หอหมื่นอักษร
facebook-icon Instagram-icon

เชิญพับกบ เอ้ย ! พบกับเรื่องราวชวนอมยิ้มระหว่างคุณชายสุดซึนและเย่ชีชีสุดแสบ ในนิยายเรื่อง 'คุณชาย...ท่านจะรักข้าหรือไม่เล่า' ได้เลยเจ้าค่า เก๋อเก๋อรับประกันในความน่ารัก 100 เปอร์เซ็นต์เต็มเลยยยย >///<

ตอนที่ 21 เป็นนายหญิง (ในหมู่โจร) ของข้า (6)

ชื่อตอน : ตอนที่ 21 เป็นนายหญิง (ในหมู่โจร) ของข้า (6)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ย. 2560 15:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 21 เป็นนายหญิง (ในหมู่โจร) ของข้า (6)
แบบอักษร



เย่ชีชีกับโม่หานชิงยืนอยู่ข้างกัน มองไปยังผู้คนที่มาล้อมพวกเขาไว้โดยที่ไม่ทันตั้งตัว พร้อมทั้งขมวดคิ้วเข้าหากัน จากสายตาฝ่ายตรงข้ามคาดว่าจะมีประมาณยี่สิบสามสิบคน เสื้อผ้าที่สวมใส่ล้วนทำจากผ้าเนื้อหยาบ แม้ไม่ถึงขั้นขาดหลุดลุ่ย แต่ก็ดูเหมือนผ่านการปะมาแล้วทั้งนั้น บนหัวของพวกเขาโพกด้วยผ้าสีดำ มือถืออาวุธจำพวกมีด ขวาน ตะบองเหล็ก ท่าทางของแต่ล่ะคนดูโหดร้ายป่าเถื่อน

 “พวกเจ้าเป็นใคร” โม่หานชิงสังเกตการณ์คนกลุ่มนี้อย่างระแวดระวัง เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเรียบ

 “โอ๊ะ พี่ใหญ่ ดูสิ ไอ้หนุ่มนี่มันถามว่าพวกเราเป็นใคร” คนที่มีใบหน้าเรียวยาว ร่างผอมหนวดเครารุงรัง เอ่ยถามคนที่ยืนอยู่บนต้นไม้ด้วยน้ำเสียงแปร่งหู

 “โซ่วโหว เจ้าบอกพวกมันไปสิ” คนที่ยืนอยู่บนต้นไม้ รูปร่างสูงใหญ่ ร่างกายกำยำ ใบหน้ามีรอยแผลจากมีดเป็นทางยาว ดูเหมือนว่าจะเป็นหัวหน้าของพวกมัน

 “ฮึ่ม พวกเจ้าฟังให้ดีนะ พวกเราคือสำนักสยงป้าแห่งตีนเขาเยว่ชิง เจ้าลูกเจี๊ยบ รีบส่งของมีค่าบนตัวพวกเจ้ามา !” คนที่มีรูปร่างผอมยกสองมือขึ้นเท้าเอว ตะคอกใส่เย่ชีชีกับโม่หานชิง

   “……”

   “……”

เย่ชีชีและโม่หานชิงต่างหันมามองหน้ากัน และใช้สายตาสื่อสารกันไปมา


เจ้าสู้พวกมันได้หรือไม่ ?


ไร้สาระ ข้าสู้เจ้าไม่ได้ แล้วข้าจะสู้พวกโจรภูเขาได้หรืออย่างไร


เจ้าว่ารังโจรภูเขาจะมีของกินอร่อยๆ หรือเปล่า


 ……

อย่างนั้นพวกเราไปดูรังของพวกมันกันหน่อยดีหรือไม่


ไม่


โม่หานชิงเหลือบตามองบนใส่เย่ชีชี ขณะที่กำลังจะลงมือนั้น เย่ชีชีก็คว้าหมับเข้าที่แขนของเขา หันหน้าไป ฉับพลันดวงตากลมโตสีดำก็เอ่อรื้นด้วยน้ำตาใสบริสุทธิ์ เปล่งเสียงออกมาอย่างน่าสงสาร “พวกเรา...พวกเราไม่มีของมีค่าติดตัวเลยนะ......”

“เด็กเจ้าเล่ห์ เจ้าไม่ต้องมาหลอกข้า !” โจรภูเขาที่ชื่อโซ่วโหว ถุยหญ้าหางสุนัขที่คาบอยู่ในปาก สะบัดขวานในมือเดินมาด้านหน้าเย่ชีชี แล้วย่อตัวลงพูดกับนาง “ดูจากการแต่งตัวอย่างดีของเจ้าสองคน แน่นอนว่าต้องเป็นลูกคนมีเงิน ว่าแต่พี่น้องคู่นี้กำลังหลงทางกันอยู่รึ”

“พวกเรา….พวกเราไม่ใช่พี่น้อง….” เย่ชีชีจงใจถอยหลังมาใกล้โม่หานชิง มือเล็กอวบอิ่มคว้าเอาเสื้อคลุมของโม่หานชิงไว้ ใบหน้าแฝงด้วยประกายหวาดหวั่น

“โอ๊ะ ไม่ใช่พี่น้อง หรือว่าพวกเจ้าจะเป็นคู่รักตัวน้อย ?” ทันใดนั้นชายคนที่ชื่อโซ่วโหวก็หัวเราะขึ้นอย่างหยาบคาย

พวกโจรภูเขาที่ล้อมพวกเขาเอาไว้ ต่างก็หัวเราะออกมาอย่างชั่วร้าย

คิ้วเรียวงามของโม่หานชิงขมวดแน่น นัยน์ตาสีดำล้ำลึกแผ่ประกายเย็นยะเยือกออกมา ถ้าเย่ชีชีไม่จับแขนเขาไว้แน่น ตอนนี้เขาก็คงพุ่งไปจัดการพวกโจรภูเขาเบื้องหน้าให้ราบไปแล้ว

 “เลิกพูดจาไร้สาระกับพวกมันได้แล้ว” หัวหน้าโจรภูเขาดุโซ่วโหว จากนั้นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้น “จับตัวพวกมันกลับไปที่ค่ายแล้วค่อยหาวิธีถามที่อยู่พวกมันออกมา เรียกคนส่งสารไปให้ครอบครัวของพวกมันนำเงินมาไถ่ตัว”

 “ฮ่าๆ พี่ใหญ่ฉลาดเสมอ” โซ่วโหวรีบหันหน้ามาเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มอย่างผู้รับบัญชา จากนั้นจึงโบกมือทำสัญญาณไปทางฝูงโจรภูเขาที่อยู่โดยรอบ “พี่น้องทั้งหลาย จับพวกมันมัดไว้ !”

ฝูงโจรภูเขาที่ล้อมพวกเขาไว้ต่างก็ส่งเสียงตอบรับ พากันกรูเข้ามาทั้งหมด ภายในเวลาไม่นานก็สามารถจับโม่หานชิงกับเย่ชีชีมัดไว้เรียบร้อย





แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น