ซารางเฮ๊

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ขอพระเจ้าช่วยเมตตาลูกช้างง้างง้าง...

ชื่อตอน : ขอพระเจ้าช่วยเมตตาลูกช้างง้างง้าง...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ย. 2560 09:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ขอพระเจ้าช่วยเมตตาลูกช้างง้างง้าง...
แบบอักษร

-ตึก-ตึก-ตึก—-*

เสียงรองเท้าส้นสูงของสาวน้อยที่กำลังก้าวเท้าเดินอย่างรวดเร็ว หลังจากที่เธอนั่งเครื่องบินกลับมาประเทศบ้านเกิด เธอก็เริ่มลำบากใจเกี่ยวกับผู้ชายที่ทำผิดต่อเธอเมื่อคืนวาน

อะฮ้าาาา ใช้แล้วทุกคนอ่านไม่ผิดหรอก!ฉันกลับมาที่บ้านแล้ว!และตอนนี้ฉันก็ถึงบ้านแล้วด้วย!อิอิ อยู่ที่ไหนก็ไม่สบายและสุขใจเท่ากับอยู่ที่บ้าน!

ฮึกกกก คิดถึงบ้านจัง ฮืออออ ฉันหาเรื่องใส่ตัวเองแท้ๆ ฉันไม่น่าไปอิตาลีเลย ถ้าฉันไม่ไปยังไงทรอยด์ก็ต้องบอกเลิกฉันในสักวันอยู่ดี แต่เรื่องวันไนท์สแตนด์คืนนั้นจะไม่เกิดขึ้นแน่ๆถ้าฉันไม่อยู่ที่นั่น.....

ซีซาร์จะเป็นยังไงบ้างนะ เขาจะโกรธฉันรึเปล่าที่ฉันไปโดยไม่ลา.....

เชอะๆ!!ฉันจะมัวสนใจผู้ชายแบบนั้นไปทำไมกัน!!สนใจแต่เรื่องตัวเองดีกว่า ตื่นๆๆๆ ยอมรับความจริงได้แล้วริชชี่ ปล่อยให้อดีตผ่านไปสิแล้วเราถึงจะมีความสุข!!

ฉันค่อยๆเดินไปที่ห้องน้ำ และจัดการถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกเพื่อที่จะอาบน้ำ กลิ่นของครีมอาบน้ำกลิ่นกาแฟยังหอมติดตัวฉันอยู่เลย มันช่างหอมมากเหลือเกิน กลิ่นนี้ที่ซีซาร์เป็นคนเลือกให้อาบ....

-ตึกตัก-ตึกตัก-*

เสียงหัวใจของฉันเต้นไม่เป็นจังหวะ เต้นแรง เเละฉันไม่รู้ว่าจะหยุดยังไง โอ็ยยย อะไรกัน ทำไมเวลาที่ฉันนึกถึงหมอนั่น ใจต้องเต้นแรงทุกทีเลยนะ!ไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย



~หลายวันผ่านไป~

จุ๊กกรู๊วกระจู้ววู้ววว!!!

วันนี้ฉันต้องไปทำงาน จริงๆแล้วตั้งแต่กลับมาที่อิตาลีฉันต้องไปทำงานต่อทันทีเลยแต่ว่ารู้สึกไม่ดีเลยลาต่ออีกสักสัปดาห์ละกันเนาะ ฉันไม่ได้ขี้เกียจจริงๆ คนอ่านต้องเชื่อฉันนะคะ!!!

อะฮ้าาาเริ่มต้นเช้าวันใหม่อันสดใสของฉันด้วยขนมปังเเยมบลูเบอร์รี่สุดที่รัก อ๊ะ แย่แล้ว!!!!

สาวน้อยอึ้งไปแป๊ปนึงกับเหตุการ์ณตรงหน้า

“กาแฟหมดแล้วเหรอเนี่ย!!!!โธ่เอ้ยย ทำไมฉันถึงลืมซื้อมาก่อนเข้าบ้านกันนะ!!!หึ่ยยยยหงุดหงิดจริงงง”

ฉันคาบขนมปังแล้วรีบวิ่งออกไปทำงานทันที อ้ะ!!!ฉันลืมบอกเลยยย ฉันเป็นผู้จัดการฝ่ายตลาดของบริษัทที่ผลิตอาหารสำเร็จรูปชื่อดังแห่งหนึ่ง ที่ทำงานฉันอยู่ใกล้ๆกับคอนโดฉันพอดี ฉันเลยไม่ต้องเปลืองเงินซื้อรถ เก็งตังค์ทำนมต่อไปจ้าาาา

~ตึกตึกตึก~

~ตึกตึก~

~ตึกตึกตึก~

~ตึกตึก~

ทำไมฉันรู้สึกเหมือนกับว่า มีคนกำลังเดินตามฉันอยู่งั้นแหละ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ฉันจึงเดินหน้าต่อไป และหันไปมองด้านหลังด้วยความเร็วเเสง!

