Belladonna

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

2.15 เริ่มภารกิจ

ชื่อตอน : 2.15 เริ่มภารกิจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 587

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ย. 2560 19:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2.15 เริ่มภารกิจ
แบบอักษร

ร่างที่อยู่ตรงหน้าข้าสิ้นลมไปนานแล้ว ตายังคงเปิด แต่ไร้แววแห่งชีวิต มือยังกำดาบแน่น เหมือนยังอยากสู้ ไม่ยินยอมที่จะจากไป

มือนั้นเคยอุ้มชูข้า ป้อนข้าว เลี้ยงดู ....

มนุษย์ตัวผู้ที่เคยเลี้ยงดูข้าในทศวรรษที่ผ่านมาตายแล้ว

กวาดตามองซากมนุษย์ที่ข้าเคยอยู่บ้านเดียวกับข้า ตัวผู้ ตัวเมีย เด็ก คนแก่ ...

งี่เง่า! ข้าเตะซากเถ้าถ่าน ยิ้มเยาะหยันความโง่เขลาของมนุษย์  ทั้งที่เป็นเผ่าพันธุ์ที่อายุขัยสั้น กลับทะเลาะกัน ทำแต่สงครามโง่ๆ ฆ่าเผ่าเดียวกัน เผ่าพันธุ์นี้มีดีเพียงผสมพันธุ์เร็ว ติดลูกเร็ว ลูกดก แค่นั้นเอง

มีเสียงคราง มนุย์บางตัวยังไม่ตาย ข้าคุ้ยพวกมันจากซากบ้าน ช่วยพวกมันเท่าที่ช่วยได้ ปลิดชีวิตบางตัวที่เวทมนตร์กระจอกของข้าช่วยไม่ไหว

แล้วข้าก็พบมนุษย์ตัวเมียตัวนั้น ... จ้องใบหน้าไหม้เกรียม จ้องลึกลงไปในดวงตาขุ่นมัวที่เปลือกตาถูกเผา

แต่น้ำตาสีเลือดยังคงไหล ข้าแตะมือข้างที่เหลือของนาง

นางครางอย่างเจ็บปวด ริมฝีปากไหม้เกรียมยกขึ้นเหมือนพยายามยิ้มให้ข้า

"ท่านแม่ อยากให้ข้าแก้แค้นหรือไม่?"

"..........."

ข้ากางกรงเล็บ ช่วยนางให้พ้นทรมาน

มนุษย์งี่เง่า

แต่เผ่าพันธุ์ของข้าคงโง่กว่า โง่ที่เอาตัวเองไปผูกกับบุญคุณความแค้นของพวกมัน

.........................

.........................

วันคืนผ่านไป ข้าจำแลงร่างใหม่ปล่อยให้ร่างนี้ดูเติบโตอีกนิด แต่ละวันทำท่าเป็นเด็กสาวหน้าโง่ยอมเป็นเครื่องมือให้พวกมนุษย์ใช้

แล้วข้าก็พบมัน ในวันที่แสงแดดเจิดจ้าแต่มีฝนพรำ

ขณะที่ใครต่อใครวุ่นวายกับการหาที่กันฝน ตัวข้ากลับยังนั่งนิ่ง สัญชาตญาณกรีดร้องให้หนีไป ดูเหมือนข้าเคยพบมันมาหลายครั้ง หลายภพ หลายชาติ สมองของข้าจำมันไม่ได้ แต่หัวใจบีบรัด เจ็บปวด

... แล้วมันก็เห็นข้า

ข้าอยากหนี แต่ทำไม่ได้เสียแล้ว

มังกรตัวนั้นยิ้มให้ข้า ... เป็นครั้งแรกในชาติภพนี้


............................

............................


มีมังกรตัวหนึ่งกำลังนอนทับผม ทำตัวเป็นผีอำ

... จ้องหน้าในระยะประชิด 

... ทำปากจู๋ ตาปรือ ก้มลงมาจะดูดปาก 


".................." 

อีเชี๊ยยยยยยย!!!

