babymai

ขออนุญาตติดเหรียญบางตอนนะคะ สถานะ:จบแล้วว!! ถ้าชอบก็กดถูกใจ กดดาวให้ด้วยนะค่า😘 ขอบคุณที่ติดตามค่าา ขอบคุณทุกกำลังใจดีๆนะคะ 🙏🙏🙏

Ep3:รักแรกของพี่ตุลย์

ชื่อตอน : Ep3:รักแรกของพี่ตุลย์

คำค้น : น้องหมอครับพี่หมอมาจีบ ซื่อบื้อ รักแรก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.2k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ย. 2560 15:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep3:รักแรกของพี่ตุลย์
แบบอักษร



"มีน มีนตราตื่นได้แล้วว" อื้อออใครปลุกผมเนี้ยย กำลังนอนหลับฝันดีอยู่เลยยผมค่อยๆลืมตาขึ้นแล้วกระพริบปริบๆไล่ความง่วงออกไป หาววว~~~~เมื่อคืนผมก็นอนเร็วอยู่นะ...ทำไมยังง่วงอยู่อีกอ่าาาผมหันมองคนที่ปลุกผมที่ทำหน้ายักษ์พร้อมที่จะฆ่าผมได้ทุกเมื่อ.....



"เอ่อ...กันย์...คือเรา..."


"ไม่ต้องพูด...ไปกันได้แล้วรุ่นพี่ปีสามนัดไปประชุมเรื่องออกค่าย" หื้มมมค่าย?ค่ายอะไรนะผมลืมอะ5555555ผมเดินตามอีกคนไปอย่างมึนๆ



เราเดินลัดเลาะกันสักพักก็มาถึงที่หมายแล้วไปเดินนั่งที่ประจำของเราผมกระชับแว่นให้เข้าที่เข้าทาง...งื้ออออออออแว่นที่พี่ตุลย์ให้ผมมา จะใส่ทุกวันและเก็บรักษาไว้อย่างดีเลย



เราเข้ามานั่งได้สักพักรุ่นพี่ก็เข้ามาเดินนำมาโดยพี่พีชเฮดว๊ากปีสามแล้วไล่ไปเรื่อยๆจนครบจำนวนพี่ว๊าก....ไม่อยากจะอวดพี่รหัสผมเป็นพี่ว๊ากที่เป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวด้วยแหล่ะ เก่งใช่ไหมล่าาาา คิคิ




เสียงของน้องปีหนึ่งเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆอาจจะเป็นเพราะไม่เคยเห็นพี่ว๊ากที่อยู่กันครบทีมละมั้งผมส่ายหัวเบาๆพูดดังขนาดนี้เดี๋ยวก็โดนดุหรอก...




"เงียบ!! แล้วฟังผม" นั่งไงพูดผิดซะที่ไหน พี่พีชเป็นคนที่หล่อมากคนหนึ่งเลยนะครับแต่ติดที่พี่แกโหดมากไปนิด....เมื่อเสียงเริ่มเบาลงพี่พีชก็เริ่มอธิบายเกี่ยวกับการไปค่ายครั้งนี้ผมจับใจความได้ว่า



​เราจะไปค่ายที่เชียงใหม่ร่วมกับคณะวิศวะงานหลักๆของเราคือคอยดูแลปฐมพยาบาล ดูแลเรื่องอาหารการกิน เสริฟน้ำ บลาๆๆๆ และคอยช่วยเหลือคณะวิศวะเพราะพวกเขามีหน้าที่สร้างโรงเรียนง่ายๆคือเหมือนให้หมอไปเป็นเบ๊....


ทุกคนดูเหมือนว่าจะไม่อยากไปนะครับเสียงประทวงเชิงคัดค้านเริ่มดังขึ้นจนคนข้างๆผมเริ่มรำคาญแล้วล่ะครับ....อย่านะกันย์...อย่าวีนตะ......



"โว๊ยย!!! น่ารำคาญชิบหายแค่ไปค่ายคอยช่วยคอยดูแลวิศวะแค่นี้จะตายหรอว่ะ!!อนาคตข้างหน้าคือจะเป็นหมอกันนะ?แต่นี่คำว่าจิตอาสายังไม่มีเลย!!! เหอะ!! เฮียพีชลงชื่อเค้ากะมีนด้วยนะ ใครไม่ไปเค้ากะมีนไปเอง!!" ​ผมกำลังจะพูดว่าอย่าวีนแตก......


แต่คงไม่ทัน....กันย์วีนยาวเหยียดจนน้องๆหน้าเสียมันก็สมควรอยู่หรอก...จะเป็นหมอแต่ไม่มีจิตอาสา วีนจบแล้วหันไปบอกพี่พีชให้ลงชื่อผมกับเขา....ก็ดีนะผมอยากไปค่ายแบบนี้อยู่แล้วผมชอบทำอาหาร....



