yamyam_1
Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 3 มันก็แค่บังเอิญ (แก้ไขคำผิด)

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 มันก็แค่บังเอิญ (แก้ไขคำผิด)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.9k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ม.ค. 2563 02:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 มันก็แค่บังเอิญ (แก้ไขคำผิด)
แบบอักษร

**ตอนที่ 3 มันก็แค่'บังเอิญ​' ** 

“ตินเลิกงานไปตลาดนัดกันป่ะ” เนมมาชวนผมไปอีกแล้วช่วงนี้ชวนผมไปที่นั่นที่นี่ตลอดเลย ผมก็ไปบ้างไม่ไปบ้าง 

“ขอคิดดูก่อนนะ”ผมบอกเนมไปก่อนที่จะเคลียร์งานของตัวเองต่อ 

“ไปนะ นะตินนะ นะ” เนมก็ยังคงมีความพยายามชวนต่อไป 

“…” 

“ตินนนนน ฮือออ ไปน้ะะะะะ” 

หมับ 

“เห้ยย”จู่ ๆ เนมก็กระโดดมาเกาะที่ขอบโต๊ะผมแบบกะทันหัน...แค่ชวนไปตลาดต้องเล่นใหญ่ขนาดนี้มั้ยเนี่ย...ดีที่โต๊ะผมไม่คว่ำไปด้วย... 

“นะ เดี๋ยวเลี้ยงติม” ไม่พูดเปล่าทำหน้าอ้อนแบบสุดชีวิตด้วย... 

“….” 

ให้ตายเถอะสุดท้ายผมก็ถูกเนมลากมาตลาดจนได้ แต่ไปรถใครรถมันเพราะผมไม่อยากจะทิ้งลูกรัก (รถมอเตอร์ไซด์คู่ใจ) ไว้ที่บริษัท..เพราะตอนเช้าผมไม่มีรถขับมาทำงาน และบ้านผมกับบ้านเนมนั้นก็อยู่กันคนละฟากฝั่งแถมจะต้องขับรถวนเพื่อที่จะไปทำงานอีกเปลืองน้ำมันไปอีก 

ผมมาถึงตลาดก่อนเนมวันนี้เป็นวันตลาดนัด ตลาดที่นี่ผมมากับเนมค่อนข้างบ่อยของก็ราคาถูกอีกด้วย มีของเยอะแยะมากมายเลยแหละทั้งของกิน ขนม เสื้อผ้า สัตว์เลี้ยง ของใช้ต่าง ๆ ของสะสมที่หายาก สารพัดของที่ขายได้ตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบกันเลยทีเดียว 

ผมมารอเนมที่จุดนัดสักพักเนมก็มา มันเป็นแบบนี้ประจำเมื่อผมกับเนมมาตลาดที่นี่ ผมขับเร็วหรือเนมขับช้าผมก็ไม่รู้...ช่างเถอะผมกับเนมไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องพวกนี้กันมากนัก 

“ตินแวะร้านนั้นกัน” เนมชี้ร้านขนมที่อยู่เยื้องๆ กับร้านขายไอติม ไปพร้อมกับดึงแขนผมไปด้วยมันเป็นแบบนี้ประจำทุกครั้งที่มาที่นี่ ทั้งที่มันก็เป็นร้านที่เนมเขาแวะประจำแต่ก็ดูตื่นเต้นได้ตลอด 

“เอาชุดหนึ่งครับ” 

“40 บาทครับ” 

“ครับ ได้ละไปกันเถอะ” เมื่อได้ขนมแล้วเนมก็ลากผมไปร้านอื่น ๆ ต่อ 

สรุปแล้วผมก็โดนเนมลากเข้าร้านนั้นที ร้านนี้มีทั้งขนม ของกิน เสื้อผ้าก็ด้วย ชนิดที่ว่าเต็มไม้เต็มมือส่วนผมนั้นได้มาไม่กี่อย่างไม่ถึงครึ่งที่เนมซื้อมาด้วยซ้ำ ผมเจอร้านสัตว์เลี้ยงหลายร้านนะเห็นสัตว์พวกนั้นแล้วมันน่ารักดีอยากจะเลี้ยงแต่ก็กลัวว่าจะเลี้ยงดูมันได้ไม่ดี ไว้ผมพร้อมก่อนค่อยมาหาซื้อไปเลี้ยงดีกว่า 

