ถั่วพูลู่ลม-PisAhn
facebook-icon

ภาคต่อของเรื่องนี้ ไฟรัก(แพ้ใจ❤ ภาค2)

ชื่อตอน : Ep 45.จุดจบ+อ้อน

คำค้น : แพ้ใจ รัก โรแมนติก ถั่วพูลู่ลม ญาดามณี

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ย. 2560 15:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep 45.จุดจบ+อ้อน
แบบอักษร

แพ้ใจ❤

Ep 45.


ฉันเปิดประตูเข้ามาก็เห็นพี่ฟิวนอนหลับอยู่บนเตียง เขาก็ยังเป็นเขา ไม่เคยที่จะนอนห่มผ้าต่อให้หนาวแค่ไหนก็ใส่เพียงเสิ้อผ้านอนเท่านั้น ฉันเดินเข้าไปอาบน้ำเพื่อให้สมองปลอดโปร่ง

ฉันอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เดินมาหยุดอยู่ข้างเตียง ฉันมองไปตามเนื้อตัวของพี่ฟิวที่แดงเป็นปื้นโดยเฉพาะที่หน้าอก สงสัยเขาจะขัดตัวให้สะอาดตามที่ฉันบอก แต่ก็ไม่เห็นต้องขัดซะรุนแรงจนทำให้ตัวเองเจ็บเลย

ฉันหย่อนตัวลงนอนให้เบาที่สุด แต่ต่อให้เบายังไงก็ทำให้คนที่ฝึกตัวเองมาอย่างดีแบบพี่ฟิวตื่นได้อยู่ดี

พี่ฟิว:ดรีม

พี่ฟิวขยับตัวมากอดฉันทางข้างหลัง เขาหอมลงบนกลุ่มผมของฉัน ก่อนที่จะเกยคางไว้บนหัวฉัน

พี่ฟิว:ดรีมจัดการยังไง

ฉันไม่ได้ตอบอะไร แต่พี่ฟิวก็ยังถามฉันอยู่แบบนั้น จนฉันรำคาญ

ดรีม:ปล่อยดรีมจะไปนอนโซฟา

พี่ฟิว:ไม่!

แล้วพี่ฟิวก็กอดฉันแน่น เอาขามาหนีบขาฉันไว้อีก

ดรีม:ปล่อย ถ้าพี่ไม่ปล่อยดรีม ดรีมจะไม่ให้พี่เข้าใกล้ดรีมอีก

พี่ฟิว:ไม่เอาสิดรีม อย่าทรมานพี่

ดรีม:งั้นพี่ก็ปล่อยดรีม

พี่ฟิว:ไม่เอา ไม่ปล่อย

ดรีม:ได้ ถ้าพี่ต้องการ งานแต่งงานของเราก็จะไม่มีวันเกิดขึ้น

พี่ฟิว:ดรีม! ทำไม พี่ก็แค่กอดเอง รังเกียจพี่นักหรอ พี่ก็อาบน้ำขัดตัวตามที่ดรีมบอกพี่แล้วไง ดรีมจะเอาอะไรอีก หรือดรีมจะให้พี่ไปลอกหนังออกเลยมั้ย

ดรีม:พี่ทำได้มั้ยล่ะ ถ้าทำไม่ได้ก็อย่าพูด

พี่ฟิว:งี่เง่าว่ะแม่ง!

