เสียงโซ่ตรวน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 36

คำค้น : ปั้นปั้น นาวี แฝด เทปัน อาบน้ำ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24k

ความคิดเห็น : 253

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ย. 2560 11:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
36
แบบอักษร

นี่ก็ผ่านมาได้ตั้งสองสัปดาห์แล้วที่ไม่ได้เจอพวกเด็กๆ พวกมัน... ก็โทรมาหาทุกวัน แถมบางวันยังแอบมาหาอีก อีกทั้งยังโดนพี่กล้าไล่ตะเพิดกลับอย่างไม่ไว้หน้า ต่อให้จะเป็นลูกคนรวยสักแค่ไหนก็ตามทีเถอะแต่สงสัยจะสู้พี่ผมไม่ได้นะ


"งื้ออ ข้าวปั้นน กลับมาเถอะนะ ลูกๆหิวข้าว หิวจะตายแล้ว..."


"แล้วมึงไม่เอาข้าวให้กินรึไง?"


"ก็... ก็ ลูกไม่ยอมกิน"


ผมถอนหายใจออกมาเสียงเบา พร้อมทั้งเบือนหน้าหนีไม่มองคนที่มานั่งจ้องหน้าผมน้ำตาคลออยู่ตรงหน้า ทั้งๆที่ดูแลลูกเอาเองก็ได้แท้ๆ หรือไม่ก็จ้างแม่บ้านมาดูแล ทำไมจะต้อง... ต้องการเขาขนาดนี้ด้วยนะ


"นี่ ดูสิ เทปันจะเป็นเด็กกำพร้านะ!"


รูปเด็กผู้ชายตัวเล็กๆที่ตอนนี้กลับโตเป็นเด็กทารกขนาดร่างกายปกติแล้วนั้นถูกยื่นมาตรงหน้าให้ผมดู เทปัน... ตัวโตขนาดนี้้ลยเหรอ? ทั้งๆที่เพิ่งจะผ่านไปแค่สองสัปดาห์เองแท้ๆเชียว


"กำพร้าบ้าอะไร"


"อย่างน้อยก็กลับไปหาบ้าง ข้าวปั้นนิสัยไม่ดี"


"..."


น้ำเสียงตัดพ้อของมันยังคงดังขึ้นมาเป็นบางครั้งบ่นงืมงำเสียงเล็กเสียงน้อยของมันไปตามประสา ใครกันแน่ที่นิสัยไม่ดีนะ... ทั้งๆที่ล่อลวงคนอื่นแท้ๆ ทั้งๆที่เป็นแค่แมลงสาปแท้ๆ


"ไปไม่ได้หรอก เพราะพี่กล้าจะว่าเอา"


"ข้าวปั้น... แล้วลูกของเราละ?"


"..."


ชายหนุ่มร่างสูงที่มีผมสีน้ำตาลเข้มใบหน้าชาวต่างชาตินั้นเม้มปากแน่น พร้อมทั้งเอื้อมมือมาจับมือของผมเอาไว้แน่น ดวงตาสีน้ำตาลแดงจ้องมองผมอย่างขอร้องอ้อนวอน อะไร... ของมันเนี่ย


"เออ... ก็ได้ แค่แป๊บเดียวนะ"


"แฮะแฮะ ว่าแล้วว่าข้าวปั้นต้องใจอ่อน"


ที่จะไปเพราะไม่ใช่อะไรหรอก... แค่อยากจะเจอหน้าเด็กๆก็แค่นั้นเองแหละ











"อุ... อู หม่ามมี๊"


"มะ แม่จ๋า แม่จ๋าาา"


หมับ!


ทันทีที่ผมก้าวเท้าเข้ามาภายในคอนโด ในที่ๆผมเคยจากมานั้น ร่างกายของผมก็ถูกชนเข้าไม่แรงนักโดยพวกเด็กๆที่กำลังนั่งเล่นอยู่ที่กลางห้อง ใบหน้าของนาวี เลอะเทอะ มีอะไรก็ไม่รู้เลอะไปตามแก้ม เทปันที่ยังเดินไม่ได้ก็เอาแต่คลานเข้ามาหา พร้อมทั้งเด็กแฝดที่พอเห็นผมแล้วก็รีบวางของที่กำเอาไว้ แล้วถลาเข้ามาหาทันที


"ทำไมถึงสกปรกแบบนี้? อลัน!?"


"กะ ก็... บอกแล้วไงว่าดูแลไม่เป็น"


"ถ้างั้นทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้วะ!?"


เนื้อตัวของพวกเด็กๆมันสกปรกไปหมดแล้ว อีกทั้งยัง... ดูไม่ได้เลยเนี่ย ดูสิ... มีอะไรก็ไม่รู้ติดผมเป็นก้อนๆเลย


"ไปอาบน้ำกัน"


แกร่ก


"..."