บรรยากาศในห้องประชุมเงียบกริบ...หลังเสียงของกันย์ก็ไม่มีใครพูดพี่ๆคงอยากให้เวลาน้องปีหนึ่งคิดละมั้งเหมือนน้องๆจะเริ่มเข้าใจจึงเอ่ยคำว่าขอโทษครับ/ค่ะรุ่นพี่



ผมยิ้ม...กันย์เองก็ยิ้มเช่นกันผมกระชับมือที่กุมมือกันย์แน่นส่งผ่านความรู้สึกออกไปว่าดีมาก...ทำให้น้องๆเข้าใจในแบบฉบับของกันย์




"หึ เหมือนน้องๆจะเริ่มอยากไปแล้วนะครับ...งั้นพี่ขอตอกย้ำความอยากของน้องๆด้วยการเชิญพี่หมอตุลย์กับพี่หมอเมษรุ่นพี่ปีสี่ไปค่ายครั้งนี้ด้วย...ขอเชิญครับ" สิ้นเสียงพี่พีชก็มีชายหนุ่มร่างสูงสองคนเดินเด่นสง่าเข้ามาคนหนึ่งเดินมานิ่งๆฉบับเจ้าชายน้ำแข็งส่วนอีกคน....ทำหน้ากะล่อนหัวงูโผล่โบกมือให้สาวๆ...



"ชิ" เหมือนผมได้ยินเสียงไม่พอใจเล็กๆจากคนข้างๆนะครับ5555555ก็ไม่ถูกกับพี่เมษนี่น่าา



กรี๊ดดดดแกรรร พี่หมอไปด้วยอ่ะ

** **

** **

อ๊ากกกกกกหมอหล่อชิบหาย

** **

** **

กรี๊ดดดดดดดด! งานนี้ฉันจะไป

** **

** **

ฉันด้วยๆๆๆ



จ้ะ....พอหมอมาก็ดี๊ด้ามีกำลังใจไปทันทีเลยนะ



"เงียบครับ!!" เงียบสนิททันทีเลยครับ...



"ผมรู้ว่าพวกคุณอยากไป...หึ....แต่เสียใจนะครับ ค่ายนี้รับแค่ 30คน!!! ชั้นปีล่ะ 10คน!! ปีสองเหลือพื้นที่ว่าง 8คน!! ใครจะไปก็รีบมาลงชื่อครับ"


สิ้นเสียงพี่พีชก็มีการตะลุมบอลเกิดขึ้นทุกคนเอาแต่แย่งกันลงชื่อบางคนโดนผลักโดนถีบก็มี...เฮ้อออ!หมอเขาเป็นแบบนี้กันทุกคนไหม



ผมถูกกันย์ลากออกมาจากฝูงชนพวกเราเดินอ้อมไปทางด้านหลังของหอประชุมเดินไปเรื่อยๆใกล้จะถึงทางออกแล้วแต่กันย์กับลากผมให้เข้าไปหลบตรงมุมเสา ไรอ่าาาหลบทำไม?


"หลบทะ..."


"เงียบๆน่าา ดูนั่น" ผมกำลังจะถามแต่ก็โดนขัด.....ผมโดนขัดกี่ครั้งแล้วเนี้ย งื้ออออออออผมหน้างอแล้วหันไปทางที่กันย์ชี้บอก นั่นมัน.....



พี่ตุลย์กับน้องปีหนึ่ง!!! ดาวเด่นที่เขาว่ากันว่าสวยน่ารักเหมือนผู้หญิงสุดๆนี่....มาทำอะไรกันที่ลับตาคนแบบนี้นะ....ผมจ้องมองตาไม่กระพริบโชคดีที่จุดที่เรายืนมันได้ยินเสียงบทสนทนาของทั้งคู่...




"พี่ตุลย์ครับ...ผะ...ผมชอบพี่....ถ้าไม่รังเกียจคบกับผมได้ไหม" เด็กคนนั้นพูดบอกอย่างอายๆกายบางน่ารักน่าถนุถนอมบิดไปมาเล็กน้อยตากลมโตมองคนตัวสูงอย่างลุ้นคำตอบปากเล็กเม้มเข้าหากันอย่างน่ารัก....



"ขอโทษนะ พี่มีคนที่พี่สนใจอยู่แล้วหน่ะ เขาเป็นรักแรกของพี่เป็นคนที่น่ารักซื่อบื้อไม่ทันคน ชอบแมวสีฟ้าอ่อนไหวง่ายเจ้าน้ำตาแต่บางมุมก็เข้มแข็งจนน่าเหลือเชื่อ" พี่ตุลย์ปฏิเสธไปพร้อมพูดถึงคนที่เป็นรักแรกของพี่เขา...นี่เป็นประโยคที่ยาวที่สุดของคนที่ได้ชื่อว่าเจ้าชายน้ำแข็งทั้งสีหน้า แววตา รอยยิ้มกว้างและความอ่อนโยนเวลาพูดถึงคนๆมันดูลงตัว.....



