หอหมื่นอักษร

เชิญพับกบ เอ้ย ! พบกับเรื่องราวชวนอมยิ้มระหว่างคุณชายสุดซึนและเย่ชีชีสุดแสบ ในนิยายเรื่อง 'คุณชาย...ท่านจะรักข้าหรือไม่เล่า' ได้เลยเจ้าค่า เก๋อเก๋อรับประกันในความน่ารัก 100 เปอร์เซ็นต์เต็มเลยยยย >///<

ตอนที่ 12 อันธพาลจากที่ใดกัน (2)

ชื่อตอน : ตอนที่ 12 อันธพาลจากที่ใดกัน (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.7k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ย. 2560 11:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12 อันธพาลจากที่ใดกัน (2)
แบบอักษร



เมื่อพูดจบ เหลิ่งลิ่วก็ใช้วิชาตัวเบา ลอยตัวไปทางเย่ชีชี             

ตอนแรกเขาคิดแค่จะแยกเด็กหญิงคนนี้ออกมาจากร่างของคุณชายเท่านั้น แต่กลับไม่คาดคิดเลยว่า ยังไม่ทันที่เขาจะเข้าประชิดตัวเย่ชีชี นางก็หมุนตัวไปซ่อนอยู่ด้านหลังโม่หานชิงเรียบร้อยแล้ว             

เหลิ่งลิ่วที่ยื่นมืออกไปหมายจะจับมือเย่ชีชีนั้น ก็ต้องหยุดชะงักลงอย่างกะทันหัน มือของเขาหยุดอยู่ห่างจากหน้าอกของผู้เป็นนายเพียงสิบนิ้ว            


“เฮ้ย นี่เจ้า !” เย่ชีชียกมือจิ้มหลังของโม่หานชิง แล้วเบ้ปากเล็กสีแดงชุ่มชื้นออก พลางเอ่ยอย่างไม่พอใจ “ทำไมเจ้าถึงชอบสั่งให้คนมาจัดการข้าอยู่เรื่อยนะ ข้าไปทำอะไรให้เจ้าไม่พอใจนัก ก็แค่ตกต้นไม้ล้มลงมาทับเจ้า ข้าก็ขอโทษไปแล้ว แต่เจ้ายังใช้ให้ทหารองครักษ์มาสู้กับข้า พอสู้ข้าไม่ได้ ตอนกลางคืนก็สั่งให้คนมากมายเช่นนี้รุมข้า เจ้าทำแบบนี้ได้อย่างไรกัน”

“ข้าพอใจ” โม่ทานชิงหันหลัง ไม่มองนางเลยสักนิด แล้วกล่าวด้วยเสียงเย็นยะเยือก

องครักษ์ที่ยืนอยู่ด้านข้างเมื่อฟังเย่ชีชีพูดจบนั้น ต่างก็พากันอึ้งกันไปเสียทั้งหมด


นายน้อยของพวกเราสั่งให้สือเอ้อร์สู้กับเด็กผู้หญิง แต่ก็ไม่สามารถสู้ได้งั้นหรือ


ไม่จริงหรอกน่า ในจำนวนของพวกเรานั้นสือเอ้อร์เป็นคนที่มีรูปร่างกำยำแข็งแกร่งที่สุดคนหนึ่ง หากจะเทียบกับเด็กผู้หญิงตรงหน้าแล้ว สือเอ้อร์ก็เป็นเหมือนหมี ส่วนเด็กหญิงผู้นี้เป็นแค่กระต่ายตัวเล็กเท่านั้น.....

แบบนี้......สือเอ้อร์ก็ยังสู้นางไม่ได้อีกเนี่ยนะ ?

