email-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep. 22 ความไม่ชัดเจน

ชื่อตอน : Ep. 22 ความไม่ชัดเจน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 81.7k

ความคิดเห็น : 63

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ย. 2560 20:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep. 22 ความไม่ชัดเจน
แบบอักษร

​หลังจากที่ฉันกลับจากบ้านยัยก้อย แอบยอมรับเลยว่าบ้านยัยก้อยร่มรื่นดี ฉันรู้สึกชอบมาก ถึงมากที่สุด ฉันรู้สึกประทับใจมาก ซึ่งตอนนี้ยอดคนฟอลโล่ เยอะขึ้นทุกวันด้วยเพราะภาพถ่ายวันนั้น ฉันหมุนตัวจะเดินไปยังอาคารเรียน...

หมับ!!!

ฉันหันกลับไปมองคนที่คว้าข้อมือฉัน ฉันถึงกับตกใจไม่เบา

"ดะ...ดรากอน" ตอนนี้ฉันเซเข้าหาอกแกร่งอย่างเลี่ยงไม่ได้...

"อื้ออ...ปล่อย" ฉันพยายามผลักอกเขาให้ออกห่าง ด้วยความที่ต้องทรงตัวในส้นสูงมันก็เลยทำให้การทรงตัวไม่ดีเท่าไหร่ ดรากอนลากฉันเข้ามาในซอกตึก ซึ่งตอนนี้สายตาเขาน่ากลัวมาก...

"ดรากอน...ปล่อย"

ปั่ก!!! 

ไม่ทันได้เอ่ยอะไรต่อ ร่างฉันปลิวกระทบกับผนังตึก ถึงมันอาจจะไม่แรงมากแต่ก็พอทำให้ฉันเจ็บได้ ไม่น้อย 

ดรากอนตอนนี้จับที่ต้นแขนเล็กแน่นก่อนที่จะจงใจบีบมันอย่างแรง..

"ดรากอน...เจ็บ!! คนป่าเถื่อน" ฉันเอ่ยขึ้นพร้อมนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ ฉันมองหน้าเขาด้วนความไม่พอใจ นี่เขาจะมาอะไรกับฉันอีก...

"ชอบมากไหม...โชว์เนื้อหนังหนิ" จู่ๆเขาก็เอ่ยขึ้น พร้อมสายตาที่โลมเลียฉันตั้งแต่หน้าอกไปจนมาถึงต้นขาฉัน ฉันรีบเอามือปิดหน้าอกไว้ คนตัวโตได้แต่กัดกรามแกร่ง ก่อนที่จะปล่อยมือจากต้นแขนฉัน

ฉันรีบเดินออกจากตรงนั้น แต่มันกับไม่เป็นอย่างที่คิด เมื่อเขาผลักฉันติดกับผนังอีกครั้ง ตามด้วยตัวเขาที่เข้ามาใกล้ชิดแทบไม่มีช่องว่าง ใลหน้าหล่อคมจ้องใบหน้าฉัน แล้วมองต่ำมาที่ริมฝีผากอิ่ม ฉันจึงกัดปากตัวเองอัตโนมัติ

"อย่ากัดปาก..." เขาเอ่ยชิดริมฝีปากฉัน ก่อนที่เขาจะแนบริมฝีปากร้อนเข้ากับริมฝีปากเล็ก บดจูบอย่างหิวกระหาย ฉันได้แต่เพียงหลับตาปล่อยให้เขาได้ฉกชิมริมฝีปากของฉัน ไม่รู้นานเท่าไหร่ที่เขาจูบฉัน เพราะตอนนี้สมองฉันเริ่มขาวโพลน

"จุ๊ฟฟฟฟฟ!!!" เขาค่อยๆถอนริมฝีปากร้อนออก มองตาฉันอย่างจะสื่อความหมาย ฉันเหมือนถูกมนต์สะกด ซึ่งสายตาเขามันกำลังทำให้ฉันขยับตัวไม่ได้...

