หอหมื่นอักษร

นี่! อาจอชี! เรียกคุณนั่นแหละ ทำไมไม่พูดล่ะ? อาจอชี!

ตอนที่ 22 เว็บไซต์หอดูทะเล

ชื่อตอน : ตอนที่ 22 เว็บไซต์หอดูทะเล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ย. 2560 15:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 22 เว็บไซต์หอดูทะเล
แบบอักษร

จ้าวฉีตั้งกระทู้ในทันที ‘อวดค่ะอวดสมาชิกใหม่ของบ้านฉันนางฟ้าตัวน้อยหลานหลาน’

รูปที่เพิ่งจะถ่ายไปเป็นร้อยๆ รูปเมื่อสักครู่นี้ยังมีอีกหลายรูปที่ยังไม่ได้ใช้ เธอเลือกรูปจากจำนวนนั้นออกมาอีกสิบกว่ารูปซึ่งเป็นมุมที่น่ารักทั้งนั้น อัพรูปลงในกระทู้ด้วยความสนุกสนาน พยายามแสดงจุดเด่นของสาวออฟฟิศออกมาอย่างเต็มที่ ตรวจเช็คตัวอักษรและรูปภาพภายในกระทู้ให้เรียบร้อย จากนั้นจึงกด ‘เผยแพร่กระทู้’

อย่างไรเสียห้องบ้านเลี้ยงสัตว์น่ารักก็เป็นศูนย์กลางที่ใหญ่ของคนเลี้ยงสัตว์เลี้ยงในเมืองปินไห่ อัตราการตั้งกระทู้และการตอบกระทู้ก็สูง จ้าวฉีลงรูปหลานหลานไปได้สักพัก เมื่อเข้าดูกระทู้ของตนเองอีกครั้ง ก็มีคนมาแสดงความคิดเห็นสองสามคนแล้ว

[อืม แมวบริติชขนสั้น สวยจริงๆ อายุประมาณสามสี่เดือน?]

[ยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่เข้าสู่ห้องสัตว์เลี้ยงของพวกเรา] ผู้ที่คอมเม้นท์แสดงความคิดเห็นนี้ดูเหมือนจะเป็นผู้ดูแลในเว็บนี้

[(สติ๊กเกอร์) เจ้าบริติชขนสั้นที่น่ารัก ห้องของเรามีแมวบริติชขนสั้นเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งตัวแล้ว]

[เห็นมือที่อุ้มเจ้าแมวน้อยอยู่ เจ้าของโพสดูเหมือนจะเป็นสาวสวย ขอเป็นแฟนหน่อย! ขอผสมพันธุ์ได้ไหม!] อันนี้มีความเป็นเชอร์ล็อค โฮล์มส์

[บ้านของเราก็เลี้ยงแมวบริติชขนสั้น พิกัดของเจ้าของโพสอยู่ที่ไหน? ขอผสมพันธุ์ด้วย!]

[ความคิดเห็นด้านบน แมวของเธอเพิ่งจะอายุได้สามสี่เดือน คุณจะขอผสมพันธุ์?]

[ตอบความคิดเห็นด้านบน ไม่เป็นไร ฉันเตรียมพร้อมมาตั้งแต่ตั้งแต่เกิดแล้ว]

[อ้าว! นี่คุณขอผสมพันธุ์หรือเจ้านายที่บ้านขอผสมพันธุ์กันแน่เนี่ย?]

