มณีน้ำเพชร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนพิเศษ ใส่เชื้อไฟและเติมความหวาน

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ ใส่เชื้อไฟและเติมความหวาน

คำค้น : มาเฟีย , ฮ่องกง , พญามังกรดำ , คุณชายหยาง , ตันหยง , โหด

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ย. 2560 13:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ ใส่เชื้อไฟและเติมความหวาน
แบบอักษร

ใส่เชื้อไฟและเติมความหวาน

      ร่างสูงในชุดสูทสีดำ ใส่เสื้อเชิ้ตตัวในสีเทาดูหล่อเหลาสะดุดตา วันนี้หยางโจวหมิงผู้มีความสมบูรณ์แบบในทุกๆ ด้าน ฐานะ ครอบครัว และมีเมียสวยหยาดฟ้ามาดินเคียงข้าง บุตรสาวและบุตรชายในวัยใกล้เคียงกันเติบโตจนดูแลกันและกันได้ หยางเหินซิ่ว และหยางเซี่ยหงส์ เด็กชายวัย 10 ขวบ และเด็กหญิงวัย 8 ขวบ กำลังโบกมือบ๊ายบายบิดาและมารดาของพวกเขา

      เด็กน้อยกำลังจะเดินทางไปเที่ยวกับคุณยายพร้อมกับบอดี้การ์ดอีกเป็นโขยง ครอบครัวของพญามังกรดำจะต้องปลอดภัย หยางโจวหมิงปกป้องคุ้มครองครอบครัวที่รักยิ่งของตนมานานและจะเป็นไปแบบนี้ตราบเท่าที่ลมหายใจจะมี ถึงวันนั้นหยางเหินซิ่วก็คงเติบใหญ่เป็นพญามังกรดำคนต่อไปแทนพ่อของเขา

      สรัญรัตน์โบกมือให้ลูกน้อย มองตามหัวใจทั้งสองดวงของเธอด้วยความรักยิ่ง ราวกับจะติดปีกบินตามไป หากทว่ามือใหญ่ของสามีกลับบีบกระชับข้อมือเล็กแล้วสอดปลายนิ้วประสานกันไว้มั่น เธอจึงเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบที่เจือไปด้วยแววหวานและหื่นกระหาย

      “อย่ามองตันหยงด้วยสายตาแบบนั้นเลยค่ะ”

      “อ้าว!!” คุณชายหยางถึงกับตกใจ ภรรยาสุดที่รักสะบัดหน้าพรืดซ้ำยังกระตุกมือกลับอย่างมีแง่งอน “เป็นอะไรไปทูนหัวของผัว”

      “เปล่าค่ะ” เธอปฏิเสธ และย่ำเท้าไปนั่งที่ศาลาริมแม่น้ำ

      “ไม่เป็นอะไรที่ไหนกัน นี่เธอกำลังงอนผัวตัวเองอยู่นะ” พญามังกรดำทิ้งตัวลงจงใจนั่งเบียด ฝ่ายเมียรักก็ขยับก้นหนี

      “ไม่ได้งอน” เธอยังคงปากแข็ง

      “ไม่ได้งอน? แล้วหน้าบึ้งทำไม สลัดมือฉันอีก แบบนี้เขาเรียกว่างอนชัดๆ”

      สรัญรัตน์ผลักอกสามี ช้อนตาขึ้นมองเขา ในแววตาคู่นั้นบอกว่าเธอกำลังคิดมาก

      “ดูสิ สายตาเธอมันฟ้อง”

      “ฟ้องว่าอะไรมิทราบคะผู้หยั่งรู้ฟ้าดิน”

      “ฟ้องว่าเธอกำลังหึงผัวตัวเอง”

      ภรรยาสุดที่รักเหยียดริมฝีปาก แล้วกระตุกเนคไทดึงคอสามีเข้ามาใกล้

      “คุณคิดว่าตันหยงจะต้องหึงคุณแค่ไหนหรือคะ รอยลิปสติคที่อกเสื้อเมื่อวาน ไม่ได้ทำให้ตันหยงหน้ามืดหรอกนะคะ”

      “แน่เหรอ”

