email-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Ep. 20 ความในใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 75.9k

ความคิดเห็น : 75

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ย. 2560 21:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep. 20 ความในใจ
แบบอักษร

@มหาวิทยาลัย...

ฉันเดินเข้ามานั่งในห้องเรียนด้วยความ​รู้สึกที่หลากหลาย เมื่อคืนดรากอนไม่ได้กลับมานอนที่คอนโดฉัน ฉันโทรไปเขาก็ไม่รับ นี่เขาจะเป็นอะไรหรือเปล่า...เมื่อเช้าเขาก็ไม่ได้มาส่งฉันเหมือนทีกๆวัน ทำไมเขาหายไปแบบนี้

"นี่...เป็นไรวะ" ยัยก้อยเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินเข้ามานั่งข้างๆฉัน พร้อมมาด้วยยัยฮารุ

"ไม่รู้สิ...ช่วงนี้รู้สึกว่ามันแปลกๆ" ฉันเอ่ยขึ้นใบหน้าถอดสี

"อะไรที่แปลก...มึงหรือเปล่า" ยัยฮารุเอ่ยขึ้นพร้อมเสียงหัวเราะร่วน แต่ฉันกลับยิ้มไม่ออก

"อ้าววว!!! ไม่เล่นกะกูด้วย  เชี้ย" ยัยฮารุเอ่ยพร้อมมองหน้ายัยก้อยกับฉัน 

"เออ...พลอยกูลืมไป เมื่อตอนกูมาเนี้ย เห็นรถไอกร มันมาส่งมึงใช่ม้ะ" ยัยฮารุเอ่ยขึ้นอย่างยิ้มๆ หวังจะให้ฉันอารมณ์ดีขึ้น...แต่มันทำให้ฉันแปลกใจแล้วทำไมเขาไม่รับโทรศัพท์ หรือว่าแบตหมด แต่มันก็ไม่น่าจะนะ...

"ไม่นะ..." ฉันเอ่ยออกไป ยัยฺฮารุเอ่ยสวนขึ้นทันที

"ไม่ใช่ได้ไง ก็กูเห็นแวบๆว่ามึงนั่งอยู่อ่ะ" คำพูดนี้ทำเอาฉันถึงกับไปไม่เป็น หน้าเริ่มผ่าวๆขึ้น ขอบตาร้อนผ่าว ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร...

"ฉันเอารถมา..." ยัยฮารุมองหน้ายัยก้อย   อย่างอึ้งๆ ยัยก้อยมองหน้าฉัน ยิ่งทำให้รู้สึกว่าตาเริ่มแดง น้ำตาเอ่อคลอเบ้า

"เฮ้ยยย!!!  แต่ว่า...กู อื้อออ!!!" ยัยก้อยเอามือปิดปากยัยฮารุไม่ให้พูดอะไรมาก แล้วลากออกจากตรงนั้น แต่มันก็ไม่ได้ไกลมากจากที่ฉันนั่ง...

ฉันขอแค่อย่าให้มันเป็นอย่างที่ฉันคิดไว้เลย ก็พอ...


หลังจากที่ผมแวะไปรับพินต้าออกมา เธอบอกว่าอยากจะเห็นมหาลัยที่ผมเรียนแล้วก็คณะของผมว่าเป็นยังไง เธอจึงขอให้ผมไปรับ และทางที่ผมกำลังไปคณะ สายตาผมดันไปเห็นเพื่อนของยัยบ๊องแล้วยัยสองคนนั่นก็เห็นผม ผมไม่แน่ใจว่าเธอจะเอาไปเล่าให้เพื่อนเธอฟังยังไง...

ที่ผมไม่ได้รับสายเธอเพราะไม่อยากให้เธอไม่สบายใจ ที่ผมออกมารับพินต้า ผมเลยเลือกที่จะไม่รับสายจากเธอ...

ไม่นานผมก็ขีบมาจอดที่หน้าคณะ เธอยืนรอผมไม่นานเมื่อผมเอารถไปเก็บเสร็จก็เดินกลับมาหาพินต้า แต่ยังไม่ไปไหน กลุ่มเพื่อนของผมมันก็พากันเดินมา ที่เด่นนำหน้ามาคือไอไบรท์ผมจึงยกยิ้มที่มุมปาก...

