาให้ผมก็ได้ แค่ผู้เข้าแข่งขันเองก็ทำให้ผมปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว”

“ข้าจะ ‘พยายาม’ ไม่ส่งไปมากก็แล้วกัน”

“อ ไอ้แก่นี่.......”

ผมได้แต่กัดฟันพร้อมกับกำหมัดแน่น เขาหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง

“อืมดูเหมือนว่าจะได้เวลาแล้ว คนหนุ่มอย่างเจ้าตื่นสาย มันส่งผลไม่ดีใช่ไหมละ”

เขาพูดขึ้นพร้อมกับสติของผมที่ค่อยๆล่องลอยไป







ตอนนี้เป็นตอนเริ่มของบทที่สองนะครับ >//< บทนี้จะเกี่ยวกับการจีบสาวกับอัพทักษะล้วนๆ จนแทบจะไม่มีการต่อสู้เลยอาจจะมีบ้างปะปลายจนถึงบทที่สามครับ ขอสปอยแค่นี้เน้อออ

ขอบคุณรีดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามมาจนถึงตอนนี้

หากชอบอย่าลืม Like กับ Comment ให้กำลังใจครับ ><

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น