Ranichat

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 25 : เรื่องนี้ต้องมีคนเจ็บ!!

ชื่อตอน : บทที่ 25 : เรื่องนี้ต้องมีคนเจ็บ!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ย. 2560 16:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 25 : เรื่องนี้ต้องมีคนเจ็บ!!
แบบอักษร

เกลินเร่งฝีเท้าปาดน้ำตามาตามทางเดินของโรงแรมโดยมีสายตาผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมามองอย่างสงสัย ร่างกายที่ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงที่จะก้าวต่อไปเรื่อยๆ รู้สึกเหมือนตัวเองพยายามอยู่ฝ่ายเดียว นึกสมน้ำหน้าที่คิดจะไปหักอกคนอื่นแต่ตัวเองดันมาโดนหักอกเองเสียอย่างนั้น

“หนูเกลคงไม่สมควรที่จะมีใครมารักใช่ไหมคะ” เท้าหยุดเดินหลังจากพ้นสายตาของผู้คนแล้วนั่งลงม้านั่งโดยที่ตาคู่สวยยังมีน้ำตาไหลออกมาซึ่งไม่มีที่ท่าว่าจะหยุดลง

“ใครบอกหนูเกลแบบนั้นครับ” เสียงหนาเอ่ยขึ้นหลังจากที่เดินตามเกลินมาเรื่อยๆตลอดทาง

“พะ…พล!!” เสียงเกลินแทบจะหายเข้าไปในลำคอด้วยอาการตกใจ

“ใช่! พลเอง! ตกใจขนาดนั้นเลยหรอ” พละพลถามพร้อมกับมุมปากที่กระตุกยิ้ม

“ตามฉันมาทำไม” เกลินเปลี่ยนสีหน้าเป็นนิ่งเฉยพร้อมกับเชิดหน้าไปอีกทาง

“ก็ตามมาทำให้รู้ไงว่าคนอย่างมึงสมควรที่จะเป็นเมียใคร” ความโกรธที่พละพลมีอยู่มันประทุอยู่ในอก เรื่องที่แค้นเกลินมันเป็นสิ่งที่คนไม่เห็นเงินเป็นใหญ่ไม่เข้าใจ!! ถ้าหญิงสาวยอมรอเขาซะก็สิ้นเรื่อง จริงอยู่ว่าเขากับพาขวัญต้องแต่งงานกัน แต่มันเป็นเหตุผลทางธุรกิจ เกลินยอมเชื่อพี่ชายของเธอ ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จบลง

“แต่ที่แน่ๆคือฉันไม่ได้เป็นอะไรกับแก!!” เกลินรีบลุกขึ้นก่อนที่จะก้าวเท้าหนี แขนเรียวก็ถูกขว้าไว้เสียก่อน

“จะไปไหน คิดว่าครั้งนี้มึงจะรอดหรอ” พละพลออกแรงบีบแขนร่างบางให้หนักขึ้นจนสีหน้าของเกลินแสดงความเจ็บออกมาอย่างไม่อาจปกปิด

“นี่! ปล่อยนะ ฉันเจ็บ!” เกลินว่าแล้วพยายามที่จะเอามืออีกข้างมาแกะออก

“มึงจะได้เจ็บแบบที่กูเจ็บไง!!” พละพลดึงเกลินเข้ามาประชิดตัวแล้วพยายามที่จะจูบปากสวยนั้นแต่สาวตรงหน้ากลับพยายามที่จะขัดขืน

“ไอ้ชั่ว! ปล่อยฉันนะ!” เกลินดิ้นตัวอย่างแรงเพื่อให้พ้นพันธนาการ

“กูไม่ปล่อยแล้วมึงจะทำไม อีผู้หญิงโง่!!” หน้าของพละพลแดงกร่ำอย่างคนควบคุมอารมณ์ไม่ได้

“ช่วยด้วยค่ะ!! ช่วยด้วย!!” เกลินตะโกนออกมาอย่างดังหวังให้คนแถวนี้ช่วย ถึงแม้โอกาสที่จะมีคนได้ยินน้อย แต่ก็ยังดีกว่าไม่ทำอะไร

“เงียบ! กูบอกให้มึงเงียบ!” พละพลตะคอกกลับอย่างเหลืออด

“ช่วยด้วยค่ะ ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย” เกลินไม่ยอมฟังสิ่งที่พละพลสั่ง

“ไม่เงียบใช่ไหม” ว่าแล้วพละพลก็ต่อยไปที่ท้องของเกลินอย่างแรงจนหญิงสาวจุก ไม่สามารถที่จะพ้นเสียงออกมาได้แม้แต่น้อย