ขณะที่ผมกำลังจะถอดเสื้อผ้าของนาวี กับ เทปัน และ เด็กแฝดอยู่เสียงเปิดประตูจากทางด้านหลังก็ดังขึ้นมา ไอ้พี่เสือครับ... มันจ้องผมตาไม่กระพริบเลย ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะโกรธมั้ย แต่... มันไม่พูดอะไรสักคำ แล้วก็เดินเข้าห้องนอนของตัวเองไปเสียดื้อๆ โดยที่ทิ้งให้พวกผมมองหน้ากันอย่างงงๆ  ได้ยินมาจากอลันว่า สไปด์กลับบ้านไปเมื่อเช้าเพื่อไปทำงาน อีกสักพักคงจะกลับมา


"แม่จ๋า... ปะ ป้อเจื๋อคิดถึงแม่จ๋า นะ... ป้อเจื๋อ ป้อเจื๋อ บอกว่าอยากให้แม่จ๋ากลับมา"


นาวีที่จับมือของผมไม่ยอมวางนั้นเงยหน้าขึ้นมามองผมพร้อมทั้งพูดขึ้นมาเสียงเบสขณะที่เรากำลังจะพากันเข้ามาที่ห้องน้ำ


"อลัน... ไปเอาเสื้อผ้าเด็กๆมาสิ"


"เอ๊ะ อื้อ!"


มันขานรับอย่างขันแข็ง ก่อนที่จะกุรีกุจอเข้าไปที่ห้องเก็บเสื้อผ้าที่เอาไว้เก็บเสื้อผ้าโดยเฉพาะ


ซ่า


"เนื้อตัวมอมแมมจังเลยนะ อย่าเล่นอะไรสกปรกสิ"


ผมเอ่ยบอกนาวีพร้อมทั้งเอาผ้าขนหนูเล็กๆเช็ดไผตามหน้ากลมใสของเจ้าตัวเล็ก คนตัวเล็กมันเงียหน้ามามองตาแป๋วพร้อมทั้งยิ้มแหยออกมา


"นาวี... ขอ ขอโทษ"


"อาบน้ำ... อาบบ"


"อู... อู"


เสียงเอะอะของเด็กๆดังขึ้นมา ตอนนี้ทัพไทย กับแดนไทย กำลังนั่งอยู่บนพึ้นแล้วก็ลูบมือไปตามพึ้นอยู่ ขณะที่เทปันนั้นนั่งแช่น้ำอยู่ในอ่างอาบน้ำขนาดเล็ก


"อย่าซนสิ เดี๋ยวก็เจ็บตัวหรอก เอ้า... นาวี หลับตาสิ"


"ฮึ๊บ!"


ซ่าา


พอสิ้นเสียงกลั้นหายใจของนาวีน้ำจากขันพลาสติกถูกตักขึ้นมาจากอ่างอาบน้ำจากุซซี่เพื่อที่จะล้างตัวให้กับนาวี พอมาอาบแบบนี้แล้วอย่างกับว่ามันดูบ้านนอกยังไงก็ไม่รู้แฮะ


"เอาละ ลงไปแซ่น้ำก่อนนะ เดี๋ยวอาบน้ำให้น้องก่อน"


"คร้าบบ"


"หม่ามมี๊"


ผมสะดุ้งเฮื๊อกขึ้นมาทันทีเมื่อทัพไทยมันโผเข้ามาดูดหน้าอกของผมแล้วก็ตามมาด้วยแดนไทยที่ไม่คิดจะยอมแพ้คู่แฝดของตัวเอง ผมใช้มืออุ้มเอาเจ้าสองคนนี้อย่างลำบาก ก่อนที่จะเริ่มต้นอาบน้ำให้กับเจ้าแฝดแมงมุมสองตัวนี้










"ไหนมาดูสิ หอมรึยัง?"


ฟืดดด


"คิกคิก ฮ่าๆ อ๊าา หม่ามมี๊"


เสียงหัวเราะคิกคักของพวกเด็กๆดังขึ้นมา ตอนที่ผมซุกหน้าเข้ากับหน้าท้องป่องๆของพวกมัน ก่อนที่เจ้าตัวจะล้มลงนอน แล้วเอานมมาดูดกินของใครของมัน ผมตบก้นของเทปันที่หลับไปก่อนเพื่อนปุๆสายตาก็จ้องมองใบหน้าที่หลับพริ้มของเด็กๆตรงหน้า ผม... ก็อยากจะกลับมาอยู่หรอกนะ แต่ว่า จะทำยังไงดีละ


"อุ... อื้มม แม่จ๋า"


นาวีที่กำลังจะเคิ้มหลับนั้นลุกขึ้นมามองผมด้วยท่าทางหงอยๆ แล้วมันก็คลานเข้ามาใกล้ผม เจ้าตัวเล็กมันคลานขึ้นมานอนทับตัวของผมพร้อมทั้งอ้าปากงับมาที่ยอดอกของผมเพื่อที่จะดูดนม


"อึก... นาวี"


"ฟี้..."