      “แน่ค่ะ” แล้วเธอก็ปล่อยมือ แต่หยางโจวหมิงกลับโน้มตัวจนใบหน้าแทบติดกัน ได้กลิ่นลมหายใจหอมๆ แม้ว่าเขาจะเพิ่งกลับจากทำงานหยกๆ

      “ผัวเธอหล่อนะ รวยมากด้วย หนำซ้ำเขาก็มีทีเด็ดมันส์ๆ ใครได้อยู่ใต้ร่างเขาต้องยอมสยบให้แรงกระแทกตรงซอกขา” เสียงของเขาแหบพร่าเซ็กซี่ยั่วยวน ทำเอาสรัญรัตน์หน้าแดงแช้ด แล้วลุกหนีพรวด แค่เขาพูดซอกขาของเธอก็ร้อนระอุเหมือนถูกไฟลน

      ชายกระโปรงบานผ้าลูกไม้สีเนื้อถูกตลบขึ้น มือใหญ่สอดเข้าไปลูบบั้นท้ายกลมกลึงนวลเนียน เธอใจเต้นรัวเพราะกำลังมีใครบางคนเดินมาใกล้

      “คุณโจวหมิงหย่าค่ะ”

      “ว่าไงอี้ผิง มีอะไรหรือเปล่า” เขาไม่สนใจคำร้องของเธอ แต่ทักทายผู้มาใหม่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

      สรัญรัตน์ต้องหันหลังให้สามีเพื่อปิดบังไม่ให้ผู้มาเยือนเห็นความชั่วร้ายของสามีที่กำลังบดคลึงก้นงอนๆ ของเธออยู่

      “คุณชายครับ ผมเอาเอกสารจากคุณเหอมาให้ คุณชายควรจะเปิดอ่านเลยนะครับ”

      “ทำไมต้องรีบขนาดนั้น” ปากถามแต่ปลายนิ้วสอดเข้าไปในกางเกงชั้นในตัวบางของภรรยา

      “อ๊ะ!” สรัญรัตน์สะดุ้งเฮือก

      “คุณนายหยางตกใจอะไรหรือครับ” อี้ผิงเห็นสีหน้าของสรัญรัตน์แล้วครุ่นคิด หรือเขาจะทำให้เธอตกใจ จะด้วยสาเหตุอะไร สีหน้าของคุณนายหยางจึงแดงๆ ซีดๆ สลับกันเช่นนี้

      “เปล่า เปล่าจ้ะ มีอะไรอีกหรือเปล่า” เธออยากให้อี้ผิงไปไกลๆ เพราะไม่อาจหยุดการกระทำของสามีจอมหื่นได้

      “ไม่...”

      “นายแกะซองให้ทีสิอี้ผิง มือฉันไม่ว่าง”

      เธออยากกรี๊ดใส่หูทวนลมของเขานัก เอาให้แก้วหูแตกกันไปเลย ยอมหามสามีเข้าโรงพยาบาลด้วยโรคบ้าๆ ก็ยังดีกว่าต้องอับอายให้คนเอาไปนินทาเล่นสนุกปาก

      อี้ผิงแกะซองสีน้ำตาลส่งกระดาษสีขาวให้เจ้านาย แต่หยางโจวหมิงไม่ยอมรับ แถมยังให้อี้ผิงอ่านรายละเอียดต่างๆ ให้ฟังเสียเอง

      “เอ่อ...” อี้ผิงตะขิดตะขวงใจ เพราะเหมือนคุณนายกับเจ้านายของเขากำลังมีปัญหากัน แต่เขาเป็นแค่ลูกน้องเจ้านายสั่งให้ทำอะไรก็ต้องทำ

      อี้ผิงอ่านรายงานอย่างละเอียดตามคำสั่ง

      สรัญรัตน์ไม่มีกระจิตกระใจฟัง เวลานี้กลีบเนื้อของเธอถูกปลายนิ้วใหญ่รุกเร้า นิ้วใหญ่ที่แทรกอยู่กลางร่องหลืบถูไถไปมา เธอเสียวกระสันทั้งที่พยายามสกัดกั้นอารมณ์นั้นไว้ด้วยความขุ่นข้องหมองใจในเรื่องเมื่อวาน รอยลิปสติคบนอกเสื้อของสามี แม้เขาจะออกตัวตั้งแต่แรกว่าบังเอิญมีสาวเดินชนและทิ้งรอยลิปสติคให้ดูต่างหน้า แต่เธออยากข่วนหน้าหล่อๆ ให้เสียโฉมนัก

      นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เจอ และทุกครั้งสามีก็ปฏิเสธทุกครั้ง พร้อมกับคำยืนยันจากปากคนอื่นๆ ว่าสามีของเธอออกจากบ้านเข้าที่ทำงาน เลิกงานก็ตรงดิ่งกลับบ้าน ใครจะเชิญไปไหนต้องควงภรรยาออกงานด้วยทุกครั้ง แต่สรัญรัตน์ก็ไม่อยากเชื่อ ความเป็นหญิงทำให้เธอไม่ไว้ใจ เพราะรูปโฉมที่หล่อเหลา ความร่ำรวยล้นฟ้า ไม่มีสาวๆ ที่ไหนจะมองข้ามสามีของเธอไปได้ง่ายๆ

      “โอว...” เสียงของเธอหลุดออกจากปาก แม้จะกัดริมฝีปากเอาไว้แล้ว

      อี้ผิงเงยหน้ามองคุณนายหยางเพียงนิดเดียวก็ก้มหน้าลงอ่านรายงานให้เจ้านายฟังต่อ

      หยางโจวหมิงผู้ร้ายกาจ เป็นคนเดียวที่นั่งยิ้มกรุ้มกริ่มนัยน์ตาแพรวพราว เขารู้ว่าเธอเกิดอารมณ์เพราะนิ้วของเขาฉ่ำชื้นไปด้วยน้ำสาว ติ่งเกสรของเธอยังสั่นระริก ความรู้สึกนั้นตื่นเต้นเหมือนหนุ่มน้อยแอบทำเรื่องไม่ดีไม่งามลับหลังบิดามารดา เขากำลังดึงเธอลงสู่ห้วงหฤหรรษ์ และหวังว่าเธอจะทนได้นานๆ

      “ขอบใจมากอี้ผิง” คนพูดยื่นมือไปรับเอกสาร “ไม่มีอะไรน่าสนใจเลยจริงๆ”

      “ห๊า!! นี่เงินทั้งนั้นนะครับ เงินร้อยล้านพันล้าน คุณชายบอกไม่น่าสนใจเลยหรือครับ”

      “ใช่ เพราะฉันมีสิ่งอื่นน่าสนใจกว่า ไปได้แล้วอี้ผิง ส่วนเรื่องลายเซ็นเอาไว้ก่อน ตอนนี้มือข้างถนัดไม่ว่างเสียด้วยสิ”

      “อ้าว! แต่...”

      “ไปบอกคุณเหอนะว่าพรุ่งนี้ฉันจะไปหาพร้อมลายเซ็น”

      “ได้ครับ ถ้างั้นผมขอลา ขอตัวก่อนนะครับคุณนายหยาง” อี้ผิงยังมีแก่ใจร่ำลาสรัญรัตน์ ในขณะที่หญิงสาวแทบไม่มีสติอยู่รอมร่อ

      พอคล้อยร่างอี้ผิง สรัญรัตน์ก็ขาอ่อน หยางโจวหมิงดึงเธอมานั่งบนตักหลังตลบชายกระโปรงขึ้นและดึงกางเกงชั้นในลงจนหลุดจากปลายเท้า ซึ่งเมียรักก็ไม่คัดค้านแต่อย่างใด เธอไม่มีกระจิตกระใจจะทำอะไร นอกจากทำตามเสียงเรียกร้องที่อยู่ข้างในเพียงเท่านั้น

      “อ๊า!” เธอส่งเสียงครวญครางแล้วโน้มตัวลงต่ำ

      “เธออยากรู้ทีเด็ดของผัวว่าจะมากมายขนาดไหน ต้องลองที่รัก อย่าคิดว่าผัวเธอจะหมดฝีไม้ลายมือยัดลูกใส่ท้องเธออีกไม่ได้ ฉัน...ผัวเธอคนนี้จะทิ้งน้ำเชื้อไว้ในรังไข่ของเธอเกิดลูกเกิดหลานอีกกี่คนก็ได้ ถ้าเธอเลิกกินยาคุมกำเนิด”

      “คุณรู้?”