“ก็กูบอกให้เงียบแล้วทำไมไม่เชื่อกู!” ว่าแล้วพละพลก็อุ้มตัวของหญิงสาวที่กำลังกุมท้องของตนด้วยความเจ็บปวด ตอนนี้ไม่มีแรงที่จะสามารถดิ้นได้เลยแม้แต่น้อย


พละพลอุ้มเกลินมาที่รถของตนซึ่งจอดทางด้านหลังของโรงแรมโดยเป็นที่ลับตาคน ไม่ค่อยมีใครมาหรือผ่านมากนัก แล้วขับรถออกไปทันที รถยนต์คันหรูสีดำวิ่งบนถนนด้วยความเร็วสูงบ่งบอกถึงความรีบ มุ่งหน้าตรงไปยังโรงแรมม่านรูดที่ห่างออกมาจากโรงแรมที่จัดงานพอควร โดยมีสาวสวยนั่งข้างที่เกือบที่จะไม่ได้สติมาด้วย เกลินไม่มีแรงที่จะขัดขืนใดๆทั้งสิ้นด้วยความเจ็บปวดและความเหนื่อยล้าที่รวมกันมันช่างยากที่จะเอาตัวรอดในสถาณการณ์นี้ได้

“หมดฤทธิ์หรอครับหนูเกล ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวพลพาไปเติมพลัง” พละพลอุ้มเกลินเข้ามาที่ห้องนอนที่ตรงกลางมีเตียงที่ถูกปูด้วยผ้าปูเตียงสีน้ำเงินเข้มและจัดการโยนร่างบางลงอย่างไม่ปราณี

“โอ๊ย” เกลินกุมท้องของตนทันที

“เจ็บหรอครับ รอก่อนนะ” ว่าแล้วคนใจร้ายก็ออกจากห้องไปและกลับมาพร้อมกับเชือกเส้นหนาประมาณสามสี่เส้น

“พะ…พล ปล่อย…ปล่อยหนูเกลไปเถอะนะ” เสียงที่เปล่งออกมาขาดเป็นช่วงๆ พยายามอ้อนวอนให้ถึงที่สุด

“ปล่อยมึงไปให้โง่น่ะสิ ของดีแบบนี้กูขอแดกก่อนแล้วกัน ถ้าทำตัวดีๆมึงก็จะมีความสุข ถ้ามึงทำตัวเหี้ยๆ มึงก็จะเหมือนตกนรก เลือกเอานะจ้ะสาวน้อย” พละพลเข้ามาประชิดเกลิน พูดขู่แล้วเอามือหนาบีบไปที่กรามเรียวสวยของคนบนเตียงอย่างไม่ออมแรง

“อย่าทำอะไรหนูเกลเลยนะ” สายตาของเกลินที่มีหยดใสๆรื้นขึ้นที่ตาอย่างไม่อาจห้ามได้ส่งไปเว้าวอนขอร้อง

“มันสายไปแล้วที่มึงจะขอร้องกู กูให้เวลามึงเตรียมใจ หลังจากนั้นมึงจะเหมือนตายทั้งเป็นแน่!”

“หนูเกลไปทำอะไรให้พล ทำไมพลถึงทำแบบนี้” เกลินไม่เข้าใจจริงๆว่าเธอไปทำอะไรให้ชายตรงหน้า ทำไมคนตรงหน้าถึงแค้นเธอนัก

“แทนที่กูจะได้สมบัติมึง แต่มึงดันเชื่อพี่ๆของมึงไง กูก็เลยอด และนี่คือบทลงโทษของมึง!!” คนหน้าเงินตรงหน้าตะคอกกลับอย่างหนัก เค้าคิดที่จะหุบสมบัติเกลินหลังจากที่เค้าหย่ากับพาขวัญ เค้าบอกให้เกลินรอ แต่เกลินเลือกที่จะเชื่อตฤณกับวิทย์ให้เลิกกับเขา

“ก็แกไม่ใช่คนดี ถูกแล้วนี่ที่ฉันจะเลิกยุ่งกับแก มีอย่างที่ไหน คบซ้อน!”