“ติน รอที่นี่แป๊บนะเนมไปซื้อชุดให้มี่จังก่อน” เนมวิ่งไปยังร้านที่ขายเสื้อผ้าของสัตว์เลี้ยง มี่จัง ลูกรักของเนมเขาแหละครับ เป็นสุนัขพันธ์ุไซบีเรียนฮัสกี้ ตัวมันก็จะใหญ่ ๆ หน่อย แถมติ๊งต๊องด้วย... มันต้องนานแน่ ๆ ถ้าเนมไปเลือกชุดให้มี่จัง เพราะจะเลือกไม่ถูกชอบทุกชุด... 

ผมรอไปก็เมื่อยเปล่า ๆ ผมเลยไปเดินดูของรอดีกว่ายังไงผมก็กลับมาทันเนมเลือกชุดของมี่จังเสร็จพอดีนั่นแหละ นี่ก็จะค่ำแล้วผมว่าผมไปซื้อกับข้าวดีกว่ากลับไปจะได้กินเลยขี้เกียจไปทำ ว่าแต่ผมจะกินอะไรดีนะผมเดินมาที่โซนขายอาหารจะกินอะไรดีมีแต่เมนูน่ากินทั้งนั้นเลย...พูดแล้วก็เหมือนท้องจะร้อง... 

“เอายำหมูยอหนึ่งถุงครับ” เห็นแล้วน้ำลายจะไหลเลยล่ะ ของโปรดผมเลย มาทีไรต้องซื้อทุกที 

“35 จ้ะพ่อหนุ่ม” แม่ค้ายิ้มให้ผมแกจำหน้าผมได้เพราะผมมาอุดหนุนแกประจำที่มา แถมให้เยอะด้วย กินที่พุงนี่กาง 

“ครับ” ผมจ่ายเงินป้าแกไปก่อนจะไปเลือกซื้ออย่างอื่นต่อ จะซื้ออะไรเพิ่มดีนะเอาแค่อย่างเดียวพอ ร้านมีเยอะมากอ่ะ แต่ผมไม่รู้จะซื้ออะไรดี ไก่ดีมั้ยนะ ไก่ย่าง หรือ ไก่ทอดดีล่ะ 

“ลุงครับเอาไก่ย่างครึ่งตัวครับ” ไก่ย่างนี่แหละ ไม่ใช่อะไรหรอกร้านไก่ย่างมันอยู่ใกล้อ่ะ ลุงแกเอไก่มาสับ ๆ ใส่กล่องด้วยความเร็วก่อนที่ผมจะจ่ายเงินแกไป... ลุงแกคงทำมาหลายปีดูจะชำนาญมากเลย 

ว่าแต่เนมซื้อของเสร็จยังนะผมคิดว่ายังไม่เสร็จแน่ ๆ คงอีกสักพัก ผมแวะเข้าร้านนั้นร้านนี้ไปเรื่อยๆ จนมาเจอร้านหนึ่งเป็นร้านขายของสำหรับวัยรุ่น มีตุ๊กตา กระเป๋าแบบต่าง ๆ ของกุ๊กกิ๊กน่ารักๆ เยอะแยะเลย สร้อยก็สวย พวงกุญแจก็มีแฮะ อันนั้นน่ารักจัง เป็นพวงกุญแจตุ๊กตาที่ทำจากไม้ ใส่เสื้อผ้าน่ารัก มีใบหน้าที่ยิ้ม แขนและขาเป็นเชือกผูกปม มีเป็นผู้ชายกับผู้หญิง เหลือสองตัวด้วย ซื้อไปฝากเนมด้วยดีกว่า 

หมับ 

“หือ?? ” เหมือนมีคนจะหยิบพวงกุญแจอันเดียวกับผมเลย จนผมต้องดึงมือกลับ 

“นี่คุณ...” ผมเจอเขาอีกแล้วครับ ทั้งที่เจอตอนส่งงานแล้วรอบหนึ่ง เขาชื่อ...ชื่ออะไรนะ.. ภพ ใช่เขาชื่อภพลูกค้าเมื่อตอนสาย ๆ 

