จิงโจ้น้อย
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 13

คำค้น : yaoi,drama

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11k

ความคิดเห็น : 38

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ย. 2560 22:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13
แบบอักษร

ตอนที่ 13

        ยิ่งคิดก็ยิ่งสับสน เสี่ยวติงพยายามบอกตัวเองให้เลิกคิดเรื่องเหล่านี้ไปเสีย ถึงจะยังไงอู่เค่อก็ไม่มีทางท้องได้ ไม่ว่าจะพยายามทำวิธีไหนก็ตาม...

            ร่างสูงนั่งมองคนบนเตียงด้วยแววตารู้สึกผิดไม่คลาย จนกระทั่งได้ยินเสียงเรียกชื่อทางด้านหลังจึงหันไปมองว่าเป็นผู้ใด คิ้วเข้มขมวดขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อพบว่าเป็นชิงหนี่ว์ที่พึ่งแยกจากกัน ทั้งๆที่เสี่ยวติงบอกให้หญิงสาวไปพักก่อนแต่กลับเข้ามาในห้องนี้!

            “ท่านพี่ น้องเคาะประตูแล้วนะเจ้าคะ แต่ท่านพี่มิส่งเสียงอันใดออกมาเลย น้องเลย...” พูดพลางหลุบตาโตต่ำลงเพราะเมื่อครู่หญิงสาวคิดว่าเห็นสายตาไม่พอใจส่งมาจากชายตรงหน้าของหล่อน

            “อืม ไม่เป็นไร แล้วเจ้ามีเรื่องอันใดหรือ”

            “เมื่อครู่น้องเห็นบ่าวด้านล่างสีหน้ามิสู้ดีนัก จึงถามเขาว่าเป็นอะไร จึงได้รู้ว่าท่านอู่เค่อเป็นลมแดดน่ะเจ้าคะ น้องเลยจะมาช่วยดูแล...” เมื่อพูดมาถึงตรงนี้เสี่ยวติงจึงเห็นว่าในมือเล็กนั้นมีผ้าสะอาดสีขาวที่ดูท่าจะชุบน้ำมาแล้วอยู่ เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ

            “อู่เค่อมิได้เป็นอะไรมาก ขอบใจเจ้าที่เป็นห่วงเขา แต่เดี๋ยวปล่อยให้เขานอนสักพักก็คงจะดีขึ้น” เสี่ยวติงพูดพร้อมหันหลังให้หญิงสาวในขณะที่ก็กุมมือของคนบนเตียงพร้อมเขี่ยนิ้วเล่นไปมา ชิงหนี่ว์เห็นการกระทำนั้นทุกอย่างจึงทำได้แค่เพียงกัดริมฝีปากของตนเองแน่นพร้อมบีบผ้าในมือจนมันยับย่น ทันใดนั้นหญิงสาวก็สังเกตเห็นว่าเปลือกตาของคนบนเตียงขยับไปมาเล็กน้อย

            ริมฝีปากของหล่อนยกยิ้มขึ้นมาเมื่อคิดอะไรบางอย่างออก...

            “เจ้าค่ะท่านพี่ น้องขอบคุณท่านมากที่ให้ความช่วยเหลือน้อง แล้วเมื่อครู่ที่น้องพูดกับท่านพี่เรื่องการมีลูก…”

            “พี่ไม่ถือสาอันใดหรอก” ถึงปากจะพูดเช่นนั้นแต่ภายในใจราวกับถูกจี้จุด

            “น้องลืมนึกไปว่าท่านอู่เค่อมีลูกให้ท่านพี่ไม่ได้ น้องเสียใจจริงๆนะเจ้าคะ”

            “อ๊ะ น้ำในอ่างนั่นควรจะเปลี่ยนได้แล้วกระมัง” หญิงสาวทำทีเปลี่ยนเรื่อง

            “อืม” เสี่ยวติงถืออ่างน้ำขึ้นมาพร้อมจะลุกออกไปเปลี่ยนด้านนอกห้อง ไม่รอช้าชิงหนี่ว์รีบตามไปทันที มือขาวปิดประตูลงอย่างเงียบเชียบ...             อู่เค่อลืมตาขึ้นมาในทันที บนใบหน้ายิ่งเผยถึงความเสียใจ เขารู้สึกตัวตั้งนานแล้วก่อนที่เสี่ยวติงจะขึ้นมาเสียอีก ได้ยินทุกประโยคที่ชายหนุ่มพูด...ได้ยินทุกคำที่ผู้หญิงคนเมื่อกี้พูด...

            อยากมีลูกงั้นหรือ?