      “ตันหยง...เธอเป็นเมียฉันนะ อะไรบ้างที่ฉันไม่รู้ ลูก 2 เหรอ มันน่าจะดกกว่านั้นไหมล่ะ ฉันเอาเธอทุกวัน ทำเธอคลั่งทุกคืน แล้วนี่ 8 ปีแล้วนะ เซี่ยหงส์ก็ 8 ขวบเข้าไปแล้ว แต่เธอยังไม่ท้องลูกคนที่ 3 ให้ฉันเลย”

      “ฉันไม่ใช่โรงงานผลิตลูกให้คุณนะคะ”

      “เพียะ!!” หยางโจวหมิงทำโทษเมียรักด้วยการตีบั้นท้ายขาวๆ ของเธอจนแดง

      “คุณนี่มันคนชอบใช้กำลังตลอด จะบังคับให้ฉันท้องโตทุกปีเลยหรือไงกัน” สรัญรัตน์ตวาดแว้ด และต้องร้องซี้ดเสียงแหลม เมื่อปลายนิ้วของสามีขยี้ติ่งเกสรแล้วสอดลึกเข้าไปในร่องสวาทฉ่ำน้ำ

      “ลูกคือทายาทตันหยง ฉันต้องการทายาท”

      “คุณมีเหินซิ่วอยู่แล้ว ถ้าอยากได้ลูกชาย อ๊า! คุณโจวหมิง ตันหยงขอ”

      มุมปากของหยางโจวหมิงกระตุกขึ้น

      “ขออะไรรึเมียรักของฉัน”

      “หยุด...หยุดมือของคุณได้มั้ย ซี้ดดด” เสียวมาก เสียวเกินไป เธอกำลังจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว

      “ไม่ได้หรอกทูนหัว ถ้าผัวไม่เสร็จก็หยุดไม่ได้”

      “คนบ้ากาม วันๆ คิดแต่เรื่องพรรค์นี้”

      “หรือเธอไม่ชอบล่ะ”

      “คุณอยากได้ลูกถึงทำ”

      “โอ๊ะโอ...นี่เมียฉันกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ พูดแบบนี้ไม่สวยเลยนะที่รัก”

      เขางัดเมียรักขึ้นมานั่งคร่อมหน้าตัก โดยหันหน้าเข้าหากัน แล้วฉกริมฝีปากดูดลำคอระหงหอมกรุ่นของเธอ พร้อมกับบีบขยำเต้านมนุ่มหยุ่นอย่างคลั่งไคล้

      “หรือจะยังเคืองใจเรื่องรอยลิปสติค”

      “...ซี้ดดดด” สรัญรัตน์ได้แต่ส่งเสียงคราง ใบหน้าเต็มไปด้วยอารมณ์อันอ่อนไหว บิดเบี้ยวเหยเกเพราะความเสียดเสียวที่แผ่กว้าง

      มือใหญ่ของสามีรูดซิปกางเกงลงแล้วงัดท่อนเนื้อออกมาสู่โลกกว้าง ทันทีที่มันเป็นอิสระ เมียรักก็กระดกก้นขึ้นครอบครองท่อนลึงค์ขนาดใหญ่

      “โอวววว” พร้อมกับครางเสียงแหลมเล็ก

      “ฉันไม่เคยคิดจะมีคนอื่นหรือหาเศษหาเลยนอกบ้านเลยนะตันหยง เธอกับลูกคือทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน รอยลิปสติคก็แค่จากเด็กสาวหน้าโง่คนหนึ่งที่อยากอ่อยให้ท่าฉัน แต่ฉันไม่สนใจหรอกนะที่รัก ฉันจะออกไปกินข้าวข้างนอกทำไมในเมื่อกับข้าวที่บ้านอร่อยเด็ดกว่าเยอะ”

      “จริงเหรอคะ อ๊ะ” อารมณ์คุกรุ่นขึ้นเรื่อยๆ สรัญรัตน์ก็สะบัดกระทั้นกระแทกสะโพกสวมครอบท่อนลึงค์เต็มอารมณ์อ่อนไหว