“กูไม่ได้คบซ้อน! กูต้องการมึง แต่พ่อกูบังคับให้แต่ง แล้วเรื่องอะไรกูจะไม่แต่ง เงินมากมายขนาดนั้น!” พละพลพูดเหมือนคนเสียสติ สีหน้ามีแต่ความอาฆาตแค้น

“ยังไงก็แล้วแต่ อย่างน้อยแกก็ไม่ใช่คนดี!!” เกลินก็ไม่ยอมให้ชายตรงหน้าตะคอกฝ่ายเดียว

เพี๊ยะ!! เสียฝามือที่กระทบลงไปบนแก้มสวย จนทำให้หน้าของเกลินหันไปตามแรงนั้น ที่มุมปากมีเลือดออกซิบๆ

“ปากดีนักนะ กูเลวได้กว่าที่มึงคิด!!” ว่าแล้วก็จับเกลินมัดกับหัวเตียง ถึงแม้จะไม่ง่ายดายนัก แต่ก็ไม่เกินกำลังความสามารถของคนตัวโตเลย

“รอก่อนนะครับที่รัก เดี๋ยวพี่มา” พละพลเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ กะจะอาบน้ำให้สดชื่นก่อนเสียหน่อย ค่อยมาบรรเลงบทรักของตนกับเกลิน


เกลินร้องไห้น้ำหูน้ำตาไหลอย่างคนหมดหนทางสู้ แต่จังหวะนี้คงเป็นจังหวะเดียวที่เกลินจะสามารถหนีไปได้ มือเรียวบางพยายามที่จะแกะเชือกที่มัดมือของตนไว้ พยายามอยู่นานพอสมควรแต่เหมือนโชคจะเข้าข้าง เพราะเชือกค่อยๆคลายปมออกอย่างปฏิหาร ไม่รอช้า ร่างที่แทบจะไม่มีเรี่ยวแรงรีบลงจากเตียง คว้าเอากุญแจรถที่วางไว้บนโต๊ะข้างๆหัวเตียงทันที แต่ก่อนที่มือจะคว้าไปเปิดประตู

“จะไปไหน มึงคิดว่ามึงจะหนีกูรอดหรอ!” พละพลที่ออกมาจากห้องน้ำด้วยเนื้อตัวที่เปียกชุ่มและมีผ้าขนหนูพันเอวสอบอยู่

“มาลองดูกันสักตั้ง” เกลินท้าทายแล้วรีบเปิดประตูแต่แขนถูกคว้าไว้ก่อน

“ร้ายนักนะมึง!” พละพลดึงแขนเกลินเข้ามาประชิดตัว

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! หน้าของเกลินถูกตบอีกสองรอบ แก้มจากที่เคยขาวตอนนี้ทั้งแดงและช้ำ ปากสวยได้รับรู้ถึงกลิ่นคาวของเลือด ตาจากที่เริ่มจะแห้งกลับมีน้ำตามาปกคลุมอีกครั้ง

“ฉันไม่ยอมให้แกกระทำฝ่ายเดียวแน่!” ว่าแล้วเกลินก็รวบรวมแรงที่มีใส่เข่าเข้าไปที่ใจกลางความเป็นชายของพละพลอย่างแรงจนมือที่จับแขนเกลินไว้ในตอนแรกเปลี่ยนมาเป็นกลุมความเป็นชายไว้แทนด้วยความเจ็บปวด

หญิงสาวไม่รอช้ารีบออกจากห้อง ขึ้นรถที่จอดอยู่แล้วสตาร์ทรถขับออกมาทันที เธอไม่คุ้นทางจึงได้แต่ขับมาเรื่อยๆจนเห็นจุดกลับรถจึงกลับแล้วขับมาตามทางเดิมที่พละพลขับมาเพื่อกลับไปที่งาน ตลอดทางก็ร้องไห้อย่างคนเสียสติ ในสมองนึกถึงแต่กวินทร์ นี่เค้าไม่คิดจะตามหาเธอบ้างเลยหรือ เธอหายไปขนาดนี้แล้วเขาไม่คิดจะเรียกหาเธอเลยเหรอ

ในที่สุดเกลินก็ขับรถมาถึงโรงแรมที่จัดงานเหมือนเดิม ฟ้าเริ่มมืด ผู้คนจากที่เคยมีอยู่มากมายกลับบางตาลง เท้าสวยที่ไม่แม้จะมีเวลาสวมใส่รองเท้าตอนที่หนีออกมาเดินก้าวลงมาจากรถด้วยความอ่อนแรงราวกลับไร้สติ เดินผ่านหน้าเคาว์เตอร์ก็มีสายตาผู้คนมองมา

“เกล! เกลหายไปไหนมา!” เสียงไข่ต้มพูดเสียงดังหลังจากที่ออกไปตามหาเกลินรอบๆบริเวณงานมาแล้วไม่ต่ำกว่าชั่วโมงและกำลังรายงานให้กวินทร์ได้ทราบร้องทักขึ้นอย่างดังจนทุกสายตาหันไปมองตา

