email-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep. 19 ทวงคืน(ใช่ไหม)

ชื่อตอน : Ep. 19 ทวงคืน(ใช่ไหม)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 75.8k

ความคิดเห็น : 43

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ย. 2560 23:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep. 19 ทวงคืน(ใช่ไหม)
แบบอักษร

​หลังจากที่เขาได้เอ่ยประโยคเด็ดออกมา ก็ทำเอาฉันต้องดีดตัวออกจากอ้อมแขนของเขา

"ว่าแล้วเชียว...ไม่อย่างนั้นไม่ห่วงกันขนาดนั้นหรอก" ฉันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงงอนๆ ทีกับฉันจะมีแบบนี้บ้างไหม...พูดแล้วก็แอบน้อยใจ

"เธอจะพูดถึงคนอื่นทำไม...มาพูดเรื่องของเราดีกว่า" พูดจบเขาก็ไซร้ซอกคอฉัน คนบ้าอะไรหื่นได้ตลอดเวลา

"ดรากอน...ฉันยังพูดไม่จบเลย...ดรากอนไม่เอา จั๊กจี้" ฉันต้องรีบหดคอด้วยความจั๊กจี้ ก็เล่นเอาใบหน้ามาไซร้ด้วยสิ ใครไม่จั๊กจี้ก็บ้าแล้ว

"หายงอนแล้วใช่ไหม" เขาเอ่ยขึ้น พร้อมมองหน้าฉัน มันทำให้ฉันคิดไปไกลแค่ไหน...

"นายทำเหมือนมีใจให้ฉัน..." เขามองหน้าฉัน ถอนหายใจยาวพืด ก่อนจะส่ายหัวเบาๆ ฉันได้แต่มองเขาตาแป๋ว อยากรู้คำตอบ

"เธอนี่มันทั้งบื้อ ทั้งบ๊อง" เขาใช้มือมาดึงจมูกฉันเบาๆด้วยความหมั่นเขี้ยว ทำเอาฉันต้องรีบตีมือเขา ก็มันเจ็บนะ ดึงมาได้...

"โอ๊ยยย!!!เจ็บ เล่นบ้าอะไรของนาย" ฉันยื่นมือไปดึงแก้มสากของเขา ผู้ชายอะไรหน้าเนียนใสจริงๆ อดที่จะชมเขาไม่ได้

"ไปเที่ยวกันไหม...พอดีพินต้าเขาชวน" แค่ได้ยินชื่อนั้นฉันก็หุบยิ้มทันที อะไรๆก็พินต้า จะไม่มากไปหน่อยหรอ

"ชิส์...แล้วปฏิเสธได้ไหมล่ะ" ฉันเอ่ยขึ้นอย่าง งอนๆ ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันช่วงนี้งอนเขาบ่อยเกินไปละ...

"งอนปะเนี้ย" เขาเอ่ยขึ้น มองหน้าฉันอย่างสงสัย

"เปล่า!!!" ฉันเอ่ยขึ้น แค่นั้นจริงๆ

"งอนก็จะง้อ" ฉันถึงกับต้องจ้องหน้าเขาอย่าง งงๆ ไม่แน่ใจว่าคนอย่างดรากอนเนี้ยนะ จะง้อใครเป็น

"อือ...ถ้างอนแล้วนายจะง้อยังไง" เมื่อพูดจบเขาก็ทำท่าขุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยขึ้นพร้อมกระชับอ้อมแขนให้แน่นกว่าเดิม

"ไม่น่าจะยากนะ...ก็แค่จับกด ง่ายจะตาย เธอก็ชอบไม่ใช่หรอ" ทำเอาฉันเขินหน้าแดงเมื่อนึกย้อนถึงเรื่องบนเตียง ก็เขาทั้งเร้าร้อนขนาดนั้น ใครจะไม่เขินล่ะ

"เขินหน้าแดงเชียว พูดเรื่องจริงหนิ อายทำไม" ฉันทำหน้ามุ้ยใส่เขารีบเบือนหน้าหนี

"บ้า!!  พูดอะไรหน้าอาย...คนหื่น" ฉันเอ่ยขึ้นยิ้มใส่เขา เขาก็ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ใส่ฉัน

"ใครใช้ให้เมีย น่าเอาเองหนิ ช่วยไม่ได้" ฉันรีบผลักอกเขา ยิ่งอยู่ด้วยยิ่งหื่นขึ้นทุกวัน 

"อื้อ...ปล่อยได้แล้ว...จะอาบน้ำ" เขายอมปล่อยฉันอย่างง่ายได้ ฉันรีบเดินจ้ำอ้าวเข้าห้องน้ำ เดี๋ยวจะกลายเป็นเหยื่อให้เสือหื่นอย่างเขาขย้ำซะก่อน...

