Mr.PINKMILK

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ch.1 แรกพบสบตาหมอ

ชื่อตอน : Ch.1 แรกพบสบตาหมอ

คำค้น : หลงหมอ,เติ้ลพิท,yaoi

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.9k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ธ.ค. 2560 16:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ch.1 แรกพบสบตาหมอ
แบบอักษร

ห ล ง ห ม อ


Ch.1 แรกพบสบตาหมอ

:: PIT ::


“ฮัดชิ่ว! ..โอยย ปวดหัวชิบ มียามั้ยไอ้คิม” ผมร้องโอดโอยกับอาการปวดหัวน้ำมูกไหลคล้ายจะเป็นไข้ขณะที่มานั่งทำงานอยู่ที่หอไอ้คิม


ซึ่ง ‘ไอ้คิม’ ที่ว่ากำลังมองผมด้วยสายตาสมเพชสุดติ่งเลยครับ


“เหอะ สม! อยู่ดีๆ ไม่ชอบ เป็นไงล่ะมึง ไปยืนตากฝนเล่นเอ็มวีเป็นชั่วโมง แล้วหวัดจะแดกมั้ยถามใจดู!” นอกจากจะไม่ช่วยแล้วยังสมน้ำหน้ากันอีกนะเพื่อน


“โอยยย...ไม่ไหวแล้วมึง...” ผมรู้สึกว่าเริ่มไข้ขึ้นแล้วว่ะ


“อื้อหือ! ตัวร้อนฉิบหายเลยไอ้พิท ไปหาหมอไป เดี๋ยวกูเรียกคนอื่นมาช่วยทำต่อ” ไอ้คิมยกหลังมือขึ้นมาอังหน้าผากวัดไข้


“กูยังไหว...” ผมฝืนพูดออกมา ทั้งที่อยากจะทิ้งตัวลงแนบกับพื้นเต็มที


“ไหวเชี่ยไรล่ะ ไปหาหมอเดี๋ยวนี้!” คิมสั่งเสียงเข้ม


“ไปไม่ไหว...แล้ว” ขอนอนมันตรงนี้เลยได้มั้ย


“โอ๊ยเรื่องเยอะจริงมึง” มันบ่นแต่ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกหาใครบางคน


“ไอ้ตี๋ว่างปะมึง ไอ้พิทมันจะตายคาห้องกูแล้วเนี่ย มึงพามันไปโรง’บาลหน่อย ...รถกูเข้าอู่อยู่รึเปล่าไอ้ควาย...เออๆ แค่นี้แหละ เร็วๆ นะมึง” ผมได้ยินมันคุยโทรศัพท์กับเพื่อนในกลุ่มอีกคน


“เดี๋ยวไอ้ตี๋มารับมึงนะ แดกยาไปก่อนแล้วกัน” ไอ้คิมลุกไปหยิบยาและน้ำมาส่งให้ผม


“เออๆ แต้ง” ผมรับยากับน้ำมากิน แล้วนั่งมองคิมมันทำรายงานรอไอ้ตี๋มารับ


ก๊อกๆๆ


“ไอ้พิท กูมาแล้ว ไปกันมึง!” เสียงไอ้ตี๋ดังมาจากหน้าห้องพร้อมเสียงเคาะประตูเรียก


“กูไปก่อนนะ” ผมบอกไอ้คิมแล้วหันไปคว้ากระเป๋าเดินออกจากห้องไปหาไอ้ตี๋







โรงพยาบาล

ไอ้ตี๋พาผมมาโรงพยาบาลที่ใกล้หอของมันกับไอ้คิมที่สุด ส่วนผมนี่จริงๆ แล้วก็อยู่คอนโดไม่ไกลจากที่นี่มากครับ


รอคิวไม่นานก็ได้ตรวจ ไข้เริ่มลดลงไปมากแล้ว ไอ้ตี๋ส่งผมเข้าห้องตรวจแล้วขอตัวไปเดินเล่นรออยู่ที่ร้านสะดวกซื้อใกล้ๆ รอ


ผมนั่งลงตรงข้ามหมอในห้องตรวจ ก่อนที่หมอจะทักขึ้นขณะกำลังก้มหน้าก้มตาเช็คบางอย่างในแฟ้มคนไข้


“เป็นอะไรมาครับ?”