จากตรงนี้ก็เริ่มคุยไม่ตรงประเด็นแล้ว

ก็มีผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางบางส่วนดำน้ำวิพากษ์วิจารณ์

[ลักษณะพิเศษที่สุดของแมวบริติชขนสั้น คือ ‘กลม’ ตากลม แก้มกลม เท้ากลม ปลายหางกลม ลำตัวกลมดิก ลักษณะของแมวเจ้าของกระทู้ดีไม่เลวเลยทีเดียว ลักษณะเหมาะจะเป็นพ่อพันธุ์แม่พันธุ์ น่าจะทำเงินได้เลยล่ะ]

จิตใจของจ้าวฉีเบิกบานและมีความสุข เธอไม่ได้สนใจว่ามันจะสามารถเป็นพ่อพันธุ์แม่พันธุ์ได้หรือไม่ แต่เมื่อมีคนชมแมวของเธอ เธอก็รู้สึกดีใจเป็นที่สุด

จ้าวฉีลองสังเกตหลานหลานที่อยู่ในอ้อมแขนอย่างละเอียด เป็นอย่างที่คนนั้นพูดจริงๆ ด้วย เนื้อเยอะๆ ตัวกลมๆ มองดูคล้ายกระดิ่ง หน้ากลมมนราวกับพระจันทร์เต็มดวง ดูซื่อๆ น่าหลงใหล ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกคุ้มค่ากับเงินที่เสียไป

เธอกดรีเฟรชและตอบความคิดเห็นของโพสต์ตนเองอย่างต่อเนื่อง เป็นการแบ่งปันความสุขของตนเองกับผู้อื่น

ความคิดเห็นใหม่ล่าสุด [ถามแบบซื่อๆ แมวของเจ้าของโพสซื้อมาจากที่ไหนเหรอ? เห็นทุกคนบอกว่าน่ารัก ฉันก็อยากจะซื้อสักตัว]

เธอตอบกลับอย่างรวดเร็ว [ร้านมหัศจรรย์ร้านสัตว์เลี้ยงทางทิศใต้ของถนนจงหัวค่ะ]

เมื่อกดรีเฟรชกระทู้ของตน เห็นว่าไม่มีใครตอบแล้ว เธอจึงกดรีเฟรชหน้าหลักของห้องสัตว์เลี้ยง เห็นกระทู้ขอความช่วยเหลือกระทู้หนึ่ง ‘อยากจะซื้อแมวสักตัว เมืองปินไห่ทางฝั่งตะวันออกมีร้านขายสัตว์เลี้ยงร้านไหนค่อนข้างดีบ้าง?’

เธอเห็นชื่อคนตั้งกระทู้แล้วตาของเธอก็รู้สึกร้อนขึ้นมานิดหน่อย เป็นไอดีเดียวกันกับความคิดเห็นสุดท้ายในกระทู้ของเธอเมื่อสักครู่นี้

ปกติแล้วเธอไม่ได้สนใจกระทู้ขอความช่วยเหลือแบบนี้นัก อย่างไรเสียคนที่ต้องการความช่วยเหลือมีมากมายขนาดนั้นเมื่อไหร่จะช่วยได้หมด แต่ว่าวันนี้เธออารมณ์ดี ดังนั้นจึงอยากจะช่วยเหลือคนเป็นพิเศษ 

เมื่อกดเข้าไป ก็มีคนมาแสดงความคิดเห็นแล้วสองสามคน

[ถ้าเจ้าของโพสเป็นสาวสวยแล้วล่ะก็ เลี้ยงเราได้นะ แอ๊บแบ๊วก็ได้ อุ่นเตียงให้ก็ได้!]

[ควรซื้อแมวน้อยที่เพิ่งเกิดจากแมวที่เลี้ยงที่บ้านจะดีที่สุด ถ้าซื้อในร้านก็ไม่ค่อยน่าไว้ใจ]

[จะซื้อมาทำไม ข้างนอกมีแมวเร่ร่อนเยอะแยะ เก็บเอากลับมาเลี้ยงสักตัวก็จบแล้ว]

[ซื้อในเน็ตสิ สัตว์เลี้ยงของเมืองเราราคาแพงมาก ถ้าซื้อในเน็ตจะถูกกว่า]