“หืม นายเองหรอ” เหมือนจะจำผมได้ด้วยแฮะ 

“คุณจะซื้อไอ้นี่หรอ คุณเอาไปเถอะเดี๋ยวผมไปดูอันใหม่” ผมบอกเขาแล้วก็เดินไปดูอย่างอื่นในร้านต่อ แต่ก็นึกเสียดายนิดช่างมันเถอะเดี๋ยวเขาคงเอามาลงใหม่รอบหน้าก็ค่อยมาซื้อก็แล้วกัน 

มีแต่ของน่ารัก ๆ ทั้งนั้นเลยถ้าเนมมาเห็นคงเหมาหมดร้านแน่ รายนั้นเขายิ่งหลงใหลของพวกนี้อยู่ด้วยสิ ผมซื้อกระเป๋าเป้จากร้านนี้มาหนึ่งใบเห็นแล้วมันดูสวยดี เป็นกระเป๋าไม่มีลายสีพาสเทลดูแล้วสบายตาดี 

“รอเดี๋ยวสินายน่ะ” 

“ครับ? ” ผมกำลังจะออกจากร้านคุณภพเขาก็เรียกผม 

“นายชื่ออะไร” นึกว่ามีอะไรถามชื่อนี่เอง 

“ผมชื่อติน” 

“อืม อะนี่ของนาย” เขายื่นพวงกุญแจตัวหนึ่งให้ผม เป็นตัวที่ผมยกให้เขา 

“ผมไม่เอาหรอก” 

“นายอยากได้ไม่ใช่หรือไง” ก็อยากได้นะ... 

“แต่ผมอยากได้เป็นคู่” จะเอาไปฝากเนมด้วยไง 

“ก็คู่กับฉันไง เอาไปสิ” หือ..คำพูดเมื่อกี้ถ้าผมเป็นผู้หญิงนะคงเขินน่าดู.... เขายังยื่นถุงมาให้ผมจนผมต้องรับมันมา 

“ขอบคุณครับ” 

“ฉันไปละ” 

“โชคดีครับ” รู้สึกเสียดายนิดหน่อยที่ได้มาแต่อันเดียว ไม่เป็นไรหรอกแค่นี้ก็ดีแล้ว ผมปิดถุงดูหยิบพวงกุญแจขึ้นมา ทำไมเป็นตุ๊กตาผู้หญิงล่ะเนี่ย... ผมอยากได้อีกอันแต่กลับได้อันนี้มาซะงั้น จะว่าไปมันก็น่ารักแหละเนอะ 

ก็นานพอสมควรเลยที่ผมทิ้งเนมไว้ที่ร้านขายเสื้อผ้าสัตว์เลี้ยง ป่านนี้คงเลือกเสร็จแล้วล่ะมั้ง ผมเดินย้อนกลับไปยังร้านเพื่อไปหาเนม เมื่อมาถึงเนมก็ออกมาพอดี ทีนี้เราก็จะได้กลับบ้านกันสักทีเพราะผมหิวข้าวแล้ว 

“เสร็จแล้ว รอนานมั้ย” 

“นานสิ” 

“มันเลือกยากนี่นา นี่ก็ซื้อมาเยอะเลย” เนมพูดพร้อมกับชูถุงที่ตนเองซื้อมา 

“ได้ของครบแล้วกลับบ้านกันเถอะมืดแล้ว” 

“เดี๋ยวสิ หาอะไรกินก่อนได้มั้ยอ่ะตอนนี้หิวมากเลย” นั่นเอาแล้วไง.. 

“กลับไปกินที่บ้านก็ได้ปะ” 

“นะตินนะ ไปกินก๋วยเตี๋ยวกันร้านใกล้ๆ นี่เอง” ลูกอ้อนมาอีกแล้ว... ใช้บ่อยไปมั้ยเนี่ย นี่ผมมีเพื่อนหรือน้องกันนะ.. 