ว่าแต่....ใครกันนะรักแรกของพี่ตุลย์หน่ะ



"พี่ดูมีความสุขเวลาพูดถึงคนๆนั้นนะครับ...แต่ผมไม่ยอมแพ้หรอกตราบใดที่พี่ยังไม่มีแฟน ผมจะทำให้พี่รักผมให้ได้" เด็กคนนั้นพูดอย่างไม่ยอมแพ้แล้วยืดตัวขึ้นไปหอมแก้มพี่ตุลย์....กึกกกก เด็กนี่!!มันต้องการจะท้าทายผมงั้นหรอ?



ผมเห็นนะว่าตอนที่มันจะหอมแก้มพี่ตุลย์มันหันมาทางผมและแสยะยิ้มให้ หึ!! ถ้าอยากลองดีก็จะจัดให้ครับ!!ผมยิ้มตอบเหมือนบอกนัยๆว่าผมรับคำท้านั้น ผมไม่ทันมองว่าพี่ตุลย์ทำอะไรกับเด็กนั่นแต่ถ้าให้เดาคงผลักออกเพราะเด็กนั่นเหมือนนิ่วหน้าเพราะความเจ็บ




พี่ตุลย์เดินออกไปแล้วครับเหลือแค่ผม กันย์และเด็กนั่น ผมก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้าเด็กนั่นจ้องมองใบหน้าสวยหวานน่ารักเหมือนผู้หญิงนั้นด้วยรอยยิ้ม....ยอมรับครับว่าน้องเขาสวยมาก



"ผมไม่รู้ว่าพี่กับพี่ตุลย์เป็นอะไรกันแต่ผมขอประกาศตรงนี้เลยว่าตราบใดที่พี่ตุลย์ยังไม่คบกับใครผมจะไม่มีทางยอมแพ้!!" พูดจบเด็กนั้นก็เดินออกไปเหลือแค่ผมกับกันย์....ผมหันไปมองเพื่อนสนิทแล้วยิ้ม เห็นทีว่าไปค่ายครั้งนี้คงมีเรื่องสนุกๆให้ทำแล้วสิ^^



"จะไฟว์กับเด็กก็ต้องน่ารักๆหน่อยนะ" กันย์บอกผมขณะที่เรากำลังเดินไปที่โรงอาหาร...จริงด้วยสิ ตอนนี้ผมเป็นเด็กแว่นนี่น่าา เป็นแค่คนธรรมดาๆ หึ เห็นทีต้องให้ มีนตรา จันทราคาธ เวอร์ชั่นสุดแซ่บออกโลงซะแล้วสิ!!



เหมือนกันย์จะรู้ความคิดผมเขาแสยะยิ้มพร้อมหัวเราะออกมาเบาๆ....นี่ล่ะครับเพื่อนสนิทไม่ต้องพูดอะไรมากก็เข้าใจกัน...แต่เอ๋...ผมว่าผมลืมอะไรไปอย่างนะ แต่ช่างเถอะ! กินข้าวก่อนดีกว่า



เราทั้งคู่เดินไปซื้อข้าวและน้ำแล้วไปนั่งที่ประจำทันที...ผมไม่ค่อยชินแฮะ ปรกติคนจะมองผมด้วยความสมเพชแต่นี่เขามองด้วยความอิจฉาปนไม่ชอบใจ...ทำไมกันล่ะ 



"อย่าไปสนใจเลย" ผมพยักหน้าตอบหงึกๆแล้วก้มหน้าก้มตากินข้าวทันที อ่าาา อร่อยสุดๆๆ



เราใช้เวลากินข้าวกันสักพักก็อิ่ม....พออิ่มผมก็เริ่มง่วงแล้ว ถถถถถถ กลับไปนอนบ้านดีกว่าตอนบ่ายอาจารย์ยกเลิกคลาสเห็นว่าป่วยกระทันหัน สบายพวกผมไป 


"ไปห้างกัน" พูดปุ๊บก็ลากผมขึ้นรถแล้วบึ่งรถออกไปจากมหาลัยทันที งื้ออออออออห้องนอนของเค้า!! แงงงงง ผมนั่งหน้าบึ้งกอดอกมองออกไปนอกรถ ไม่สนแล้ว ไม่คุยด้วย งอน!!!




ขับรถออกมาได้ไม่นานก็ถึงห้าง...กันย์จอดรถแล้วเรียกให้ผมลงจากรถเพื่อนตัวแสบใฃ้มือบืดแก้มผมไปมาเป็นการง้อพร้อมกับรอยยิ้มน่ารักๆสายตาเว้าวอน...ให้ตายสิ ผมแพ้กันย์เวอร์ชั่นนี้!!!