ผมเคยมาตรวจที่นี่หลายครั้งอยู่แต่ไม่เคยตรวจกับหมอคนนี้เลย ทุกครั้งที่มาก็เจอแต่หัวขาวๆ แล้วทั้งนั้น แต่หมอคนนี้ยังดูเด็กอยู่เลย


“ปวดหัว เจ็บคอด้วยครับ” ผมบอกอาการไป ส่วนหมอนี่ก็ก้มหน้าก้มกับแฟ้มคนไข้จัง ตั้งแต่เข้ามานี่หมอยังไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองผมเลย


หมอเขียนบันทึกลงไปหลังจากที่ผมบอกอาการ ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมามองผม


อื้อหือออ!!!


เห็นหน้าหมอที ผมนี่สร่างไข้เลยครับ!


“มีไข้มั้ยครับ?” ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนดูอบอุ่นสบกับตาผม ริมฝีปากถามผมด้วยรอยยิ้มใจดี ไหนจะรอยบุ๋มเล็กๆ ที่แก้มทั้งสองข้างนั่นอีก


“มะ...มีครับ” ผมตอบเสียงสั่น แทบจะหาเสียงตัวเองไม่เจอ


ทำไมหมอน่ารักงี้อ่ะครับ!


ยิ่งเวลายิ้มแล้วตาหยีกับลักยิ้มนั่นโคตรของโคตรน่ารักเหอะ!


จะว่าหล่อก็หล่อจะว่าสวยก็สวย แต่รู้แน่ๆ ว่าน่ารักฉิบหาย


“เป็นมากี่วันแล้วครับเนี่ย” หมอก้มหน้าลงจดอีกครั้ง ผมมองมือขาวจับปากกาจดอะไรยุกยิก(ที่อ่านไม่ออก)ลงบนกระดาษ


ถนัดซ้ายอีกต่างหาก


“ได้ยินที่หมอถามมั้ยครับ?” คุณหมอเงยหน้าขึ้นมาถามย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นว่าไม่มีเสียงตอบ


“คะ...ครับ?”


ชิบ...มองเพลิน


“ไหวมั้ยครับ มีไข้หรือเปล่า?...ขอโทษนะครับ” คุณหมอยกมือขึ้นมาอังที่หน้าผากผม ทันทีที่มือขาวสัมผัสกับหน้าผาก ผมรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นก่อนจะร้อนไปทั้งหน้า


“มีไข้นิดหน่อยนะครับเนี่ย ทานยาไปหรือยังครับ?” ผมสบตาหมอเล่นเอารู้สึกร้อนไปทั้งตัว หัวใจเต้นแรงขึ้นมาซะงั้น


“เพิ่งกินไปครับ” หมอไม่รู้หรอกว่าผมต้องพยายามมากแค่ไหนที่จะควบคุมไม่ให้เสียงตัวเองสั่น


“เป็นมากี่วันแล้วครับ?”


มือของหมอไม่ได้อังหน้าผากแล้ว ไม่ได้สบตากันแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกร้อนหน้าไปหมดอยู่ดี


ไอ้บ้า ทำตัวเป็นสาวน้อยเพิ่งมีความรักไปได้!


“ประมาณสองวันครับ” ผมตอบ


คุณหมอก็ยิ้มรับแล้วบันทึกอาการ จากนั้นตรวจโน่นถามนี่ไปตามปกติ โดยที่ตลอดเวลาสายตายังไม่ได้ละไปจากหมอเลย...เปล่าหรอก ละสายตาไปไหนไม่ได้ต่างหาก


ถึงไม่สบายก็ยอมอะ ถ้าหมอจะน่ารักขนาดนี้


“เป็นไข้หวัดธรรมดาครับไม่ต้องเป็นห่วง...ทานยาตามที่สั่ง พักผ่อนเยอะๆ ไม่กี่วันก็หายแล้ว...เรียบร้อยครับ” คุณหมอปิดแฟ้มคนไข้พร้อมพูดบอกผม ริมฝีปากเผยรอยยิ้มน่ามอง


