หอหมื่นอักษร
facebook-icon Instagram-icon

นี่! อาจอชี! เรียกคุณนั่นแหละ ทำไมไม่พูดล่ะ? อาจอชี!

ตอนที่ 28 แมวเรียกทรัพย์

ชื่อตอน : ตอนที่ 28 แมวเรียกทรัพย์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.3k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ย. 2560 11:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 28 แมวเรียกทรัพย์
แบบอักษร

ใบหน้าจางจื่ออันเต็มไปด้วยความประหลาดใจ เขาก็ไม่ได้ออกหน้าเพื่อช่วยกู้หน้าให้เด็กหนุ่มนั่นสักหน่อย เจตนาเดิมก็เพื่อเพิ่มความยิ่งใหญ่ของกลุ่ม FFF! (กลุ่ม FFF เป็นกลุ่มคนโสดในนิยายเรื่องหนึ่ง พวกเขามักจะพิจารณาตัดสินชายหนุ่มที่มีแฟนเป็นพิเศษ)

เขาขี้เกียจจะตามไปอธิบาย ถึงจะอธิบายไปก็คงจะไม่ได้ความอะไร จึงรีบจัดการชำระเงินผ่านระบบอินเทอร์เน็ตให้เสร็จเรียบร้อย

ซูหมิ่นถึงกับปวดเศียรเวียนเกล้า เพิ่งจะเอาเพชรวางเข้าไปในกล่อง จางจื่ออันก็พูดห้ามว่า  “ไม่ต้องวางเข้าไป ส่งแหวนกับกล่องมาให้ผมก็พอแล้ว ผมจะถือไป”

หัวหน้า ผู้อาวุโสโหม่วและซูหมิ่นต่างตกตะลึงไปตามๆ กัน นี่เป็นแหวนของผู้หญิง สวมเข้านิ้วมือผู้ชายไม่ได้ อีกอย่างแบบแหวนก็ไม่ใช่ นอกเสียจากว่าจะเป็นสาวประเภทสอง แต่ดูแล้วจางจื่ออันก็ไม่ได้มีท่าทีเป็นสาวประเภทสอง หากจะบอกว่าถ้าผู้หญิงซื้อแล้วจะมาเอาก็อาจจะปกติอยู่ แต่ว่าผู้ชายคนนี้...

เมื่อลูกค้าต้องการเช่นนี้ ซูหมิ่นก็หมดหนทางจึงทำได้เพียงแยกส่งแหวนและกล่องให้แก่จางจื่ออัน

จางจื่ออันครุ่นคิดและถามว่า “ใช่แล้ว ที่นี่มีเชือกเล็กๆ ไหมครับ? หรือจะเป็นด้ายเส้นเล็กๆ ก็ได้”

เป็นความต้องการที่แปลกประหลาดอีกแล้ว ซูหมิ่นมีความรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้แปลกประหลาดจริงๆ

เธอหาด้ายสีเหลืองที่เอาไว้ใช้ห่อของขวัญเจอ “คุณลองดูว่าแบบนี้ได้ไหมคะ?”

“ได้ ขอบคุณครับ” จางจื่ออันเอากล่องใส่แหวนเพชรใส่เข้าไปในถุง จากนั้นจึงใช้เส้นด้ายร้อยเข้าไปในแหวนแล้วมัดปลายทั้งสองด้านเข้าด้วยกัน

อ๋อ ที่แท้ชายคนนี้ก็อยากจะคล้องไว้ที่คอ ยังมีวิธีการใส่แบบนี้อยู่ ก็เหมือนกับเครื่องราง อย่างเช่นไม้ไม้กางเขนและพระที่เป็นหยก...พวกพนักงานก็คงจะคิดเช่นนี้

การกระทำต่อมาของจางจื่ออันที่ทำให้พวกเขาต้องขยับแว่นกันยกใหญ่

เขาไม่ได้แขวนไว้บนคอ แต่กลับถือเส้นด้ายออกไปทั้งแบบนั้น วงแหวนห้อยแกว่งไปแกว่งมาอยู่บนเส้นด้าย สูงขึ้นมาจากพื้นแค่เพียงหนึ่งนิ้ว

นี่ไม่เป็นการเรียกโจรรึ? ออกจากร้านไปได้ไม่ไกลก็อาจจะโดนแย่งไปได้?