“หนูเกล!” กวินทร์รีบวิ่งมาประชิดตัวเกลินทันทีที่เห็นหญิงสาวยืนอยู่หน้างาน

“ใครทำหนูเกลคะ ทำไมเป็นแบบนี้ พี่จะไปฆ่ามัน!!” กวินทร์ที่เห็นสภาพเกลินถึงกับตกใจอย่างหนัก หน้าที่ช้ำ มุมปากที่มีเลือดออก ตามเนื้อตามตัวแดงไปหมด ผมที่รุงรังและเสื้อผ้าที่ขาดหลุดลุ่ย ใจของกวินทร์ตกไปอยู่ที่พื้นเมื่อนเห็นสาวตรงหน้า

“พี่กวินทร์ ฮึก ฮือ” เกลินปล่อยโฮออกมาด้วยความกลัว โผล่เข้ากอดกวินทร์อย่างกับต้องการที่พึ่ง

“หนูเกลคะ พี่ขอโทษนะ ที่พี่ปกป้องหนูเกลไม่ได้อย่างที่พี่บอก” กวินทร์กระชับอ้อมกอดแล้วจูบลงไปที่ต้นคอของเกลินอย่างคนรู้สึกผิด

“พี่ขอโทษจริงๆที่พี่ลังเลจนทำให้หนูเกลเข้าใจผิด ไม่ว่าหนูเกลจะหลอกพี่หรือป่าว พี่ไม่สน พี่รักหนูเกล ตอนนี้ในหัวใจของพี่มันมีแต่หนูเกลนะคะ” กวินทร์ไม่อยากให้เกลินรู้สึกแย่ไปมากกว่านี้แล้ว เห็นคนตรงหน้าเจ็บ เขารู้สึกเหมือนเจ็บกว่าเป็นร้อยเท่า

“หนูเกลยอมรับว่าตอนแรกหนูเกลมาที่ไร่เพราะมีแผนบางอย่าง หนูเกลมาเพื่อทำให้พี่กวินทร์ลืมแฟนเก่า” เกลินตัดสินใจที่จะบอกความจริงออกไป เธออึดอัดเหลือเกินที่เก็บความลับนี้ไว้ วันนี้เธอต้องบอกความรู้สึกที่เธอมีกับเขาให้ได้

“หนูเกลอยากจะทำให้พี่กวินทร์ชอบหนูเกล แล้วก็ทิ้งพี่กวินทร์ไป แต่ตอนนี้หนูเกลรักพี่กวินทร์นะคะ รักมาก” น้ำตาของสาวสวยยังไหลไม่หยุด

“พี่ก็รักหนูเกลนะคะ หนูเกลไม่ต้องร้องไห้แล้วนะคะ พี่อยู่ตรงนี้แล้ว ไม่มีใครมาทำอะไรหนูเกลได้แล้วนะคะ”

“มึงแน่ใจหรอ” สิ้นเสียงกวินทร์ ก็มีเสียงหนึ่งแทรกมาทันที พละพลปรากฏตัวขึ้น หลังจากที่เกลินหนีออกมา เขาก็รีบแต่งตัวแล้วโบกแท็กซี่มาที่นี่ทันที เรื่องนี้จะไม่จบง่ายๆ

“แกอีกแล้วหรอ อย่าบอกนะว่าที่หนูเกลเป็นแบบนี้ก็เพราะแก!!” กวินทร์ไม่ว่าเปล่ารีบพุ่งตัวเข้ามาที่พละพลทันที

“อย่าเข้ามาอีกก้าวนะ” พละพลยกปืนขึ้นขู่

“ต่อให้ฉันตาย แกก็ไม่มีสิทธิ์มาทำอะไรแบบนี้ก็หนูเกล” กวินทร์ไม่กลัว ปล่อยหมัดเข้าไปที่หน้าพละพลอย่าจัง ทั้งสองยื้อปืนกันท่ามกลางสายตาของคนงานในไร่กวินทร์ที่อยู่ตามหาหญิงสาวกันอยู่ทั้งๆที่แขกคนอื่นๆกลับกันตั้งแต่การประกวดเสร็จสิ้น เกลินยืนดูอย่างคนหมดสติ น้ำตาไหลอย่างคนทำอะไรไม่ถูก

พลัว! พลัว! พลัว! ทั้งคู่แลกหมัดกันไปมาจนในที่สุดพละพลก็คว้าปืนได้อีกรอบแล้วเกิดการแย่งชิงกัน

ปัง! เสียงปืนดังขึ้น

“พี่กวินทร์!!!!!” เกลินตะโกนเสียงดังอย่างสุดเสียงเหมือนคนขาดสติ



ไรท์มาแล้ววววว ฮือออ รู้สึกวนไปวนมา ไรท์ขอโทษเด้อจ้าาา

แล้วก็ขอโทษที่มาช้า ไรท์พยายามที่สุดแล้ว แต่ไม่ว่างจริงๆ อยากให้ทุกคนเข้าใจ

ทำตาปิ้งๆ5555555

ความคิดเห็น