“ย้ากกกก ใครว้าาาา!!!”

“เย้ย ตายแล้ว พวกเราถูกจับได้ซะแล้วพี่ปึ๊ด!!”

นั่นไงจริงด้วย มีชายใส่สูทสีดำ ใส่แว่นกันแดด ทำปากเหมือนถ้วยคว่ำ3คนกำลังตามฉันอยู่วววว!!!ไอบ้า ตามฉันทำไม หรือฉันไปติดหนี้ใครมาา ก็ไม่มีนี่นา ฉันไม่เกี่ยวน้าาา พระเจ้าขาช่วยริชชี่ด้วย ริชชี่ยังอยากมีชีวิตที่สดใสซาบซ่านร้าาาาฮรื๊อออออ

“กรี๊ดดด!!!อย่าตามฉันเลยน้าาา ไว้ชีวิตฉันเถ้อ!!!!”

“ตามเธอไป!!!!!!!อย่าให้คลาดสายตาเด็ดขาด!!!”

“ครับ!!!!!!”

“ครับโผ้มมม!!”

แหมมม สามัคคี๊สามัคคี ตั้งใจกันมาจับฉันเหลือเกิน!!!อย่ามาหยามฉันนะเฟร้ยยย ฉันนะ นักวิ่งเก่าประจำโรงเรียนมาก่อนนะเออตัวเธอ!ถึงรองเท้าจะเป็นส้นสูง แต่ฉันก็วิ่งได้น่ะอิอิ กรี๊ดดด!!!

ฉันล้มมมม มายก้อดดดด!!!ฮืออับอายอะไรอย่างนี้ ช่างอับโชค ฉันล้มต่อหน้าต่อตาไอบ้ากอริลล่าติดสัดทั้ง3คนที่วิ่งมาจับฉันอย่างกระหื่นกระหาย น่าอายที่สุด

“ชิบบบบหายยยยยยยยยย!!!”

“หม่ายกู๊ดเนสสสสสส”

“ไปพยุงคุณหนูสิวะไอ้ปลาช่อนเเห่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน!!!”

ชื่อบ้าอะไร-.,-ปลาช่อนเเห่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน

“คับพี่ปึ๊ด!!”

กอริลล่า2ตัวเข้ามาช่วยพยุงตัวฉันขึ้นมาจากพื้น ฉันลุกไม่ไหวเลยอ่ะ เเสบจัง สงสัยจะมีแผลสดที่หัวเข่าด้วยนะเนี่ย

“อือ....ข...ขอบใจนะ”

เมื่อกอริลล่าทั้งสามช่วยพยุงฉันขึ้นมายืน เขาก็สำรวจร่างกายของฉันว่าฉันบาดเจ็บอะไรรึเปล่าเเล้วเขาก็จ้องแผลที่หัวเข่าฉันอย่างตกใจพร้อมกับพูดอย่างเสียงดังว่า..

ปั๊กก!!!!เสียงชายใส่สูทร่างใหญ่ที่ดูเหมือนจะเป็นหัวโจกตบหัวลูกน้องทั้งสอง

“บักห่าเอ้ย!!!ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าตามมาด้วยท่าทางขึงขังเหมือนปกติที่เราเคยทำ!!!ให้วิ่งตามคุณหนูเหมือนในแบบอนิเมะ!!แบบสโลวโมชั่นอ่ะไอ้พวกโง่!!!”

“อั๊ยหยาาา นายคับ เลือดคับเลือด เลือดเลื๊อดดด”

“ซวยแล่วขับน๊าย ถ้าหน่ายน้อยมาเห๊น สิเป็นเรื่องแหน่น๊อนคับ”

นายน้อย!!ใครอ่ะ ใครสั่งมาาอาอาอา(เอคโค่มาเต็ม)

“คุณหนูรอแป๊ปนึงนะครับ ห้ามหนีนะครับ ห้ามเด็ดขาดเลยนะครับ!!!..”

“รู้แล้วน่า!ไม่ไปแล้ว ลำไยจิงจิส์”

ขอร้องขนาดนี้ คงไม่ใช่พวกคนเลวหรอกมั้ง

“มาแล้วครับ ที่ปฐมพยาบาล!!!”

เย้ยเร็วไปมั้ย อย่างกับเสกได้งั้นแหละ ยังไม่ทันได้หายใจเลย เขาไปเอามาจากหนายยยกรี๊ดดด!!