พี่ฟิวปล่อยฉัน เขาเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว และเดินออกไปจากห้องโดยที่ไม่มองไม่สนใจฉันสักนิด

ปัง..เขาปิดประตูอย่างแรง ถ้าอยู่ห้องใกล้กันคนที่นอนหลับอยู่ก็คงสะดุ้งตื่น ดีที่ห้องนอนคุณแม่อยู่อีกซีกขวา ห้องนอนของพี่ฟิวอยู่ซีกซ้ายของตัวบ้าน

บรื้น บรื้น...ฉันได้ยินเสียงรถของพี่ฟิวขับออกไป เขาไปไหนกันนะ ฉันจะไปสนใจเขาทำไม อยากไปไหนก็ไปเลย

ดรีม:ฮือ คนบ้า ตัวเองก็งี่เง่าเหมือนกัน ฮือ หนูเจ็บ หนูก็แค่อยากให้พี่รู้ว่าหนูเจ็บแค่ไหน หนูทำผิดอะไร ฮือ ทำไมพี่ต้องขับรถหนีออกไป ฮือ

ฉันนอนร้องไห้อยู่อย่างนั้น ด้วยความอ่อนเพลียทำให้ฉันหลับไป


ผมขับรถออกมาจากบ้าน ผมว่าดรีมงี่เง่า ผมเองก็งี่เง่า ที่ไม่ยอมเข้าใจดรีม ดรีมคงเจ็บปวดกับภาพที่เห็น ผมเองก็เจ็บปวดที่ทำให้ดรีมต้องมาเสียใจกับเรื่องของผม ผมต้องรีบไปจัดการตัวปัญหาที่ทำให้เรื่องนี้เกิดขึ้น

เอี๊ยด...

“นายน้อย”

ฟิว:ผู้หญิงคนนั้นอยู่ไหน

“อยู่ห้องแดงครับ”

ฟิว:อืม

ผมเดินเข้ามาในโกดัง แล้วตรงดิ่งไปที่ห้องแดง

“กรี๊ด ไม่เอาแล้ว ฮือ เจ็บ ฉันเจ็บ”

ฟิว:ฮึ

ผมเปิดประตูเข้าไปในห้อง ภาพที่ผมเห็นทำให้ผมสะใจขึ้นมานิดหนึ่ง ขอบอกว่านิดเดียว

คนของแม่ผมกำลังออกกำลังกายในร่มกับมีนอยู่ อุปกรณ์ที่อยู่ในห้องนี้ถูกนำมาใช้เกือบหมด

มีน:พี่ฟิว! พี่ฟิวช่วยมีนด้วย ฮือ

ฟิว:ช่วยหรอ จะให้ช่วยแบบไหนล่ะ

มีน:ช่วยบอกให้สองคนนี้เลิกข่มขืนมีนสักที ฮือ มีนเจ็บไปหมดแล้ว

ฟิว:แค่สองคนก็เจ็บแล้วหรอ กูเตรียมไว้ให้มึงอีกเพียบเลยนะ ปล่อยมัน แล้วเอาตัวไปขึ้นรถ

“ครับ”

ผมเดินออกมาจากห้อง และเดินตรงไปขึ้นรถ ผมรอให้รถตู้ที่มีมีนอยู่ในนั้นขับออกมา ผมขับรถนำหน้ารถตู้ออกมา จนมาถึงสถานที่แห่งหนึ่ง ที่เต็มไปด้วยสิ่งมึนเมา และความหื่นกระหาย

ฟิว:เอาตัวมันลงมา

“ครับ”

มีน:อื้อ อื้อ

ฟิว:แกะผ้าปิดปากมันออก

มีน:พี่พามีนมาที่นี้ทำไม ปล่อยมีนไปเถอะ มีนกลัวแล้ว

ฟิว:พามาที่ที่มึงคุ้นเคยไง

มีน:พะ พี่ รู้

ฟิว:ตกใจหรอ ยังมีเรื่องให้มึงตกใจมากกว่านี้อีก

น้ากิช:นายน้อย มาแล้วหรอครับ

ฟิว:ครับ ว่าไงคุณหลง สบายดีนะ

หลง:หลังจากที่ถูกอีนี่แจ้งความจับกิจการผมก็ยังไม่ฝื้นตัวเลยครับ

ฟิว:ผมพาตัวมาให้แล้ว อยากจะจัดการยังไงก็ตามสบาย แต่ขออย่างเดียว ผมไม่อยากใช้อากาศหายใจร่วมกับมัน

