กนกรส มาศอุไร กัมพู

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พายรัก(รีไรท์1)ebook

ชื่อตอน : พายรัก(รีไรท์1)ebook

คำค้น : ขคราช มารตรี

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ย. 2560 11:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พายรัก(รีไรท์1)ebook
แบบอักษร

​เป็นตอนสุดท้ายที่อัพให้อ่านแล้วนะคะ ฝากติดตามกันต่อในรูปแบบ ebook ได้ที่ meb ookbee Hytexts จ้า...

ต่อ...

  ร่างงามถูกโยนลงบนเตียงกว้างอย่างไร้ความปรานี ที่นี่เป็นคอนโดของขคราช ชายหนุ่มซื้อชั้นบนเอาไว้ทั้งหมดแล้วทุบทิ้งสร้างใหม่ พื้นที่กว้างขวางเหมือนยกเอาบ้านมาไว้บนนี้ทั้งหลัง

              มารตรีพยายามสุดกำลังในการตะเกียกตะกายร่างหนีลงจากเตียงกว้าง แต่มือและเท้าของเธอยังถูกเชือกเส้นเท่านิ้วมือมัดเอาไว้อย่างเหนี่ยวแน่น ทำให้ทุกการเคลื่อนไหวของเธอเชื่องช้าไม่ค่อยสะดวก จนเมื่อดิ้นไปจนสุดเตียงด้านตรงข้ามกับร่างยักษ์ ร่างหนาทรงอำนาจก็ก้าวพรวดมาคอยดักทางหนีเธอเอาไว้พอดี สายตาหวานแต่ทว่าแดงก่ำ เนื่องจากเพิ่งผ่านการร้องไห้มาไม่กี่นาทีก่อนหน้า ค่อยๆช้อนดวงตานั้นขึ้นมองร่างสูงสง่าที่ยืนจังก้าด้วยดวงตาเป็นประกายวาบอยู่ข้างเตียง

            “คิดว่าเธอจะหนีฉันพ้นหรือไง...” คนยืนจังก้ายกมือขึ้นเท้าสะเอวมองไปยังร่างงามอย่างท้าทาย

            หญิงสาวพยายามขยับกายให้นั่งอย่างมั่นเหมาะ เพื่อเตรียมหนี เธอค่อยๆพยุงร่างซึ่งถูกพันธนาการเอาไว้ทั้งมือกับเท้า ค่อยๆลุกขึ้นนั่ง หย่อนเท้าลงแตะพื้นห้อง มันดูทุลักทุเลมาก กว่าหญิงสาวจะนั่งได้ก็นานพอสมควร แต่ขคราชไม่คิดที่จะเข้าไปช่วยเหลือใดๆ เขากลับใช้สายตามองอย่างเยาะเย้ยเสียมากกว่า

            “คุณราชคะ...คุณปล่อยฉันกลับบ้านเถอะนะ...” เมื่อทรงตัวนั่งได้ดี หญิงสาวจึงพยายามจะพูดจากับเขาดีๆมากขึ้น เพียงหวังให้เขายอมใจอ่อนข้อให้ แล้วยอมปล่อยเธอกลับบ้านแค่นั้น หญิงสาวไม่เข้าใจ ทำไมขคราชต้องพาเธอมายังคอนโดของเขา แถมยังจับเธอมัดมือมัดเท้า ทำราวกับเธอเป็นนักโทษฉกรรจ์ ไปทำความผิดร้ายแรงมา

            “แต่ฉันยังไม่ให้เธอกลับตอนนี้...” เขาตอบเสียงห้วนไม่สนใจคำขอ

            “ฉันไปทำอะไรให้คุณหนักหนา คุณถึงได้เกลียดฉันนัก...”

            หญิงสาวถามจริงจัง ใบหน้าขาวลออเงยสบตาคม เพราะเหลืออดเต็มทนกับผู้ชายคนนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างมันเป็นเรื่องที่เขาคิดอุปโลกน์ขึ้นมาทั้งแพ คิดร้ายกับเธอยังไม่พอ ยังมีหน้ามาโยนสิ่งเลวร้ายเหล่านั้นให้เธอเป็นคนรับผิดชอบ มันไม่เป็นความจริงเลยสักข้อเดียว แต่ถึงมันจะเป็นอย่างที่เขากล่าวหาเธอจริงๆ แล้วเขามีสิทธิ์อะไรมาทำกับเธอไม่ต่างจากนักโทษแบบนี้

