หอหมื่นอักษร

นี่! อาจอชี! เรียกคุณนั่นแหละ ทำไมไม่พูดล่ะ? อาจอชี!

ตอนที่ 27 แหวนเพชร

ชื่อตอน : ตอนที่ 27 แหวนเพชร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ย. 2560 10:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 27 แหวนเพชร
แบบอักษร

ผู้คนมักจะมีความทรงจำกับคำว่าสง่าผ่าเผยในด้านของความเกียจคร้านและอวบอ้วน แต่แมวตัวนี้ไม่ได้เป็นเช่นนั้น ท่วงท่าของมันอรชรอ้อนแอ้นและงดงาม จนกระทั่งเรียกได้ว่าสวยงามเหมือนนางแมวป่า หากจะพูดว่ามันเป็นนางแมวป่าจริงๆ ก็ยังได้ แต่ว่ามันไม่ใช่นางแมวป่าอย่างแน่นอน ดวงตาสีมรกตทรงอัลมอนด์คู่นั้นเหมือนอัญมณีทรงคุณค่า กำลังเปล่งประกายความมีเหตุผลและฉายแววความชาญฉลาดออกมา

ใบหน้าของแมวตัวนี้เล็กมาก ดวงใหญ่กลมโต รูปร่างสวยสง่า เป็นลักษณะของหุ่นนางแบบตามอุดมคติในตำนาน ถ้าหากในบรรดาแมวมีนางแบบแล้วละก็ ต้องเป็นมันอย่างแน่นอน

หากมองจากด้านข้างส่วนหัวของมันน่าจะเป็นรูปลิ่ม จมูกเชิดสูง ปลายจมูกรูปสามเหลี่ยมกลับ หัวสีแดงระเรื่อ ปากเล็กกระจิริด มองคร่าวๆ ดูสะอาดเกลี้ยงเกลา ใบหูค่อนข้างใหญ่และปลายแหลมเรียว หางตาคม แฝงไปด้วยความน่าเกรงขามและความมีเสน่ห์

กล้ามเนื้อขาทั้งสี่ที่ได้สัดส่วน นิ้วเท้าที่ดูแข็งแรงมีพละกำลัง รับเข้ากันกับรูปร่างอันอ่อนช้อย ทำให้ทุกท่วงท่าของมันดูว่องไวเป็นพิเศษ ราวกับนักเต้นบัลเล่ต์ที่ได้รับการฝึกฝนมานาน

พูดถึงความยาวของขน วัดด้วยสายตาแล้วขนของมันจะยาวกว่าขนของเจ้าแมวบริติชขนสั้น แต่ก็ยังคงเป็นแมวพันธุ์ขนสั้นอยู่ดี

บนตัวของมันมีลายพาดกลอนและจุดด่างกระจายอยู่ทั่วทั้งตัว แก้มและต้นคอมีริ้วลักษณะเป็นคลื่นน้ำสีจางๆ บนนิ้วเท้าทั้งสี่มีริ้วหนาที่ไม่เป็นระเบียบ บนหางม้วนเป็นวงกลม ตัวของมันเติมเต็มไปด้วยจุดด่างลายเสือ รอยเหี่ยวย่นและจุดด่างทั้งหมดเป็นสีทองเข้ม

นอกจากลายพาดกลอนและจุดด่างสีทองเข้มกับนวดเคราสีขาวแล้ว ส่วนที่เหลืออื่นๆ ของมันเป็นสีทองสว่างจ้านุ่มนวลเหมือนดวงตาของมัน ร้านอัญมณีสไตล์คนรวยกลายเป็นที่อำพรางสีธรรมชาติของมัน

 มันนั่งอยู่บนกระจกของชั้นโชว์ ห่างจากคู่รักนักศึกษาคู่นั้นเพียงนิดเดียว แต่ไม่ว่าจะเป็นคู่รักคู่นั้นหรือพนักงานขายก็ไม่มีใครมองไม่เห็นมันเลย