หลง:ได้เลยครับ ผมจะจัดการให้ จะไม่ทำให้คุณผิดหวังและจะไม่ทำให้เกิดปัญหาตามหลังคุณแน่นอน ผมสัญญา รอฟังข่าวได้เลย

ฟิว:ก็ดี ผมขอตัวก่อน

หลง:เชิญครับ

น้ากิช:นายน้อย ผมจะอยู่จัดการด้วยครับ คุณผู้หญิงสั่งผมไว้

ฟิว:ครับ

มีน:กรี๊ดดดด ปล่อยกูนะ  ให้ชั่ว ไอ้เลว อย่าให้กูรอดไปได้นะ กูจะฆ่าพวกมึงให้หมด มึงด้วย ไอ้ฟิว

ฟิว:กูจะรอแล้วกัน

ผมยิ้มให้มีนอย่างเจ้าเล่ห์  คนอย่างกูไม่ปล่อยให้พวกสวะอย่างมึงมีชีวิตรอดมาฆ่ากูได้หรอก

ผมกลับมาถึงบ้านฟ้าก็สว่างแล้ว ผมรีบวิ่งขึ้นมาบนห้องนอนของตัวเอง

ผมเดินเข้าไปอาบน้ำ ก่อนจะเดินมาทิ้งตัวลงนอนบนที่นอน กอดดรีมไว้ทางข้างหลัง ดรีมพลิกตัวมาซุกใบหน้ากับอกของผม ถ้าตื่นอยู่ดรีมคงไม่ทำแบบนี้ แต่เพราะความเคยชินที่ดรีมต้องนอนซุกหน้าอกผมทุกวัน

ฟิว:ขอโทษที่ว่าดรีมงี่เง่า ขอโทษที่ทำให้ร้องไห้อีกแล้ว

ผมหลับตาลง และหลับไป

ดรีม:อื้อ กี่โมงแล้วเนี้ย

ฉันตื่นมา ก็ต้องหลี่ตาปรับสายตาให้เข้ากับแสงแดดที่ส่องเข้ามาภายในห้อง

ดรีม:สิบเอ็ดโมงแล้วหรอเนี้ย พี่ฟิวกลับมารึยังนะ

ฉันวางมือบนที่ว่างข้างๆที่เป็นพื้นที่ของพี่ฟิว ยังอุ่นๆอยู่ แสดงว่าเขากลับมาแล้ว เมื่อคืนเขาออกไปไหนมากันแน่ ฉันรีบลุกขึ้นไปอาบน้ำและรีบลงมาข้างล่าง ฉันเห็นพี่ฟิวนั่งอยู่ในห้องรับแขก

ฟิว:ตื่นแล้วหรอ ไปกินข้าวกันเถอะ แม่รออยู่

พี่ฟิวเดินมาจับมือฉัน ฉันพยายามแกะมือเขาออก

ฟิว:อย่าดื้อ

ดรีม:ไม่ได้ดื้อ

ฟิว:แล้วที่ทำอยู่คืออะไร

ดรีม:แกะมือพี่ออกไง

ฟิว:ดื้อ แกะให้ตายก็ไม่ออกหรอก จะจับไว้แบบนี้จนกว่าจะแก่ตายกันไปข้างหนึ่ง

ดรีม:ดื้อ คนเขาไม่อยากให้จับก็ยังจะจับ

พี่ฟิว:พี่ยอมรับ

ดรีม:เชอะ

ฉันก้าวขาเดินแต่พี่ฟิวยังไม่ยอมก้าวตามมา

ดรีม:เดินสิ คุณแม่รออยู่นะ

พี่ฟิว:สั่งจริง

ดรีม:ถ้าไม่อยากให้สั่งก็

พี่ฟิว:หยุดพูดเลย พี่ไม่รู้ว่าดรีมจะพูดอะไรต่อ แต่พี่จะไม่ทำตาม เดินไป

ดรีม:ตัวเองก็ชอบสั่งเหมือนกันแหละ

.....................................