ผมกรี๊ด!! พยายามปล่อยสายฟ้ามนตราง่อยๆช๊อตมัน  แต่ดูเหมือนมันไม่สะดุ้งสะเทือน

"ตื่นแล้วหรือจ๊ะ บาร์ทน้องเลิ๊บบบ" มันยึดมือผมทั้งสองข้าง ทำปากจู๋ พยายามปล้ำจูบผม

"อีเชี่ยยเมล ปล่อยนะมรึงงง อย่าเล่นโว้ยย เชี่ย!! ขนลุก!! ปล่อย ปล่อยกรู๊ ปล๊อยยยยย!!!" ผมดิ้นกระแด่วๆ มันหัวเราะ ทำหน้าหื่นใส่ผม ก่อนยอมปล่อย

​"บิลลี่ให้มาปลุก จะเที่ยงแล้ว โตเป็นควายแล้วยังนอนตะวันส่องตรูดนะมรึง ไปกินข้าวได้แล้ว"  มันยื่นตรีนมาเขี่ยๆ ถีบๆ ตรูดผม ผมคำราม ถีบมันกลับ 

"ห่า!! กว่าราเวนจะยอมปล่อยก็ล่อไปเกือบเที่ยงคืน ไม่ตายก็บุญแล้ว และนี่ร่างอลันนะโว้ย เดี๋ยวโดนแม่ซ้อมอีกหรอก" ผมโวยวาย รีบคลานหนีมันลงจากเตียงก่อนมันสวนกลับ​

มันยักไหล่ ทำหน้าโนสนโนแคร์

ผมค้อน มองหน้ามัน หน้ามันยังมีรอยช้ำเหลือ แสดงว่าเมื่อคืนน่าจะหนัก

"เมื่อคืนมีใครตายมั้ย?" ผมคุ้ยเสื้อผ้ามาเปลี่ยน

"อินคิวบัสวัยรุ่นตัวหนึ่ง นอกนั้นพอช่วยได้"

เมื่อคืนเราวางแผนป่วนมนุษย์กลุ่มนั้นเพื่อลักพาตัวลูกสาวของหัวหน้าฝูงพวกมัน แต่ผมกับอลันไม่ได้ไปด้วย ร่างของอลันเข้าใกล้ช่วงอ่อนไหวแล้วยังคุมพลังไม่ค่อยได้ ตอนนี้ผมจึงได้แต่ติวเข้มเวทมนตร์กับราเวนและโมน่า

ผมโผล่จากตู้เสื้อผ้า มันจ้องหน้าผม ทำหน้าเอือม เดินเข้ามาใกล้ .... ใกล้จนผมเห็นรอยช้ำเหมือนรอยกัดหรือจูบที่ต้นคอ

ผมมองคอมัน มันจ้องหน้าผม เราจ้องตากัน ....

ป๊าบบ!! แล้วมันก็ตบกบาลผม 

"ไปล้างหน้า! แคะขี้ตา เอาคราบน้ำลายออกด้วย อุบาทว์มาก ไอ้เด็กซกมก"

สัสส!! ผมคำราม เดินปึงปังเข้าห้องน้ำ


มีคราบน้ำตาบนใบหน้าของอลัน ....


________________________________________


กล้องวงจรปิดมีตัวเมียนั่งอยู่ในห้อง ผอมบาง ผมบลอนด์ ตาสีฟ้า นั่งหลังตรง พยายามทำท่าสงบแต่ปกปิดอาการหวาดกลัวไม่มิด อายุขนาดนี้สำหรับซัคคิวบัสพันธุ์ผสม ถ้าไม่ถูกกดภาวะอมตะไว้ นางควรจะผ่านช่วงอ่อนไหวไปนานแล้ว