      “จริงที่สุดทูนหัว สายตาของฉันไม่เคยมีเงาใครในนั้นนอกจากเธอกับลูก หัวใจก็เช่นกัน มีลูกให้ฉันอีกหลายๆ คนนะที่รัก นานแล้วที่ฉันไม่ได้ยินเสียงเด็กร้องกินนมจากเต้าของเธอ ฉันอยากเห็นอีก อยากได้ยินอีกหลายๆ ครั้ง นะที่รัก”

      “คุณไม่ได้คิดจะขังฉันไว้ที่บ้าน เพื่อออกไปเสวยสุขข้างนอกหรอกนะคะ”

      “สาบานได้” เขายกมือขึ้น

      “ไม่ค่ะ อย่าพูดคำนั้น แค่คุณบอก ตันหยงก็เชื่อค่ะ แต่ที่งอนเพราะคุณแยกลูกไปจากฉัน”

      สรัญรัตน์กระทั้นกายขย่มลำสามีอย่างบ้าคลั่งอย่างไร้ซึ่งความอับอาย เวลานี้เธออยากมอบความสุขให้เขา อยากให้เขารู้สึกว่าข้างนอกไม่มีอะไรดีไปกว่าคนในบ้าน สรัญรัตน์เชื่อใจเขาแต่ไม่ไว้ใจคนอื่น ทว่าเรื่องนี้ก็ยังไม่ใช่ปัญหามากกว่าเรื่องที่ลูกๆ ทั้ง 2 คนของเธอต้องไปเที่ยวกับคุณยายของแกแล้วแม่อย่างเธอก็ไม่ได้ไปด้วย

      เธออยู่กับลูกตลอดยกเว้นตอนไปเรียนหนังสือ พอห่างกันก็เหมือนจะขาดใจไปด้วย ไม่เข้าใจเหมือนกันทำไมสามีผู้รักลูกปานดวงใจจึงยอมให้ลูกน้อยห่างอกพ่

      “อ้อ...เดี๋ยวนะ”

      หยางโจวหมิงสอดเสยลำชายสวนขึ้นเป็นจังหวะจะโคน เสียงกรีดร้องของเธอเตือนให้เขาเร่งขยับร่างก่อนจะฉีดน้ำเชื้อเข้าสู่ร่องสวาทเมื่อสำเร็จสุขสม

      “ฉันให้เด็กๆ ไปเที่ยว เพราะจะหาน้องๆ ให้พวกแกช่วยเลี้ยงไงที่รัก”

      สรัญรัตน์ซุกหน้ากับซอกคออุ่น เอียงหน้าจูบแก้มสาก และกดริมฝีปากกับมุมปากได้รูป

      “ที่แท้คุณก็ขี้โกง”

      “ขี้โกงตรงไหนกัน”

      “ตรงที่วางแผนแบบนี้ไว้แต่แรก”

      “เธอไม่อยากมีลูกให้ฉันอีกแล้วเหรอคนดี”

      “อยากค่ะ”

      “แล้วเธอกินยาคุมไปทำไม”

      “ตันหยงโยนทิ้งไปตั้งนานแล้วนะคะ แล้วนี่ประจำเดือนก็ไม่มาเข้าเดือนที่ 2 แล้วด้วย” เธอบอกข่าวดี

      “โอ้...ทูนหัว ข่าวดีๆ แบบนี้ทำไมเพิ่งมาบอก”

      หยางโจวหมิงพร่ำจูบปากจูบดวงหน้าหวานไม่ห่างด้วยความยินดี เขาดีใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ความหวังจะได้ลูกเพิ่มเป็นจริงแล้วสินะ

      “ตันหยงจะทำเซอร์ไพรส์คุณเท่านั้นค่ะ ไม่คิดว่าคุณจะ”

      “ที่รัก ฉันดีใจแทบบ้า ไปเถอะ ไปฝากท้องกัน”

      “คุณโจวหมิง!! ยังไม่ตรวจเลย” สรัญรัตน์ก้มลงเก็บกางเกงชั้นในจะเอามาสวม แต่สามีแย่งผ้าชิ้นน้อยไปยัดไว้ในกระเป๋ากางเกงแทน