คงจะเป็นหัวหน้าที่มีสติจากเหตุการณ์ที่ประหลาดนี้ก่อนทุกคน เธอผลักซูหมิ่นออกไปอีกครั้ง พูดอย่างเข้มงวดว่า “เธอลืมอะไรไปหรือเปล่า?”

ซูหมิ่นเหมือนเพิ่งตื่นจากความฝัน รีบร้อนตามออกไป “คุณผู้ชายคะ เดี๋ยวก่อนค่ะ!”

จางจื่ออันเพิ่งก้าวลงมาจากขั้นบันไดของร้าน เมื่อได้ยินเสียงเรียกจึงหยุดฝีเท้าลง หมุนตัวกลับไป “ยังมีเรื่องอะไรอีกหรือเปล่าครับ?”

“คืออย่างนี้...นี่ค่ะ...นี่ค่ะ...” สีหน้าของซูหมิ่นแดงระเรื่อ ล้วงเอานามบัตรของร้านออกมาส่งด้วยสองมือ “ครั้งหน้ายินดีต้อนรับกลับมาอีกนะคะ! นี่คือนามบัตรของฉัน ถ้าครั้งต่อไปคุณมา สามารถมาหาฉันได้โดยตรงเลยนะคะ สำหรับลูกค้าเก่าพวกเราจะมีบริการพิเศษ...”

จางจื่ออันคิดว่าต่อไปตนเองคงไม่ได้กลับมาที่นี่อีก แต่คงยากที่ปฏิเสธน้ำใจนี้ ถึงอย่างไรทุกคนก็มาเพื่อขายของอยู่แล้วนี่ เขาจึงรับนามบัตรนั้นมา

เขาเดินออกมาได้สี่ห้าก้าว เมื่อหันกลับไป ก็พบว่าซูหมิ่นยังคงยืนอยู่ที่ขั้นบันได ดังนั้นจึงโบกมือกล่าวว่า “คุณกลับไปเถอะ ไม่ต้องส่งหรอก”

ซูหมิ่นโค้งคำนับอย่างขอบคุณ จึงกลับเข้ามาในร้าน

สีหน้าของผู้อาวุโสโหม่วไม่สู้ดีนัก เธอปากเปียกปากแฉะเสนอขายอยู่นานเกือบครึ่งชั่วโมง สุดท้ายก็กลายไปเป็นของคนอื่น ถูกซูหมิ่นฉกไปกลางทาง เป็นใครใครก็โกรธ!

หัวหน้าไอหนึ่งครั้ง เรียกอบรมพนักงานขายที่เป็นลูกน้องของเธอ “ทุกคนจำไว้นะ อย่ามองคนจากภายนอก...”

มีคนรวยๆ มากมายที่เข้ามาซื้อของในร้านขายอัญมณี มีบางคนที่ใช้เงินมือเติบโดยไม่หวาดกลัว ตั้งแต่จางจื่ออันเข้าร้านจนกระทั่งออกจากร้านไป ดูเหมือนว่าจะเป็นบันทึกการสร้างสถิติความเร็วในการซื้อครั้งใหม่ของร้าน...

ซูหมิ่นกลับไปอยู่ที่ตำแหน่งเดิมตามกฎระเบียบ เพื่อรอต้อนรับแขกคนต่อไป

ถึงแม้จะได้เปอร์เซ็นต์เพียงแค่ประมาณ 100 หยวน แต่สภาพจิตใจทั้งวันของเธอต่างกันลิบลับ เธอเกิดความมั่นใจในตนเองขึ้นมาบ้างนิดหน่อย