            หึ!

            ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกราวกับว่าดูแคลนตัวเองอยู่ ใช่ว่าอู่เค่อจะไม่รู้ถึงความรู้สึกของการอยากมีลูก การสร้างครอบครัว เพราะแต่ก่อนตอนที่ตนยังคบกับหญิงคนรักอยู่นั้นก็ได้วาดฝันความสุขเหล่านั้นไว้ทุกอย่างทั้งการแต่งงาน การมีลูก การสร้างความรักความสุข แต่มันก็ต้องมาพลันทลายลงเมื่อเขาถูกบังคับมาแต่งงานกับเสี่ยวติง!

            ผู้ชายสองคนแต่งงานกัน นั่นก็ต้องรู้อยู่แล้วว่าจะมีลูกมิได้!

            แล้วไยถึงจะมาอยากมีลูกขึ้นมา!

            ทำไม!

            คงจะดีงั้นหรือถ้าข้าท้องได้ หึ!

            อู่เค่อยิ้มออกมาอย่างเศร้าสร้อย รับรู้ว่าอดีตคู่หมั้นของสามีตนเองกลับมาแล้ว ยังต้องมารับรู้ว่าอีกฝ่ายอยากจะมีลูกขึ้นมาอีกงั้นหรือ

            ใจข้าแหลกไปหมดเสียแล้ว...

            ถ้าอยากมีลูก...เขาก็จะให้...จะให้เสี่ยวติงไปอยู่กับชิงหนี่ว์เสีย...

สิ่งสุดท้ายที่อยากจะขอร้องก็คือ...ปล่อยเขาไป...

ถ้าหย่ามิได้เพราะเป็นสมรสพระราชทาน...เช่นนั้นก็แค่แยกกันอยู่...ไปมีชีวิตใหม่ก็เท่านั้น

.

.

. 

เมื่อกลับเข้ามาในห้องเสี่ยวติงก็พบว่าคนที่ควรจะนอนหลับอยู่กลับตื่นขึ้นมาเสียแล้ว เขารีบวางอ่างน้ำในมือของตนที่โต๊ะข้างหัวเตียง ก่อนจะรุดไปถามอาการของคนป่วย

“เจ้าเป็นเช่นไรบ้าง รู้สึกปวดตรงไหนหรือเปล่า?”

“ข้า...สบายดี” เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งจนคนฟังหวั่นใจ

“ถ้าเจ้ารู้สึกไม่ดีตรงไหนก็รีบบอกข้าเลยนะ”

“อืม”

“เอ่อ ข้าขอโทษที่บอกให้เจ้ารอแล้วมิได้ไปตามนั้น ข้า...” เสี่ยวติงเกาหัวตนเองด้วยความอายเล็กน้อย แต่ก็ต้องชะงักเมื่ออีกฝ่ายมิได้หันหน้ามามองหรือมีท่าทีสนใจเขาเลย กลับทำเพียงแค่เงยใบหน้ามองเพดานเท่านั้น

บรรยากาศในห้องกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง

“เช่นนั้นเจ้าก็พักผ่อนเสียก่อนเถอะ ถ้าถึงมื้อเย็นเมื่อใด ข้าจะมาตามเจ้าแล้วข้าก็มีคนที่จะแนะนำกับเจ้าด้วย นางเป็น...”

“คู่หมั้นของเจ้า? ข้ารู้แล้ว”

“อดีตคู่หมั้นข้าต่างหาก! นางชื่อชิงหนี่ว์ จะมาขออยู่กับเราสักพัก เจ้าคงไม่ว่าอะไร”

“ข้าจะว่าเช่นไรได้ ก็นี่มันคือบ้านของเจ้า เจ้าไปเสียเถอะ ข้าจะพักผ่อนแล้ว” พูดจบก็หันหน้าหนีไปอีกทางพร้อมหลับตาลง

“ถ้าเจ้าว่าเช่นนั้น...” ใจจริงเสี่ยวติงอยากจะเอ่ยค้านเสียเหลือเกินว่านี่ก็เป็นบ้านของอู่เค่อเช่นกัน แต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหลับลงไปแล้วจึงไม่พูดอะไรต่อ ก่อนที่จะเปิดประตูห้องออกไปก็ยังมิวายหันหน้ากลับมาอีกครั้งด้วยความเป็นห่วง

ข้ารักเจ้า

คำที่ไม่เคยพูดออกไปแต่เขาจะพูดในไม่ช้า...