เหมือนจะเกิดการโต้แย้งเล็กๆ ระหว่างคู่รักนักศึกษา น้ำเสียงค่อยๆ สูงขึ้นมา ต้นเหตุของการขัดแย้งนี้ดูเหมือนจะมาจากแหวนเพชรวงนั้นที่ฝ่ายหญิงกำลังถืออยู่ในมือ

จางจื่ออันยืนฟังอยู่ประเดี๋ยวเดียว ก็พอจะรู้สาเหตุแล้ว  ฝ่ายหญิงอยากได้แหวนเพชรวงนั้น แต่ฝ่ายชายไม่อยากซื้อให้เธอ ฝ่ายหญิงตัดพ้อว่าฝ่ายชายเปลี่ยนไป ไม่รักเธอแล้ว ถ้าไม่อย่างนั้นทำไมจึงไม่ซื้อให้เธอ?

จางจื่ออันไม่เข้าใจเด็กหนุ่มคนนี้แม้แต่น้อย เขาหัวเราะอยู่ในใจ ‘เป็นไปอย่างที่คิดไว้ รักง่าย ก็หน่ายเร็ว! คนโบราณพูดถูกไม่เคยโกหก!’

ข้างๆ คู่รักยังมีพนักงานขายอีกคนหนึ่ง เหมือนกับหวังว่าเทวดาฟ้าดินจะช่วยเธอ พลางบอก "อยากลองสวมดูสักหน่อยไหมคะ?"

หญิงสาวเบิกตากว้างตกใจ "เอ๋? ได้หรอคะ?"

ผู้อาวุโสโหม่วหัวเราะ "ได้แน่นอนจ้า ถ้าไม่ลองสวมดูจะรู้ได้ไงว่าใส่แล้วเหมาะสมหรือเปล่า?"

เด็กหนุ่มที่อยู่ข้างๆ พูดเสียงต่ำและห้ามปรามอย่างรวดเร็วว่า "อันอัน อย่าสวมเลย ถ้าสวมแล้วก็ต้องซื้อ อย่าเชื่อพวกเขาเลย..."

ผู้อาวุโสโหม่วส่งถุงมือบางๆ คู่หนึ่งให้ หญิงสาวทำเป็นหูทวนลมต่อคำพูดจองเด็กหนุ่ม สวมถุงมือเข้าไปก่อน จากนั้นจึงสวมแหวนลงบนนิ้วกลางข้างซ้าย ยกมือข้างซ้ายขึ้นส่องกับแสงพระอาทิตย์อย่างลุ่มหลง ทำให้แสงอาทิตย์ส่องแสงประกายออกมาจากเพชรเป็นสีหลากสี

"สวยมาก..." เธอดูเหมือนจะไม่มีสติแล้ว

จางจื่ออันจับตาดูแมวตัวนั้น มันดูเหมือนจะสนใจแหวนวงนี้มาก จ้องดูแหวนวงนั้นไม่กะพริบตา ไม่ว่าหญิงสาวจะถือไว้ในมือหรือว่าสวมไว้ในมือ สายตาของมันก็เหมือนกับได้พบกับแม่เหล็ก ถูกดึงดูดไว้อย่างแรง นัยน์ตาสีเขียวมรกตกำลังสะท้อนเงาของแหวนเพชร น้อยครั้งที่จะยื่นลิ้นสีชมพูระเรื่อออกมาเลียริมฝีปาก มีท่าทีที่อยากได้มากจนน้ำลายไหล

แค่ถ่ายรูปหน้าตรง คุณภาพสูง ไม่มีสิ่งรบกวนก็ได้แล้วหรือ? เจ้าแมวตัวนี้นิ่งมาก น่าจะถ่ายได้ไม่ยาก เพียงแค่ต้องหามุมที่เหมาะๆ สักมุม...

