สูญองศา

ยินดีต้อนรับสู่นิยายอีโรติด ตลก โปกฮา ติดตามกันเยอะๆน๊าาาา อัฟตามใจคนแต่ง จะมีอีบุคด้วยจร้าา

บทที่ 15 เจ้านายสายเปย์ 100%

ชื่อตอน : บทที่ 15 เจ้านายสายเปย์ 100%

คำค้น : นิยายโรมานส์ นิยายรัก นิยายโรเมนติก

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ย. 2560 00:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 15 เจ้านายสายเปย์ 100%
แบบอักษร

คำพูดแรกที่เธอได้ยินยังไม่เลือนรางจนถึงเดี๋ยวนี้คือพวกเขาผิดใจกันเพราะผู้หญิง ไม่แปลกที่จะทำเป็นแย่งตัวเธอ น่าโมโหที่กลายเป็นของเล่นให้พวกมหาเศรษฐี  รู้จักมันตราน้อยไปที่ผ่านมาปวกเปียกไม่สู้ใช่ว่าเธอจะอ่อนแอหรอก ถ้าเป็นคนที่รู้จักเธอจริงอย่างน้อยชายเธอละก็จะไม่กล้าพูดคำนั้นออกมาหรอก

“ไปดูงานข้างล่างด้วยกันไหม” เขาชวนเธอบ้าง ต้องหาอะไรพูดจะได้ผ่อนคลาย

“ค่ะ” คนอย่างเธอแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวออก

“ถ้าอย่างนั้นก็ไปแต่งตัวก่อนได้สิ”

เธอมองสูทที่สวม มันไม่สุภาพหรือทำไมเขาถึงให้เธอไปเปลี่ยน ทว่าร่างบางถูกจูงไปยังห้องแต่งตัวที่ไม่คิดว่าจะเข้าไปมาก่อน เธอไม่สนใจมันเลย ในนี้มีตู้เสื้อผ้าห้าตู้ไม่รวมตู้เล็กตู้น้อยนั่นอีก

เขาเปิดตู้ที่มีเสื้อผ้าผู้หญิงเรียงราย ‘หน๋อยแน่ะคงมีผู้หญิงมาค้างด้วยเยอะละสิท่า ถึงมีของพวกนี้ ไอ้ผู้ชายหื่น’ ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าเขาเป็นคนยังไง แต่ความรู้สึกอัดแน่นจนอยากร้องให้ขึ้นมา

“เอาชุดไหนดี” หน้าตาภาคภูมิใจอย่างสูง อุตส่าห์ฝากให้เลโอนำส่งร้านซักกรีดแล้วนำมันมาไว้เพื่อเธอโดยเฉพาะหวังเอาใจ

“ฉันไม่อยากใส่” หน้าตึงเอ็นคอเด้งแทบหลุดออกมาข้างนอก

“อึมนั่นสินะ” เขาพยักหน้ารับ “งั้นเราไปซื้อใหม่ดีไหม”

“ฉันไม่มีเงินค่ะ”

“ลืมแล้วหรือว่าคุณมากับใคร ผมจะปล่อยให้เลขาสวมชุดปอนๆแบบนี้ได้ยังไงกัน”

“นั่นสินะคะ ฉันควรจะผลาญเงินคุณให้เกลี้ยงเพราะความชั่วร้ายที่...” พูดไปก็เข้าเนื้อเปล่าๆ

“ที่อะไรจ๊ะ”

“อย่าพูดในสิ่งที่ตัวเองก็รู้อยู่แก่ใจ”

“ผมอยากให้คุณพูดมันออกมานะ รู้ไหมว่ามันเซ็กซี่ขนาดไหนที่คุณจะบอกว่าผมพรากพรหมจรรย์คุณเป็นคนแรก”

เธอเริ่มหงุดหงิด มากขึ้นและทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เขายังล้อเล่นเหมือนไม่ทุกร้อนในความเสียหายที่เกิดขึ้น

“งอนอะไรครับ บอกผมสิ” เขาสวมกอดเธอที่ดินขลุก วันนั้นต้องมีอะไรมากกว่าของหวานแน่ ถึงเธอไม่พูดเขาก็พอรู้ว่าอาสะใภ้จะพูดว่าอะไร “วิเวียนว่าอะไรให้ไม่สบายใจหรือ”

“ไม่มีค่ะ” เธอยืนกรานหนักแน่น

“ก็ไม่อยากเชื่อสักเท่าไหร่” เขาโอบกระชับมากขึ้น “เขาบอกให้เลิกยุ่งกับผมใช่ไหม”

“ปล่อย!” เสียงแข็งเกินธรรมชาติ

“ไหนเราสัญญากันว่าจะเป็นเด็กดีไง”

“ฉันจะไม่สวมเสื้อคนอื่น” เธอวกกลับเข้าเรื่องเดิม ไม่อยากเขวกับคำหวานที่เขาระดมป้อน

“ก็ได้ยอมก็ได้” เขาลอบมองเสื้อผ้าในตู้ สงสัยไม่ใช่แนวของเธอกระมัง การเอาใจผู้หญิงนี่ยากเหมือนกันนะ ถึงมีเงินถ้าไม่ชำนาญก็จับทางไม่ถูกยิ่งเป็นเธอเขายิ่งจับทางไม่ถูกนักประเมินอย่างเขาชักทำงานยากขึ้นมองไม่ออกว่าเธอจะไปทางไหนกันแน่ “เดี๋ยวผมจะพาคุณไปช็อปเอง หายงอนหรือยัง”

“ฉันไม่ได้งอนค่ะ”

“ก็เห็นชัดๆอยู่ว่างอน”

“เคยบอกไปแล้วว่าฉันไม่มีสิทธิ์ขนาดนั้น”

“อยากได้มันไหมละ” เขาสำรวจเสื้อผ้าในตู้ อาจจะไม่ใช่รสนิยมเธอ

“อะไรนะคะ” เขาจะล้อเล่นอะไรอีก

“ถามว่าอยากได้สิทธิ์นั้นไหม ถ้าอยากได้ผมจะยกให้เดี๋ยวนี้” เขาประชิดตัวเธอรวดเร็ว ใบหน้าคมสันก้มสูดกลิ่นน้ำหอมเฉพาะที่เขาชอบเหลือเกินเวลามันผสมกับกลิ่นเหงื่อจากร่างนุ่มนิ่ม

“ฉันไม่ประทับใจคุณเลย” เธอทิ้งท้ายก่อนออกจากห้องไป

หว่าโดนปฏิเสธเป็นครั้งที่สอง หรือเขาไม่มีเสน่ห์เลยหรือนี่ทั้งที่ก็คิดว่าพอตัวอยู่นะ


 รักเค้าก็บอกเค้าไป เข้าใจไหม๊

ไรท์บอกเขาสองคน

ความคิดเห็น