"หวัดดี...เธอก็มาหรอ" ไอไบรท์มันทักทายผมก่อนที่จะหันไปหาคนที่ยืนอยู่ข้างๆผม...

"อื้มมมม..." เธอตอบแค่นั้น ก่อนจะยิ้มให้กับเหล่าเพื่อนๆของผม ก่อนที่จะเดินไปยังห้องเรียน เหล่านักศึกษา ก็มองกันอย่างแปลกๆ ไม่วางตา ผมจึงรีบเดินไป เพราะเบื่อสายตาเหล่านี้มอง

ผมรู้สึกว่าวันนี้ทำไมมันน่าเบื่อชอบกล ผมจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดเบอร์มือถือ

'ยัยบ๊อง'

ผมรอไม่นานสักพักก็มีเสียงคนกรอกสายใส่โทรศัพท์

'เป็นอะไรทำไมไม่รับสาย' ประโยคแรกที่เธอเอ่ยขึ้นกับผม...

'แบตหมด พึ่งได้ชาร์ต' ผมจำต้องเอ่ยโกหกออกไป เพราะไม่อยากอธิบายอะไรให้มันยืดยาว

'อ่อ...โทรมามีไรหรือเปล่า' ยัยเอ่ยถามผม 

'คิดถึงมั้ง' ยัยบ๊องเงียบไปสักพัก ถ้าให้เดาตอนนี้คงจะหน้าแดงเป็นลูกมะเขือเทศแน่นอน ผมละยิ้มออกมาเมื่อนึกได้เช่นนั้น

'ทำเป็นปากหวาน...พูดอย่างนี้กับคนแล้วล่ะ' เธอเอ่ยขึ้นเหมือนประชดผม เพราะผมจับน้ำเสียงเธอได้

'เคยชิมหรือไง ที่บอกว่าหวานน่ะ' ผมเอ่ยออกมาด้วยยิ้ม ก่อนที่จะรีบหุบยิ้มเพราะเพื่อนผมมันมองหน้าผมแบบยิ้มกวนตีนให้ ผมรีบชูนิ้วกลางให้พวกมัน

'อืออออ....น่าจะเคยมั้ง' เธอเอ่ยขึ้น ตอนนี้หน้าเธอคงแดงแจ๋แล้วแน่ๆ

"กรคะ...พินต้าเราไปกันเถอะเดี๋ยวไม่ทันพวกนั้น" ผมมั่นใจแน่ๆว่ายัยบ๊องต้องได้ยินแน่ๆ และทำให้ผมมั่นใจไปอีก เมื่อเธอชิ่งตัดสายผม...

ผมจึงหันมามองหน้าพินต้า แล้วส่ายศีรษะเบาๆ เธอมองหน้าผมเลิกคิ้วสูง ผมจะทำไงกับพินต้าดี...

ผมใช้เวลาไม่นานเดินลงมาถึงที่จอดรถ ผมจึงหยุดแล้วหันไปบอกพินต้า...

"พินต้า ไปกับไอไบรท์นะ เดี๋ยวฉันไปรับพลอยก่อน" ผมเอ่ยบอก แล้วมองหน้าไอไบรท์ ที่ตอนยี้มันทำหน้านิ่งๆ เหมือนได้หมด

"แต่...ว่า..." พินต้าจะคร้านผม ผมจึงรีบตัดบทสนทนา โดยการรีบก้าวขึ้นรถ บึ่งรถไปหาสาเหตุที่คาดว่าจะต้องงอนผมแน่ๆ

"เธอจะกินไหมข้าว...เร็วสิ" เสียงของไบรท์เอ่ยบอกพินต้า แล้วทุกคนก็ทำหน้าที่ของตน  โดยเวย์กับกัสไปคันเดียวกัน ส่วนไบรท์กับพินต้าก็ไปด้วยกัน

หลังจากที่ชิ่งตัดสาย ดรากอน ฉันก็ขอบตาร้อนผ่าว เขาโกหกฉันทำไม ผู้หญิงที่นั่งหน้ารถเขาเมื่อเช้าคือพินต้า แล้วที่ฉันโทรไปไม่รับ              ก็เพราะพินต้าสินะ 

"ผู้ชายโลเล ไม่มีความจริงใจ ฉันเกลียดนาย" ฉันเอ่ยออกมา อย่างเหลืออด จนเพื่อนทั้งสองคนมันมองหน้าฉันแบบงง ฉันจึงเดินกระแทกเท้าไปยังรถอย่างรวดเร็ว โดยไม่ได้สนเท้าว่ามันจะเจ็บหรือเปล่า...

