หอหมื่นอักษร

เชิญพับกบ เอ้ย ! พบกับเรื่องราวชวนอมยิ้มระหว่างคุณชายสุดซึนและเย่ชีชีสุดแสบ ในนิยายเรื่อง 'คุณชาย...ท่านจะรักข้าหรือไม่เล่า' ได้เลยเจ้าค่า เก๋อเก๋อรับประกันในความน่ารัก 100 เปอร์เซ็นต์เต็มเลยยยย >///<

ตอนที่ 11 อันธพาลจากที่ใดกัน (1)

ชื่อตอน : ตอนที่ 11 อันธพาลจากที่ใดกัน (1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.9k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ย. 2560 11:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11 อันธพาลจากที่ใดกัน (1)
แบบอักษร



โม่หานชิงขมวดคิ้ว สายตามองไปที่ใบหน้าเล็กขาวอิ่มเอิบของเย่ชีชีที่ค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ตน ในที่สุดใบหน้าเยือกเย็นก็เริ่มออกอาการเคอะเขินเล็กน้อย

ผิวขาวเนียนละเอียดราวกับผิวทารกของนางอยู่ตรงหน้า ระยะห่างที่ชิดใกล้ ราวกับสามารถมองเห็นขนบางอ่อนนุ่มบนแก้มของนางได้ นัยน์ตาใสคู่งามที่แฝงด้วยประกายรอยยิ้มแสนเจ้าเล่ห์นั้นกำลังมองจ้องเขาอย่างตาไม่กะพริบ

ท่าทางที่ทำให้โม่หานชิงต้องเอียงคอหลีกหนีไปอีกข้าง “หากเจ้ายังไม่ปล่อยข้าอีก ข้าก็จะไม่เกรงใจเจ้าแล้ว”

“โอ้......เจ้าจะไม่เกรงใจอย่างไรเล่า” เย่ชีชีกะพริบตากลมโตคู่ดำสนิท มองเขาพลางหัวเราะคิกคักใบหน้าอมชมพู ปากนิดจมูกหน่อย ขยับชิดเข้ามาที่ข้างแก้มของเขา คล้ายจะมีแต่ไม่มี ราวกับจูบแต่กลับไม่ ในระยะที่ใกล้ยิ่งกว่าใกล้ นางถอนหายใจแล้วถามขึ้น

“……” ใบหน้าสีขาวบริสุทธิ์ดุจหยกของโม่หานชิง...พลันเปลี่ยนเป็นสีแดงในทันที

เมื่อเย่ชีชีเห็นปฏิกริยาของเขา นางก็ยิ่งรู้สึกชอบใจ ขณะที่กำลังจะแกล้งลวนลามเขาต่อนั้น จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงม้วนตัวสะบัดเสื้อคลุมกลางอากาศดังลอยมา จากนั้นทหารคุ้มกันในชุดเครื่องแบบเหมือนกันทั้งหมดหกคนก็ได้บุกเข้ามาทางหน้าต่าง เพียงพริบตาก็ล้อมนางกับโม่หานชิงเอาไว้เสียแล้ว

“ข้าน้อยมาคุ้มกันช้าไป ขอให้คุณชาย.....” เหล่าองครักษ์ทั้งหลายเมื่อเข้ามาถึงก็คุกเข่าหันหน้าไปทางโม่หานชิงอย่างพร้อมเพรียง หนึ่งในองครักษ์ที่ใช้ผ้าปิดบังใบหน้าประสานมือเคารพไว้กลางอก เอ่ยคำพูดกล่าวเมื่อครู่ ทว่ากลับต้องชะงักเมื่อเห็นภาพตรงหน้า


นะ นะ นาย......ไม่คิดเลยว่านายน้อยของเขากำลังถูกเด็กหญิงตัวเล็กอายุสี่ห้าขวบกอดอยู่......อีกทั้ง...อีกทั้งเด็กคนนั้นทำท่าเหมือนกำลังจะจูบนายน้อยของพวกเขาด้วย