“อ้ากกกก แสบๆๆๆๆๆๆๆๆ นายจะทำอะไร”

“หราดเเอกอฮอล์งัยคับคุณหนู้ว หโง่วจั่งคับ”

ไอบ้านี่!!!ถึงไม่พูดภาษากลางฉันก็ฟังออกนะยะ!!!มาหาว่าฉันโง่เดี๋ยวก็เอาฟันเฉาะคอซะเลยยย!!

ซี๊ดดดดดด กอริลล่าทั้ง3กำลังพยายามจะหยดเบตาดีนลงบนแผลฉัน!เห้ยๆเดี๋ยวก่อน!!!

“ฉันคิดว่าฉันทำเองน่าจะ....”

“คุณหนูอย่าขยับขาสิครับบ!!!”

“อยู่เฉยๆเป็นมั้ยนิ๊ อย่าหั้ยผรมต้องใช่โซ่ล่ามได้มั้ยคับคุณหนูว”

โฮ้ยยย!!ไม่ไหวแล้วเว่ยบักห่านิ๊ พูดอย่างกับฉันเป็นนักโทษ ใครส่งแกมา อย่าให้รู้นะ ฉันจะกระทืบเจ้านายของแกด้วยขาข้างที่ฉันเจ็บเองเลยคอยดู วะฮะฮ่า

“เอาเลยนะจ๊อด”

“ป๊อดบีบนะ อย่าทัมแรงๆเดี๋ยวคุณหนูวจะเจ็บเพิ่ม”

แพรด~~~~~

กรี๊ดดดด!!!ตาเถร!!!

น้ำยาสีเลือดแดงเดือด จู่โจมออกมาจากรูเล็กๆของขวดยาเบตาดีนทันที สาวน้อยผู้ซึ่งเป็นเหยื่อกรีดร้องด้วยความตกใจ ที่อยู่ๆขาของตัวเองก็มีอะไรแดงๆแหวะๆมาเลอะเต็มบริเวณแผล

“อะไรหนิ๊ ทำไมมันเลอะอย่างนี้!!”

“ท...โทษๆ ขอโทษนะครับคุณหนู”

“ตั้งใจกันหน่อยสิว่ะ จ๊อด ป๊อด คุณหนูต้องไปทำงานน่ะโว้ยยย!!!”

ใช่แล้วละ ฉันลืมงานไปเล้ยยยย!!ฉันต้องไปทำงาน แล้วนี่ฉันมัวมาทำอะไรอยู่ตรงนี้เนี่ยยยยย!!

“เอามานี่ซิ๊!! กากชิบหายเรย แลจ๊อดทำนะ”

~แพรดพราดดด

เอาเข้าไป เอาเลยจ้า ตอนนี้คนรอบๆที่เดินผ่านไปมามองเราเหมือนกับมองลิงในกรง ในมุมมองของคนนอกที่มองมาคงจะเห็นไอบ้า3คนใส่ชุดสูทดำรุมแย่งกันบีบขวดเบตาดีนเล็กๆใส่แผลให้ผู้หญิงคนหนึ่ง

‘อี๋อนาจารที่สุด’

‘เปิดห้องเลยมั้ยอย่างนี้’

‘โถๆๆๆ ถ่ายรูปเก็บไว้สักหน่อยดีมั้ยนะคิกคิก’

“โอ็ยยยยยยย พอแล้ววว ออกไปน้าาาพวกบ้าาา”

ฉันผลักเจ้ากอริลล่าแห่งเทือกเขาหิมาลัย?ออกไปจากตัวเองแล้วรีบเดินกะเพลกกะเพลกทั้งส้นสูงไปทำงานที่ออฟฟิสของฉัน

“ฮ้าาาา ถึงสักที!”

ในที่สุดตอนนี้ฉันก็ได้นั่งอยู่บนเก้าอี้นุ่มๆที่โต๊ะทำงานของฉันแล้ว เกิดมาเป็นผู้หญิงก็ต้องสตรองงี้แหละ!

กริ๊ง กริ๊ง

เอ๊ะ เสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้น ไม่ใช่โทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของฉันนะ แต่เป็นโทรศัพท์มือถือของฉันเองเลยที่ดัง ฉันเป็นคนที่ไม่ค่อยมีใครโทรมาหาเท่าไหร่ ส่วนใหญ่จะเป็นคุณพ่อคุณแม่ เเละญาติโกโหติกาของฉันเท่านั้นแหละที่โทรมา เพราะว่าเพื่อนๆสมัยเรียนของฉันมันทำงานเเถวๆนี้ เดินไปแป๊ปเดียวก็ไปมาหาสู่กันได้แล้ว เราก็เลยเปลี่ยนจากโทรเป็นแชทกับเดินไปหาแทน ประหยัดดีออก เก็บตังค์ค่าโทรไว้เป็นเงินทำนมดีกว่า555ฉันนี่ฉลาดจริงๆ!สวยและฉลาดอย่างนี้ ผู้ชายจะทิ้งได้ไงน้าาาา555คิดแล้วเศร้า

“สวัสดีค่ะ”

ฉันรับสายทันทีที่มีคนโทรมา เป็นเบอร์แปลกหน้ามาขายประกันหรือไม่ก็ของใช้อีกนั่นแหละ น่าเบื่อจริงๆ!

