หอหมื่นอักษร
facebook-icon Instagram-icon

เชิญพับกบ เอ้ย ! พบกับเรื่องราวชวนอมยิ้มระหว่างคุณชายสุดซึนและเย่ชีชีสุดแสบ ในนิยายเรื่อง 'คุณชาย...ท่านจะรักข้าหรือไม่เล่า' ได้เลยเจ้าค่า เก๋อเก๋อรับประกันในความน่ารัก 100 เปอร์เซ็นต์เต็มเลยยยย >///<

ตอนที่ 14 อันธพาลจากที่ใดกัน (4)

ชื่อตอน : ตอนที่ 14 อันธพาลจากที่ใดกัน (4)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.5k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ย. 2560 11:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 14 อันธพาลจากที่ใดกัน (4)
แบบอักษร



“พวกเจ้า.....” โม่หานชิงมององครักษ์ทั้งหกของตน ที่จู่ๆ ก็พากันคุกเข่าลงด้านหน้าของเย่ชีชี เขาจึงขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้             

“ฮะๆ......” เย่ชีชีหัวเราะออกมาอย่างได้ใจ นางมองไปยังเหล่าองครักษ์ที่คุกเข่าอยู่หน้าตน พลางหยิบโถกำยานอันเล็กกะทัดรัดออกมาจากชุดคลุมตัวโคร่ง “คิดไม่ถึงล่ะสิ นี่เป็นพิษสลายเส้นเอ็นที่ท่านปู่ให้ข้าไว้ป้องกันตัว ไร้สีไร้กลิ่น ยากที่จะสังเกต ถ้าหากข้ากดเปิดกลไกควบคุมบนโถนี่ล่ะก็ เพียงหมดธูปไปครึ่งดอก ก็จะทำให้คนหมดเรี่ยวแรง หมดหนทางขัดขืน”             “พวกเรา......” เหลิ่งลิ่วรู้สึกว่าร่างทั้งร่างของเขานั้นอ่อนแรงไปหมด ออกแรงไม่ได้เลยแม้แต่น้อย เมื่อครู่พวกเขายังคุกเข่าอยู่บนพื้น แต่ผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที แต่ละคนก็ค่อยๆ ร่วงลงไปนอนบนพื้นเสียแล้ว             


บนพื้นหินสีดำสนิท ความเหน็บหนาวทะลุผ่านเสื้อผ้าที่ปกคลุม ทว่ายังไม่ถึงขั้นเย็นเข้ากระดูก


เหลิ่งลิ่วพยายามที่จะดึงแรงออกมา คิดจะใช้ปราณภายในกำจัดความรู้สึกอ่อนแรงภายในร่างกาย ทว่าเมื่อปราณภายในออกมาจากจุดตันเถียน ก็กลับเหมือนมีหินถ่วงอยู่กลางมหาสมุทร ครู่เดียวก็แผ่กระจายกลับคืนสู่ชีพจร               

“พอเถอะ ไม่ต้องดิ้นรนต่อไปแล้ว ไม่ได้ผลหรอก” เย่ชีชีมองเหลิ่งลิ่วที่ยังคงดิ้นรนต่อไป ทว่าแรงกายกลับไม่เป็นดังใจนึก เอ่ยออกมาด้วยความหวังดีว่า “ของสิ่งนี้ท่านปู่ของข้าตั้งใจทำไว้ให้ข้าเป็นพิเศษ ฤทธิ์ยาแรงกว่าพิษที่ปะปนอยู่ทั่วไปในยุทธภพหลายเท่านัก นอกเสียจากจะให้ท่านปู่ทำยาแก้พิษให้ด้วยตนเองแล้วล่ะก็ นอกจากนั้นจะทำอย่างไรก็ช่วยไม่ได้ทั้งนั้น”