"อื้ออออ...จุ๊ฟฟฟ" เขากัดที่ริมฝีปากล่างฉัน ก่อนจะผละออก ฉันรู้สึกว่าสมองตอนนี้เริ่มจะปะติดประต่ออะไรๆได้ 

เขาหวังจะจูบฉันอีก ฉันจึงรีบเบือนหน้าหนีเขา ฉันได้ยินเสียงแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนที่เขาจะปล่อยฉันให้เป็นอิสระ...

"ฉันไม่มีวันปล่อยเธอไปแน่" เขาเอ่ยขึ้นพร้อมกับเอามือขึ้นมาลูบไล้เส้นผมฉัน ก่อนที่จะสูดดมเส้นผมอ่อนนุ่น อย่างยียวน..ฉันตัวแข็งทื่อทันทีกับการกระทำของเขา...

"นายต้องการอะไร" ฉันเอ่ยขึ้นเสียงอ่อน 

"หึหึ...เมียฉันไง" เขาเคลื่อนริมฝีปากร้อนมา กระซิบที่ใบหูขาวสะอาด ฉันได้แต่หลบสายตาเขา เพราะยิ่งมองมันจะทำให้ฉันหลงในสิ่งที่เขาพูด...

"เมียนายก็กลับมาแล้วหนิ...ก็ไปหาเธอสิ" ฉันเอ่ยขึ้น จ้องใบหน้าหล่ออย่างกล้าๆกลัวๆ แต่ต้องทำใจดีสู้เสื้อต่อไป...

เขาจึงมือเรียวลูบไล้เรียวขาของฉันขึ้นมาตามส่วนเว้าส่วนโค้ง ก่อนที่จะเคลื่อนมาหยุดที่หน้าอกแล้วลูบวนสองสามครั้ง

"อ้ะ...ดรากอน" ฉันเผลอคราง ออกมาอย่างลืมตัว...

"เสร็จเรื่องนี้เมื่อไหร่ ฉันจะทบต้นทบดอกเธอแน่ ยัยบ๊อง" เขาบีบหน้าอกฉันอย่างแรงก่อนจะผละออกจากฉันอย่างง่าย แล้วเดินออกไป ฉันถึงกับถอนหายใจเหือกใหญ่ แทบยืนไม่อยู่ ที่เขาพูดมันหมายความว่ายังไง เขาจะไม่ปล่อยฉันไป เขาจะทำแบบนั้นไปทำไม 

 Part Dragon

หลังจากที่ผมไปหายัยบ๊อง รอยจูบนั้นมันยังไม่จางหายไปเลยด้วยซ้ำ จนผมเผลอยิ้มออกมา และผมไม่มีวันปล่อยเธอไปแน่...จนเพื่อนผมมันเดินเข้ามาตบที่บ่าผมเบาๆ

"มึงยิ้มเชี้ยไรเนี้ย ยิ้มอยู่คนเดียว" มันยื่นน้ำอัดลมมาให้ผม แล้วมันก็นั่งเก้าอี้ตรงข้ามกับผม

"ไม่มีไรหรอก ว่าแต่มึงเถอะ มีอะไรกับกูปะเนี้ย"  ผมเอ่ยขึ้นมองสายตาไอไบรท์ที่ตอนนี้มันหลบหน้าผม ปกติมันไม่เป็นอย่างนี้นะ...

"กูถามมึง...มึงรักใคร...ระหว่างพินต้ากับพลอยไพริน" อยู่ๆมันก็เอ่ยขึ้น ผมจึงเลิกคิ้วสูงยกยิ้มที่มุมปาก...

"มึงอยากให้กูตอบว่าไง" ผมมองหน้ามันที่ตอนนี้มันคงอยากจะบีบคอผมเป็นมากแน่ๆ 

"เชี้ย!!!" มันเอ่ยด่าผม ก่อนที่จะกรอกน้ำอัดลมเข้าปากอย่างรวดเร็ว ผมส่ายศีรษะเบาๆ มองหน้าไอไบรท์อย่างกวนๆ

"แล้วมึงล่ะ..ชอบใคร" ผมเอ่ยขึ้น

"เชี้ย!!! กูถามมึงไม่ได้ให้มึงมาถามกู" มันเอ่ยขึ้น ก่อนที่มันจะมองหน้าผมอย่างยิ้มๆ ผมจึงใช้กำปั้นชกที่ต้นแขนมันเบาๆ มันก็ทำกลับใส่ผมเหมือนที่ผมทำ...