“ถ้าขายกระทะละก็ ฉันซื้อไปแล้วใบนึงนะคะ เซตลิมิเตต1แถม1อ่ะค่ะ ซื้อแล้วนะคะ เลิกโทรมาเซ้าซี้ได้แล้วค่ะ!!!”

พูดจบฉันก็กดวางสายทันทีเเละเริ่มทำงานของตัวเอง

—————

อะไรว่ะเนี่ย อ้ะขอโทษที จะเริ่มอธิบายละนะ คือว่าหลังจากคืนนั้นที่เรามีเซกส์กัน ผมก็เเอบเอามือถือของยัยตัวเล็กมาโทรออกที่เครื่องผม ทำให้ผมรู้เบอร์ของยัยตัวเเสบนั่น และวันนี้ผมได้ลองโทรไปหาเธอ ไม่ใช่เพราะคิดถึงหรอกนะ!แต่แค่อยากรู้เฉยๆว่าเธอทำอะไรอยู่...

‘ถ้าขายกระทะละก็ ฉันซื้อไปแล้วใบนึงนะคะ เซตลิมิเตต1แถม1อ่ะค่ะ ซื้อแล้วนะคะ เลิกโทรมาเซ้าซี้ได้แล้วค่ะ!!!’

อห.....มายก้อด ไม่คิดแม้แต่ฟังเสียงว่าคนที่โทรมาหาเล้ยว่าเขากำลังจะพูดอะไร!!!ให้ตายสิ ฟังก็รู้เเล้วว่าเป็นริชชี่ที่รักสุดป่วนของผมตัวจริงเสียงจริง!

เธอวางสายไปแล้ว 555ช่างเถอะไม่เป็นไรหรอกเธอคงจะยุ่งอยู่ เดี๋ยวให้บอดี้การ์ดที่ผมส่งไปคอยติดตามเธอมารายงานแทนก็ได้

ตรู๊ดๆๆ

“ครับนาย...”

บอดี้การ์ดรับสายผม และตอบผมเเบบเสียงอ่อยๆ

เกิดอะไรขึ้นรึเปล่านะ

“เรื่องที่กูให้ไปทำ เป็นไงมั่ง”

“ก็ดีครับนาย คุณหนูสบายดี วิ่งปร๋อ กินอาหารเผ็ดอาหารจืด อาหารหวาน อาหารเย็น อาหารร้อนได้ ผมทำการตรวจสอบยาพิษตามร้านอาหารที่เธอได้เข้าไปกินข้าวด้วยครับนาย”

“.....”

“เห่ยพวกมึงเงียบๆกันหน่อยดิ๊ นายโทรมา!!”

‘อะรัยนิ๊ คัยโทรมานะช่างมันเหอะ นี่คุยเรื่องคุณหนูก่อนเถอะ นายรู้เข้าเราจ่ะชิ๊บหายหลาว’

‘ก็บอกแล้วไงไอ้จ๊อด มึงไม่น่าไปวิ่งตามคุณหนูแบบนั้นเลย วิ่งเหมือนก็อตซิลล่าไฮดร้าตุ่นปากเป็ด’

‘ตัวอะไรนิ๊บักป๊อด!แต่ช่างเถอะ คุณหนูมีแผลที่หัวเข่าเรื่องนี้จะรายงานหน่ายหน้อยยังไงกันดี’

“ชู่วววว>3<เงียบกันหน่อยสิว่ะ นายน้อยโทรม๊าาา”

‘หะ!ว่าไงนะพี่ปึ๊ด น...น..น....’

‘หน่ายน้อยคับผ้ม ผ้มข้อโทษขั่บ”

“นายน้อยย คือจริงๆแล้วพ..พวกเราไม่ได้ตั้งใจ อ้ะ..”

ตู๊ดๆๆๆๆ

“นายน้อย วางสายไปแล้วแว้วแว้วแว้ว!!!ซวยแล้วไงไอ้พวกบ้า ก็บอกว่าให้เงียบแต่ก็ยังพูดกัน มันน่ากระทืบพวกแกสองคนให้หายเจ็บใจยิ่งนักกก!!!”

To Be Continue...

#เป็นไงกันมั่งนักอ่านทุกคนนน ตอนนี้สงสารริชชี่มาก555 อย่าลืมกดไลค์และคอมเมนต์กันด้วยน้าจ้าา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น