"ขอโทษนะคะคุณผู้ชาย ร้านของเราห้ามถ่ายรูปค่ะ" ซูหมิ่นก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ขวางโทรศัพท์ของเขาเอาไว้

"ทำไมล่ะ?" จางจื่ออันสงสัย

"เพราะเพชรพลอยร้านของเราออกแบบไม่เหมือนกับร้านอื่น เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกร้านอื่นลอกเลียนแบบ ต้องขออภัยด้วยนะคะ" ซูหมิ่นท่องตามเนื้อหาในคู่มือพนักงานอย่างคล่องแคล่ว

เป็นเรื่องยากเกินกว่าที่จางจื่ออันจะจัดการได้ เรื่องนี้ยากเกินไป จะว่าไปแล้วเขาก็เหมือนกับพนักงานขายพวกนี้ ทุกคนล้วนออกมาขายของ คนหนึ่งขายสัตว์ คนหนึ่งขายเพชรพลอย เอาใจเขามาใส่ใจเรา เขาก็ไม่อยากจะทำให้คนอื่นมาพลอยลำบากไปด้วย แต่ในเมื่อตนได้หาสัตว์เลี้ยงหายากเจอแล้วจะกลับไปมือเปล่านั่นไม่ใช่วิธีของเขา

โบราณกล่าวว่า สุนัข (โสด) จะโดดกำแพงในสถานการณ์ที่คับขันฉันใด คนเรามักจะเอาตัวรอดได้ในสถานการณ์ที่คับขันฉันนั้น จางจื่ออันคิดอุบายอันยอดเยี่ยมออกได้อย่างรวดเร็ว

เขาคิดกลยุทธ์อยู่ในหัวอย่างเงียบๆ และคิดว่าน่าจะใช้ได้

"ผมอยากจะซื้อของ" เขาพูดกับซูหมิ่น

ซูหมิ่นไม่เชื่ออยู่แล้ว แต่ก็ยิ้มนิดๆ ถามว่า "ขอโทษนะคะ คุณชอบแบบไหนคะ?"

"แบบนั้น" จางจื่ออันยกมือขึ้นชี้ไปทางแหวนเพชรที่อยู่ในมือของหญิงสาวคนนั้น

"เอ่อ กรุณารอสักครู่นะคะ" ซูหมิ่นเดินไปดูที่เคาน์เตอร์

ผู้อาวุโสโหม่วเห็นเธอเดินเข้ามาใกล้ ก็ไม่พอใจเป็นอย่างมาก จึงเบิกตามองเธออย่างโหดเหี้ยม บ่งบอกให้เธออย่าเข้ามาวุ่นวาย

ซูมินก้มหัวต่ำลงขอโทษ กลับมายืนอยู่ข้างๆ จางจื่ออันและพูดอย่างลำบากใจว่า "แหวนเพชรแบบนั้นเหลือแค่วงนั้นวงเดียวแล้ว คุณรอสักครู่ได้ไหมคะ? รอให้ลูกค้าสองท่านนั้นดูเสร็จแล้วคุณค่อยดู?”

จางจื่ออันไม่อยากทำให้พนักงานขายต้องมาลำบากใจ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกเกรงใจต่อคู่รักรักง่ายหน่ายเร็วนั่นแล้ว แล้วเขาก็รอต่อไปไม่ได้แล้ว ใครจะไปรู้ว่าเจ้าแมวตัวนั้นจะหายไปจากตรงนี้ตอนไหน ?

“คุณเข้าใจผิด แล้วผมไม่ได้จะ ‘ดู’ ” เขาพูดเน้น “ผมจะ 'ซื้อ' จะซื้อตอนนี้!”

เขาเปิดหน้าแอพจือฟู่เป่าขึ้นมา "จ่ายเลยได้ไหม? ถ้าไม่ได้ผมจะไปกดเงินสดที่ตู้เอทีเอ็มของธนาคารข้างๆ มาให้"

ซูหมิ่นช็อคไปชั่วขณะ คนคนนี้จะมาหาเรื่องทะเลาะอะไรนะ?

