เดวิลสีดำ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 468

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ย. 2560 14:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่1
แบบอักษร

ตอนที่1

วันนี้เป็นวันเปิดเทอมการศึกษาของผมวันแรกผมเรียนที่มหาลัยชื่อดังในจังหวัดเชียงใหม่การใช้ชีวิตของผมปกติทุกอย่างตั้งแต่เริ่มเรียนจนได้เข้ามหาลัย.....แต่ชีวิตผมเริ่มเปลี่ยนไป

ผมตกหลุมรักเขา...เดือนบริหาร

"เห้ย! ก้าน"เสียงแหลมตะโกนเรียกผมจากโต๊ะในห้องเรียนของมหาลัย ในมหาลัยหรือในคณะผมมีเพื่อนคนเดียวคือฟ้า เธอเป็นผู้หญิงที่สวยน่ารักมากคนนึง เธอมีนิสัยร่าเริงแบบใครหลายๆคน และเธอก็คือเพื่อสนิทที่สุดของผม

**"ฟ้า"**ผมเรียกเธอเสียงเบาก่อนจะเดินตรงไปหาอีกคนพร้อมนั่งลงข้างๆ ผมกับเธอเรียนคณะเดียวกันคือคณะอักษรศาสตร์ ผมชอบอ่านหนังสือและผมยังเป็นบรรณารักษห้องสมุดของมหาลัยอีกด้วย

"ทำไมก้านมาช้าจัง ฟ้ามาตั้งนานแล้วนะ"เธอพูดกับผมด้วยใบหน้าง่ำงอน ฟ้าเป็นเพื่อนผมตั้งแต่ปีหนึ่ง ตอนนี้พวกเราอยู่ปีสองกันแล้ว

"ก้านว่าฟ้ามาเช้าทุกทีวันเปิดเทอมแรก แต่ทุกครั้งวันปกติฟ้ามาสายตลอด"ผมขำฟ้าเบาๆ เธอเป็นคนขี้เซ้าเอาการเลยทีเดียว

"ไม่ต้องมาพูดเลย ตัวเองมาเช้าเพราะมาดูคนนั้นใช่ไหมล่ะ"

"ฟ้า! อะไรเล่า"ผมก้มหน้าหลบสายตาที่ฟ้าส่งผม เธอรู้เรื่องของผมที่แอบชอบเดือนบริหาร ตอนนี้ใครคนนั้นอายุเท่าพวกเราทั้งสองคน เท่ากับว่าผมแอบรักเขามาหนึ่งปีเต็มแล้ว

ติ้ง!

ติ้ง!

สิ่งที่ขาดไม่ได้ในยุคปัจจุบันก็คงหนีไม่พ้นมือถือ เสียงเเจ้งเตือนดังขึ้นจากมือถือผมและฟ้า 

ผมคว้ามือถือในกระเป๋าสะพายที่พกมาเลื่อนดูการแจ้งเตือน

"อุ้ยยยยย ใครไม่รู้หล่อจังเลยตอนนี้ก้านเห็นรึยังน้าา"เสียงฟ้าเอ่ยล้อเลียผมเพราะต้นเหตุมาจากเพจคิ้วบอยของมหาลัยลงรูปเดือนบริหารคนล่าสุด

ต้น รัชชานนท์ ภูตะวัน 

เดือนคณะบริหารที่ ใครต่อใครต่างรู้จัก ต้นเป็นคนผิวสีแทนผมสีดำสนิทประกายม่วงนิดหน่อย ตาสีนิลที่ใครมองแล้วต้องเหลียวหลัง ส่วนสูงที่ดูสูงดูเกินชายไทย ส่วนสูง180กว่าของต้นทำให้เขาดูหล่อมากขึ้นสำหรับผม แต่สำหรับคนอื่นผมไม่รู้

รูปที่เพจเอาลงเป็นรูปที่อีกคนก้าวลงขากรถยนต์ของตน รสสปอร์ตคันสวยที่เขาใช้มาตั้งแต่เรียนปี1

"ฟ้าา~"ผมหันไปมองหน้าเพื่อนสนิททันทีที่ดูรูปเสร็จ

"เรามีเวลาแค่30นาทีเท่านั้นนะก้าน จะทันเข้าเรียนหรอ"ฟ้าขมวดคิ้วกังวลเพราะคณะเราสองคนห่งกันมาพอควร

"ฟ้า ขอร้องนะ"ผมมองเธออย่างน่าสงสารอีกครั้งก่อนเธอจะจูงมือถือเเล้ววิ่งลากออกไปอย่างรวดเร็ว

พวกเราทั้งสอฃวิ่งมาจากอาคารเรียนตรงไปที่ฟีโน่คันโปรดของฟ้าแล้วฟ้าขับออกไปอย่างเร่งรีบ

"ฟ้า! ขับอะไรขนาดนั้นเล่า!"

