หอหมื่นอักษร

เชิญพับกบ เอ้ย ! พบกับเรื่องราวชวนอมยิ้มระหว่างคุณชายสุดซึนและเย่ชีชีสุดแสบ ในนิยายเรื่อง 'คุณชาย...ท่านจะรักข้าหรือไม่เล่า' ได้เลยเจ้าค่า เก๋อเก๋อรับประกันในความน่ารัก 100 เปอร์เซ็นต์เต็มเลยยยย >///<

ตอนที่ 2 ถ้าไม่เรียกว่าอาจารย์ข้าจะจูบ (2)

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 ถ้าไม่เรียกว่าอาจารย์ข้าจะจูบ (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 9k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ย. 2560 17:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 ถ้าไม่เรียกว่าอาจารย์ข้าจะจูบ (2)
แบบอักษร



“โอ๊ย รู้แล้วน่า ข้ารู้แล้ว กำลังจะลงไปเดี๋ยวนี้แหละ” เย่ชีชีเบ้ปากอย่างไม่พอใจ นางกะพริบตากลมโตคู่ใสมองไปยังสาวใช้ทั้งหลายที่อยู่ใต้ต้นไม้ ขณะที่นางกำลังจะลุกขึ้นนั้นก็ได้ยินเสียง “กร๊อบ” ดังลอยมาจากด้านล่าง


ตอนนั้นเอง ทุกคนในลานกว้างพลันหยุดนิ่งไปชั่วขณะ


“กร๊อบ” เสียงดังขึ้นอีกครั้ง

หน้าตาอิ่มเอิบอมชมพูของเย่ชีชีแปรเปลี่ยนเป็นซีดขาวในทันที ทั่วทั้งร่างของนางพลันแข็งทื่อไปเสียหมด ใบหน้าเล็กที่จวนเจียนจะร้องไห้ มองลงมายังเหล่าสาวใช้เบื้องล่างพลางพูดเสียงแผ่วเบา “เสียงเมื่อกี้....มันคือเสียงกิ่งไม้ที่กำลังจะหักใช่หรือไม่” กลุ่มสาวใช้ด้านล่างต่างเงยหน้ามองขึ้นมา สีหน้าของพวกนางขาวซีดยิ่งกว่านางเสียอีก ทั้งหมดต่างพยักหน้าทันทีอย่างพร้อมเพรียงกัน   

“จะ...จะทำยังไงดีล่ะ” มือเล็กนุ่มนิ่มของเย่ชีชีกำกิ่งต้นไม้เอาไว้แน่น พร้อมกับเอ่ยถามเสียงสั่น                        

เหล่าสาวใช้ทั้งหลายก็มองหน้ากันไปมา หลังจากนั้นสาวใช้คนที่ดูมีอายุมากกว่าเพื่อนก็เอ่ยพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงลนลาน “คุณหนูเล็กเจ้าคะ คุณหนูห้ามขยุกขยิกอย่างเด็ดขาดเลยนะเจ้านะ ข้า...ข้าน้อยจะรีบไปเรียกนายท่านมานะเจ้าคะ” เมื่อพูดจบ นางก็หันหลังรีบวิ่งออกไปทางหมู่บ้านทันที                         

เย่ชีชียังไม่ทันที่จะได้ตอบอะไร ก็รู้สึกถึงกิ่งไม้เบื้องล่างที่ดังลั่นขึ้นดัง “กร๊อบ” กิ่งไม้เริ่มจะโอนเอนลงต่ำมากขึ้นเสียแล้ว                         

“คุณหนูเล็ก......ระวังนะเจ้าคะ” 

สาวใช้ด้านล่างยืนล้อมกันเป็นวง ส่งเสียงตื่นตระหนกอย่างอดไม่ได้


เย่ชีชีอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา ถ้ารู้ว่าจะเป็นเช่นนี้ตั้งแต่แรก เมื่อครู่นี้นางก็คงยอมลงจากต้นไม้อย่างโดยดีก็คงไม่มีปัญหาอะไรแล้ว แต่ตอนนี้เห็นทีจะไม่รอดเสียแล้ว หลีอวิ๋นไปตามท่านปู่ นางคงหนีไม่พ้นที่จะต้องโดนดุอย่างเคยแน่......