แต่ก่อนที่ผมจะเปิดประตูออกจากห้องตรวจ เสียงนุ่มน่าฟังของคุณหมอก็ดังเรียก ผมจึงหันกลับไป และได้เห็นรอยยิ้มหวาน ของอีกคนกำลังส่งให้อยู่


“หายไวๆ นะครับ”


อึก


คุณหมอครับ...หยุดยิ้มเถอะ ถ้าไม่หยุดผมจะชอบหมอจริงๆ แล้วนะ


สารภาพครับว่าผม พิทยาผู้เคยมีประสบการณ์มีแฟนมาแล้วไม่น้อย ต้องมาพ่ายแพ้ให้กับแค่รอยยิ้มของหมอ...เอ่อ...ผู้ชายด้วย พออยู่ต่อหน้าหมอจากเสือผู้หญิงกลายเป็นเด็กน้อยเพิ่งมีความรักไปเลย


รู้ดีว่าหมอต้องยิ้มให้คนไข้ทุกคนอยู่แล้ว...แต่จะทำยังไงให้ผมไม่หวงรอยยิ้มของหมอ ก็แค่อยากให้หมอยิ้มให้ผมคนเดียว...ก็แค่นั้น


เฮ้อ...


ผ่านมาสองสามวันแล้วหลังจากที่ไปหาหมอ และเจอรักแรกพบที่โรงพยาบาล(?) อาการก็เกือบหายเต็มที ส่วนหนึ่งก็คงเพราะได้หมอดี(?)


และสองสามวันนี้ผมก็กลายเป็นคนบ้านั่งยิ้มมองซองยาทุกครั้งที่ต้องกินมัน เพราะว่าบนนั้นดันมีชื่อใครบางคนอยู่...


'นพ. ตุลภัทร  ลาภิณยศพล'


ถึงจะเป็นแค่ตัวอักษรตัวเล็กๆ แต่ก็ทำผมยิ้มหน้าบานไปทั้งวันแล้ว


คิดถึง...คือคำจำกัดความของความรู้สึกผมตอนนี้


คิดถึงหมอ คิดถึงรอยยิ้ม แววตา ท่าทาง ทุกอย่าง...


ผมควรทำไงดีวะ?


ผมไม่เคยรู้สึกกับผู้ชายจริงจังขนาดนี้มาก่อน จริงอยู่ว่าได้ทั้งสองเพศแต่ว่าก็ไม่เคยชอบใครแบบนี้ แบบที่คิดถึงขั้นว่าอยากได้มาเป็นแฟน คนก่อนๆ ก็แค่รู้ตัวว่าชอบ พอสองสามวันก็ลืม จะมีก็ตอนช่วงมอปลายที่คึกจัดคั่วสาวไปเกือบสิบคน แต่พอขึ้นปีหนึ่งก็เลิกกันไป ผมไม่ได้จริงจังกับพวกเธอ  ผมเสเพลไปเรื่อยเข้าผับเข้าบาร์เกือบทุกอาทิตย์และแน่นอนว่าเคยมีเรื่องชกต่อยมาก่อน


ผมนั่งคิดเรื่องสมัยก่อนอย่างเหม่อลอยก่อนจะวนกลับมาที่ซองยาอีกครั้งและยิ้มออกมา


ใครจะว่าผมบ้าก็ได้นะ


แต่มีความสุขว่ะ...จะได้รู้จักคำว่ารักจริงๆ ก็คราวนี้แหละ


“ไอ้พิท เป็นบ้าอะไรวะ นั่งยิ้มอยู่คนเดียว” เสียงของไอ้ตี๋มันดังเข้าแทรกความคิดของผมที่กำลังคิดถึงคุณหมอบางคน ผมเองก็เพิ่งรู้ตัวเหมือนกันว่านั่งยิ้มเหม่อลอยไม่ยอมกินข้าวจนโดนเพื่อนสนิททัก


“เปล่า” ซึ่งผมก็ตอบกลับไปสั้นๆ ไอ้ตี๋ขมวดคิ้วยุ่งกว่าเดิม มีหรือมันจะมองเพื่อนที่อยู่ด้วยกันตั้งแต่มอต้นไม่ออกว่ามีพิรุธ


