Mankcanis

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 13. งอน 100%

คำค้น : นางเอกทะลุมิติ,ทะลุเข้าไปในหนังสือ,ทะลุมิติ,เวทมนต์,นิยายทะลุมิติ,นิยายไม่ติดเหรียญ,Fantasy world นางเอกของข้า สวย แสบ ซ่าทะลุมิติ 18+

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ธ.ค. 2560 21:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 13. งอน 100%
แบบอักษร


บทที่ 13

                      งอน


     " ตายซะ! "

" กรี๊ดดดด!!!!"

​เอ๊ะ!  ทำไมไม่เจ็บล่ะ

"ห่างจากฉันทีไรเป็นต้องมีเรื่องทุกทีเลยสิน่า " ดาบทรงพลังของเขาตวัดมาขวางคมดาบของคนร้ายก่อนถึงตัวฉันได้ทัน

​" แล้วมันเป็นความผิดของฉันหรือไงล่ะ" ชิ อีตาบ้า มาถึงก็ต้องกัดฉันก่อนเลยนะ ชาติที่แล้วเกิดเป็นหมาหรือไง

" งั้นเป็นความผิดของฉันงั้นสิ?" 

" นี่มันใช่เวลามาทะเลาะกันไหม " มอคค่าเอ่ยตัดบทก่อนทั้งคู่จะหันไปประจันหน้ากับคนร้าย แต่พวกมันเห็นท่าไม่ดีเลยเผ่นหนีไปก่อน

" ฉันจะตามมันไป" ซีดรายส์เอ่ย

" เดี๋ยวอย่าเพิ่งไป ปล่อยมันไปก่อน มาช่วยมินด้าก่อน ท่าทางอาการจะไม่ค่อยดี " ฉันมองไปที่มินด้าที่นอนหายใจผิดจังหวะอยู่กับพื้น แค่โดนมีดบาดแขนไม่น่าจะหนักขนาดนี้ แต่ทำไมอาการของมินด้าถึง...

" ขอฉันดูแผลหน่อย" มือหนาของมอคค่าพยุงตัวมินด้าก่อนจะฉีกแขนเสื้อด้านที่เป็นแผลออก แขนที่ควรจะเป็นสีขาวผ่องอาบเลือดสีแดง ตอนนี้กลับกลายเป็นสีม่วงคล้ำจนน่ากลัว

" ฉันว่าอาวุธของพวกมันน่าจะอาบยาพิษ" มอคค่าเอ่ย 

ยาพิษ? นี่กะจะเอาให้ตายกันเลยเหรอ ใครกันนะที่ทำเรื่องแบบนี้!

" งั้นรีบพาเธอไปหาอาหมอก่อนดีกว่า"  ซีดรายส์เสนอความคิด




โรงพยาบาล xx

" พิษนี้ ค่อนข้างจะร้ายแรงแต่ไม่ถึงตายแต่ก็สร้างความเสียหายให้กับระบบหายใจและระบบกล้ามเนื้อทำให้กล้ามเนื้ออ่อนแรงได้ แต่ว่าถ้าโดนปริมาณมากกๆหรือปล่อยไว้นานกว่านี้อาจจะเป็นอัมพาตได้ "  อาหมอร่ายอาการของมินด้าหลังจากตรวจเสร็จ

" แต่ตอนนี้เธอปลอดภัยใช่แล้วใช่ไหมค่ะอาหมอ" ฉันถามพลางมองไปที่ร่างบางของมินด้าที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง 

 ซีดรายส์พาฉันมาที่โรงพยาบาลที่อาหมอทำงานประจำอยู่ แต่ที่สอนหนังสือจะสอนเฉพาะวันเสาร์-อาทิตย์เท่านั้น ส่วนใหญ่การรักษาที่นี่จะเป็นแบบโบราณใช้สมุนไพรรักษามากกว่า เครื่องมือแพทย์ที่ทันสมัยก็มีแต่น้อย

" ปลอดภัยแล้วแต่ยังคงต้องกินยากับเปลี่ยนผ้าพันแผลทุกๆ6 ชั่วโมงเท่านั้นเอง" 