“เราซื้อกับข้าวมาแล้วอ่ะ” ผมกะว่าจะไปกินที่บ้านไหงมาชวนกันแบบนี้ล่ะทีนี้ 

“ไว้กินพรุ่งนี้ก็ได้ปะ” 

“ตามใจละกัน” สุดท้ายผมต้องตามอีกแล้วอ่ะ ปฏิเสธไปเนมก็ทำท่าจะร้องไห้ นิสัยเหมือนเด็กเลยเมื่อไหร่จะโตสักทีกันนะ อีกอย่างเนมก็เป็นลูกคนเดียวเลยถูกเลี้ยงมาแบบตามใจ 

“ดีมากอิอิ” 

ผมกับเนมดินเข้าไปยังร้านก๋วยเตี๋ยวที่อยู่ใกล้ ๆ ดูแล้วร้านนี้คงจะอร่อยคนแน่นร้านเลยล่ะ จะมีที่ว่างมั้ยล่ะเนี่ย มองไปทางไหนคนก็เต็มไปหมดเลย 

“ตินทางนี้ เร็วๆ สิ” เนมกวักมือเรียกผม ไม่รู้ว่าไปตอนไหนแต่ก็ได้ที่นั่งแล้วล่ะ 

“ไปแล้ว ๆ” ผมรีบเดินไปหาเนมทันทีที่ได้โต๊ะ 

“คุณคนนี้เขาใจดี ให้เรานั่งด้วยล่ะ” ว่าแล้วเนมก็ไปนั่งอีกฝั่ง 

“คุณภพ” เจออีกแล้ว รู้สึกจะเจอกันบ่อยมาเลยละ 

“อ้าวติน นั่งสิ” 

“ตินนั่งเร็วสิ” 

“ไม่เมื่อยหรือไง” ผมไม่ได้เมื่อยอะไรหรอกจะนั่งอยู่แล้ว ผมกำลังจะไปนั่งข้างเนมแต่ถูกคนภพดึงแขนไว้ให้นั่งข้าง ๆ เขาผมเลยต้องนั่ง 

“ไม่สั่งหรอ ผมเอาวุ้นเส้นหมูลูกชิ้น” ผมสั่งเลยจะได้ไม่เสียเวลาเด็กเสิร์ฟก็มายืนรอรับเมนูแล้ว 

“เล็กหมู” เนมสั่ง 

“เอาหมี่ขาวเนื้อ” คุณภพสั่ง 

“รอสักครู่นะครับ” 

“รู้จักกันหรอติน” เนมถามผมแถมจ้องด้วย 

“ก็ประมาณนั้น คุณภพนี่เนมเพื่อนผม” ก็พึ่งจะรู้จักกันนี่นา ผมแนะนำเนมให้รู้จักเดี๋ยวจะหาว่าผมไม่แนะนำเพื่อน 

“ครับ” คุณภพเขาตอบรับแค่นั้น ส่วนเนมยิ้ม ยิ้มเหมือนมีเลศนัยเลยอ่ะ คิดอะไรของเขากันนะ 

“ยิ้มอะไรหรอเนม” 

“ยิ้มเฉยเฉยเองนะ” 

“นายสองคนเป็นแฟนกันหรอ” 

“ห๊ะ” ผมกับเนมพูดขึ้นพร้อมกัน จะบ้าหรอคิดไปได้ยังไงว่าผมกับเนมเป็นแฟนกัน... 

“คุณใช้อะไรคิดเนี่ย” 

“นั่นสิพูดซะขนลุกเลย” เนมลูบแขนตัวเองไปมา สงสัยจะขนลุกจริง ๆ 

“ก็แค่สงสัยเอง” ผมเป็นผู้ชาย เนมก็เป็นผู้ชายนะเป็นไปไม่ได้หรอกแม้สังคมจะยอมรับเรื่องพวกนี้ได้ เนมจะหน้าตาน่ารักก็เถอะไม่มีทางเป็นคนรักกันได้แน่นอนอย่างมากก็เพื่อนสนิทไม่ก็น้องชายเหมือนที่เนมทำประจำก็เถอะ... 

“น่าจะเป็นน้องผมมากกว่านะไม่น่าเป็นเพื่อนได้..” 

“ตินอ่ะ” เนมทำหน้างอตลกอ่ะ ผมไม่อยากขำกลัวเนมอายเปล่า ๆ ยิ่งงอนเหมือนเด็ก ๆ ด้วย 

“ก๋วยเตี๋ยวได้แล้วครับ” 

“มาแล้ว ๆ” เนมนี่ตื่นเต้นตลอดเลย 

“ที่ว่าเหมือนน้องนี่ฉันเชื่อละ” 

“เห็นมั้ยล่ะ” 

“จะกินมั้ยนั่น” น้ำเสียงเหมือนงอน.. 