เธอล้วงเอาพวงกุญแจออกมาจากถุง วางไว้ในมือแล้วเล่นเบาๆ บนพวงกุญแจมีแมวเรียกทรัพย์ญี่ปุ่นสีขาวแดงห้อยอยู่ เป็นสินค้าพลาสติกราคาถูก แต่มีเสน่ห์ไร้เดียงสา น่ารักมาก

จางจื่ออันไม่ใช่คนที่ผิดปกติ เขารู้ดีว่าไม่ควรนำเงินทองออกมาเปิดเผย ถึงแม้ว่าความปลอดภัยของเมืองปินไห่จะดีมาก แต่การถือแหวนเพชรอยู่บนถนนแบบนี้ นั่นเป็นการรนหาที่ตายชัดๆ

เขาเดินออกมาได้ไม่ไกลมาก เห็นซูหมิ่นกลับเข้าไปแล้ว จึงหยุดอยู่ที่หน้าประตูธนาคารแห่งประเทศจีนที่อยู่ถัดมา เพราะที่นี่ค่อนข้างจะปลอดภัย

ในเมื่อในร้านไม่สามารถถ่ายรูปได้ ก็ต้องนำเจ้าแมวเรียกทรัพย์ออกมาด้านนอก เจ้าแมวเรียกทรัพย์ตัวนั้นดูเหมือนจะถูกอกถูกใจแหวนเพชรวงนี้มาก ดังนั้นแผนการนี้จึงเกิดขึ้นมาในหัวของจางจื่ออัน

การปฏิบัติจริงเป็นสิ่งเดียวที่จะพิสูจน์ได้ว่าสุดท้ายแล้วแผนการนี้จะสำเร็จหรือไม่ ในใจของเขาไม่มีความมั่นใจเลย แต่ถ้าหากว่าแผนการล้มเหลว อย่างมากก็แค่หน้าด้านคืนแหวนเพชรไป ถึงอย่างไรก็ไม่สามารถทุบให้แตกคามืออยู่แล้ว

เขาหยิบเอาโทรศัพท์ออกมา เข้าสู่หน้าการไล่ล่าของเกม เมื่อมองผ่านกล้องโทรศัพท์ ก็พบว่าห่างจากหลังของเขาออกไปสี่ห้าเมตร เจ้าแมวเรียกทรัพย์สีเหลืองทองตามเขามาติดๆ สายตาจ้องมองแหวนเพชรที่แกว่งไปแกว่งมาตาไม่กะพริบ ท่าทางเหมือนกับลูกเสือดาวที่กำลังไล่ล่า

แผนสำเร็จ! ควรจะกดไลก์ให้ตนเองสักครั้งจริงๆ!

ครั้งนี้น่าจะง่ายกว่าการจับแมวเรร่อนครั้งก่อนเยอะเลย

เขานั่งยองๆ ลงครึ่งหนึ่ง มือซ้ายถือแหวนเพชรเอาไว้ล่อลวงเจ้าแมวเรียกทรัพย์ มือขวายกโทรศัพท์ขึ้นมา “เด็กดีอย่าขยับนะ เดี๋ยวลุงถ่ายรูปให้...ชีสสส ...”

เขาดีใจสุดๆ จนไม่ทันได้สังเกตว่าในสายตาของเจ้าแมวเรียกทรัพย์ระยิบระยับและยิ่งเจิดจรัสมากขึ้นทุกที มันดูเหมือนจะอดทนต่อไปไม่ไหวแล้ว!

เขาพูดคำว่า ‘ชีส’ ไม่ทันขาดคำ เจ้าแมวเรียกทรัพย์ก็ขยับขึ้นมากะทันหัน เพียงแค่ขยับก็รวดเร็วดุจพยัคฆ์ลงจากเขา ดั่งมังกรคะนองน้ำ! เอวและหลังของมันโค้งเล็กน้อย กล้ามเนื้อของขาหลังทั้งสองก็ออกแรงขยายออกตึงทันที ร่างสีทองโปร่งใสที่สูงชะลูดเคลื่อนที่ไปพร้อมๆ กัน เหมือนกับมีลูกธนูปักลงกลางใจของจางจื่ออัน!