" ค่อยโล่งอกหน่อยค่ะ ขอบคุณมากค่ะอาหมอ งั้นคืนนี้หนูขอนอนเฝ้าเธอน่ะค่ะ"  

"ตามใจ อาขอตัวไปหาสองหนุ่มก่อนน่ะ" 




50%

" ไงวัยรุ่นทั้งหลายไหนลองบอกมาสิว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น" ชายสูงวัยเดินยิ้มคาดคั้นเข้ามาหาสองหนุ่มบริเวณมุนตึกของโรงพยาบาล

" อาหมออย่าส่งรอยยิ้มแบบนั้นมาที่พวกผมสิครับ ผมนี่กลัวหัวหดเลยครับ " มอคค่าเอ่ยอย่างเกร็งๆ แต่ก็ยังไม่วายที่จะแซวผู้สูงอายุ

" เล่ามาอย่าให้พูดซ้ำสอง" ^_^

ซีดรายส์เป็นคนเอ่ยปากเล่าเรื่องทั้งหมดตั้งแต่ไปนั่งกินไอศครีมจนถึงพามาหาหมอ

" แล้วคิดว่าเป็นใคร" คำถามนี้ทำให้พวกเขาคิดไม่ตก 

" ถ้าให้ผมเดา เฮเลนไม่น่าจะมีศัตรูที่ไหน เพราะว่าที่ผ่านมาเราก็เห็นเธอเป็นคนเรียบร้อยไม่น่าจะมีเรื่องกับใคร แต่ถ้าเป็นผู้หญิงที่ชื่อมินด้าอะไรนั่น ผมเองก็ไม่ทราบเหมือนกันเพราะเพิ่งเจอครั้งแรก" ซีดรายส์อธิบายตามความคิดของตัวเอง ทุกคนก็พลางคิดตาม

" แต่เดี๋ยวนะเมื่อกี้แกบอกว่าเฮเลนไม่เคยมีเรื่องที่ไหนใช่ไหม ที่จริงเฮเลนมีเรื่องอยู่ตลอดเวลานะด้วยความที่เรียบร้อยเบาะบางจนเกินไปทำให้โดนแกล้งเป็นประจำ อย่างกับแกไม่เคยเห็น" มอคค่าแย้งขึ้น

" แต่มันก็ไม่ได้เลวร้ายขนาดนี้ไม่ใช่เหรอ" ใช่ที่ผ่านมาเฮเลนที่ไม่ใช่เกี๊ยวซ่าโดนแกล้งแค่เล็กๆน้อยๆเท่านั้น ไม่ได้หนักขนาดถึงกับครั้งนี้

" แล้วถ้าเป็นเรื่องตอนนี้ล่ะ?" มอคค่าพูด ทุกคนหันไปรอฟัง

" เรื่องการแข่งคิงส์ ควีน ? เพราะตอนนี้เฮเลนของเราไม่รู้ไปทำอะไรมาสวย โดดเด่นเกินตาเกินตาคนอื่นเขา ถ้าจะมีใครตัดไฟตั้งแต่ต้นลมล่ะก็..." 

" เอาเถอะ ยังไงก็ดูแลสองคนนั้นดีๆก็แล้วกันเพราะอารู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่จบง่ายๆแน่" 



 หลังจากที่คุยกับอาหมอเสร็จ ร่างสูงก็ตรงมาที่ห้องผู้ป่วยทันที  เห็นร่างบางที่นั่งเก้าอี้แต่หัวฟุบหลับกับเตียงคนไข้ก็อดโมโหไม่ได้ เดินหน้าบึ้งตึงดึงตัวร่างบางให้ออกห่างจากเตียงทันที

ร่างบางที่หลับอยู่เจอแบบนี้เข้าก็ตกใจสะดุ้งตื่นเสียหลักล้ม ดีที่ร่างสูงรับไว้ทัน

" เป็นบ้าอะไรของนายอีกเนี่ย!" ร่างบางตะคอกใส่

" เธอนั่นแหละเป็นบ้าอะไรไปนอนฟุบบนเตียงนั้นน่ะ!" ร่างสูงเองก็เสียงดังไม่ยอมแพ้กัน จนคนป่วยอย่างมินด้าสะลึมสะลือตื่นขึ้นมา

