มณีน้ำเพชร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 2 ที่มาของผู้หญิงเปื้อนบาป # 2

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 ที่มาของผู้หญิงเปื้อนบาป # 2

คำค้น : ทะเลทราย , ชีค , นางบำเรอ , แดเนียล , เนื้ออุ่น , หื่น

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ย. 2560 17:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 ที่มาของผู้หญิงเปื้อนบาป # 2
แบบอักษร

       นางสาวเนื้ออุ่น จินดามณี กำลังหน้านิ่วหลังจากพยายามติดต่อมารดาให้มารับที่สนามบินแล้วแต่ติดต่อไม่ได้ เธอถอนใจก่อนจะลากกระเป๋าพาร่างสูงโปร่งราวนางแบบกับวัย 21 ปี ผ่านผู้คนที่คราคร่ำอยู่ในสนามบิน เธอสอบเสร็จเมื่อวานก็ตีตั๋วบินกลับไทยด้วยความคิดถึงมารดาและบ้านเกิด เธอเรียนจบด้านบริหารตามความต้องการของบิดาผู้ล่วงลับ และเพื่อจะกลับมาช่วยมารดาบริหารงานโรงเรียน

       โรงเรียนอนุบาลเล็กๆ น่ารัก ป่านนี้จะเป็นอย่างไรบ้างนะ

       หญิงสาวสวยราวนางฟ้า ผิวกายขาวผ่อง เครื่องหน้าทุกชิ้นสะดุดตา ผมยาวตรงถึงกลางหลังสีชาจ่ายเงินรถแท็กซี่แล้วลากกระเป๋าเดินทางลงจากรถ เธอหยุดยืนมองโรงเรียนอนุบาลจินดามณีที่เงียบเชียบราวป่าช้า ไม่มีใครสักคนอยู่ในนั้น

       เกิดอะไรขึ้น วันนี้ไม่ใช่วันหยุดนี่นา

       เธอเดินเข้าไปจนเห็นป้ายปิดไว้ที่ประตูรั้วโรงเรียน

       ‘ปิดชั่วคราว’

       เนื้ออุ่นใจไม่ดีขึ้นมาทันที หรือจะเกิดเรื่องร้ายๆ กับแม่ของเธอ เร็วเท่าความคิดหญิงสาวผลักประตูแรงๆ แล้วจึงเห็นโซ่คล้องล็อกไว้อีกชั้น เธอเปลี่ยนใจเดินกลับไปทางที่รถพาเข้ามาก่อนจะเลี้ยวเข้าซอยเล็กๆ ตรงไปยังบ้านหลังแรกซ้ายมือ

       “คุณแม่คะ”

       นาทีแรกที่เนื้ออุ่นเห็นมารดานอนนิ่งอยู่บนโซฟาเก่าๆ เธอก็สติแทบกระเจิงบินถลาเข้าไปเรียกแต่มารดาก็ไม่รู้สึกตัว

       “คุณแม่เป็นอะไรไปคะ คุณแม่ อุ่นกลับมาแล้วนะคะ”

       น้ำตาของเนื้ออุ่นไหลออกมาจากสองตา เธออังหลังมือกับรูจมูก มือสั่นเทิ้มด้วยความกลัว แต่พอรู้สึกถึงไออุ่นจากลมหายใจที่ยังเป่ารด หญิงสาวก็ลุกขึ้นโทรเรียกรถพยาบาลให้มารับมารดา

       เมื่อถึงโรงพยาบาล เนื้ออุ่นก็รออยู่หน้าห้องไอซียู รอนานจนเธอแทบจะเสียสติ ทำไมหมอถึงเข้าไปนานนัก แม่เป็นอะไรแล้วหมอกำลังทำอะไรแม่บ้าง ทำไมนานจัง แสดงว่าแม่อาการหนักหรือไง หญิงสาวคิดว้าวุ่นสับสนไปหมด มันเกิดอะไรขึ้นระหว่างที่เธอไม่อยู่

       “คนเป็นญาติคนไข้ใช่ไหมครับ”