"นางคิดว่าตัวเองเป็นมนุษย์น่ะ" ผมได้ยินใครสักคนพูด

เท่าที่อ่านจากแฟ้มข้อมูล นางลูกครึ่งตัวนี้ชื่อ แคลร์ พ่อมนุษย์ของนางไปเจอซัคคิวบัสตอนที่นางหิวจัด มีเซ็กส์ โชคร้ายสุดๆดันติดลูก แต่แม่ซัคคิวบัสของนางยังไม่ผ่านเข้าช่วงอมตะ พลังงานไม่พอ ต้องผ่าคลอด เด็กรอดแต่แม่ตาย

โชคร้ายที่พ่อวิปริตของนางรู้ว่าลูกไม่ใช่มนุษย์ โชคดีที่พ่อของนางยอมรับสายเลือดมนุษย์ โชคร้ายที่นางต้องเป็นหนูลองยากดภาวะอมตะเพราะพ่อรังเกียจเลือดอีกครึ่งหนึ่ง เกลียดมากพอที่จะขังลูกไว้อย่างผิดธรรมชาติ รอเวลาให้ขาดพลังจนตายไปเอง

มนุษย์หน้าโง่ 

ประตูห้องเปิด อีไมค์กับไอ้แซค แวร์วูลฟกับอินคิวบัสเพื่อนผมเดินเข้ามาในห้อง เข็นรถอาหารที่ใส่ไอ้นั่นเข้ามาด้วย

มองจากสีหน้าของพวกมัน พวกมันถูกเลือกสินะ

แผนสกปรกไปนิด แต่นั่นก็เป็นไปตามธรรมชาติของซัคคิวบัสล่ะนะ

กล้องวงจรปิดยังคงบันทึกภาพต่อไป ผมจินตนาการว่าได้กลิ่นเรียกคู่ของซัคคิวบัส เริ่มกลืนน้ำลาย ...ตู้หู้วว

มีสายตาทิ่มแทงจากทางด้านหลัง ผมสะดุ้ง หันไปมอง

.... อลันกำลังมองอย่างเย็นชา เอื้อมมือมาหยิบมือถือผม มองภาพในนั้นแว่บหนึ่ง คิ้วกระตุก ขว้างมือถือกระแทกพื้น ตามด้วยระเบิดสายฟ้ามนตรา

ผมอ้าปากจะโวยวาย นางมองหน้าผม เลิกคิ้วข้างหนึ่ง

"............................" ก็ได้!

ที่จริงพวกอินคิวบัสกับซัคคิวบัสมีกฏ เรต [ฉ. 18+] ที่เป็นที่รู้กันเองว่าจะไม่ไปแอบดูกิจกรรมการกินของใครถ้าไม่ได้อนุญาต คลิปที่กำลังอัดอยู่นี่เพื่อตัดต่อส่งไปล่อคุณพ่อมนุษย์ตัวนั้น แต่ผมดันไปใช้อภิสิทธิ์การเข้าถึงกล้อง

"ราเวนกับโมน่ามาแล้ว รอติวอยู่ที่ป่า" นางทำเสียงเย็นชา ก่อนหันหลังกลับ ไม่พูดอะไรอีก


จากวันนั้นดูเหมือนอลันยังคงโกรธผมน่ะครับ หลบหน้าหลบตา ถ้าไม่ฝึกการต่อสู้ให้คุ้นร่างพร้อมกับผม เราก็ไม่เจอกันหรอก

และดูเหมือนว่าอลันจะคุ้นกับพละกำลังในร่างผมมากกว่าปฏิกริยาของผมกับร่างอลัน ตอนนี้กระบวนท่าระบำสะบั้นดุ้นฝีมืออลันเพอร์เฟคเท่าของเดิม ออกจะรุนแรงกว่าเดิมด้วยซ้ำ

บางเรื่องก็ไม่ควรติดมานะ ลืมๆไปบ้างเห๊อะ

ผมหนีบขา มองหุ่นซ้อมล้มกองระเนระนาด ส่วนที่ควรจะเป็นหว่างขาเละกระจุย 


เราพร้อมจะไปทำภารกิจแล้ว


_________________________________________


[Mel's part]