หรือว่าเป็นเพราะว่าเขาเห็นว่านางยังเล็กนัก จึงไม่กล้าลงมือ จงใจอ่อนข้อให้นางใช่หรือไม่

เหล่าองค์รักษ์ต่างมองตากันไปมา แล้วเข้าใจแจ่มแจ้งในทันที

“นายน้อย ท่าน...ส่งสัญญาณเรียกพวกเรามา....” เหลิ่งลิ่วมองนายน้อยของตัวเองด้วยความรู้สึกหวั่นเกรงเล็กน้อย พลางเอ่ยเสียงต่ำ “ที่ท่านบอกว่ามีอันตรายนั้น ที่แท้คือเรียกพวกเรามาช่วยกันจัดการเด็กหญิงตัวน้อยคนนี้หรือขอรับ”

“ใช่” โม่หานชิงตอบรับเสียงอู้อี้ สีหน้าฉายแววลำบากใจเล็กๆ

เมื่อพูดคำนี้ออกมา เขารู้สึกขายหน้าจริงๆ.....

“……”

เหล่าองค์รักษ์ต่างมองหน้ากันไปมาอยู่ชั่วขณะ แม้แต่เหลิ่งลิ่วเองก็ไม่มีการเคลื่อนไหวแต่อย่างใด         

“พวกเจ้ายืนนิ่งอยู่ทำไมกัน จัดการนางเสียสิ !” โม่หานชิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ออกคำสั่งกับองครักษ์เหล่านั้น


ถึงแม้จะรู้สึกว่าวิธีการนี้ไม่ค่อยมีเกียรติเท่าใดนัก แต่ว่าคำสั่งของนายท่านอย่างไรก็ต้องทำตาม เหล่าองครักษ์ถอนหายใจออกมาเบาๆ พลันเปลี่ยนสีหน้าเข้ม เพียงพริบตาเดียวก็พร้อมใจกันลอยไปทางเย่ชีชี


“พวกเจ้า....ตัวใหญ่รังแกตัวเล็ก หมู่มากรังแกหมู่น้อย !” เย่ชีชีมองคนทั้งหกคนที่กำลังลอยเข้ามาหาตน ตอนนี้ไม่มีเวลาจะมาสนใจโม่หานชิงแล้ว ปลายเท้าแตะพื้น ลอยแหวกวงล้อมของพวกเขาออกไป

หกคนนั้นเปลี่ยนทิศทางไปในทันที ไล่ตามทิศที่เย่ชีชีลอยหนีไป

หากเป็นการต่อสู้ตัวต่อตัววัดกันที่ฝีมือแล้วล่ะก็ เย่ชีชีไม่มีทางแพ้พวกเขาเหล่านั้นแม้สักคนเดียว หากแต่ว่าเบื้องหน้าทั้งหกรวมกันโจมตีนาง แม้วรยุทธ์ของเย่ชีชีจะสูงส่งเพียงใด แต่ก็ไม่สามารถจะสู้ทั้งหกคนที่ลงมือพร้อมกันได้ ยิ่งไปกว่านั้น นางยังเป็นแค่เด็กที่โตไม่เต็มที่ ประสบการณ์ในสนามจริงจะไปสูงกว่าพวกองครักษ์ที่ใช้มีดดาบ ใช้กระบี่ทุกวันได้อย่างไร


ประลองได้ประเดี๋ยวเดียว เย่ชีชีก็เริ่มที่จะรับมือไม่ไหวแล้ว


สายตามองไปที่พวกองครักษ์ที่กำลังจะจับตัวของนางได้แล้ว นางจึงตัดสินใจละทิ้งการตอบโต้ หมุนตัวฉับพลัน นัยน์ตากลมโตหันไปจ้องเขม็งใส่เหล่าทหารองครักษ์


เย่ชีชีที่วิ่งหนีวุ่นวายไปรอบทิศเมื่อครู่ จู่ๆ ก็หยุดนิ่ง ทั้งยังหมุนตัวมาจ้องพวกเขา ทันใดนั้นเหล่าทหารองครักษ์ต่างก็หยุดการเคลื่อนไหวทันที มองนางกลับอย่างไม่เข้าใจนัก





แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น