วันพรุ่งนี้ก็เป็นวันแต่งงานของฉันแล้ว ฉันกับพี่ฟิวยังมึนตึงกันอยู่ จะว่าไปก้แค่ฉันคนเดียวเพราะพี่ฟิวก็ยังคุยยังแหย่ฉันเล่นเหมือนเดิม เพิ่มเติมคืออ้อนมากขึ้น ส่วนเรื่องอีมีนฉันก็ไม่รู้ว่าเป็นไงบ้างเพราะฉันไม่ได้สนใจและไม่อยากรับรู้เรื่องของมันอีกแล้ว

พี่ฟิว:หนูดรีมครับ มาให้หอมที

ดรีม:ไม่!

ฉันเดินหนี้พี่ฟิวมานั่งที่ห้องนั่งเล่น ฉันหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่าน ฉันไล่อ่านไปเรื่อยๆก็มาเจอข่าวหนึ่ง ข่าวที่ผู้หญิงถูกข่มขืนและถูกฆ่าตาย ฉันเห็นรูปที่เขาขึ้นไว้ข้างๆ ก็ตัวชา

ดรีม:อีมีน

พี่ฟิว:พูดชื่อนี้ขึ้นมาทำไม

ฉันส่งหนังสือพิมพ์ให้พี่ฟิว พี่ฟิวรับไป

พี่ฟิว:ตายซะได้ก็ดี

พี่ฟิวพูดแบบนี้หรือว่าคืนนั้นที่เขาขับรถออกไปเขาจะ

ดรีม:พี่ฟิวพี่ฆ่า

พี่ฟิว:พี่เปล่า

พี่ฟิวพูดออกมาหน้าตาเฉย เขาไม่ได้ทำจริงหรอ

ดรีม:พี่ไม่ได้ทำแน่นะ

พี่ฟิววางหนังสือพิมพ์บนโต๊ะ ก่อนจะเข้ามากอดฉัน

พี่ฟิว:พี่ไม่ได้ทำ

ดรีม:แล้วคืนนั้นพี่ขับรถออกไปไหนมา

พี่ฟิว:ไปโกดัง

ดรีม:เห็นไหมพี่ทำ พี่โกหกดรีม

ฉันมองหน้าพี่ฟิว ตอนนี้น้ำตาฉันมันไหลออกมาแล้ว พี่ฟิวเช็ดน้ำตาให้ฉัน

พี่ฟิว:อย่าร้อง พี่แค่ไปดู ไม่ได้ทำอะไรจริงๆ

ดรีม:แน่นะ

พี่ฟิว:แน่ครับ อ่านข่าวดูสิ

ฉันหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่านรายละเอียดของข่าว พี่ฟิวไม่ได้ทำจริงๆด้วย มีนมันถูกพวกขี้ยารุมข่มขืนจนตายนี่เอง แล้วมีนยังเคยใช้คนพวกนี้ไปข่มขื่นลูกสาวของแม่เลี้ยงตัวเองอีก กรรมตามสนองสินะ เฮ้อ! ค่อยยังชั่วหน่อย

พี่ฟิว:สบายใจยัง

ดรีม:อือ

ผมโกหกดรีมเพื่อให้ดรีมสบายใจ ยังดีเสียกว่าบอกความจริงทั้งหมด แล้วความจริงนั้นจะทำให้ดรีมเสียใจอีก ผมไม่อยากเห็นดรีมร้องไห้อีก ต่อไปนี้ถ้าดรีมจะร้องก็ต้องร้องเพราะมีความสุขเท่านั้น