“นาย......นายน้อย” เหลิ่งลิ่วหันหน้ามองนายน้อยของตัวเอง เวลานี้เขารู้สึกเพียงว่าลิ้นของตนเริ่มที่จะชามากขึ้น แม้แต่เรี่ยวแรงที่จะพูดก็ยังแทบจะไม่มี

สีหน้าของโม่หานชิงเริ่มดูยากขึ้นเรื่อยๆ             

แต่แล้วเย่ชีชีกลับมองเขาด้วยสีหน้าประหลาดใจ พลันถามขึ้นว่า “เอ๊ ? ทำไมเจ้าถึงไม่เป็นอะไรเลยล่ะ พิษสลายเส้นเอ็นที่ท่านปู่ให้มาไม่น่าจะใช้ไม่ได้ผลนี่นา”             

“หึ.....” โม่หานชิงปราดตามองนางด้วยสายตาเย็นชา ชัดเจนว่าไม่สนใจที่จะตอบคำถามของนางแม้แต่น้อย

“เป็นไปไม่ได้......” เย่ชีชีก้าวรุดมายังด้านหน้าของโม่หานชิง มือเล็กนุ่มจับอุ้งมือของเขาขึ้นมาวัดชีพจร และนางก็ยิ่งตกใจมากขึ้น “พิษสลายเส้นเอ็นที่ท่านปู่ทำขึ้น  ใช้กับเจ้าไม่ได้ผลงั้นหรือ”             


นัยน์ตาของโม่หานชิงแลลงต่ำเล็กน้อย มองดูมือขาวอวบอิ่มของนางที่จับอยู่บนมือของตน นิ้วมือนุ่มเรียวแตะผ่านผิวของเขาอย่างแผ่วเบา ราวกับนกส่งสารบินว่องไวผ่านท้องฟ้าสดใส แล้วหายลับไปอย่างไร้ร่องรอย


“เป็นแบบนี้ไปได้อย่างไรกัน !” เย่ชีชีจับคลำชีพจรของเขา ตอนที่นางจับนั้น นางรู้สึกว่าชีพจรของเขาเต้นเร็วอยู่ครู่หนึ่ง แต่นอกจากนั้นก็ไม่รู้สึกถึงร่องรอยของพิษสลายเส้นเอ็นเลยแม้แต่น้อย             

“พิษของเจ้า ใช้กับข้าไม่ได้ผลหรอก” นัยน์ตาของโม่หานชิงเย็นชา เอ่ยออกมาเสียงราบเรียบ             

“เอาเถอะ ไม่ได้ก็ไม่ได้” เย่ชีชีเงยหน้าขึ้น ใบหน้าที่ยังคงยิ้มเริงร่ามองมาที่เขา แล้วกล่าวว่า “อย่างไรเจ้าก็สู้ข้าไม่ได้ เพียงแค่ทำให้องครักษ์พวกนั้นของเจ้าขยับไม่ได้ เท่านี้ก็จบแล้ว”              

 “……”             

“เร็วสิ รีบเรียกข้าว่าอาจารย์” เย่ชีชีขยับตัวไปข้างหน้า แกล้งทำเป็นจะจูบเขาอีกครั้ง             

โม่หานชิงหันหน้าหนีด้วยสีหน้าลำบากใจ แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เริ่มลุกลี้ลุกลนว่า “ไม่มีทาง”             

“โอ๊ะ......ถ้าเจ้าไม่เรียก ข้าจะจูบจริงๆ ล่ะนะ.....” เย่ชีชีขยับเข้าไปใกล้เขาขึ้นอีกนิด

“เลิกคิดเสียเถอะ” ใบหน้าของโม่หานชิงขึ้นสีแดงนิดหน่อย ตอบออกมาอย่างเยือกเย็น


โถ่เอ๊ย.....คุณชายของพวกเขากำลังถูกเกี้ยวอยู่นี่นา....

เหล่าองครักษ์ที่นอนอยู่บนพื้นใช้ต่างสายตาเสมือนรอคอยดูเรื่องสนุกมองมายังนายของพวกเขา






แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น