       “ใช่ค่ะ ฉันเป็นลูก คุณแม่เป็นอะไรหรือคะ”

       เนื้ออุ่นจำได้ว่าเธอแทบจะกระโดดเกาะแขนหมอแล้วเขย่าแรงๆ เร่งเร้าให้หมอรีบตอบคำถามคลายความคับข้องใจของเธอเสียที

       “คุณแม่คุณเป็นโรคหัวใจเต้นผิดจังหวะ โรคนี้เป็นโรคที่เกิดยากมาก ในประเทศไทยมีไม่กี่คนที่เป็นโรคนี้”

       “เกิดขึ้นได้ยังไงคะ ทำไมแม่ถึงเป็นโรคแปลกๆ แบบนี้ แล้วเป็นอันตรายหรือเปล่าคะคุณหมอ เหมือนโรคหัวใจไหม”

       “เกิดจากการสปาร์คกันของขั้วหัวใจ หัวใจคนเราจะมีกระแสไฟอยู่ อาการแบบนี้ก็คล้ายกับคนถูกไฟช็อต เมื่อมันสปาร์คเข้าคนไข้ก็จะเกิดอาการ”

       “เมื่อก่อนคุณแม่ไม่เป็นอย่างนี้นะคะ”

       “อาการเพิ่งจะเริ่มรุนแรงขึ้นน่ะครับ โรคนี้จะออกกำลังกายหนักๆ ไม่ได้เลย ไม่ต่างจากโรคหัวใจ แถมยังเกิดอาการได้ปัจจุบันทันด่วน โดยไม่มีการบอกเหตุ สาเหตุที่โรคนี้แสดงตัวออกมาก็คงเพราะความเครียด ความกังวล พักผ่อนไม่พอ หรือทำงานหนักมากเกินไป แต่หากไม่เครียด ไม่เหนื่อยก็ยังเป็นได้นะครับ หัวใจของคนเราจะเต้นปกติใช่ไหมครับ แต่หัวใจของแม่คุณจะเต้นเร็วกว่ามาก 200 ครั้งต่อนาทีเลยล่ะครับ ตอนนี้หมอให้ยาชะลอการเต้นของหัวใจแล้ว ต้องรอดูอาการว่ายาจะช่วยได้แค่ไหน ถ้าใช้ยาได้ดีก็เป็นผลดี แต่ถ้ายาจำนวนนี้ใช้ไม่ได้ผลก็ต้องเพิ่มปริมาณขึ้นไปอีก ช่วงนี้คงจะต้องให้นอนอยู่ในห้องไอซียูไปก่อนสัก 2 คืนนะครับ”

       “ยินดีค่ะ แล้วตอนนี้เข้าไปเยี่ยมแม่ได้หรือยังคะ”

       คุณหมอพยักหน้าอนุญาต เนื้ออุ่นจึงเดินเข้าห้องไอซียูอย่างไม่รอช้า คุณน้ำทองฟื้นแล้วในสภาพค่อนข้างจะอิดโรย พอได้เห็นหน้าลูกสาวคนป่วยก็ดูจะมีกำลังใจดีขึ้น รอยยิ้มเซียวๆ ประดับบนริมฝีปาก

       “ยัยอุ่นลูกแม่ กลับมาเมื่อไหร่ลูก” เสียงแหบแห้งดังแผ่วพอจะได้ยิน

       “กลับมาก็เห็นคุณแม่เป็นลมอยู่ในบ้านล่ะค่ะ คุณแม่คะเป็นยังไงบ้าง อุ่นไปโรงเรียนก่อนจะมาบ้านเพราะไม่เจอคุณแม่ที่โรงเรียน แล้วเด็กๆ พวกคุณครูไปไหนกันหมดล่ะคะ”

       คราวนี้คุณน้ำทองหน้าเผือดลง เนื้ออุ่นกุมมือผ่ายผอมของแม่แล้วสะท้อนใจว่าต้องเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่ๆ มือของแม่แห้งลงไม่อวบอิ่มเหมือนเมื่อก่อน ตากลมสวยกวาดมองไปทั่วเนื้อตัวของแม่