ฟิว:เมื่อไหร่หนูดรีมจะหายโกรธพี่ครับ

ฟอด...ผมหอมแก้มดรีมแรงๆ

ดรีม:อื้อ เจ็บนะ ดรีมไม่ได้โกรธพี่สักหน่อย

ฟิว:โกรธ

ดรีม:ไม่ได้โกรธ

ฟิว:โกรธ

ดรีม:เอ๊ะ! ก็บอกว่าไม่ได้โกรธ

ฟิว:ไม่โกรธก็ไม่โกรธครับ แล้วหนูดรีมเป็นอะไรครับ ถึงได้ตึงใส่พี่อยู่แบบนี้

ดรีม:หนู เอ่อ ดรีม ดรีมแค่เฟลเรื่องของพี่

ฟิว:จะหนูก็หนูสิ ไม่เห็นต้องฝืนเลย

ดรีม:ไม่ได้ฝืนนะ

ฟิว:ฝืน แทนตัวว่าหนูนะ ที่รัก นะครับ

ผมใช้สายตาออดอ้อนส่งไปให้ดรีม

ฟิว:นะครับ

ดรีม:อือ

ฟิว:อืออะไรอ๋อ

ดรีม:พี่ฟิว อย่าทำเสียงแบบนี้

ฟิว:ทำไมอ๋อ

ดรีม:ถ้าไม่เลิกทำหนูถีบจริงๆนะ

ฟิว:เลิกทำก็ได้ครับหนูดรีม หายเฟลพี่ได้แล้วนะ พี่ไม่ชอบเลย

ดรีม:หายก็ได้ แต่ว่าคืนนี้เราต้องแยกห้องนอน

ฟิว:ไม่เอานะ พี่ไม่ยอม

ผมไม่ยอมหรอก เมื่อคืนก็ไม่ได้นอนกอด แทบจะลงแดงตายแล้วเนี้ย แถมยังถูกไล่ให้ไปนอนบนโซฟาอีก ชีวิตมึงนี่นะไอฟิว

ดรีม:พี่ต้องยอม เพราะคุณแม่จองห้องไว้แล้ว

เพราะว่างานแต่งของเราจะถูกจัดขึ้นที่โรงแรม แม่ของผมก็เลยไปเตรียมการเสียพร้อมเชียว แม่นะแม่ ทำกับลูกชายคนนี้ได้ลงคอ

ฟิว:โห จองไว้ไม่ต้องนอนก็ได้หนิ

ดรีม:ไม่ได้ ถ้าพี่ไม่ยอมหนูจะไม่ไปอยู่กับพี่ที่มาเก๊านะ หนูจะอยู่ที่นี้จนกว่าจะเรียนจบเลย

ฟิว:หนูอยู่ไม่ได้หรอกเพราะเราทำเรื่องย้ายหนูไปเรียนที่นู้นเรียบร้อยแล้ว

ดรีม:ยกเลิกได้

ฟิว:โห มีแต่คนใจร้าย แต่งงานเสร็จก็ต้องบินเลย เข้าหอก็ไม่ได้เข้า แถมเมียสุดที่รักก็ไม่ยอมนอนด้วยอีก มีแต่คนใจร้ายกับฟิวทั้งนั้นเลย