            “นี่เธอยังมีหน้ามากล้าถามฉันอีกเหรอ ว่าเธอทำอะไร...” คนยืนกอดอกกัดฟันถาม

            “ฉันต้องถาม เพราะเท่าที่จำได้ ฉันไม่เคยไปสร้างความเดือดร้อนอะไรให้คุณเลยสักอย่างเดียว มีแต่คุณนั่นแหละ ที่ชอบหาเรื่องกับฉันตลอด และก็เป็นเรื่องที่คุณคิดไปเพียงคนเดียวด้วยทั้งนั้น”

             ขคราชชะงักไปเล็กน้อย เมื่อในคำพูดนั้นของมารตรีเขาปฏิเสธไม่ได้ เพราะตลอดเวลายามเห็นเจ้าหล่อนให้ความใกล้ชิดสนิทสนมกับใคร ใจเขามันทนไม่ได้ จนต้องคอยเข้าไปพูดจาหาเรื่องกับเจ้าหล่อน อยากเห็นมารตรีเจ็บเหมือนที่ใจเขาเจ็บ

            “หรือคุณจะเถียง ว่าไม่เป็นความจริง” เธอย้อน

            “จะจริงหรือไม่จริง ก็ไม่ใช่เวลาที่เธอต้องมาร้องหาความยุติธรรมบ้าบออะไรทั้งนั้น ฉันอยากจะทำอะไรฉันก็ทำ เพราะความผิดของเธอมันมีเยอะแยะจนฉันไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาสาธยายให้ฟังหมดมากกว่า เอาเป็นว่าฉันเกลียดเธอแค่นั้นก็พอ...” คำว่าเกลียดของเขาทำเอาดวงตาหวานสลดวูบลง

            “มันมีแต่สิ่งที่คุณยัดเหยียดให้ฉันทั้งนั้น ทั้งๆที่ฉันไม่เคยไปสร้างความเดือดร้อนอะไรให้คุณเลยน่ะเหรอ”

            “เธอเอาอะไรมาแน่ใจ ว่าไม่เคยสร้างความเดือดร้อนให้กับฉัน”

            ชายหนุ่มย้อนถาม ในเมื่อเหยื่อของเจ้าหล่อนหลายคนก็เป็นบรรดาเพื่อนฝูงในก๊วนเขาทั้งนั้น เขาได้ฟังไอ้พวกนั้นมาบ่นโอดครวญถึงแม่นี่ จะเป็นจะตาย และแม้กระทั่งป๋าของเขาเองก็ตาม แม่นี่ก็ยังไม่ละเว้น แถมวันนั้นเขายังเข้าไปเห็นกับตา ตอนที่ป๋ากำลังยื่นซองเงินส่งให้มารตรี หลักฐานคาหนังคาเขาขนาดนั้น เจ้าหล่อนยังกล้าปฏิเสธหน้าด้านๆได้อีกเชียวหรือนี่

            “คุณมาเดือดร้อนอะไรด้วย มันไม่มีเรื่องอะไรสักอย่างที่ไปกระทบถึงคุณ แล้วถ้าหากเป็นเรื่องเมื่อสักครู่นี้ ฉันก็ขอบคุณที่คุณอุตส่าห์เข้ามาช่วยฉันเอาไว้ และขอโทษที่ทำให้คุณต้องเสียเวลาและต้องเจ็บตัวเพราะฉัน”

            “หึ...แน่ใจในความคิดของเธอเหรอรตรี คิดว่าฉันเข้าไปช่วยเธอ ไม่ใช่เข้าไปเป็นมารผจญขวางเธอกับเหยื่อรายใหญ่ เธอคงกำลังคิดเสียดายอยู่ใช่ไหมล่ะ ถึงมานั่งตีโพยตีพายอยากจะกลับออกไปหามัน...” คนปักใจเชื่อยังคงพูดใส่ความไม่คิดจะฟังคำพูดของหญิงสาว จนมารตรีต้องตวัดสายตาขุ่นขึ้นมองเขานิ่งนาน อะไรคือต้นเหตุที่ทำให้ขคราชคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงแบบนั้น

            คำกล่าวหาของเขาในทุกๆครั้ง ดูเหมือนจะหนีไม่พ้นเรื่องเดิมๆสักที ถ้าเธอไม่ไปยั่วผู้ชาย เธอก็ต้องขายตัว มันวนเวียนเรื่องที่ไม่เป็นความจริงมานับครั้งไม่ถ้วน ถามว่าเขาเห็นกับตาตอนเธอมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับใครไหม รึก็เปล่า เธอก็อยากจะรู้เหมือนกัน เขาไปเอาคำกล่าวหาทุเรศนี้มาจากไหนและจากใครกันแน่...

            มารตรียังนั่งจ้องหน้าเจ้าของคอนโดเขม็ง แววตาที่ดูอ่อนโยนอยู่เป็นนิจวาวโรจน์ มันแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและเอาจริง


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น