สูญองศา

ยินดีต้อนรับสู่นิยายอีโรติด ตลก โปกฮา ติดตามกันเยอะๆน๊าาาา อัฟตามใจคนแต่ง จะมีอีบุคด้วยจร้าา

บทที่ 12 ผ้าอนามัยและฉันจะไม่ไปกับคุณ 100%

ชื่อตอน : บทที่ 12 ผ้าอนามัยและฉันจะไม่ไปกับคุณ 100%

คำค้น : นิยายโรมานส์ นิยายรัก นิยายโรเมนติก

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.3k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ย. 2560 14:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 12 ผ้าอนามัยและฉันจะไม่ไปกับคุณ 100%
แบบอักษร


เธอเดินตามเขาต้อยๆไปตามทางเดินกว้างที่มีคนต้อนรับมากมาย เรดคาเปดถูย่ำอย่างสง่าไปยังโถงภายใน ไหลกว้างทรงอิทธิพลแก่ทุกสายตา ใบหน้าเขาถูกชื่นชมไปจนสุดขอบ เธอที่อยู่ด้านหลังเดินทิ้งห่างกันคำครหาเป็นวา

เขาหยุดกึก และหันกลับมามองเธอ....ทำไม?

หลายชั่วโมงที่แล้วเธอขอขอนิยามคำว่าอ้อนวอนเป็นครั้งแรกในชีวิต ร้องขอให้เขาทิ้งเธอไว้ที่บาหลีและจะตีตั๋วกลับไทย แต่ไม่เคยได้ผลอะไรเลย 

เขายังบังคับกึ่งลากกึ่งจูงเธอไปยังเครื่องบินส่วนตัวซึ่งหรูหราและแพงเอาการ คนหน้ามึนแสร้งหูทวนลมเมื่อเธอโวยวายหนำซ้ำยังนั่งจิบไวท์ราคาซื้อรถซีดานได้สบายๆปล่อยเธอหน้าง้ำมาตลอดทาง

พอเครื่องแตะพื้นเขาก็จูงมือแต่หญิงสาวสะบัดแขนขืนตัว ให้เขาเดินก่อนแปลกที่คราวนี้เขายอมทำตามผิดวิสัย ไม่รู้จะนิยามเขาอย่างไรหัวดื้อ รั้นเป็นที่สุด เอาแต่ใจเกิน แบบนี้ก็แย่นะสิ

และนาทีนี้เจ้านายหนุ่มกวักมือเรียกให้เข้าไปใกล้ เธอก็เดินไปหนึ่งก้าว ทว่าเขายังเรียกอีก เธอก็เดินอีกก้าวเล็กๆรักษาระยะห่าง อึม!คนหัวร้อนเดินกลับมาโอบไหลบางเสียเอง ทำอย่างกับเล่นขายของอุตส่าห์รอให้เดินเร็วกลับเดินช้าอย่างกับเต่าคลาน พอเรียกก็เหนียมอาย ชักเคือง

“ท่านประทานค่ะ”

“หึม!”

“คุณคงไม่อยากให้ใครรู้ใช่ไหมว่าเรา เออ เราเกินเลยมันจะเสียชื่อเสียงและเกิดความยุ่งยากกับชีวิตคุณ ไหนจะนักข่าว” เธอพยายามดึงมือเขาออกจากการเกาะกุม “ดังนั้นปล่อยค่ะ”

“ผมพูดตอนไหนว่าไม่อยากให้ใครรู้” มือหนาเคลื่อนโอบเอวแทน

เฮ่อ!! หนักกว่าเดิมมนุษย์อย่างเขามีคำว่ากลัวในบัญญัติในกลีบสมองบ้างไหม  “คุณเคยฟังคนอื่นแสดงความคิดเห็นบ้างไหม”

“ฟังสิ แต่ปกติผมทำตามที่เห็นสมควร แล้วคำพูดเมื่อกี้นี้คุณบอกว่าผมคงจะอะไรนะเยอะแยะฟังไม่ทัน แต่ช่างเถอะ คุณพูดถึงความต้องการของผม ยังไม่เห็นมีความต้องการของใครอื่นใช่ไหม และนี่ไงสิ่งที่ผมต้องการ”

เขารุนหลังเธอเข้าลิฟต์ไป

เสร็จโจร!! ลับตาคนแล้ว

ปึง! เขาหันหน้าปะทะกับเธอ มือขวายันฝาผนัง อีกมือหนึ่งกดชั้นรวดเร็วแล้วหันมาสนใจคนที่ยืนลีบเหมือนใบไม้แห้งภายใต้ร่าง

“จะเอายังไงละที่รัก ผมจะทนไม่ไหวแล้วนะ”

“ทนไม่ไหวอะไรของคุณ”

“ก็ที่คุณพูด ตีตัวออกห่างผม และยังจะอื่นๆอีก” ใช่เขาไม่พอใจอยู่แล้วนี่เธอทำตัวเหมือนเจ้านายกับลูกจ้างตลอดทั้งที่สองคนไปถึงไหนต่อไหน สรรพนามก็กลับมาเรียกท่านประธานและยังแทนตัวไม่ไพเราะเลย เป็นคำพูดที่ไม่จรรโลงโลกเอาเสียเลย