" เฮ้ ทั้งคู่เบาๆหน่อย" มอคค่าพูดพลางส่งสายตามองไปที่มินด้าเป็นการบอกให้รู้ว่าเธอตื่นแล้ว

" ฉันไม่ผิด!" ร่างบางหันไปตะคอกใส่มอคค่า  ก่อนจะวิ่งออกจากห้องผู้ป่วยไป มอคค่าเองก็เหวอไปแปปนึง



อะไรของเขานะ อีตาบ้ามาถึงก็หาเรื่องเลยคนกำลังหลับสบายๆ เมนต์ไม่มาหรือไง!  

ร่างบางเดินกระฟัดกระเฟียดเลือกเดินออกมาสูดบรรยากาศที่สวนของโรงพยาบาลเพื่อระงับอารมณ์

" นี่ เกี๊ยวซ่าจะรีบเดินไปไหน มีที่ไปหรือไง"  ร่างสูงที่เดินตามมาติดๆพูดแหย่เล่นพลางตีหน้าขรึม แต่ร่างบางกลับคิดจริง

" ใช่ ฉันไม่มีที่ไปแล้วไงค่ะ ไม่ทราบว่ามันหนักพระเศียรของเจ้าชายหรือไงเพคะ! " ร่างบางหันหน้ามาประจันหน้าตอกกลับอย่างไม่ยอมแพ้

" อย่ามาพูดจากระแทกแดกดัน ฉัน ไม่ ชอบ" ร่างสูงเองก็พูดเน้นทีละคำ อย่างไม่ชอบใจ

" ฉันเองก็ไม่ชอบเหมือนกันนั่นแหละ! ไหนจะเรื่องเมื่อตอนเย็นเรื่องเล็กๆน้อยๆก็ว่าฉัน เมื่อกี้ก็เหมือนกันนอนหลับอยู่ดีๆก็มากระชากตัวฉันแรงๆแบบนั้นน่ะ จะให้ฉันไม่โกรธอย่างงั้นเหรอ" ร่างบางร่ายยาวอย่างเก็บอารมณ์ไม่อยู่

" งั้นฉันผิดมากเลยใช่ไหมที่เห็นเธอนอนอยู่ข้างเตียงคนไข้แล้วกลัวว่าเธอจะหายใจดมพิษเข้าไปน่ะ" ร่างสูงเอ่ยเสียงเรียบ 

" อะ เอ่อก็.. ก็ไม่บอกดีๆเล่า " 

เออแดกสิครับ ใครจะไปตรัสรู้ความคิดของเจ้าชายสิค่ะ ไอ้เราก็ใส่อารมณ์ไปซะเยอะ แล้วทีนี้จะกล้ามองหน้าไหมเนี่ย

" ช่างมันเถอะ กลับบ้านกันดึกมากแล้ว"

บ้าน?  ฉันมีบ้านที่นี่ด้วยเหรอ?

 ซีดรายส์เอ่ยก่อนจะจับมือฉันให้เดินตาม 

" แต่ว่ามินด้า..." ฉันจะต้องเฝ้ามินด้า

" ให้มอคค่ามันเฝ้าไป" 

" แต่ว่า... "

" แต่อะไรอีก" --'

" ฉันไม่มีบ้านนิ" ฉันพูดเสียงอ่อย

"แต่ฉันมี มาอยู่กับฉันน่ะ"  

ไม่มีการรอให้ฉันได้ตอบคำถามก็ฉุดมือฉันให้เดินตามทันที แต่ว่าประโยคเมื่อกี้นี้ อิอิ เขิน






- - - - - - -       - - - - - - -     - - - - 

แต่งครบตอนแล้วนะค้าาาา. ภาษาในการบรรยายอาจจะแปล่งๆหน่อยเพราะห่างจากการแต่งนานไปหน่อย แต่จะพยามปรับให้ออกมาดีที่สุดน่ะค่ะ 


##ขอบคุณที่ติดตามกันนะคะ##  

##ไม่เทนิยายแน่นอนค่ะ



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น