ผมจึงยกมือขึ้นมาดูนาฬิกาแล้วลุกจากเก้าอี้ไม้เพื่อไปยังห้องเรียน...

เวลา 19.00น.

วันนี้เป็นวันที่ผมรู้สึกเหนื่อยมาก จะเรียนอะไรนักหนาวะ เอาโล่หรือไง เห็นเหมือนผมเลวแต่เรื่องเรียนไม่มีผลกระทบอย่างแน่นอน...

"ไปแดกเหล้ากันไหม..." เสียงไอเวย์เอ่ยขึ้น..

"เอาดิวะ..." เสียงไอกัสรีบตอบ

"แต่กู..." ผมกะจะคร้านพวกมัน...

"ไม่ต้องเลยมึง...ไปแดกเป็นเพื่อนกู" ไอเวย์ชี้หน้าผมอย่างคาดโทษ ก่อนที่มันจะไม่ผมได้แย้ง

"แหม๋...กูรู้น๊าาาช่วงนี้ของขาด ได้ข่าวว่าเมียไม่ให้นอนด้วยหนิ" เสียงไอกัสเอ่ยขึ้น ผมแทบจะถีบมันให้กระเด็นไปอยู่ข้างล่างเลย พูดอะไรไม่เข้าหู...

"เออๆๆ....ตามนั้น" ผมเอ่ยขึ้นตัดบดพวกมัน..

"แต่กูไม่นะเว้ย..." เสียงไอไบรท์เอ่ยขึ้น

"อ้าวววว!!!อะไรวะ ขาดคุณชายไบรท์มันจะสนุกได้ไงวะ" เสียงเวย์เอ่ยขึ้น ผมมองหน้าไอไบรท์อย่างแปลกใจ ปกติเรื่องแดกเหล้ามันไม่เคบพลาด

"เออ...อย่าซักอะไรมันมาก พวกมึงจะไปไหม" ผมเอ่ยขึ้นก่อนที่ลากคอเพื่อนตัวแสบสองคนให้มันเดินไปที่รถ และผมถือโอกาศลาไอไบรท์ตรงนี้เลย...

จังหวะนั้น...

'พินต้า'

ผมจึงกดรับสาย ทันทีที่รับปลายสายก็ทักทายแบบไม่เหมือนใคร...

'เรื่องของเราคงจะจบลงในไม่ช้าใช่ไหม' ผมนี่งงเลยครับ อยู่ๆอยากพูดเรื่องอะไรก็จะพูด แต่มันอดแปลกใจไม่ได้...

"ฉันว่ามันไม่เคยเป็นเรื่องของเรามากกว่า" ผมเอ่ยออกไป ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปาก

'ขอบคุณนะที่ยอมให้กลับเข้ามาในชีวิต' ปลายสายเอ่ยขึ้น แต่ผมไม่รู้ว่าความหมายที่เธอจะสื่อมันคืออะไรกันแน่...

"หมายความว่าไง???" ผมเอ่ยถามปลายสาย แต่ปลายสายกับเงียบไม่พูดอะไร 

ติ๊ด!!!!

ทุกบทสทนาจบลงเมื่อพินต้ากดตัดสายผม ผมหวังว่าเธอจะไม่ทำอะไให้มันวุ่นวายไปกว่านี้เลย เพราะผมจะไม่ยอมถ้ามันไม่สมควร...

"ฉันหวังว่าเธอคงจะไม่ทำเรื่องบ้าๆอะไรนะ"

 Pub NPK

ผมเดินเข้ามาในผับ ขึ้นไปยังโซนวีไอพี วันนี้ดูผู้คนเยอะมากเป็นพิเศษ วันนี้คงจะเป็นวันสุดสัปดาห์เหล่าผีเสื้อราตรีถึงได้เยอะมากขนากนี้...