เอี๊ยดดดด!!!!

เสียงรถวิ่งมาจอด เมื่อฉันเห็นว่าเป็นดรากอน ฉันจึงเร่งฝีเท้าให้เร็วกว่าเดิม เพราะไม่อยากเห็นเขา 

หมับ!!!

"ปล่อย....ปล่อยฉัน" ฉันที่หันหน้าไปเผชิญกับเขาแล้วพยายามบิดข้อมือ ออกจากมือใหญ่ที่จับฉันแน่นจนรู้สึกได้ว่าปวดข้อมือไปหมด...

"เธอจะไปไหน..." เขามองหน้าฉันพร้อมกับกระชากฉันเข้าหาตัว ทำให้ฉันที่อยู่บนส้นสูงเลยต้องเซเข้าหาเขาแบบไม่ตั้งใจ 

"ไปไหนก็เรื่องของฉัน...ปล่อย...นายจะสนใจฉันทำไม ทำไมไม่ไปสนใจพินต้านู่น" ฉันบิดข้อมือจนหลุดจากมือเขา ฉันจึงเดินหนีเขาแต่ก็ช้ากว่าคนตัวสูง มือไวคว้าหมับเข้าที่ข้อมือฉัน แล้วเขาก็จับแน่นกว่าเดิม

"ถ้าฉันสนใจพินต้า แล้วฉันจะมาเธอทำไม" เขาเอ่ยขึ้นพร้อมมองหน้าฉันอย่างถอดใจ แต่ใครมันจะเชื่อล่ะ ก็เห็นไปรับกันมาเรียนด้วยหนิ

"หรอ..." ฉันมองเขาอย่างตัดพ้อ ฉันไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาพูดอันไหนจริงอันไหนโกหกกันแน่ คำพูดของเขามันสวนทางกับสิ่งที่เขากระทำโดยสิ้นเชิง

"ปล่อย!!!...ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย" ฉันเอ่ยขึ้นก่อนจะเบือนหน้าหนี ไม่มองหน้าเขา เขาจึงปล่อยมือฉันอย่างง่าย...

"โอเคร...ฉันปล่อย...ฉันจะปล่อยมือเธอ" เขาเอ่ยแค่นั้น ก่อนที่จะถอยห่างออกจากฉันเล็กน้อย ฉันคิดว่าเขาคงกลับไปแน่ๆ แต่มันกลับไม่ใช่...

ฟรึ่บ.....

"ว๊ายยยย!!!!" ฉันร้องเสียงหลง เมื่อดรากอนอุ้มฉันขึ้นในท่าเจ้าสาว ซึ่งฉันพยายามดิ้นในอ้อมแขนเขา แต่เขากับไม่ปล่อย...

"ถ้าเธอไม่หยุดดิ้น ฉันจะทิ้งเธอลงตรงนี้ จะลองดูไหม" คำขู่ของเขาได้ผล มันทำให้ฉันหยุดดิ้น ดรากอนพาฉันเดินผ่านกลุ่มนักศึกษา ซึ่งตอนนี้ฉันรู้สึกว่าหน้าร้อนผ่าว มันเต็มด้วยความโกรธปนความอาย บวกกับยัยเพื่อนสองตัวเป็นตัวยุ ดรากอนอีก

"กร...ฉันฝากด้วยนะ...คนดื้อด้านแบบอีพลอย ต้องดัดสันดาน โดยการให้นอนครางใต้ร่างจึงจะสาสม" ฉันได้ยินดังนั้นถึงกลับทำตาถลึงใส่ยัยก้อย พร้อมมองไปรอบๆตัว ซึ่งตอนนี้เสียงกระซิบกระซาบมันดังขึ้น...