พวกเด็กๆทั้งสี่คนนั้นนอนหลับปุ๋ยพร้อมทั้งส่งเสียงฟี้ๆ ราวกับลูกแมวออกมาอย่างน่ารัก ผมปัดมือไปที่ผมของแดนไทย เจ้าเด็กดวงตาสีดำขลับกลมโตนั้นเบาๆ เด็กพวกนี้... ทำไมถึงติดผมกัาจังนะทั้งๆที่พวกแมลง ไม่น่าจะติดพ่อแม่ของตัวเองขนาดนี้แท้ๆ


แกร่ก


"..."


"..."


ผมสะดุ้งพร้อมทั้งหันไปมองตามเสียงดังของประตูที่อยู่ด้านหลัง สไปด์...ครับ มันเข้ามาในห้อง คงจะเพิ่งมาถึงก็ได้ มันเดินเข้ามาใกล้ก่อนที่จะนั่งลงที่เตียงทำให้ด้านหลังของผมนั้นยุบไปมือหนาที่หยาบกร้านลูบมาตามแก้มของผมเบาๆ จากนั้น แก้มของผมก็โดนหอม


"อึ..."


"ข้าวปั้น กลับมาหาเหรอครับ?"


"คะ คนอื่นละ?"


ขณะที่มันกำลังจะกดจูบลงมาอีกรอบนั้นผมก็ชิงถามมันขึ้นมาก่อน ผู้ชายทีมีหน้าตาหล่อเหลา ดวงตาสีดำกลมโตนั้นระบายออกมา


"เสือนั่งอยู่ข้างนอกครับ คงไม่กล้าเข้ามาหา ส่วนอลันออกไปซื้อของ"


ไอ้พี่เสือนะเหรอ...? ที่ไม่ยอมเข้ามาหา มันเป็นบ้าอะไรของมันกันละนั่น มันไม่ได้เป็นคนผิดซะหน่อย... หรือจะรู้สึกผิดที่ว่าผมก่อนที่จะออกไป หรือ ไม่ก็ยังโกรธอยู่


"งั้นเหรอ... อ๊ะ เดี๋ยว จะทำอะไรนะ?"


ผมรีบเอ่ยห้ามขึ้นมาทันที เมื่อสไปด์มันสอดมือเข้ามาใต้เสื้อแล้วลูบไปมา ผู้ชายตรงหน้านี้ซะงักไปจ้องผมตาแป๋ว


"อยากผสมพันธุ์..."


"ไม่ได้! ลูกยังอยู่นะ"


มึงจะบ้ารึไง!? จะทำทั้งๆที่มีเด็กอยู่ตรงนี้เนี่ยนะ? อีกฝ่ายยักไหล่ ก่อนที่จะขยับตัวนอนลงพาดมือลงมาที่เอวช้าๆ ดึงผมเข้าไปกอด ร่างกายของมันนั้นเย็นเฉียบ


"ล้อเล่นครับ แค่กลับมาก็ดีใจจะแย่แล้ว... กลับมา อยู่กับเรานะครับปั้น"


ลมหายใจที่เป่ารดมาที่ข้างหู ทำเอาร่างกายของผมสะท้านไปหมด แรงกอดรัดจากคนด้านหลังนั้นทำให้ผมต้องอดกลั้นที่จะไม่หวั่นใจ... ทำไม ถึงได้เป็นแบบนี้กันนะ


"จริงๆแล้ว... เราโกรธนะครับ แต่ว่า จะอภัยให้ก็ได้ ถ้าหากว่าข้าวปั้นมาหาเราบ้าง"


"อื่อ..."


ผมขานรับสไปด์มันเสียงเบา ที่ตอบตกลงไปนั่นนะ ไม่ใช่อะไรหนอก แต่เพราะว่ามันกำลังทำให้ผมเคลิ้มนะสิ!! ไอ้... ไอ้แมงมุมเจ้าเล่ห์นี่!! คอยดูเถอะ อย่าให้กูหลุดไปจากเด็กๆได้นะ กูจะฟาดให้ตายเลย!!!





























............................................................................

สวัสดีนานท่านนนนนนนนน คิดถึงทาสกันมั้ยเอ่ย? ส่วนทาส คิดถึ๊ง คิดถึงนายท่าน ทุกวันเลยแหละ แฮร่ นี่กี่วันมาแล้วนะ ไม่ค่อยมีเวลาเขียนเลยอะ เรียนหนักเกิ๊น จะบ้าตายแล้ว กำลังจะบ้าอยู่ร่อมร่อ จริงๆเขียนเสร็จ มะวานเเล้ว แต่ง่วง เลย... นอน แฮร่ เพราะงั้นแหละ ไหนๆก็ไหนๆละ ทาสก็เม้นยาวๆ กำลังใจจากนายท่านหน่อยสิ เอ้า ฮึ๊บ!!


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น