เราย้ายแคลร์ไปที่อื่น หลังได้รับอาหารที่เหมาะสมนางเริ่มเติบโต ใกล้เข้าสู่ช่วงอ่อนไหว คลิปการเติบโตของคุณลูกสาวพวกนั้นให้ผลเป็นอย่างดี คุณพ่อทหารคนนั้น ย้ายกองกำลัง ทุ่มเทตามหาลูกสาว

... และมีการเคลื่อนไหว พวกผู้ใช้เวทย์ได้สัญญาณมังกรจากเกาะหนึ่งในหมู่เกาะที่เราตีวง

คืนนี้มีการแลกเปลี่ยนตัวประกันก็เกิดขึ้น เรายื่นข้อเสนอแลกเปลี่ยนอมตะที่ถูกพวกมันจับไปกลุ่มหนึ่ง แลกกับลูกสาวมัน

ผมกับอลันมองพลเอกดาร์วินมาพร้อมลูกน้อง มนุษย์กับกลิ่นเผ่าผู้ใช้เวทย์ มันมาพร้อมอมตะกลุ่มหนึ่ง

มีกลิ่นดินปืนรายล้อมพวกเรา วางกองกำลังล้อมไว้สินะ

มันเหลือบมองมาทางผมกับอลัน ไม่มีกลิ่นความกลัวของมนุษย์

ผมสบตาอลัน

มันพูดคุยกับอราเดล ดำเนินการแลกเปลี่ยนตัวประกัน มันปั้นหน้าเฉยตอนเดินไปหาลูกของมัน ผมแอบเห็นมันมือสั่น ตอนที่ลูบหัวลูก พูดอะไรบางอย่าง

... แล้วกางกรงเล็บ สะบั้นตัดคอลูกสาว 

พลเอกดาร์วินกลายร่างเป็นอมนุษย์พันธุ์ที่มันทดลองกับตัวเอง มีเสียงปืน ตามด้วยพายุกระสุนโปรยปราย ในพายุนั้นมีลูกดอกยากดภาวะอมตะ​ ตัวผมหมอบลง ดูเหมือนว่าผมกับอลันจะถูกลูกดอกนั่นเสียแล้ว 

ดาร์วินพุ่งเข้าคว้าจับอลัน​ที่ตัวอ่อนเหมือนหมดสติ​ เป็นไปตามคาด มันเลือกอำนาจของมังกรแทนลูกของมัน

ผมคำรามลุกขึ้น พุ่งตามไป มันบินสูงหลบกระสุน จนใกล้ถึงทางออก ผมพุ่งจนตะครุบจับขามันได้ มันแว้งตบผมที่อ่อนแรง ผมเสียที โดนกรงเล็บของมันจ้วงเข้าที่อก จะควักหัวใจ ....

อลันลืมตาขึ้น ปล่อยสายฟ้ามนตราช๊อตอย่างรุนแรง เผาร่างอมนุษย์ตัวนั้น ... แล้วกลายร่างเป็นคิวบิโนะ กรีดร้องโกรธจัด พุ่งไปช๊อตตบตีอมนุษย์ตัวนั้น มันคำราม พยายามสู้และหาทางหนี


ส่วนผมรอจังหวะชุลมุน กลายร่างเป็นขั้นสอง กระตุกสร้อยที่ร้อยเกล็ดมังกรที่คิวใส่ รวบตัวเด็กน้อยพุ่งเข้ามิติกระจก


__________________________________________


ในคืนเดียวกันนั้น อมตะกลุ่มหนึ่งถูกวาร์ปส่งไปตามพิกัดเกาะที่ได้สัญญาณมังกร แต่เกิดการผิดพลาดที่ไม่ทราบสาเหตุ สมาชิกบางตนกลับวาร์ปไปที่จุดหมายที่ไม่ได้ระบุเอาไว้


__________________________________________ 



หมายเหตุ หลังจากอารัมภบทมานาน เข้าสู่การเร่งเนื้อเรื่องแล้วจ้ะ และอีพี่เมลจะเริ่มมีบทกับเขาแล้วล่ะนะ (ดีใจ ... TvT)












แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}