"ไม่เห็นเร็วเลยแค่80เอง!"

"จะบ้ารึไง เหลือตัง30นาทีน่ะ!"

ผมกับฟ้าเถียงกันไปมา ฟ้าชอบขับรถเร็วจนผมลมจับ ยังไม่ถึง10นาทีเราก็มาถึงหน้าคณะบริหารเเล้วครับ คิดดูว่าจะขับเร็วขนาดไหน "เบรกสิฟ้าเบรก! ฟ้า!"

ผมตะโกนบอกฟ้าครับ เธอยังไม่เบรกรถเลยครับจนตอนนี้

"เบรกไม่มี! ทำไงดีอ่ะ!"

ห้ะ!? โอ้ยยย ผมจะบ้าตาย ไม่มีเบรกแล้วคุณเธอจำขับมาเรียนทำไม

"ฟ้า!!!! รถ!"

เพล้ง!

ไม่ทันขาดคำฟ้าเธอก็ขับรถชนรถสปรอต์สุดหรูแล้วครับ

ผมกับฟ้ากระโดดหลบไปคนล่ะทาง ฟ้าโดดหลบไปทางสวนหน้าคณะบริหาร ส่วนผมโดดลงมาฝั่งคอนกรีด

ไม่เลยครับ ไม่เลย ไม่ใช่ไม่เจ็บนะครับ

อิสัส!! กูเจ็บมากแต่ประเด็นมันไม่ได้อยู่ตรงนั้นครับตอนนี้คนเริ่มมุงเราแล้ว ผู้ชายบริหารเดินไปพยุงฟ้าทันทีที่เธอล้มลง ไม่นานฟ้าก็เดินมาหาผมพร้อมนั่งลงคุกเข่า

"ก้าน! เป็นอะไรไหมอ่ะ แว่นแตกเลยอ่ะ"ถึงว่าภาพเป็นมัวๆฟ้าเธอรีบวิ่งเอาแว่นมาให้ผมใส่พร้อมพยังผมขึ้น

มองไปที่รถเจ้าปัญหาผมถึงกับน้ำตาจะไหล ไอ้บ้าเอ้ย!!! รถต้นเดือนบริหาร!!!!!!!

"ฟ้า..รถเดือนบริหาร"ผมเอ่ยด้วยเสียงสั่นๆเพราะแพงจนซื้อบ้านผมได้เลย ไม่ใช่ฟีโน่นะครับ! รถเขาพังยุบด้านหลังเลย

"ก้าน...เราขอโทษ"พวกเราทั้งสองต่างมองหน้ากัน. คนบริเวณนั่นหันมองพวกเราด้วยสายตาประมาณว่าสงสาร

ใครๆก็รู้นะครับว่าเจ้าของรถเขาโหด

"พวกมึง ทำอะไรกับรถกู" เสียงเรียนเอ่ยขึ้นเบาๆ ยืนรอไม่นานเจ้าของรถก็เดินมาแล้วครับต้น รัชชานนท์ ตัวจริงเสียงจริง

"เอ่อ...คะ.คือว่า"ไม่ใช่กลัวนะครับ แค่เขาหล่อจนผมพูดอะไรไม่ออก

อย่าสงสัยทำไมผมมองเห็น เเว่นแตกแค่ข้างเดียวเท่านั้นเองครับ

"คือว่ารถฟ้าไม่มีเบรกแล้วเราขับมาแรงน่ะค่ะ"ในที่สุดฟ้าก็พูดออกไปแทนผม ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ เลิกตื่นเต้นสักที ...ฮือออ แต่มันไม่หายครับ! ใจเต้นแรงไม่หายเลย!

"ตาบอดหรอ"

"เดี๋ยวเราจะชดใช้ค่าเสียงหายให้นะ เอารถไปซ่อมที่อู่รัชวิทก็ได้"อู่ชื่อดังที่ใครหลายๆคนก็รู้จักในเชียงใหม่ครับ อู่ของพ่อฟ้าเป็นอู่แต่งรถบิ๊กไบค์ รถยนต์ รถสปอร์ต เพราะงั้นฟ้าเลยชอบความเร็ว

"มั่นใจหรอว่าจะจ่ายไหว"อีกคนอกคนปรายตามองมาทางพวกเรา อย่างว่าล่ะครับเราทำผิด เราต้องยอมรับมัน แต่ไอ้สายตาแบบนี้ที่ส่งมาดูถูกกันชัดๆ