คราแรกที่โม่หานชิงพาทหารองครักษ์ของเขาเดินเข้าสู่หมู่บ้านเฟยเห่อ เขาก็เห็นกลุ่มสาวใช้ในชุดสีเขียวอ่อนกำลังยืนล้อมต้นไทรเก่าแก่อยู่กลางลานหน้าหมู่บ้าน พวกนางกำลังมองขึ้นไปยังบนต้นไม้ต้นนั้น ทั้งๆ ที่คนเต็มลานขนาดนี้ แต่กลับไม่มีใครที่สังเกตเห็นว่าพวกเขาเดินเข้าเลยมาสักคน                        

ทหารองครักษ์ที่อยู่ด้านหน้าของโม่หานชิงนั้น หลังจากที่พวกเขาเดินเข้ามา เขาก็เปลี่ยนไปเดินตามหลังของโม่หานชิงอย่างทันที เพียงแค่เขามองเห็นท่าทางของสาวใช้กลุ่มนั้นที่กำลังเงยหน้าขึ้นมองฟ้า เขาก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองขึ้นไปบ้าง แต่ทว่านอกเหนือจากแสงอาทิตย์ที่กำลังลาลับขอบฟ้าแล้ว เขาก็มองไม่เห็นอะไรอีก                         

คิ้วของโม่หานชิงขมวดมุ่น เขาพาทหารองครักษ์เดินต่อไปยังเบื้องหน้า ในขณะที่กำลังจะอ้าปากถามอยู่นั้น จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงที่ดังขึ้นมาจากด้านบนศีรษะ 


เสียง “กร๊อบ” ดังขึ้นเสียงหนึ่ง ตามมาด้วยเงาร่างสีชมพูที่กำลังตกลงมาจากฟ้า                         


“คุณหนูเล็ก !”  


ขณะเดียวกันที่เงาร่างนั้นพลัดตกลงมา เหล่าสาวใช้ที่อยู่ภายในสวนก็ต่างส่งเสียงร้องอย่างตื่นตกใจ                  


เวลาชั่วพริบตานั้น โม่หานชิงก็รู้สึกได้ถึงบางอย่างที่กำลังจะหล่นทับตัวของเขา ในใจของเขาพลันรู้สึกตระหนก ตอนที่กำลังจะเคลื่อนตัวหลบนั่นเอง เขาก็ได้ยินเสียง “ตุ้บ” ดังขึ้น ของสิ่งนั้นได้ตกลงมาบนร่างเขาเสียแล้ว


น้ำหนักที่เทลงมาอย่างไม่ทันตั้งตัวนั้น ทำให้ร่างของเขาถูกกดทับลงบนพื้นอย่างทันที เสื้อคลุมยาวสีขาวพระจันทร์ตัวนั้นเมื่อสัมผัสกับพื้น ก็เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นละอองเสียแล้ว                         

“คุณชาย !” ทหารองครักษ์ที่ตามหลังของโม่หานชิงมานั้นตะลึงงันทันที เหตุการณ์เมื่อครู่นี้เกิดขึ้นในระยะเวลารวดเร็วนัก ยังไม่ทันที่เขาจะดึงแขนนายของตัวเอง คุณชายของเขาก็ล้มลงไปนอนบนพื้นเสียแล้ว

เวลานั้นเองเงาร่างสีชมพูอย่างน่ารักนั้นก็ได้กึ่งนั่งกึ่งนอนทับอยู่บนร่างคุณชายของเขาแล้ว ตอนที่เย่ชีชีตกลงมานั้น นางก็อดไม่ได้ที่จะหลับตาปี๋ แต่แล้วกลับไม่ได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดอย่างที่ได้จินตนาการไว้

รอบบริเวณนั้นพลันเงียบสงบ ไม่ได้ยินเสียงใดเลยแม้แต่น้อย ทว่าภายใต้อุ้งมือบางกลับสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น   


หลังจากนั้นไม่นาน เสียงเข้มงวดของผู้อาวุโสที่ดังลอยมาแต่ไกลนั้นก็กลับเข้าใกล้จนแปรเปลี่ยนเป็นเสียงเรียกด้วยโทสะ “เย่ชีชี !”

เย่ชีชีสะดุ้งเฮือกไปเสียทั้งร่าง นางค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ สายตามองหลีอวิ๋นที่เดิมเข้ามาพร้อมกับท่านปู่ด้วยท่าทางรีบร้อน นางก้มหน้างุดอย่างทันที แล้วยิ้มออกมาอย่างแห้งๆ “ท่านปู่...ท่านมาแล้ว......”






แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น