หอหมื่นอักษร
facebook-icon Instagram-icon

เชิญพับกบ เอ้ย ! พบกับเรื่องราวชวนอมยิ้มระหว่างคุณชายสุดซึนและเย่ชีชีสุดแสบ ในนิยายเรื่อง 'คุณชาย...ท่านจะรักข้าหรือไม่เล่า' ได้เลยเจ้าค่า เก๋อเก๋อรับประกันในความน่ารัก 100 เปอร์เซ็นต์เต็มเลยยยย >///<

ตอนที่ 17 เป็นนายหญิง (ในหมู่โจร) ของข้า (2)

ชื่อตอน : ตอนที่ 17 เป็นนายหญิง (ในหมู่โจร) ของข้า (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ย. 2560 15:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17 เป็นนายหญิง (ในหมู่โจร) ของข้า (2)
แบบอักษร



“ไม่เคยได้ยิน” โม่หานชิงตอบด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

“ขอรับ เช่นนั้นก็ถือว่าข้าน้อยไม่เคยพูด” เหลิ่งลิ่วพยักหน้าขึ้นลง เดินออกไปแล้วไม่กลับมาอีก


เวลาค่ำคืนล่วงเลย บ้านเรือนในหมู่บ้านเฟยเห่อ ค่อยๆ ทยอยดับแสงตะเกียงลง



เช้าวันรุ่งขึ้น ท้องฟ้ามืดสลัว ความมืดเลือนหายไปช้าๆ  แสงอาทิตย์รุ่งอรุณที่ปลายขอบฟ้าค่อยๆ ทอแสงสีทองส่องประกายทาบทับไปทั่วพื้นดิน

ท่ามกลางความเงียบสงบของธรรมชาติ และบรรยากาศเย็นสบายของฤดูใบไม้ร่วง ท้องฟ้าสีเข้ม จางลงเรื่อยๆ เหลือเพียงหมอกบางเบา ณ บริเวณที่เส้นขอบฟ้าจรดปลายฟ้า หมอกสีขาวบริสุทธิ์แปรเปลี่ยนทุกสรรพสิ่งให้พร่าเลือนเสมือนภาพลวงตา

โม่หานชิงกำลังนอนหลับอย่างสงบบนเตียง ทันใดได้ยินเสียง “โครม” ดังขึ้น บานประตูถูกผลักเข้ามาอย่างแรง เสียงหวานใสตะโกนขึ้นข้างเตียง “กงจือ กงจือ ตื่นได้แล้ว !”

“……” โม่หานชิงที่ยังปิดตาอยู่ ในใจก็รู้สึกอยากตายเสียให้ได้

“เอ๊ ยังหลับอยู่นี่นา....” เย่ชีชีเท้าคางอยู่ริมขอบเตียงของโม่หานชิง กะพริบตาดวงโตคู่งาม พิจารณามองเขาอย่างละเอียด

ผมสีดำสนิทของวัยหนุ่มแผ่สยายไม่เป็นทางบนเตียง ขับให้ผิวขาวสะอาดดุจหยกของเขาโดดเด่นยิ่งขึ้น คิ้วคู่สวยวางตัวงดงามยามหลับฝัน ไม่ขมวดเข้มตลอดเวลาเหมือนขณะตื่นสักเพียงนิด ดวงตาของเขาปิดสนิท ขนตางอนยาวสะท้อนเป็นเงาบางบริเวณเส้นขอบตา


อื้อ....โม่กงจือหน้าตางดงามเหลือเกิน ....


เย่ชีชีจ้องมองเขาอยู่นาน ในใจเหลือไว้เพียงคำอธิบายเมื่อครู่

กลับกันนั้น ตั้งแต่ที่เย่ชีชีเดินเข้ามา โม่หานชิงก็แกล้งทำเป็นหลับโดยตลอด อยากจะดูว่าคนตรงหน้าคิดที่จะทำสิ่งใด......

ผลสุดท้าย แกล้งไปแกล้งมา แต่เขากลับไม่ได้ยินเสียงอะไรจากเด็กหญิงสักนิดเลย



โม่หานชิงลังเลอยู่ชั่วขณะ แล้วค่อยๆ พลิกตัวหันมา ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ รอยยิ้มเจิดจ้าบนใบหน้าเล็กงดงามดุจบุปผา ปรากฏขึ้นสู่สายตาโดยไม่ทันได้เตรียมใจ โม่หานชิงถึงกับตะลึงไปชั่วขณะ ยังไม่ทันที่จะได้เอ่ยปาก ก็ได้ยินเย่ชีชีกล่าวอย่างเริงร่า “กงจือ เจ้าตื่นแล้วหรือ”

“……” เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้ เขาจึงมิอาจแกล้งหลับต่อไปได้อีก

ดังนั้น โม่หานชิงจึงจำต้องยันตัวลุกขึ้นนั่งช้าๆ ด้วยใบหน้าเรียบเฉย นิ้วมือเรียวยาวขาวสะอาดคว้าผ้าห่มที่คลุมร่างของตนเอาไว้ นัยน์ตาแผ่รังสีเย็นยะเยือกมองไปยังเย่ชีชี กล่าวขึ้นเสียงเย็น “เจ้ามาหาข้า มีเรื่องอันใด”

“กงจือ พวกเราลงเขาไปเล่นกันเถอะ” นัยน์ตาสีดำกลมโตของเย่ชีชีเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

“……?? ” โม่หานชิงมองสีหน้ากระตือรือร้นของนาง อดที่จะสงสัยไม่ได้ว่าตนนั้นฟังผิดไปหรือไม่

ลงเขา ? เล่นงั้นหรือ เล่นอะไรกัน เมื่อวานทหารคุ้มกันเพิ่งจะพาเขาขึ้นเขามาเองมิใช่หรือ

“กงจือ เมื่อวานพวกเจ้าขึ้นมาจากข้างล่าง แน่นอนว่าจะต้องรู้เส้นทางขึ้นภูเขาใช่หรือไม่ เมื่อรู้เส้นทางขึ้นเขา เช่นนั้นแสดงว่าเจ้าต้องรู้ว่าจะลงเขาไปได้อย่างไร” เย่ชีชีมองโม่หานชิงด้วยนัยน์ตาเป็นประกาย เอ่ยขึ้นอย่างควบคุมความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ “เจ้าพาข้าลงเขาไปเล่นหน่อยเถอะนะ ข้าโตมาขนาดนี้ ยังไม่เคยลงเขาสักครั้ง พื้นที่ข้างล่างเป็นอย่างไร ข้าอยากไปดูให้เห็นกับตายิ่งนัก”

“ไม่ไป” โม่หานชิงชายตามองนางแล้วตอบเสียงเรียบ ยื่นมือไปหยิบเสื้อคลุมที่แขวนไว้ข้างเตียง เริ่มแต่งตัวอย่างไม่รีบไม่ร้อน





แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น