คนที่มุงดูเริ่มซุบซิบกันไปมา แต่วันนี้คุ่มค่าหน่อยนะครับ อย่างน้อยผมก็ได้สบตากับคนที่ผมเเอบชอบ "มั่นใจ แต่ช่วยไปส่งหน่อยได้รึป่าวพอดีเพื่อนฟ้าเขาเจ็บขาอีกอย่างแว่นเขาก็แตกด้วย"

ต้นพยักหน้าเบาๆพร้อมกวาดตามองเพื่อนๆที่มุ่งอยู่จากนั้นทุกคนก็รีบเดินหนีออกไปทันที สมน้ำหน้าอยากยุ่งเรื่องคนอื่นดีนัก

ร่างสูงกดมือถือไปมาสองสามทีไม่นานก็มีBMW มาจอดตรงที่เรายืนอยู่ ลืมไปครับ เขารวย

ร่างสูงบอกให้พวกเราขึ้นรถทันทีที่รถจอดสนิทพร้อมคนขับรถที่ออกมายืนเปิดประตูให้เวอร์วังอลังการมากครับ

เอาจริงผมพึ่งเคยเจอคนเปิดประตูให้ อย่าขำนะครับเพราะมันเรื่องจริง ตอนนี้ผมกับฟ้านั่งอยู่ที่รถอีกคนเป็นที่เรียบร้อย ส่วนที่ขึ้นรถได้เพราะมีฟ้าพยุงนี่ล่ะครับ

คนขับรถของต้นเขาไปจัดการเรื่องรถที่เราชนต่อไม่ได้มาด้วยกัน

ส่วนตัวการนั่งอยู่ด้านหลังปล่อยให้ผมมานั่งด้านหน้า เธออ้างว่าตัวเองวินหัว ร้อยวันพันปีมึงมาวินหัวอะไรตอนนี้ยัยฟ้า!  ผมได้แต่มองออกไปนอกหน้าต่าง ยัยฟ้าชวนอีกคนพูดเจี้ยวจาวเลยครับ มันพูดอยู่คนเดียว อีกคนแค่ทำหน้าที่พยักหน้าอือๆออไปกับมัน 

ฟ้าอยู่คอนโดส่วนผมอยู่หอห่างจากมกาลัยค่อนข้างไกล9โลน่าจะได้ เวลาไปอาศัยตื่นเช้าหน่อยปั่นจักรยานไป

"ฟ้าจักรยานก้านล่ะ"ผมถามเธอเสียงเบาเพราะกลัวร่างสูงลำคาญน่ะครับ แค่มองหน้าเขาผมยังไม่กล้า แล้วอะไรล่ะผมจะพูดเสียงดังไม่ใช่เกรงใจนะครับ ใจเต้นเเรงจนไม่กล้ามอง

"ก็อยู่มหาลัยไง"

"กลับไปเรียนได้ไหม...ก้านไม่อยากขาดเรียนอีกอย่างวันนี้ก็เวรเฝ้าห้องสมุดด้วย"

"บ้ารึไงก้าน! ตัวเองขาเจ็บอยู่ เราลาจาร์ยเรียบร้อยแล้ว ต้นจอดตรงนี้แหละเราจะซื่อของอีกอย่างไปส่งก้านที่หอxxxให้ด้วยนะจ๊ะ บายจ้ะ" 

ปัง

หลังจากร่างสูงจอดรถข้างทางฟ้าก็ลงจากรถไปทันที เอาจริงทำไมมาทิ้งผมไว้แบบนี้!

"อ่ะ..เอ่อ...เราไปรถแท็กซี่ได้นะลำบากใจรึป่าว"อ๊ากก พูดแล้วครับ รอบ1ปีผมพูดกับร่างสูง

"หอมึงอยู่ไหน"

"ห้ะ? อะไรนะ"

"กูถามว่าหออยู่ไหน"

"คือ..เอ่อ..เราไปเองก็ได้นะ"อย่า อย่าหันมา ต้นหันหน้ามาทางผมพร้อมมองด้วยสายตานิ่งๆ เอาจริงสายตาเขาทำผมแทบละลายเป็นน้ำ อนุภาพทำลายโคตรรุนแรง

"กูถาม แสดงว่ากูจะไปส่ง บาดเจ็บอยู่ทำไมไม่เจียม"นั่นสิ เขาคงสงสาร 

"อยู่ตรงข้ามกับxx น่ะ"ผมบอกร่างสูงเสร็จเราสองคนก็เงียบจนมาถึงพี่พักของผม ร่างสูงปลดล็อกรถผมก็เตรียมตัวจะลง