ฉันโดนดรากอนจับยัดใส่รถ โดยเขาล๊อคไม่ให้ฉันหนีไปได้ ก่อนที่เขาจะเดินไปยังฝั่งคนขับ...แล้วเคลื่อนตัวรถออกไป

ทุกการนั่งบนรถเงียบสงัด ฉันไม่เอ่ยปากพูดอะไร มองไปข้างทางอย่างเดียว จนดรากอนเป็นคนเอ่ยขึ้น...

"พูดมันจะตายหรือไง..." ฉันมองหน้าเขาก่อนจะหันหน้ามองข้างทางแบบเดิม จนเขาเบรกรถอย่างแรง หน้าฉันเกือบทิ่ม...

"เป็นบ้าอะไรของนาย" ฉันเอ่ยขึ้นด้วยอารมณ์คลุกรุ่น...

"เธอนั้นแหละเป็นอะไร" เขาเอ่ยขึ้นจ้องหน้าฉันอย่างเอาเรื่อง ฉันก็มองหน้าเขากลับ ใจดีสู้เสือไว้... ฉันจึงมองกลับไปข้างหน้า น้ำตาเริ่มคลอเบ้า ขอบตาร้อนผ่าว

ผมเห็นน้ำตาเธอแล้วทำให้หงุดหงิดกับตัวเอง เธอเอาแต่เงียบ ไม่ยอมพูด เป็นอะไรไม่ยอมบอก ผมก็ไม่ใช่พระเจ้าที่จะได้รู้ด้วยการใช้จิตสัมผัส บวกกับที่เธอทำเหมือนไม่สนใจผม ผมยิ่งโกรธเข้าไปใหญ่

"โธ่เว้ย!!! เป็นเชี้ยไรวะ" ผมเอ่ยขึ้นอย่างหัวเสีย เธอก็คงจะตกใจเหมือนกัน แต่คงเก็บอาการไว้ ตอนนี้เธอนิ่งมาก ทำเอาผมหวั่นๆในใจไม่น้อย

"ตอนนี้ฉันเป็นอะไรสำหรับนาย คนรัก เพื่อน หรือเป็นแค่ที่ระบาย" ฉันเอ่ยพร้อมทั้งน้ำตา และยังคงไม่มองหน้าเขา ฉันรู้สึกว่าตอนนี้ทุกอย่างที่มันข้างคาในใจ มันพรั่งพรูออกมาแบบกลั้นไม่อยู่

ซึ่งคำตอบของเขาคือการเงียบ และมันยิ่งทำให้ฉันมั่นใจว่าฉันคงเป็นคนรักไม่ได้อย่างแน่นอน มันทำให้เขาตอกย้ำให้ฉันรู้ว่าควรจะทำยังไงต่อไปดี

"เราหยุดแค่นี้ไหมดรากอน" ฉันมองใบหน้าเขา ที่ตอนนี้มันเย็นชาไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ทำให้ฉันต้องกลั้นน้ำตาไว้ 

"........." ดรากอนเงียบไม่เอ่ยอะไร ฉันจึงได้แต่แคร่นยิ้มกับตัวเอง...

"ตัวจริงของนายกลับมาแล้ว...ฉันก็ควรจะต้องไป" ฉันเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่จะปลดเข็ดขัดนิรภัยอย่างช้าๆ ซึ่งเขาก็ยังไม่ได้พูดอะไร เอาแต่ปิดปากเงียบ ทำให้ฉันรู้ว่า คงไม่มีสิทธิ์ได้หัวใจเขาอีกต่อไป

"ฉันหวังว่านายจะมีความสุขกับคนที่นายรักดรากอน ฉันจะลืมนายให้ได้ดรากอน ลาก่อน!!!"

ฉันเอ่ยขึ้น ทั้งน้ำตา ก่อนที่จะก้าวขาลงจากรถรถหรู ปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมาอย่างช้าๆ และไม่นานรถของดรากอนก็เคลื่อนออกไป โดยที่เขาไม่มองแม้แต่หน้าฉัน ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกว่าตอนนี้เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวหยุดเคลื่อนไหว...สายตาพร่ามัวด้วยน้ำตาที่ค่อยๆไหลออกมา ทำได้เพียงพึมพำกับตัวเอง

"จบแล้วใช่ไหม มันจบแล้วใช่ไหม"










อย่าพึ่งเกลียดเฮียมังกรนะคะ😂😂





ความคิดเห็น