“บอกมาพิท...มึงไม่ต้องมาปิด กูรู้ทันมึงหมดแหละ” มันมองผมด้วยสายตาเป็นต่อ


“เฮ้อ...แต่มึงห้ามไปบอกใครนะเว้ย” ผมถอนหายใจ ไม่เคยปิดบังอะไรไอ้เพื่อนคนนี้ได้จริงๆ ก่อนจะตัดสินใจเล่าให้มันฟัง


“คืองี้...” บอกเลยว่าไอ้ตี๋ไม่ได้เป็นห่วงผมหรอก มันอยากเสือกล้วนๆ


แล้วผมก็เล่าให้มันฟังทุกรายละเอียด...


...


...


“เอาจริงเหรอวะพิท” พอผมเล่าจบ มันก็ทำหน้าอึ้งแดก ผมก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาหนักๆ


“เออ” พยักหน้ารับตามสภาพ ทำหน้าปลงตกกับชีวิต ผมไม่เคยพูดเรื่องแบบนี้ยากขนาดนี้มาก่อน


“แล้วหมอเขาชื่อไรวะ มึงรู้ปะ?” ไอ้ตี๋ก็ไม่กงไม่กินมันแล้วข้าวเที่ยง หันมาเสือกชีวิตผมแบบอยากรู้อยากเห็นออกนอกหน้า

​​

“ตุลภัทร” ผมตอบสั้นๆ แบบไม่คิดอะไร


“นามสกุล?” มันก็ยังคงถามไม่เลิก บอกว่าอยากรู้ข้อมูลเชิงลึกของคนที่ทำให้ไอ้เจ้าชู้อย่างผมต้องสยบลงแทบเท้าภายในไม่กี่นาทีนี่คือใคร


“ลาภิณยศพล...”


“เฮ้ย! นั่นนามสกุลเดิมแม่กู”


เดี๋ยวๆ นามสกุลใครนะ แม่เหรอ?


ถ้างั้น...ก็แปลว่าเป็นญาติกันอะดิ!


จากที่นั่งปลงตกนี่แทบจะลุกขึ้นชี้หน้าไอ้เพื่อนสนิท ส่วนตี๋มันก็ตกใจตาแทบถลนไม่แพ้ผมเช่นกัน


“มึงอย่าบอกนะว่า...เฮียเติ้ล!”


“ห๊ะ?! ชื่อเติ้ลเหรอวะ?” นั่นชื่อเล่นของหมอใช่มั้ย


“เออ! เฮียเติ้ล ลูกพี่ลูกน้องกูเอง” ไอ้ตี๋มันว่าต่อ ผมก็ได้แต่นั่งอึ้งแดกอยู่ตรงนั้น


ฉิบหาย...โลกกลมหรือพรหมลิขิต


ไม่ๆ แบบนี้ไม่ดีแน่ๆ ผมเอาหัวไอ้ตี๋เป็นประกันเลย!



TBC...

___________________________________________

พิทของเราโผล่มาแล้ววว (จุดพลุแป๊บ)

น้องพิทคนเจ้าชู้ ตามที่อ่านกันคงคิดว่าพิทเป็นเสือไบเนอะ เพราะมีแฟนเยอะ แต่ที่จริงพิทก็มีเหตุผลที่ทำให้มีแฟนเยอะนะ

เหตุผลนั้นคืออะไรต้องติดตามกันต่อไป ฮา

พิทจะใช่คนที่เอาถุงข้าวไปแขวนไว้หน้าห้องคุณหมอหรือเปล่า...อันนี้ก็ต้องติดตามตอนต่อๆ ไปอีกแหละ

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ปล.ถ้ามีคำผิดหรืออะไรที่ผิดๆ อย่าเพิ่งหงุดหงิดน้า เมนต์บอกไว้ได้เลยเนอะ เราจะรีบแก้ให้โลยย

#เติ้ลพิท #หลงหมอ กันได้นะ

นมเย็นรักคนอ่านจัง -/////-







แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น