“ฉันก็ทำหน้าที่ของไงค่ะ” ยังยืนกรานแบบฉบับหัวชนกำแพง

“หน้าที่” เขาเอียงจมูกคมสันเข้าใกล้เกินไปแล้ว  มือหนาสอดหลังสาบเสื้อลูบแผ่นหลังเบามือ ชอบเหลือเกินความนุ่มเนียนนี่ อยากกอดรัดเปลี่ยนบรรยากาศความตื่นเต้น

คิดจะมีเรื่องอย่างคิดโง่ๆโดยการอยู่ในที่แคบ “เดี๋ยวก่อนค่ะ” เขายังวนอยู่ที่เดิมแววตาสื่อความหมาย “หยุดนะเอริค!” เธอเริ่มขึ้นเสียง

“อึม คราวหลังเรียกสามีสิ” คนฟังชักสีหน้าไม่พอใจเมื่อเขาเริ่มวิวัฒนาการตัวเองสูงขึ้นเกินขอบเขต

เธอกระทุ้งเข้าใส่จุดยุทธศาสตร์เขาอย่างแรง หักข้อศอกเสยคางจนดังตัก! สิ่งที่เก็บกลั้นมารวมกันเป็นกำลังทุ่มใส่คนพูดมากจนเสียหลัก

ลิฟต์หยุดลงชั้นที่เขากด เธอทิ้งคนงอคุดคู้ไม่สนใจเสียงเรียกกระท่อนกระแท่นผสมโอดโอยมาจากด้านหลัง จะไม่ทนอีกแล้วในเมื่อความอดกลั้นถึงขีดสุดเขาไม่มีสิทธิ์พูดคำว่าสามีข้ามขั้นเกินกว่าจะให้อภัย 

ความลุ่มหลงนั่นแหวกม่านประเพณีไปแล้ว ที่ยอมให้ทำตามใจชอบเพราะคิดว่ากลับไทยจะได้ตีจากแต่นี่อะไรเขาลากเธอมาด้วย มาแผ่นดินที่ไกลโพ้นกว่าเดิม อะไรก็ไม่มี เข้ามาแบบคนเถื่อนจะกลับก็กลับไม่ได้ พามาตายต่างแดนชัดๆ

ทนไม่ไหวแล้วโว้ย!

“นั่นจะไปไหน” เขากระย่องกุมเป้าออกมาด้วยความทุลักทุเล

“ไปไหนก็ได้!” เธอฉุนจัดและหวาดกลัวอย่างคนขี้ขลาด เกลียดล้านตัวรายล้อมใบหน้า มันก็แค่เซ็กซ์เข้าใจไหม เธอเป็นเลขาที่โดนเจ้านายคาบไปรับประทานเรียบร้อยจะมาเสียใจอะไรเอาป่านนี้ มันสายเกินไปแล้วและที่น่าเจ็บใจมากไปกว่านั้นเธอให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

“รอผมก่อน” ส่อแววล้มเหลวในสถานะมากกว่าที่คิดไม่นึกว่าเธอจะต่อต้านรุนแรงเช่นนี้ ชายหนุ่มเดินมาคว้าแขนทั้งที่ยังรู้สึกหนึบๆอยู่นิดหน่อย

“ปล่อยนะ บอกให้ปล่อยไง” เธอกะกัดแต่เขาตวัดวงจนหญิงสาวหมุนติ้วเสียหลักเข้าหาอ้อมแขน เธอดิ้นหนีสุดแรง

จนเหนื่อยหอบ

“เหนื่อยแล้วใช่ไหม” เขาโอบร่างเธอแน่นไม่คลายแม้เธอจะต่อต้านอยู่ “เป็นอะไรหึม เมื่อกี้ยังดีๆอยู่เลย”

“คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม ฉันอยากกลับประเทศไทย”

“เรื่องแค่นี้เอง” เขายังใจเย็นขณะที่เธอแทบไฟลุกท่วม

“วันไหน” ยังโกรธไม่หายที่เขาบอให้เธอเป็นเลขาไปตลอด น้อยใจ เสียใจ เบื่อความอ่อนแอนี้เต็มทน

“งานเสร็จจะพากลับทันที”

“แล้วงานจะเสร็จเมื่อไหร่”

“ไม่รู้สิงานนี้อาจจะยาวหน่อย” ความถนัดในการเกลี้ยกล่อมคู่ค้าเป็นอย่างหนึ่งที่ทำให้เขามายืนอยู่ยังจุดๆนี้แล้วจะยากอะไรแค่ใช้มันกับคนรัก หึมคนรักหรือ? ไม่คาดว่าตัวเองจะยกสถานะนั้นให้ใครยิ่งเมื่อครู่ยังงงไม่หาย คิดอะไรอยู่ที่บอกให้เธอเรียกเขาว่าสามี



ติชมได้นะคะ เผื่อว่ายังไม่ได้อารมณ์

เผื่อไรท์จะได้พัฒนาฝีมือขึ้น

รับได้ๆ จร้าาา

ความคิดเห็น