สูญองศา

ยินดีต้อนรับสู่นิยายอีโรติด ตลก โปกฮา ติดตามกันเยอะๆน๊าาาา อัฟตามใจคนแต่ง จะมีอีบุคด้วยจร้าา

บทที่ 15 เจ้านายสายเปย์ 30%

ชื่อตอน : บทที่ 15 เจ้านายสายเปย์ 30%

คำค้น : นิยายโรมานส์ นิยายรัก นิยายโรเมนติก

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ย. 2560 10:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 15 เจ้านายสายเปย์ 30%
แบบอักษร

บทที่ 15


หลังจากกลับจากคฤหาสน์ เลขาสาวและเจ้านายหนุ่มต่างหันข้างให้กันโดย ตลอดระยะเวลาไม่มีใครปฏิสัมพันธ์ ภายใต้ความเงียบกริบนั้นมีความรู้สึกหลากหลายลอยอยู่

เธอไม่เข้าใจความเป็นไปของตระกูลเขาเป็นอย่างมาก มีปริศนาเต็มไปหมดแม้จะรู้สึกสวยเป็นอย่างมากที่มีชายผู้หล่อเหลาสองคนกำลังทำท่าจะตีกันแย่ตัวเธอ รู้ตัวว่าถูกยัดเยียดความอยากรู้อยากเห็นโดยพฤติกรรมน่าสงสัยของพวกเขา แต่มันอดไม่ได้

อยากรู้ แต่ไม่อยากถาม

หงุดหงิดใจแทบอยากกระโดดข้ามโต๊ะไปขย้ำไอ้เจ้าญาติห่างๆที่เขานิยามให้ตลอดมาอยาก กระทืบให้มัน กระดูกหัก ตับแตก ไตหยุดทำงานไปต่อหน้าต่อตา สะกิดต่อมโมโหได้ถูกจุดดีนะ มันได้ตายแน่ไอ้เวรนี่ มีหน้าเสนอให้เธอไปเป็นเลขา ข้ามศพเขาไปก่อนเถอะจะบอกว่างานนี้เลิกลุ้นไปได้เลย

คนนี้ห้าม อยากถีบมันให้คว่ำจากโต๊ะอาหาร

แต่ต้องคีบลุคต่อหน้าเธอ ว่ากันว่าผู้หญิงไม่นิยมความรุนแรง

ถ้ามันล้ำเส้นอีกก็ไม่แน่

เธอกลับมายืนอยู่ด้านหน้าตึกงามนามวิหก พึ่งรู้ถึงความใหญ่โตของมันก็ตอนนี้ จะว่ายังไงดีละก็ตอนที่เครื่องบินส่วนตัวของเขาจอดลงเธอก็เอาแต่โมโหลืมดูบรรยากาศภายนอก แม้จะลงเครื่องจากชั้นห้าสิบก็เถอะ นี่หรือคือสูงเสียดฟ้าของจริง และพึ่งรู้ว่าคนข้างเธอที่ยืนล้วงกระเป๋าสบายใจเฉิบอยู่นั้นเป็นเจ้าของ

“คุณไม่มีบ้านหรือ” อาจดูละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวเกิน อดสงสัยไม่ได้เมื่อเห็นเขาพักพิงบนตึกทำงาน

“อยากเปลี่ยนบรรยากาศเหรอจ๊ะ” รู้ว่าคนละคนกัน ไอ้ฟาร์รินกวนส้นเท้าก็ช่างแต่กำเธอเขาจะอ่อนโยน ข่มใจ แล้วก็ยิ้มมมมมม

ดั๊น!เปิดช่องโหว่ให้คนบ้ากามซะแล้ว

“พูดอะไรของคุณ” เริ่มมีน้ำโห แค่ถาม!ไม่เฉียดความลามกด้วยซ้ำ “บางทีฉันอาจอยากเปลี่ยนเจ้านายใหม่แทน” เธอเดินลิ่วไม่ฟังคำตอบ

สถานการณ์เดทแอร์จนได้ยินเสียงหวีดหวิว

ยอมรับว่าตกใจ อึ้งไปสักพักกับคำพูดของเธอไม่คิดว่าจะได้ยินคำนั้นเลยสักนิด เปลี่ยนเจ้านายหรือถ้าอยากเปลี่ยนก็ลองดูได้แต่ถ้าจะเปลี่ยนสามี คงยากหน่อยเพราะเขาจะตามไปฆ่าพวกมันให้เกลี้ยงทั้งโคตรเหง้าเลยคอยดูสิ