[แน่นอนว่าต้องไปซื้อที่ร้านสาขาย่อยฝานซิงอยู่แล้ว เป็นผู้นำทางธุรกิจตลาดขายสัตว์เลี้ยงระดับประเทศ ไปซื้อที่นั่นจะไม่เสียเปรียบไม่ถูกหลอก! ธุรกิจใหญ่ขนาดนั้นจะกล้าหลอกคุณเหรอ? ที่สำคัญอย่าไปซื้อ ในร้านเล็กๆ ธรรมดาๆ เด็ดขาด วันนี้ขายได้ พรุ่งนี้ก็ปิดร้านไปแล้ว! ฉันเคยโดนหลอกมาครั้งหนึ่งจึงมาเตือนคุณ]

จ้าวฉีก็ตอบเช่นกัน [แมวของฉันวันนี้เพิ่งซื้อมาจากร้านขายสัตว์เลี้ยงมหัศจรรย์ ร้านขายสัตว์เลี้ยงที่อยู่บนถนนจงหัวฝั่งทิศใต้ ทุกคนล้วนบอกว่าสวย จึงอยากแนะนำให้คุณลองไปดูที่นั่น เถ้าแก่ก็ไนซ์มาก มืออาชีพสุดๆ เพียงแต่ในร้านมีสัตว์เลี้ยงค่อนข้างน้อย เถ้าแก่บอกว่าเป็นเพราะเพิ่งเปิดร้าน]

เมื่อตอบเสร็จเธอก็มองดูเวลา เธอตกใจเมื่อเห็นว่า ขณะนี้เป็นเวลาสี่ทุ่มแล้ว เธอไม่รู้ตัวเลยสักนิด เธอจึงรีบปิดคอมพิวเตอร์ เตรียมตัวเข้านอน

ถ้าหากจะถามว่าวันนี้เธอเสียดายกับอะไรมากที่สุด ก็คงจะเสียดายที่ซื้อที่นอนแมวมา หลานหลานต้องได้นอนกับเธอถึงจะถูกต้อง!

เธอนึกไม่ถึงเลยว่า ความคิดเห็นของเธอได้กลายเป็นฉนวนจุดระเบิดสงครามน้ำลายขนาดใหญ่ของเว็บไซต์หอดูทะเลไปเสียแล้ว

วันนี้ตั้งแต่เที่ยงจนค่ำ จ้าวฉีเป็นลูกค้าเพียงคนเดียวที่เดินเข้ามาในร้านขายสัตว์เลี้ยงมหัศจรรย์ เจ้าแมวสยามและเจ้าซามอยด์ที่ไม่ได้ถูกเลือกดูเหงาหงอยมาก จางจื่ออันจึงให้อาหารมันมากขึ้นนิดหน่อย พวกมันขึ้นกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง


ในเวลาฟ้ามืด ซิงไห่ที่นอนหลับอยู่ตลอดก็กระดิกหูขึ้นมากะทันหัน งัวเงียผงกหัวขึ้นมา อ้าปากหาวหวอดๆ

"ซิงไห่ ตื่นแล้วเหรอ" ในที่สุดน้ำเสียงของจางจื่ออันก็ผ่อนคลายลงแล้ว "เป็นอย่างไรบ้าง รู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?"

ตลอดทั้งบ่ายของวันนี้ เขารู้สึกเป็นห่วงซิงไห่อยู่ตลอด แต่เมื่อเห็นซิงไห่ตื่นขึ้นมาด้วยความสดใส ก็คงไม่มีปัญหาอะไรแล้ว

“เมี๊ยว ซิงไห่สบายดีมาก! มาเล่นซ่อนหากันไหม?” ซิงไห่ที่ฟื้นฟูสภาพร่างกายแล้วกระโดดอยากเล่น

"เล่นซ่อนหาน่ะเล่นได้ แต่เธอต้องรับปากฉันเรื่องหนึ่งก่อน" จางจื่ออันยื่นมือออกไปหนึ่งข้าง

"เมี๊ยว?"