ผมที่มองตามร่างบางจนลับสายตา ผมแอบยิ้มให้กับความน่ารักของเธอ ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งรู้ว่าเธอน่ารักมากแค่ไหน เป็นผู้หญิงที่แปลกคน ปากไม่ตรงกับใจ เวลาแกล้งเธอแล้วทำให้ผมมีความสุข แอบเผลอยิ้มบ่อยครั้งที่นึกถึงใบหน้าแสนหวาน... นี่อย่าบอกนะว่ามันคือ 'ความรัก'

"ฉันรักเธอหรอ...ยัยบ๊อง"  คิดแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ ถ้าจะบอกว่ารักมันก็ธรรมดาไปสำหรับคนอย่างผม อุตส่าห์เกิดเป็นมังกรที่แสนจะร้ายกาจ มันจะต้องไม่ธรรมดาสิ 

🎶ครืน ครืน ครืน🎶

เสียงโทรศัพท์สั่นทำเอาผมแปลกใจ กับชื่อที่โชว์บนหน้าจอ 

'pintra'

"อื้ม...." ผมเอ่ยแค่นั้น แค่นั้นจริงๆ

'ออกมาพบหน่อยได้ไหม' เธอเอ่ยแค่นั้น แค่นั้นจริงๆ แล้วเงียบไป ผมชั่งใจอยู่นาน

'ได้' ผมตัดสินใจออกไปสักพักพินต้าก็แชร์Location  ที่เธออยู่มาให้ผม 

ผมจึงมองมากระดาษเขียนอะไรสักอย่างแล้วแปะไว้ที่โต๊ะเครื่องแป้ง แล้วเดินออกจากคอนโด ยัยบ๊อง โดยไม่ลืมที่จะล๊อคห้องจากด้านใน...

@NNF BAR

ผมเดินเข้ามา นั่งลงตรงหน้าเคาร์เตอร์ข้างๆหญิงสาวที่เธอเป็นคนเรียกผมออกมา เมื่อเธอจะยกขึ้นดื่ม ผมจึงแย้งแก้วออกมาแล้ววางลง

เธอได้แต่แคร่นยิ้ม หัวเราะออกมา มองหน้าผม ด้วยความหมายหลากหลาย

"ทำไมต้องเป็นพินต้า" เธอเอ่ยพร้อมกับ น้ำตาที่พรั่งพรูออกมา ทำเอาผมถึงกับชะงัก รีบยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เธอ...

"กร ไม่ต้องดูแลเธอหรอ...คนนั้นน่ะ" เธอเอ่ยขึ้น ก่อนจะจ้องหน้าผม เหมือนต้องการคำตอบ ผมจึงยิ้มให้เมื่อนึกเห็นใบหน้าหวานแสนงอน...

"เธอหลับไปแล้วล่ะ" ผมเอ่ยโกหกออกไป...เพื่อไม่อยากให้เธอสนใจเรื่องผม ผมอยากให้เธอเล่าเรื่องของเธอมา เพราะเธอเป็นคนเรียกผมมา...

"กรก็ยังไม่เปลี่ยน...เคยเย็นชายังไงก็ยังเป็นอย่างนั้น" เธอเอ่ยขึ้นอย่างยิ้มๆ แต่ใครจะรู้ว่านัยน์ตาดวงนั้นมันกับเศร้ายังไงพิกล...

"ต้าก็เหมือนกัน...ไม่เปลี่ยนแปลง" ผมเอ่ยขึ้น ก่อนจะซัดบรั่นดีเข้าปาก เมื่อนึกย้อนอดีตที่มันอาจจะไม่ได้น่าเก็บไว้ในความทรงจำเท่าไหร่...