      “ขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสวยๆ ฉันจะพาเธอไปฝากครรภ์และเราไปดินเนอร์กันนะที่รัก”

      ก่อนหญิงสาวจะทันได้ตอบ ร่างของเธอก็ถูกช้อนขึ้นสู่วงแขน เธอชะโงกหน้าขึ้นจูบเรียวปากได้รูปไปตลอดทาง

      ความหวังของหยางโจวหมิงเป็นความจริง เมียรักของเขาตั้งครรภ์ได้เดือนกว่าๆ แล้ว สามีผู้ร่ำรวยล้นฟ้าฉลองความยินดีครั้งนี้ด้วยการพาเมียรักไปฮันนีมูนอีกรอบ สรัญรัตน์แม้จะคิดถึงลูกมากแต่ปฏิเสธไม่ได้ว่ามีความสุขมากจริงๆ ที่ได้อยู่กับเขาสองต่อสอง

      สรัญรัตน์ได้เจอหญิงสาวคนหนึ่งในวันหนึ่งหลังจากกลับจากฮันนีมูน ซึ่งเธอก็ตกใจไม่น้อยกับการประกาศความรู้สึกของตัวเอง

      “หนูชอบคุณชายหยางค่ะ”

      “ว่าไงนะ”

      “คุณฟังไม่ผิดหรอกค่ะ หนูชอบคุณชายหยาง ผู้ชายคนนั้นมีทุกสิ่งที่ทุกคนอยากมี คุณโชคดีมากที่ได้เป็นเมียสร้างครอบครัวกับเขา”

      “เธอกำลังจะพูดอะไร”

      “หนูแค่อิจฉาคุณ เพราะหนูพยายามทุกอย่าง แทบจะแก้ผ้าต่อหน้าเขาก็ทำมาแล้ว แต่เขาก็ไม่คิดสนใจหนู”

      “หืมม์?”

      “หนูอิจฉาคุณค่ะ คุณเป็นผู้หญิงที่น่าอิจฉาที่สุดในโลกเลยรู้มั้ยคะ”

      สรัญรัตน์หรี่ตาลง เธอกำลังประเมินค่าผู้หญิงตรงหน้า แต่ดวงตาคู่นั้นไม่มีแววของความจงเกลียดจงชังเมื่อมองเธอเลย

      “เธอ...จะตัดใจ?”

      “ก็คงต้องเป็นอย่างนั้นไม่ใช่หรือคะ ต่อให้พยายามเท่าไหร่ก็ไม่มีประโยชน์”

      “อ้อ...ขอบใจมากนะ” ไม่มีอะไรดีไปกว่าการขอบคุณผู้หญิงคนนั้น

      “ไม่เป็นไรค่ะ หนูไม่หวังอะไรหรอกค่ะที่บอกคุณวันนี้ แค่อิจฉาคุณเท่านั้นจริงๆ”

      “แล้ว...”

      “ไม่ต้องกลัวหรอกค่ะ คุณชายหยางไม่เคยมีอะไรกับใครตั้งแต่แต่งงาน หนูตามสืบเรื่องนี้มาตลอด เพราะอยากรู้ว่าตัวเองมีสิทธิ์แย่งเขาไปจากคุณไหม แต่ไม่เลย เขาปิดกั้นผู้หญิงทุกคนที่เข้าใกล้”

      “ฉันขอบใจเธอมากนะที่บอก”

      “ค่ะ หนูอยากให้เขามีความสุข รักเขาให้มากๆ นะคะ”

      สรัญรัตน์ถอนใจ เมื่อผู้หญิงคนนั้นจากไป ที่เคยคิดว่าสามีจะนอกใจก็คงต้องเลิกคิด และเมื่อสามีออกมาจากห้างสรรพสินค้าที่มาติดต่องาน เธอก็ซอยเท้าเข้าสู่อ้อมกอดของเขา

      “ตันหยงรักคุณนะคะ”

      “ฉันก็รักเธอมากตันหยง กลับบ้านเราเถอะ ฉันอยากกอดเธอจะแย่แล้วที่รัก”

      ไม่มีอะไรต้องกังขาอีกแล้ว

      ความรักของเขามีไว้ให้เธอและลูกเท่านั้นจริงๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}