"ไอกร...นี่ของมึง" ไอเวย์ ยื่นแก้วบรั่นดีรสเยี่ยมให้กับผม ผมหวังว่าวันนี้จะไม่เป็นวันน่าเบื่อสำหรับผมนะ...

'สำหรับคนที่คิดว่าเซ็กซี่ที่สุดวันนี้ นั่งฟรีกันไปยาวๆเลยครับ' เสียงปรบมือโห่ร้องของคนที่ได้ยิน ผมที่อยู่ชั้นสองของผับก็ยังตกใจเพราะไม่คิดว่า ผู้จะสนใจเล่นเกมแบบนี้ด้วย 

Part ploy

ฉันเดินเข้ามาในผับอย่างไม่ชอบใจ ก็ยัยฮารุกับยัยก้อยทำไมชอบเที่ยวอะไรที่แบบนี้ แล้วชุดที่ใส่มันเป็นชุดหรือผ้าขี้ริ้วกันแน่ ถ้าไม่ติดที่ว่าอยากลองใจดรากอนฉันไม่ทำหรอก...

ไม่ต้องแปลกใจ เพราะมันคือแผนของยัยก้อยและนี่ก็คือหนึ่งในแผนนั้น ถ้าถามว่ารู้ได้ไงว่าดรากอนกับเพื่อนเขาจะมาที่นี่ ก็ยัยก้อยอีกแหละ ไม่มีอะไรที่แม่สาวช่างฝันอย่างยัยก้อยจะไม่รู้

"เออน๊าาาา...เชื่อฉัน ฉันไปสืบมาแล้ว" ฉันพยักหน้าให้ยัยก้อย มองที่ชุดตัวเอง และมองเหล่าสายตาผู้ชายที่มองมาที่ฉันเป็นตาเดียว ฉันจึงลูบที่แขนตัวเองเบาๆอย่างขนลุก ยังไงบอกไม่ถูก...

หลังจากที่ดีเจคนนั้นประกาศ ยัยก้อยก็หูผึ่งขึ้นมาทันที ก่อนที่จะผลักฉันให้ลุกขึ้นแล้วลากเข้าไปหน้าเวที....

'ผมขอไม่มาก ขอสาวสวยใจกล้า3คนครับ'

กรี๊ดดดดดก!!! เสียงกรี๊ดบวกกับเสียงปรบที่แย่งกันขึ้นมาบนเวที ซึ่งฉันไม่อยากจะให้เป็นอย่างนั้นเลย...

"ยัยก้อยยัยฮารุไม่เอา  ไม่เอา!!!" 

พลั่ก!!! ฉันขึ้นมายืนบนเวทีพร้อมเสียงกรี๊ดที่เงียบไป ไปเสียงสีมากระทบที่ตัวฉัน เหล่าชายหนุ่มยิ่งโห่ร้องปรบมือกันเข้าไปใหญ่...

หลังจากที่ผมดูสถานการณ์สักพัก ก็ส่ายหัวผู้คนชอบแบบนี้กันหรอ เพียงเท้านั้นแหละ เมื่อเห็นหญิงสาวคนสุดท้ายขึ้นบนเวที รอยยิ้มนั้นเปลี่ยนเป็นกัดกรามแน่น...

เพล้ง!!!!

ผมขว้างแก้วบรั่นดีลงกับพื้นอย่างแรง ก่อนจะกำหมัดแน่น กรามขบเข้าหากันแน่น...

"เฮ้ยยยย!!! ไอกร ไปไหนวะ"  ผมไม่สนเสียงร้ถามของเพื่อนผม ผมเดินไปยังชั้นล่างทันที...

'คนสวยคนสุดท้ายชื่อไรเอ่ย'  เสียงดีเจเอ่ยขึ้น

"เอ่อ...คือ....พะ..." 

พลั่ก!!! 

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้พูดอะไร เมื่อจู่ๆเสียงของใครที่กำลังเดินมาก็ขึ้นมาลากฉันลงจากเวที...

"ดรากอน..."

