หอหมื่นอักษร

เชิญพับกบ เอ้ย ! พบกับเรื่องราวชวนอมยิ้มระหว่างคุณชายสุดซึนและเย่ชีชีสุดแสบ ในนิยายเรื่อง 'คุณชาย...ท่านจะรักข้าหรือไม่เล่า' ได้เลยเจ้าค่า เก๋อเก๋อรับประกันในความน่ารัก 100 เปอร์เซ็นต์เต็มเลยยยย >///<

ตอนที่ 25 เป็นนายหญิง (ในหมู่โจร) ของข้า (10)

ชื่อตอน : ตอนที่ 25 เป็นนายหญิง (ในหมู่โจร) ของข้า (10)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ย. 2560 11:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 25 เป็นนายหญิง (ในหมู่โจร) ของข้า (10)
แบบอักษร



เย่ชีชีลอยตามเขาไปติดๆ

เมื่อออกจากห้องเก็บฟืนที่ทั้งเล็กทั้งโทรมได้แล้ว เย่ชีชีก็มองสังเกตไปรอบตัว

ตอนนี้พวกเขาอยู่ภายในค่ายพักแรมของรังโจรภูเขา ห่างออกไปไม่ไกลนักก็เป็นใจกลางค่าย มีบ้านหลังใหญ่กินพื้นที่มากมายตั้งอยู่ คาดว่าคงเป็นที่พักของหัวหน้าโจรภูเขา รอบๆ บริเวณนั้น เป็นบ้านไม้หลังเล็กตั้งอยู่อย่างกระจัดกระจาย โดยที่หน้าประตูบ้านไม้หลังเล็กทุกบ้านต่างก็มีอาวุธวางอยู่เป็นแถวๆ


ด้านหลังของเรือนหลักนั้น มีเพิงไม้หลังใหญ่หลังหนึ่ง ด้านในมีโต๊ะตั้งเรียงยาว เหล่าโจรภูเขาที่จับพวกเขามาเมื่อครู่ ก็นั่งอยู่ด้านในเพิงไม้นั่นเอง พวกเขากำลังดื่มกินพูดคุยกันเสียงดัง

เย่ชีชีลูบท้องเล็กๆ ของตนที่หิวจนท้องกิ่วไปมา หันมามองโม่หานชิงที่อยู่ข้างกายด้วยหน้าตาที่น่าสงสาร วันนี้ทั้งเช้านางยังไม่ได้กินอะไรเลยสักนิด !

เวลานี้โม่หานชิงก็รู้สึกหิวแล้วเช่นหัน เขาหรี่ตามองพวกโจรภูเขาตรงหน้า จากนั้นก็ส่งสัญญาณมือให้เย่ชีชี ทั้งสองคนค่อยๆ ลักลอบเข้าไปใกล้เพิงไม้

เมื่อใกล้จะถึงบริเวณด้านข้างของเพิงไม้ เย่ชีชีก็ได้ยินเสียงของโซ่วโหวชายที่สั่งให้คนมามัดพวกเขาไว้กำลังตะโกนถามหัวหน้าโจรภูเขาว่า “พี่ใหญ่ จะจัดการอย่างไรกับเด็กสองคนนั่นเล่า”

“ดูจากเสื้อผ้าที่พวกมันสองคนสวม แน่นอนว่าต้องเป็นลูกพวกคนมีเงิน” หัวหน้าโจรภูเขาครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ จากนั้นจึงเอ่ยกับโซ่วโหว “มีเงินย่อมมีอำนาจ หากพวกเราบุ่มบ่ามส่งข่าวให้พวกมันส่งเงินไถ่ตัว เห็นทีจะไปล้ำเส้นพวกขุนนางเข้า”

“ข้าเห็นด้วยกับพี่ใหญ่” โซ่วโหวพยักหน้าเร็ว

“ข้าว่าเด็กหญิงคนนั้นหน้าตาสะสวย เช่นนั้นก็เก็บนางไว้เป็นฮูหยินพรรคของลูกชายข้าเถอะ” แววตาหัวหน้าโจรภูเขาเป็นประกาย “ส่วนไอ้เด็กอีกคนนั่น ท่าทางเป็นลูกคนมีเงิน คงเรียนหนังสือมาบ้าง เช่นนั้นก็ให้มันสอนพวกเจ้าให้รู้หนังสือ ต่อไปจะได้ไม่ปล้นรถขนศพแทนรถขนของอีก”

“ขอรับ ขอรับ ท่านพี่ใหญ่รอบรู้” เมื่อโซ่วโหวปรบมือ โจรภูเขาที่อยู่โดยรอบก็รีบวางชามข้าวปรบมือไปพร้อมกัน

หลังจากที่เย่ชีชีแอบฟังอยู่ครู่หนึ่ง นางก็ทนไม่ไหวหันหน้ามาถามโม่หานชิง “ฮูหยินพรรคคืออะไรหรือ”

“ก็คือ...คนที่นอกจากหัวหน้าโจรภูเขาแล้ว เป็นคนที่เก่งที่สุดเป็นอันดับสอง” โม่หานชิงครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วจึงอธิบายขึ้น

“โอ้......” เย่ชีชีพยักหน้าเหมือนเข้าใจทั้งๆ ที่ไม่เข้าใจ

“ถ้าอย่างนั้นพวกเรา...” ยังไม่ทันที่โม่หานชิงจะพูดจบ เขาก็รู้สึกว่ามีร่างสีชมพูแวบผ่านไปเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว เย่ชีชีที่เมื่อครู่นั่งยองๆ อยู่ข้างเขา บัดนี้ได้ลอยตรงไปยังหัวหน้าโจรภูเขาเรียบร้อยแล้ว


หัวหน้าโจรภูเขายังไม่ทันได้รู้ตัว ขณะที่ในมือยังถือชามข้าวอยู่นั้น ก็มีขวานจ่ออยู่ที่คอของเขาเสียแล้ว


“เจ้าเป็นใคร !”

โจรภูเขาคนอื่นๆ รู้สึกเพียงตาพร่า มีเงาร่างลอยตรงไปที่พี่ใหญ่ของพวกเขา

รอจนพวกเขามองเห็นถนัดนั้น ก็ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กในชุดสีชมพูที่พวกเขาจับตัวมาวันนี้ ใบหน้าของเด็กหญิงมีรอยดำเป็นแถบๆ ราวกับเป็นแมวน้อยตัวลาย ทว่าแมวน้อยตัวนี้ในมือกลับถือขวานคมกริบ จ่ออยู่ที่คอพี่ใหญ่ของพวกเขา


โม่หานชิงมองภาพตรงหน้าแล้วอึ้งไปชั่วขณะ เจ้าเด็กคนนี้ไปหยิบขวานมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน


“ถ้าอยากมีชีวิตอยู่ต่อล่ะก็ อย่าขยับ” ขวานในมือของเย่ชีชีจ่ออยู่ที่คอของหัวหน้าโจรภูเขา กล่าวขึ้นเสียงดังฟังชัด

“ข้า...ข้าไม่ขยับ...” ท่าทางของหัวหน้าโจรภูเขาที่ราวกับว่าไม่เคยถูกใครข่มขู่มาก่อน มือของเชาที่ถือชามข้าวอยู่นั้นสั่นไม่หยุด





แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น