“จ้า ๆ” ผมจัดการปรุงก๋วยเตี๋ยวของตัวเองทันที ส่วนเนมนั้นปรุงนิดหน่อยแล้วก็รีบกิน คงจะหิวอย่างที่เขาว่าไว้แหละ ส่วนคุณภพก็ปรุงก๋วยเตี๋ยวของตนดูแล้วมันแดงมาก ๆ เลย กินเผ็ดไปมั้ยนั่น ผมนี่รู้สึกเผ็ดแทนเลย 

ทุกคนต่างก็จัดการก๋วยเตี๋ยวของตัวเองในชาม เนมนี่กินได้อร่อยมากเลยล่ะดูจากการกินแล้ว ส่วนคุณภพนี่ก็กินเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นยอมใจเขาเลย ผมต้องค่อย ๆ กินครับ ตักกินเลยไม่ได้ ผมไม่ค่อยถูกกับของร้อนเท่าไหร่นักเพราะลิ้นผมบางถ้ากินปุ๊บมันจะลวกลิ้นผมทันที เมื่อไปกินอย่างอื่นมันก็จะไม่ค่อยอร่อยเท่าไหร่ เพราะไม่สามารถรับรสชาติได้เต็มที่ กว่าจะกลับมาเป็นปกติก็สาม สี่ วัน 

“ร้านนี้อร่อยอ่ะติน” เนมพูดพร้อมกับเคี้ยวเส้นในปาก 

“เคี้ยวให้หมดแล้วค่อยพูดก็ได้” ผมดุเล็กน้อย ส่วนคนโดนดุก็ยังเฉยเมยกินต่อ 

“หยิบหลอดให้หน่อยสิ” 

“อ่ะนี่”ผมหยิบหลอดแล้วยื่นให้คุณภพดื่มน้ำ ไม่เผ็ดก็บ้าแล้วใส่พริกไปขนาดนั้น 

“คิกคิก” 

“ขำอะไรเนม” มีอะไรให้ขำหรอ ผมไม่เข้าใจ 

“เหมือนคู่สามี ภรรยากันเลย ตินกะคุณภพ ดูเหมาะสมกันดี” 

“แค่ก!!!! ” ผมสำลักเส้นที่อยู่ในปากทันที 

“นี่น้ำ กินน้ำก่อน” คุณภพยื่นแก้วน้ำมา ผมรับมาดื่มเล็กน้อยก็ค่อยยังชั่ว 

“เห็นไหมเหมาะกันจะตาย โอ๊ยยตินนน” 

“เนมพอแล้ว” ก่อนที่เนมจะพูดอะไรที่มากกว่านี้ผมเลยต้องจัดการขั้นเด็ดขาดโดยการเหยียบเท้าเนมไป..พึ่งจะรู้จักกันจะมาพูดแบบนี้มันก็ยังไง ๆ อยู่ 

“ตินอ่ะ” หน้างอแล้วนั่นเนม.. ขอโทษจริงๆ เนมเราจำเป็นต้องทำ เนมยิ่งเป็นพวกจินตนาการแล้วพูดออกมาซะด้วย... 

“เลิกทะเลาะกันเถอะ อิ่มยังวันนี้ผมเลี้ยงเอง” 

“เย้ ดีจัง” เปลี่ยนอารมณ์เร็วมาก... 

“อิ่มแล้ว ขอบคุณที่เลี้ยงพวกเราครับ” 

“งั้นฉันกลับก่อนล่ะต้องไปทำธุระ” คุณภพจ่ายเงินแล้วก็ออกจากร้านไป 

“เดินทางปลอดภัยนะครับ” 

“เหมือนภรรยาอวยพรสามีเวลาไปทำงานเลย” ให้ตายเถอะคิดอะไรอย่างนั้นกัน.. 

“เราก็กลับบ้านกันเถอะดึกแล้ว" 

“ไปกันเถอะ คิกคิก” 

 

 

 

. 

2BC. 

ความคิดเห็น