เราทั้งคู่เดินเข้าไปในห้างเลือกซื้อของใช้ที่ตัวเองอยากได้...จากที่ง่วงๆตอนนี้ผมหายง่วงแล้วครับ5555555เราเดินเข้าร้านนั้นออกร้านนี้เป็นว่าเล่นจนตอนนี้ของเต็มไม้เต็มมือไปหมดแล้วครับ....




"ไปซื้อคอนแทคเลนส์กัน" ผมพูดแล้วลากกันย์ไปที่ร้านทันทีเราใช้เวลาในการเลือกซื้อนานพอสมควร...จริงๆผมเลือกได้แล้วแต่อยากดูของอย่างอื่นในร้านด้วย5555555



เมื่อซื้อของได้ครบทุกอย่างเราก็เอาของไปเก็บที่รถและไปร้านทำผมทันทีกันย์บอกว่าให้ผมเปลี่ยนสีผมให้เข้ากับหน้าจะได้ดูเปลี่ยนลุคไปในตัว ใช้เวลาในการทำผมค่อยข้างนานจนผมเกือบหลับ55555555เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วเราก็ออกจากร้านไปค่ายวันจันทร์ซึ่งอีกสองวันข้างหน้า....ผมมีเวลาในการเปลี่ยนตัวเองอีกสองวันซึ่งมันเป็นเวลาที่มากพออยู่แล้ว




"กลับเลยไหม" ผมพยักหน้าตอบหงึกๆแล้วเดินจูงมือกันย์ไปที่รถคราวนี้ผมเป็นคนขับครับ....ใช้เวลาสักพักก็มาถึงบ้านผม...ผมลากกันย์ลงมาจากรถแล้วพาเข้าไปในบ้านด้วย ก็แม่บ่นคิดถึงกันย์นี่น่าาเข้ามาก็เจอเลยครับ....แม่กับพี่ชายของผม ตายห่า!!!



"อ้าวมีน พาหมากระเป๋ามาด้วยหรอ" ดอกแรก:พี่เมษ


"นี่มีน ที่บ้านเลี้ยงสัตว์จำพวกเหี้ยด้วยหรอ" ดอกที่สอง:กันย์


"พึ่งรู้ว่าหมากระเป๋าปากเสีย อย่างงี้มันน่าจับมาจูบซะให้เข็ด" ดอกที่สาม:พี่เมษ


"เหี้ยบ้านมีนนี่ น่าจับเฉือนไอ้นั่นทิ้งให้เป็ดกินจริงๆ" ดอกสุดท้าย....กันย์วิน!!!



ก็ไอ้พี่ชายตัวดีผมหน่ะสิทำหน้าเหยเกคงคิดสภาพตัวเองที่โดนจับทำแบบนั้นจริงๆละมั้ง55555555555ตลกชิบหายเลยอ่ะ



"แม่พิมพ์สวัสดีครับ กันย์กับเลยนะ" บอกสวัสดีแม่ผมจบก็เดินออกไปจากบ้านทันที...ผมเห็นแม่ทำหน้าเหวอด้วยแหล่ะ...


ดะ...เดี๋ยว!!!!


ผมนึกออกแล้วที่ลืมไปหน่ะ!!ผมรีบวิ่งไปที่หน้าบ้านเจอกันย์กำลังจะขึ้นรถผมเรียกไว้ได้ทัน


"นี่กันย์...รู้ไหมรักแรกพี่ตุลย์คือใคร" ผมถามแบบไม่อ้อมค้อม


"มีนไม่รู้จริงๆหรอ?" ผมส่ายหัว...ก็จริงๆนี่น่าาใครกัน.....



:คนที่น่ารักซื่อบื้อไม่ทันคน ชอบแมวสีฟ้าอ่อนไหวง่ายเจ้าน้ำตาแต่บางมุมก็เข้มแข็งจนน่าเหลือเชื่อ​​



"ว่าแต่....​คนแบบนั้นมีด้วยหรอ" ผมกระพริบตาปริบๆถามออกไปซื่อๆ



"ซื่อบื้อ" กันย์ตอบพร้อมส่ายหัวเบาๆแล้วขึ้นรถและขับออกไปทันที อะไรอ่ะ!! งี้ผมก็ไม่ได้คำตอบสิ แล้วอะไรคือซื่อบื้ออ่ะ!!!!



ผมจะต้องรู้ให้ได้ว่ารักแรกของพี่ตุลย์คือใคร!!






#น้องหมอครับพี่หมอมาจีบ

:น้องมีนคนซื่อ555555555

To Be Continued......

​:แก้ไขคำผิด 18.11.17


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น