ดรีม:อื้อหือ น่าสงสารจังเลย

ฟิว:เนอะ งื่อ นอนด้วยกันนะ

ดรีม:ถ้าทำตัวดีก็จะนอนด้วย

ฟิว:จริงนะ

ดรีม:อือ

ฟิว:วันนี้พี่ฟิวจะเชื่อฟังหนูดรีมทุกอย่างเลยครับ

ดรีม:แค่วันนี้หรอ

ฟิว:ทุกวันและตลอดไปเลย

ดรีม:นี่แน่ะ หมั่นใส้นัก ถ้าทำไม่ได้นะ เจอดีแน่

ฟิว:เจ็บๆ

ดรีมหยิกแขนผม จริงๆไม่เจ็บหรอก สำออยไปงั้นแหละ

ดรีม:สำออย หยิกเบาๆเหอะ

รู้ทันอีก แบบนี้สิถึงจะเหมาะสมกับลูกมาเฟียอย่างผม

ฟิว:งื่อ ไม่ได้สำออยนะ เค้าเจ็บจริงๆดูดิแดงเลย

ดรีม:ไม่เห็นจะแดงเลย ขี้สำออยแล้วยังขี้โกหกอีก

ฟิว:งื่อว่าเค้าทำไมอ่ะตัวเอง

ดรีม:พี่ฟิว พี่คิดว่าทำแล้วน่ารักหรอ

ฟิว:แล้วน่ารักเปล่า

ดรีม:น่าถีบมากกว่า

ฟิว:ใจร้าย ชอบทำร้ายร่างกายเค้าอยู่เรื่อยเลย

ดรีม:ถ้ายังไม่หยุดจะโดนถีบจริงๆนะ

ฟิว:หยุดก็ได้

ฟอด ฟอด..

ฟิว:แก้มหนูหอมจัง พี่ลองใช้แป้งกับครีมอาบน้ำที่หนูใช้ ไม่เห็นจะหอมแบบหนูเลย

ดรีม:รู้ตัวแล้ว พี่นี่เองที่ใช้แป้งกับครีมอาบน้ำหนูหมด

ฟิว:ก็มันไม่หอมเหมือนหนูสักที พี่ก็เลยใช้จนหมด

ดรีม:ใช้หมดก็ไม่ยอมซื้อคืน ดีนะที่หนูซื้อเตรียมไว้กะว่าจะเอาไปใช้ที่มาเก๊าด้วย

ฟิว:ซื้อไปเยอะๆเลยนะ พี่ชอบ

ดรีม:ทำไมเดี๋ยวนี้ขี้อ้อนจังอ่ะ

ฟิว:ไม่รู้เหมือนกัน

ฟอด ฟอด..

ดรีม:หอมอีกแล้ว ช้ำหมดแล้วมั้ง

ฟิว:ช้ำก็เพราะพี่ทำ ไม่เป็นไรหรอก แต่ถ้าคนอื่นมาทำหนูช้ำพี่เอามันตายแน่

ดรีม:ไม่เอาถึงตายสิ เอาแค่หยอดน้ำข้าวต้มพอ

ฟิว:โหดร้ายเหมือนกันนะเนี้ย

ดรีม:จะเป็นภรรยามาเฟียเต็มตัวแล้วไง

ฟิว:น่ารักจุงเบย

ดรีม:พี่ฟิว เอาอีกแล้วนะ

ฟิว:อ่ะๆ ไม่พูดแล้วครับ

ดรีม:พี่แปลกจริงๆนะ มีนมันเอายาอะไรให้พี่กินกันแน่เนี้ย

ฟิว:นั่นสิ พี่ก็ยังแปลกใจ ไปถึงมาเก๊าแล้วเราไปตรวจกัน

ดรีม:ไปตอนนี้เลยก็ได้

ฟิว:ไม่เอาอ่ะ อยากกอดหนูมากกว่า

ดรีม:อ้อนอีกแล้ว

ฟิว:ขออ้อนหน่อยนะนะ

ดรีม:อื้อ

ฟิว:หอมแก้มพี่หน่อยดิ

ฟอด ฟอด จุ๊บ

ดรีมฟอมแก้มผม แล้วยังจุ๊บปากผมอีก น่ารักจริงๆเลย

ดรีม:แถมให้ รักนะคะ

ฟิว:งื่อ รักนะครับตัวเอง

ดรีม:พี่อ้อนอีกแล้วววววว

ใครก่อกรรมอะไรไว้ก็ต้องชดใช้กรรมที่ก่อ

แต่ว่าทำไมพี่ฟิวขี้อ้อนจังเลย พี่ฟิวเป็นโรคอะไรหรือเปล่านะ เอาใจช่วยพี่ฟิวกันหน่อย

เมื่อวานไรท์ไปแว้นกับน้องมา เลยไม่ได้ลง วันนี้มาลงให้แล้วนะ อย่าโกรธไรท์นะจุ๊บๆ


ความคิดเห็น