เมื่อถึงมื้อเย็น ขณะที่เสี่ยวติงและชิงหนี่ว์กำลังจัดอาหารบนโต๊ะที่หญิงสาวเป็นคนทำเพราะอยากตอบแทนที่ให้ที่พักอาศัย อู่เค่อก็เดินลงมาเองโดยที่ไม่รอให้ร่างสูงไปตาม

ก็ถ้าให้ไปตามเขาก็คงไม่เดินลงมาเห็นภาพตรงหน้าหรอกกระมัง ภาพของชายหญิงที่ดูเหมาะสมราวกับเป็นคนรักกันกำลังจัดเตรียมกับข้าวพร้อมรอยยิ้มและการพูดคุยที่ดูราวกับมีความสุขเสียเหลือเกิน เขายืนมองนิ่งๆทั้งๆที่รู้ดีอยู่แก่ใจว่ายิ่งมองก็ยิ่งเจ็บปวด แต่มันก็เป็นสิ่งที่จะช่วยตัดใจได้เร็วเสียที เพราะถึงอย่างไรอีกเพียงไม่นานเขาก็จะไปจากที่นี่แล้ว

อีกเพียงแค่ไม่นาน...

เสี่ยวติงจัดเตรียมทุกอย่างเสร็จก็จะขึ้นไปตามคนรักของตน แต่เพียงแค่หันหลังไปก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าคนที่อยู่ในความคิดมายืนอยู่ข้างหลัง ถึงจะสงสัยว่าอีกฝ่ายมาแล้วทำไมไม่เรียกเขาก็ตามแต่ความคิดนั้นก็ต้องถูกปัดไปเพราะอู่เค่อก็มิเคยเรียกเขาอยู่แล้วมิใช่หรือ

“ข้ากำลังจะไปตามเจ้าพอดี”

“…”

“นี่ชิงหนี่ว์ที่ข้าบอกเจ้า” ร่างสูงผายมือไปทางหญิงสาวที่ก้มตัวเล็กน้อยเพื่อแสดงความเคารพทั้งๆที่ในใจมิอยากจะทำเลย

“ข้าขอรบกวนอยู่ที่นี่สักพักนะเจ้าคะ ท่านอู่เค่อ”

“อยู่ตลอดไปเลยก็ได้”

“อุ๊ย!/อู่เค่อ!” ทั้งเสี่ยวติงและชิงหนี่ว์ต่างประสานเสียงกันด้วยความตกใจที่อีกฝ่ายพูดมา แต่คนพูดกลับไม่สนใจทำเพียงแค่นั่งลงเพื่อทานอาหารอย่างไม่รอผู้อื่น

เสี่ยวติงถอนหายใจเพราะไม่รู้ว่าคนรักของตนเป็นอะไรอีก เขาทำหน้าขอโทษไปทางหญิงสาวเบาๆก่อนที่จะเชิญชวนนั่งลงบ้าง

“วันนี้ชิงหนี่ว์ลงมือเข้าครัวเองเลยนะ”

“แหม ท่านพี่ก็พูดไป เรื่องนี้มันเป็นเรื่องธรรมดาที่คนที่ต้องเป็นภรรยาควรจะพึงกระทำ เมื่อก่อนที่ข้าต้องเตรียมเพื่อแต่งงานกับท่านข้าก็ทำอาหารไหม้ไปหลายครั้งเลยนะเจ้าคะ” หญิงสาวทำทีเป็นพูดอย่างไม่รู้ตัว

“เคร้ง!” อู่เค่อวางตะเกียบไม้ในมือลงอย่างแรงบนเกิดเสียงดังกระทบถ้วยข้าวเมื่อได้ยินคำพูดที่เสียดแทงใจอีกครั้ง

เขาทำอาหารอะไรไม่เป็นสักอย่าง...

ทั้งๆที่คิดว่าจะตัดใจได้ในเร็ววัน...แต่บางทีเรื่องเช่นนี้คงต้องใช้เวลากระมัง

“อู่เค่อ!” เสี่ยวติงตะคอกอีกฝ่ายเมื่อทำเสียมารยาท หากแต่คนที่โดนเรียกชื่อกลับไม่สนใจ เขารีบลุกขึ้นแล้วเดินขึ้นห้องไปทันที

“ข้าขอโทษแทนเมียข้าด้วย” เสี่ยวติงเอ่ยบอกหญิงสาวก่อนที่จะรีบลุกตามไปทันที

ชิงหนี่ว์มองตามด้วยท่าทีสะใจถึงแม้จะขัดใจนักยามที่อีกฝ่ายถูกเรียกว่าเมีย

หึ!

ความคิดเห็น