"เพื่อนมึงบอกเจ็บขามึงจะเดินไปยังไง"เขาชักสีหน้าหงุดหงิดใส่ผมครับ พร้อมขมวดคิ้ว

"เอ่อ ถ้าไม่รบกวนช่วยพยุงได้ไหม" ปากบ้านี่! สั่นทำไมวะ 

"ถ้าตัวเองลำบากหัดขอความช่วยเหลือบ้างดันทุรั้งให้มันได้อะไรขึ้นมา" เขาสถบเบาๆก่อนจะลงจากรถแล้วอ้อมมาเปิดประตูรถให้ผม

"หันหลังมาทำไม เราจะให้ช่วยพยุง"เขาหันหลังมาให้ผมพร้อมย่อตัวนั่งยองๆ ผมจะให้เขาช่วยพยุงนะครับ

"โง่ ขึ้นหลังมา". พูดแค่นั้นครับ ผมพยุงตัวเองขึ้นหลังเขาพร้อมเกี่ยวคอไว้เบาๆ พร้อมกระเป๋าสะพายที่อีกคนแย้งไปถือไว้

"ห้องอยู่ชั้นไหน"

"ชั้นสอง"ต้นเดินขึ้นไปชั้นสองตามที่ผมบอกพร้อมหันมองหน้าผมที่เกยอยู่ไหล่เขา ผู้ชายอะไรดูแบดบอยชมัดเลย ลายสักเกือบทั่วตัวโหดก็โหด พูดดีๆก็ไม่ได้

"เงียบทำไม ห้องไหนล่ะ"รู้ตัวอีกทีผมกับเขาก็มาอยู่ที่ชั้นสองเเล้วครับ ยืนอยู่หน้าบันได ที่จริงลิฟท์ก็มีทำไมไม่ใช้..

"ห้องด้านหน้านี่แหละ นี่ห้องนี้"ผมยื่นปากบอกเขา กลัวส่าถ้าปล่อยมือแล้วตัวเองจะตกลงมา

"เอามาดิ"

"เอาอะไร"

"คีย์การ์ดห้องมึงไง"ร่างสูงบ่นด้วยสายตานิ่งๆที่ทิ่มแทงผม ทำไมต้องทำสายตาแบบนั้น พอเวลาอยู่ใกล้กันที่ไรผมก็ทำตัวไม่ถูก 

ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีโอกาศใกล้คนที่แอบชอบมานานนับปี ได้สัมผัสเขาด้วยแหะ

"เอ่อ ในกระเป๋า"

"เอาขาเกี่ยวเอวกูไว้กูจะหาคีย์การ์ด" ตอนนี้ท่าผมเหมือนลูกลิงเกาะแม่เลยครับ ผวังว่าเขาจะไม่ได้ยินเสียงหัวใจของผมที่เต้นอยู่ ผมจะทำไงดี !! 

ในห้องมีรูปเขาเต็มไปหมด!

รูปต้น

รูปต้น!

ถ้าเขาเจอนี่มหาปะลัยเลยนะ

"คือ...ปล่อยลงก่อนได้ไหม ลงเราลงหน่อยสิ"ร่างสูงหาคีย์การ์ดเจอพอดี ตายแน่กู ไม่ตายวันนี้จะตายวันไหน ถ้าเขาเจอ เราโดนเกลียดเเน่เลย

แล้วเขาก็วางผมลง ช่วยพยุงอีกต่างหาก

"คือเราไม่ชอบให้คนอื่นเขาห้อง นายกลับไปได้แล้ว"ปากหนาปาก ผมไม่อยากให้เขากลับเลยพระเจ้า แต่ถ้าเขารู้ความลับที่ผมซ้อนไว้เราอาจไม่ได้เฝ้ามองเขาต่อไป

"หึ" 

เขาจับของของผมยัดใส่มือผมก่อนจะก้าวขาออกไป พอผมมั่นใจว่าเขาไปแล้วค่อยพยุงตัวเองเข้าห้องล็อกกลอนเสร็จสัพ 

ติ้ง! ติ้ง!

'เป็นไงล่ะแผนฟ้า! พยายามสนิทกับเขาให้มาก ฟ้าตั้งใจไม่ใช่อุบัติเหตุนะ เลิฟยูน้า" 'รักก้านะ"

ได้! แล้วเราจะรุกสักที!!!

กูจะรอดไหม...


*****

ขำค่ะขำมากจะบรรยายไงดี อิน้องก้านมันดูขึ้โอเวอร์ชมัด


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น