ใช่เลย คุณแม่ผอมลงจริงๆ ด้วย

       “เนื้ออุ่นลูกแม่”

       “ถ้าตอนนี้คุณแม่ไม่พร้อมก็ยังไม่ต้องเล่าให้ฟังนะคะ อุ่นรอได้ เอาไว้คุณแม่หายแล้วค่อยเล่าดีกว่า” เนื้ออุ่นเป็นห่วงมารดาของเธอเหลือเกิน โรคแปลกประหลาดนี่ก็ไม่รู้จะหายขาดหรือเปล่า เธอไม่อยากเสี่ยงหากมารดาจะเก็บเรื่องร้อนใจมาคิดให้เป็นกังวลอีกครั้ง

       คุณน้ำทองตาปรือเพราะฤทธิ์ยาแต่ยังฝืนมองบุตรสาวด้วยความดีใจที่ได้เจอหน้ากันอีกครั้ง เรื่องที่ไม่อยากให้รู้ก็คงไม่มีประโยชน์อะไรที่จะปกปิดต่อไป ในเมื่อวันข้างหน้าโรงเรียนจินดามณีก็ต้องเป็นของเนื้ออุ่น

       “โรงเรียนของเราปิดตัวแล้วล่ะลูก ไม่มีเด็กๆ เข้ามาเรียน ไม่มีครูให้สอน แม่เอาโรงเรียนกับบ้านไปจำนองกับธนาคาร เครื่องทองเพชรพลอยก็ไม่เหลือ เงินในบัญชียังมีติดไว้แค่ไม่กี่พันบาทกับรถปุโรทั่งของคุณพ่อ”

       “ตายจริง เกิดอะไรขึ้นคะ แล้ว...ข้าวของเครื่องใช้อย่างอื่นล่ะคะ”

       “หนูเข้าไปในบ้านเราแล้วเห็นอะไรบ้างก็เหลือเท่านั้น ส่วนโรงเรียนเหลือเพียงสถานที่ รถโรงเรียนแม่ก็เพิ่งจะขายไป”

       “เกิดเรื่องอะไรขึ้นคะคุณแม่ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้” เนื้ออุ่นตกใจสุดขีดเมื่อได้ยินเรื่องที่มารดาเล่า แต่เธอจะตกใจยิ่งกว่านี้ถ้าได้ยินเรื่องต่อไป

       “รถนักเรียนยางหน้าแตกตอนเข้าโค้งก็เลยพลิกคว่ำ ทำให้เด็กๆ ได้รับบาดเจ็บ ในวันเดียวกันชิงช้าที่สนามก็ล้มทับเด็กนักเรียน ยังดีที่ตรงนั้นเป็นพื้นทรายจึงไม่ถึงขั้นเกิดโศกนาฏกรรมขึ้น ผู้ปกครองฟ้องร้องเราเรียกค่าเสียหายคนละ 2 แสนบาท รวมทั้งหมดก็สิบล้านพอดี แม่...ไม่มีทางเลือก แม่ต้องรับผิดชอบเรื่องที่เกิดขึ้นเพราะมันเป็นความผิดพลาดจากการเอาใจใส่ของแม่เอง ถ้า...แม่ดูแลทุกอย่างให้ดีและถี่ถ้วน ปรับปรุงซ่อมแซมในส่วนที่สึกหรอก็คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้”

       คุณน้ำทองไม่มีน้ำตาไหลออกมาแม้น้ำเสียงจะขาดหายเป็นช่วงๆ มารดาของเนื้ออุ่นทำทุกอย่างเต็มกำลังแล้ว บัดนี้เรื่องมันบานปลายเกินจะรับไหว ผู้ปกครองคงไม่กล้าส่งลูกเข้าเรียนเพราะกลัวเหตุการณ์จะซ้ำรอยเดิม แสดงว่าตอนนี้จินดามณีไม่เหลืออะไรอีกแล้ว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น