"ใช่ฉันเอง มานี้" เขาลากฉันขงจากเวที ซึ่งเขาพาฉันมาส่วนไหนของผับยังไม่รู้เลย 

ปั่ก!!!!

"โอ๊ยยยย!!!" ฉันรู้สึกว่าตัวฉันปลิวกระทบอะไรสักอย่างที่มันแข็งๆ ซึ่งฉันก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร รู้เพียงว่ามันก็เจ็บมากๆเลย

"ทำไม...คันนักหรอวะ" ผมเอ่ยขึ้นด้วยความโมโห 

เพลี้ยยยย!!!

เสียงฝ่ามือเล็กกระทบกับใบหน้าสาก ด้วยคำพูดที่เสียดแทงใจ เขาดูถูกฉันมากเกินไปแล้ว

"นายดูถูกฉันมากเกินไปแล้วนะ...." ฉันมองหน้าเขาด้วนความโกรธ ฝ่ามือที่ฟาดลงบนใบหน้าเขามันยังสั่นด้วยความกลัว บวกกับสีหน้าเขาตอนนี้สิ เหมือนกำลังจะฆ่าฉันได้เลย

ดรากอนเอาลิ้นดุนกนะพุ้งแก้มสายตาแข็งกร้าวขึ้น จนฉันทำอะไรไม่ถูก เขากระขากฉันอย่างแรงมองเรือนร่างฉันแบบเล้าโลม มือเขาพยายามจะถอดชุดฉันออก...

"ดรากอน...นายจะทำบ้าอะไร" ฉันที่พยายามปัดป้องมือหนา

"ทำไม...ก็นึกว่าชอบหนิ เห็นชอบโชว์ไม่ใช่หรอ" ฉันมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ ขอบตาร้อนผ่าวๆน้ำตาเอ่อคลอดวงตาแสนเศร้า...

"ดรากอน...." เขามองหน้าฉันดเวยสายตาแข็งกร้าว ไร้ซึ้งความอ่อนโยน มีเพียงความเย็นชาเท่านั้นเข้ามาแทนที่

"ปล่อยฉัน...ปล่อย!!!" ฉันพยายามดิ้น เขาก็ตรึงมือฉันเหนือศีรษะ ก่อนที่เขาจะบดจูบริมฝีปากเล็ก ฉันรู้สึกเจ็บที่ริมฝีปากเพราะมันไม่มีความอ่อนโยนมีเพียงความเจ็บเข้ามาแทนที่

"อื้ออออออออ" ฉันพยายามบิดมือออกจากมือเรียวที่มันเหมือนคีบเหล็ก น้ำตาใสๆไหลอาบแก้มด้วยความกลัว กลัวเขา เขาเหมือนหมาบ้าที่ไม่ฟังอะไรเลย

หลังจากที่เขาถอนริมฝีปากนั้นออก ฉันรีบหอบหายใจ เขาก้มลงหมายจะจูบอีกครั้ง ฉันจึงหันหน้าหนีเขา...

"ฉันเกลียดนาย....ได้ยินไหมว่าฉันเกลียดนาย" ฉันเอ่ยออกไป ด้วยอาการน้อยใจ ฉันรู้สึกได้ว่ามือเรียวของเขาค่อยๆคลายออกจากมือฉัน ฉันรู้สึกได้ว่าเขาผละออกจากตัวฉัน 

"อื้มมมม!!! เขาใจแล้ว" ฉันได้ยินเขาเอ่ยแค่นั้น และเขาปก็หันหลังให้ฉันแล้วเดินจากไป ฉันมองตามแผ่นหลังอย่างชั่งใจ

"ฉันพูดแรงไปหรือเปล่า" ฉันครุ่นคิดกับตัวเองว่าสิ่งที่พูดออกไปมันแรงเกินไปหรือเปล่า ได้เพียงแต่มองตามแผ่นหลังนั้นไปจนลับสายตา....




เม้นให้กำลังใจเค้าด้วยเน้ออ😂😂

😍ผิดพลาดตรงไหน 😘ขอโทษด้วยนะคะ

#สมน้ำหน้าเฮีย ไม่เลือกสักที






ความคิดเห็น