องครักษ์คนอื่นๆ ก็เงยหน้าขึ้นมาตอนที่เขาพูดอยู่ สายตามองไปยังภาพเบื้องหน้า แต่ละคนต่างชะงักงันไปตามๆ กัน

“ขออภัย ข้าน้อยมาขัดจังหวะ” ทันทีที่องค์รักษ์ที่มีผ้าปิดบังใบหน้าอยู่ตั้งสติได้ เขาก็รีบลุกขึ้น ผายมือส่งสัญญาณไปยังองครักษ์คนอื่นๆ ทำทีจะขอตัวออกไป

“หยุดเดี๋ยวนี้ ! !” เมื่อโม่หานชิงมองเห็นองค์รักษ์ของตนกำลังเตรียมที่จะจากไป เขาจึงรีบออกคำสั่งด้วยใบหน้าที่อับอายยิ่งนัก

“นายท่าน” องครักษ์ทั้งหลายหยุดฝีเท้าโดยเร็ว หันหลังกลับมาพร้อมกัน ทว่าทุกคนต่างก้มหัวลงไม่กล้ามองมาทางพวกเขา

“เหลิ่งลิ่ว* เหลิ่งชี* เหลิ่งปา* เหลิ่งจิ่ว* เหลิ่งสือ* และก็สืออี*....” โม่หานชิงกวาดสายตามองใบหน้าพวกเขาทีละคนๆ ค่อยๆ เรียกชื่อพวกเขาออกมา

“ขอรับ !” องครักษ์ทั้งหกคนเปล่งเสียงขานรับอย่างพร้อมกัน

“จัดการให้หนัก !” โม่หานชิงขบเขี้ยวเคี้ยวฟันสั่งการขึ้นด้วยเสียงเรียบเย็น เขาโตมาขนาดนี้ ยังไม่เคยมีใครกล้ากำเริบเสิบสานถึงขั้นลวนลามเขามาก่อน

“จัดการ....จัดการใครขอรับ” เหลิ่งลิ่วยังไม่ทันเข้าใจนัก เงยหน้ามองนายของตนด้วยความสงสัย

“ให้จัดการข้ากระมัง !” โม่หานชิงหรี่ตาลงถามกลับเสียงเรียบเย็น

“นี่.....” เมื่อเหลิ่งลิ่วตั้งสติได้ เขาจึงกวาดสายตาไปยังเด็กหญิงที่ตัวเล็กกว่านายของตนมาก จากนั้นยกมือขึ้นปาดเหงื่อบริเวณหน้าผาก  “ข้าน้อยรับบัญชา”


องครักษ์ที่เหลือต่างมองเหลิ่งลิ่วด้วยสายตาดูหมิ่นในทันที


เด็กหญิงตัวเล็กน่ารักแบบนี้ เจ้าจะตีนางลงได้อย่างไรกัน


นี่มันป่าเถื่อนเกินไปแล้ว !  นี่มันวิธีการสกปรกชัดๆ


เหลิ่งลิ่วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็กระแอมไอออกมา แล้วตะโกนออกไปว่า “จะ จะ...เจ้าเป็นอันธพาลจากที่ใดกัน เหตุใดถึงกล้าเสียมารยาทกับคุณชายของพวกเราเช่นนี้ !”

---------------------------------------------------------------------


เหลิ่ง(冷) : เป็นแซ่หนึ่งของคนจีน            

ลิ่ว (六) ชี (七) ปา (八)จิ่ว (九) สือ (十) สืออี (十一): เป็นตัวเลขในภาษาจีน คือ  หก เจ็ด แปด เก้า สิบ และสิบเอ็ดตามลำดับ ในที่นี้ใช้เป็นชื่อเรียกแทนลำดับของเหล่าองครักษ์ (เช่นเดียวกับสืบเอ้อร์ ที่เป็นลำดับที่สิบสอง)





แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น