เสียเซลฟ์นิดๆถือว่านี่คือการบอกเลิกครั้งแรกเลยก็ว่าได้ เจ็บปวดใช่เลยเลยนี่น่าแต่ดูสภาพการแล้วเธอแค่ประชดเท่านั้น เขาดาวน์อารมณ์ลงเอง ไม่รู้สิพอมาเจอเธออยากขอโทษทั้งที่ตัวเองไม่ผิด อยากทำให้พอเธอพอใจเมื่อเห็นว่าไม่ยิ้ม เป็นบ้าไปแล้วใช่ไหมสำหรับคนนิสัยเช่นเขาเคยเมินเฉยกับทุกชีวิต

การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นเองเพียงเพราะใกล้ชิด

ทว่าไม่ฝืนใจเลยตรงกันข้ามกลับเต็มใจ

สมควรรับยาช่องไหนดีละ

เพียงเท่านั้นก็อยากพุ่งตัวโหม่งโลกให้รู้แล้วรู้รอด

อรุณรุ่งแห่งวันใหม่มาถึงดวงอาทิตย์ทางทิศตะวันออกเธอเหมือมองผืนทะเลกว้าง เมืองนี้ฉาบไปด้วยแสงสีและตึกระฟ้า ประเทศที่อำนาจเงินตราทับซ้อนกับเส้นรุ้ง เพื่อสิ่งที่อยากได้ทุกคนต่างไขว่คว้าหาหนทางแห่งความสง่างาม คนที่ไร้ซึ่งมันจะกลายเป็นคนไร้ค่าไม่เปลี่ยนแปลง

เธออาจเป็นประเภทที่สองไร้ค่าสำหรับที่แห่งนี้

อยากกลับบ้านแล้วละ

“อีกหกวันเราจะกลับประเทศไทยใช่ไหมค่ะ” เธอปาดเนยถั่วกับขนมปังปิ้งตรงหน้า วันนี้เจ้านายเธอจู่ๆก็ลุกขึ้นมาทำอาหารเฉย ทั้งที่สั่งอาหารมาก็ได้ อีกทั้งถ้วยชามที่อยู่ในซิงค์เขาก็จัดการล้างมันเรียบร้อยอย่างกับพ่อบ้านในตำนาน

“อยากกลับมากขนาดนั้นเชียว” จับสังเกตได้บ้างถามหลายรอบแล้วนะ ต้องมีอะไรผิดปกติในเรื่องปกตินี่แน่นอน

“ก็แค่ถามไปอย่างนั้นเองค่ะ บางทีฉันอาจจะชอบเจ้านายสายเปย์มากกว่าที่คิดก็ได้ แบบก็สุขสบายดีอะไรประมาณนี้” ไม่คิดจะโกหกเลยสักนิด ถ้าเงินนั่นไม่ใช่ของเราเธอก็ไม่คิดจะอยากได้นอกเหนือจากการว่าจ้าง เป็นบุญคุณเสียเปล่า

“แค่ชอบเองหรือ” เว้นวรรคมีแววผิดหวังไม่น้อย “นึกว่าจะรักแล้วเสียอีก”

“บางที่คนเราก็ไม่ควรร้องขอในสิ่งที่ไม่อยากให้กับใคร” บทสนทนาระหว่างอาหารเช้าเริ่มถึงพริกถึงขิง

แสดงตัวตนบ้างแล้วสิคุณเลขา กะแล้วเชียวว่าเธอจะต้องไม่ธรรมดาอย่างที่คิดเอาไว้ 

“พูดจาทำร้ายจิตใจกันจังเลยนะ” ท่ามกลางน้ำเสียงที่ผ่อนคลาย แต่ความระแวงก่อตัวเพิ่มพูน “คุณคิดจะไปจากผมบ้างไหม”

ช็อคทั้งคนทั้งขนมปัง

เธอจะต้องระวังตัวให้มากกว่านี้ แต่ถ้าเขารู้แล้วอะไรจะเปลี่ยนหรือ คนแบบนั้นอาจมีความสัมพันธ์กับใครไปทั่วจนนับไม่ถ้วนก็เป็นได้ นับประสาอะไรกับเลขาหน้าใหม่อย่างเธอ คนก่อนๆก็คงเป็นเช่นนี้ไม่นับรวมคนที่เข้าหาเขาอีก เยอะจนตั้งทีมฟุตบอลเป็นสิบได้เลยมั๊ง 




ความคิดเห็น