เธอหันกลับไปหาหัวหน้าอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร ในคู่มือพนักงานไม่ได้บอกว่าควรจัดการอย่างไรกับสถานการณ์เช่นนี้

หัวหน้ามีอายุสี่สิบกว่า มีประสบการณ์อย่างเหลือล้น สิ่งเดียวที่ควรเชื่อในตำราก็คือ ลูกค้าที่จ่ายเงินคือพระเจ้า ลูกค้าที่ไม่จ่ายเงินก็คือขยะ และขยะก็ควรจะกวาดให้ออกไปอยู่ข้างนอก

ถึงแม้ว่าเธอจะรู้สึกตกใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มีเวลาที่จะมาลังเลแล้ว จึงเดินเข้าไปอยู่ข้างๆ ของผู้อาวุโสโหม่วและคู่รักมหาลัยคู่นั้นทันที ใช้มือเคาะที่กระจกชั้นโชว์ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเป็นการเป็นงานว่า "ขอโทษนะคะ แหวนวงนั้นเพิ่งจะถูกคุณผู้ชายท่านนั้นซื้อไป กรุณาถอดออกมาด้วยค่ะ"

เธอบุ้ยปากไปทางจางจื่ออัน จากนั้นจึงทำหน้าขรึมยื่นมือไปหาหญิงสาว

หญิงสาวที่ลุ่มหลงในแสงระยิบระยับของแหวนเพชรได้เพียงชั่วครู่ก็ต้องเปลี่ยนจากฝันดีกลายเป็นฝันร้าย สีหน้าซีดลงทันที ริมฝีปากสั่นไม่หยุด และเด็กหนุ่มที่มันเฝ้ารอเวลานี้มาตลอด ก็กลับโกรธขึ้นมาทันที ตีอกชกหัวตนเองแล้วพูดว่า "โธ่ เค้ากำลังจะบอกว่าจะซื้อให้ตัวเองพอดีเลยเชียว แล้วตัวเองดูเรื่องที่เกิดขึ้นนี่สิ จุ๊ๆๆ... "

ปากของผู้อาวุโสโหม่วยู่ลงเหมือนหนูตะเภา มองดูเหยื่อที่ต้มจนสุกแล้วหายวับไปกับตา เธอจะไม่โกรธได้อย่างไร? เขาไม่กล้าแสดงความโกรธต่อหน้าลูกค้า จึงเบิกตาโตขึ้นกว่าเดิม ส่งสายตาพิฆาตไปทางซูหมิ่น ซูหมิ่นได้แต่ก้มหน้าต่ำลง ไม่กล้าสบตากับเธอ

การกระทำของหญิงสาวเหมือนกับภาพช้าในละคร เธอค่อยๆ ถอดแหวนออกอย่างไม่เต็มใจ แล้ววางลงบนมือของหัวหน้า หัวหน้าพูดกับซูหมิ่นว่า "เอาไปห่อให้ลูกค้าให้เรียบร้อย"

หญิงสาวเหยียบลงไปที่เท้าของเด็กหนุ่มทีหนึ่ง เดินงอนออกไป เด็กหนุ่มแสยะปาก สูดหายใจให้เย็นลง ทำสีหน้าราวกับเพิ่งกลับมาจากประตูนรก เดินตามหญิงสาวไปข้างนอก ขณะที่เดินผ่านจางจื่ออันนั้น เขาพูดเบาๆ กับจางจื่ออันว่า "พี่ชาย ขอบคุณมากที่กู้หน้าให้! ถ้าเจอกันครั้งหน้าผมจะเลี้ยงข้าวพี่นะ..."

พูดจบ เด็กหนุ่มก็ออกจากร้านขายอัญมณีไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น