จางจื่ออันตกใจสุดขีด! แมวเรียกทรัพย์ในหน้าจอโทรศัพท์ชั่วพริบตาเดียวก็ห่างออกไปสี่ห้าเมตร! ทิ้งไว้เพียงเงาลางๆ

ในช่วงเวลาที่สับสนอลหม่าน เขารีบกดปุ่มคำว่า ‘จับ’ หลังจากนั้นก็ถูกลมแรงที่พัดมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยปะทะจนล้มลง โทรศัพท์ก็ลอยหลุดไป

ผู้คนที่เดินผ่านไปมาก็หยุดยืนอยู่ไกลๆ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับชายหนุ่มคนนี้ โรคกำเริบขึ้นมากะทันหันหรือว่าเป็นอย่างอื่น?

จางจื่ออันลุกขึ้นมา มองไปทางซ้ายมือก่อน แหวนเพชรที่มีเส้นด้ายร้อยเอาไว้ก็หายไปแล้ว แต่ด้ายยังอยู่ดีไม่เสียหาย ไม่ฉีกขาด

เฮ้ย! จะหาผลประโยชน์จากคนอื่นกลับเข้าเนื้อตัวเองเนี่ยนะ?

เขารีบเก็บโทรศัพท์ขึ้นมา

ผู้ชี้แนะ : ยินดีด้วยคุณได้รับสัตว์เลี้ยงตัวใหม่!

คำชี้แนะ : จับได้! แมวเรียกทรัพย์!

ช่องว่างที่สองของคอกสัตว์เสมือนจริงที่อยู่ในเกม มีแมวสีเหลืองทองตัวนั้นปรากฏอยู่

เขากดที่แมวเรียกทรัพย์ หน้าจอขยายใหญ่ขึ้น บุคลิกลักษณะของเจ้าแมวเรียกทรัพย์ก็ครอบครองพื้นที่ทั้งหน้าจอ

เพียงแค่เห็นมันใช้เท้าเล่นแหวนวงนั้นด้วยความดีใจ แม้แต่หนวดของมันก็กระดกขึ้นด้วยความดีอกดีใจ

“...” จางจื่ออันพูดอะไรไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง “ผู้ชี้แนะ เธอแน่ใจนะว่ามันเป็นแมวเรียกทรัพย์ไม่ใช่แมวลักทรัพย์น่ะ?”

ผู้ชี้แนะ : ชื่อของสัตว์เลี้ยงก็อาจจะมีการตั้งผิด แต่ว่าเรื่องฉายาไม่มีทางตั้งผิดแน่นอนจ้า

จางจื่ออันยิ่งไม่มีอะไรจะพูดมากกว่าเดิม ถ้าเขาจำไม่ผิด นี่เป็นคำพูดหนึ่งในนิยายของโกวเล้ง แต่โกวเล้งพูดถึงคน ไม่ได้พูดถึงสัตว์เลี้ยง

“ฉันยังมีอีกหนึ่งคำถาม แหวนเพชรของฉันยังจะเอาออกมาได้ไหม?”

ผู้ชี้แนะ : เสียใจด้วยนะจ๊ะ นี่เป็นของแลกเปลี่ยนที่สำคัญ

เขาอยากจะร้องไห้เสียจริงๆ ของที่ปล่อยไปแล้ว เรียกกลับคืนมาไม่ได้!

ช่างเถอะ งั้นมาดูว่าเจ้าตัวนี้เป็นสัตว์เลี้ยงแบบไหนกันเถอะ

คำชี้แนะ : ลักษณะพิเศษของสัตว์เลี้ยง

ชื่อเรียก : แมวเรียกทรัพย์

ระดับความล้ำค่า : ระดับมหากาพย์/ในตำนาน

ลักษณะพิเศษ : วสันตฤดูมาเยือนแล้ว หากข้ายังไม่ส่งเสียงก่อน แมวตัวใดจะกล้าส่งเสียง

ประวัติที่มา : ยังไม่ปลดล็อค

ชื่อจริง : ยังไม่ปลดล็อค

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น