"ต่อไปอย่าใช้ความสามารถพิเศษตามอำเภอใจเพราะเรื่องเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้อีกนะ เธอไม่รู้เหรอว่าตลอดวันนี้ทั้งวันฉันเป็นห่วงเธอมากแค่ไหน" จางจื่ออันพูดจริงจัง

"เมี๊ยว มันเป็นของขวัญ ของขวัญที่ซิงไห่ให้จื่ออัน!"

จางจื่ออันซาบซึ้งมาก จิตใจของซิงไห่ใสบริสุทธิ์ราวกับแก้วคริสตัล ถึงแม้จะถูกพวกมนุษย์ปฏิบัติต่อมันอย่างโหดร้ายทารุณเป็นพันหมื่นรอบ แต่มันก็ไม่แปดเปื้อนเลยสักนิด

"ได้! ฉันยอมรับของขวัญชิ้นนี้แล้ว! แต่แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ ครั้งหน้าถ้าเธอยังใช้ความสามารถพิเศษตามอำเภอใจเพราะเรื่องเล็กน้อยพวกนี้ ฉันจะไม่เล่นซ่อนหากับเธออีกแล้ว!"

ข้อบังคับของเขาได้ผลมาก ซิงไห่หวาดกลัวขึ้นมาทันที

"เมี๊ยว เล่นซ่อนหา ซิงไห่รับปากจื่ออัน! ซิงไห่รับปาก!"

"อืม งั้นมาเล่นซ่อนหากันเถอะ!"

จางจื่ออันล็อคประตูร้าน งานของวันนี้จบลงแล้ว


เช้าวันต่อมา จ้าวฉีถูกปลุกด้วยเสียงนาฬิกาปลุก เธอรู้สึกว่าปลายจมูกเปียกๆ จั๊กจี้ๆ

พอลืมตาขึ้น หลานหลานกำลังนั่งยองๆ อยู่ที่ข้างหมอนของเธอ กำลังแลบลิ้นออกมาเลียจมูกของเธออยู่

"หืม เด็กดี เป็นการจุ๊บยามเช้าหรือจ๊ะ!"

จ้าวฉีลุกออกจากผ้าห่ม อุ้มหลานหลานขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน ปลุกปล้ำอย่างโหดเหี้ยม

เล่นอยู่สักพัก เมื่อสมองค่อยๆ ตื่นขึ้นแล้ว เธอจึงเริ่มไปล้างหน้าบ้วนปาก ทำอาหารเช้า

ภายในห้องน้ำ เธอกำลังจ้องมองใบหน้าที่คุ้นเคยอยู่ในกระจก คิดอยู่เสมอว่าเหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง...

"ไอ้หยา! เมื่อคืนลืมมาร์คหน้า!"

"หมดกัน หมดกัน วันนี้จะออกไปพบผู้คนได้อย่างไร!"

"ทำอย่างไรดี? หรือว่าจะลางานไปเลย?"

แน่นอนว่าลางานเป็นแค่เรื่องล้อเล่น ถ้าจะลางานเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้คงจะเป็นการรนหาที่ตายชัดๆ

ช่วงเวลายามเช้ามักจะเป็นช่วงเวลาที่รีบร้อนเสมอ และเช้าวันนี้เธอไม่เพียงแต่ต้องจัดการตนเองให้เรียบร้อย แต่ยังต้องเตรียมอาหารและน้ำดื่มทั้งวันสำหรับหลานหลาน

ขณะที่เธอหากำลังพลิกหาพลั่วตักทรายแมวออกมาจากของไปรษณีย์กองโต ความรู้สึกเสียใจอย่างบอกไม่ถูกก็ทะลักเข้ามาในใจ

“ในที่สุด...ฉันก็ตกร่องปล่องชิ้นกลายเป็นทาสแมวไปเสียแล้ว...” เธอทอดถอนใจด้วยความโศกเศร้าไม่หยุด

ชีวิตสาวโสดอันสวยสดงดงามจากไปไม่หวนคืนมาแล้ว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น