"ใช่...ก็เหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนแปลง รักใครก็ยังรักเหมือนเดิม " เธอเอ่ยมองหน้าผม ผมจึงได้แค่แคร่นยิ้มให้กับหญิงสาวเท่านั้น ผมจึงเลือกที่จะเบือนหน้ามองตรง มองแสงสว่างที่มันเป็นสีสันแต่งแต้มชีวิตให้ยามเวลาเศร้า ช่วยระบายความเศร้านั้น เช่นกันกับบรั่นดีชั้นเยี่ยมที่มันทำให้ลืมเรื่องราวที่อยากลืม ถึงมันจะให้ลืมได้แค่บางช่วงก็ตาม

"เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้ว...อย่าเก็บมันไว้ ลืมเถอะ " ผมเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ทั้งที่สายตายังจับจ้องไปด้านหน้า...มีเพียงเสียงหัวเราะของอีกคนที่อยู่ข้างๆ

"พินต้าไม่ยอม...ให้จบแบบนี้หรอกมังกร" เธอจงใจเน้นประโยคนี่ให้ผมได้ยินชัดๆ ผมถึงกับส่ายหัวเล็กน้อย เธอเมามากแล้ว แล้วนี่เธอจะกลับยังไง

"ฉันว่าเธอเมามากแล้ว...กลับยังไงเนี้ย" ผมเอ่ยถามคนเมา เธอชอบทำอะไรแบบนี้เวลาไม่สบายใจก็หันหน้าเข้าน้ำเมา...

"หึ...ฉันไม่เป็นไรหรอกน๊าาาา" เธอเอ่ยขึ้น 

"เดี๋ยวฉันไปส่ง...เอากุญแจรถเธอมา" เธอยื่นกุญแจมาให้ผม ก่อนที่ผมจะพยุงร่างบางให้เดินอแกไปจากที่ตรงนี้ 

🌠🌠🌠🌠🌠🌠🌠🌠🌠🌠🌠🌠

หลังจากที่ฉันอาบน้ำเสร็จ ก็ไม่พบดรากอนอยู่ในห้องแล้ว ฉันมองหาเขาพบเพียงกระดาษ   โพสต์อิต ที่ติดอยู่โต๊ะเครื่องแป้ง

'ฉันมีธุระต้องรีบไปทำ ขอโทษที่ไม่ได้อยู่ลา แล้วเจอกัน' 

ฉันอ่านข้อความที่เขาเขียน ก็อดที่จะสงสัยไม่ได้เขาไปทำธุระอะไร ก่อนที่จะรีบสะบัดความคิดออก แล้วรีบแต่งตัว เพื่อที่จะเข้านอน เดี๋ยวตอยเช้ามีอะไรให้ทำอีกตั้งมากมาย

ฉันที่พยายามข่มตาให้หลับ แต่ทำยังไงก็นอนไม่หลับ ฉันจึงลุกนั่งมองดูนาฬิกา มันบ่งบอกว่าตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนกว่าแล้ว 

"เห้อ...ฉันเป็นอะไรเนี้ย" ฉันยอมรับเลยว่าตั้งแต่ทีามีพินต้าเข้ามา ทำให้ฉันที่จะอดคิดไม่ได้ว่าสีกวันดรากอนจะต้องกลับไปหาเธอแน่ๆ ยิ่งคิดยิ่งเศร้า ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว โอ๊ยยย!!!จะทำไงเนี้ย

ฉันจึงได้ข่มตาให้หลับ พยายามเชื่อใจดรากอน...

"เชื่อใจๆๆๆ...โอ๊ยยยย!!!!" ฉันร้องออกมาเมื่อมันสั่งสมองได้แต่ใจมันไม่ทำตาม

"นายจะไม่ทิ้งฉันใช่ไหม"  ฉันเอ่ยอย่างตัดพ้อ ก่อนที่จะนอนลงอีกครั้ง คิดถึงอ้อมกอดอุ่น มองหมอนอีกใบ ตอนนี้มันว่างเปล่า รู้สึกคิดถึงอ้อมกอด คิดถึงทุกอย่างที่เป็นเขา

"ฉันรักนายมากขึ้นทุกวัน"




แค่ของเก่า...แล้วไปส่งกันทำไม...(ใครเสนอก็สนองหรอ🙄🙄)

ชอบไม่ชอบ เม้นให้กำลังใจหน่อยเน้ออออ

#โปรดติดตามตอนต่อไป 

อยู่ๆ ของเก่าจะมาทวงคืน(หรอ)  แล้วของใหม่จะทำยังไง (จะเดินหน้าหรือถอย)




ความคิดเห็น