หอหมื่นอักษร

เชิญพับกบ เอ้ย ! พบกับเรื่องราวชวนอมยิ้มระหว่างคุณชายสุดซึนและเย่ชีชีสุดแสบ ในนิยายเรื่อง 'คุณชาย...ท่านจะรักข้าหรือไม่เล่า' ได้เลยเจ้าค่า เก๋อเก๋อรับประกันในความน่ารัก 100 เปอร์เซ็นต์เต็มเลยยยย >///<

ตอนที่ 1 ถ้าไม่เรียกว่าอาจารย์ข้าจะจูบ (1)

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 ถ้าไม่เรียกว่าอาจารย์ข้าจะจูบ (1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 16k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ย. 2560 17:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 ถ้าไม่เรียกว่าอาจารย์ข้าจะจูบ (1)
แบบอักษร



ยามเย็น แสงอาทิตย์สุดท้ายของวันได้ทอประกายสีส้มแดงลงมาจากฟากฟ้า เป็นแสงแห่งความอบอุ่นที่สาดส่องลงบนขุนเขาน้อยใหญ่ที่ห่างไกลออกไปจนสุดลูกหูลูกตา ย้อมทับลงยังสีเขียวขจีอีกชั้นจนกลายเป็นสีเหลืองทองบางๆ

นกนางแอ่นตัวน้อยต่างโบยบินร้อยเรียงอยู่บนท้องฟ้า เรียงตัวเป็นเส้นโค้งอย่างงดงาม ผ่านยอดไม้ แล้วบินหายลับไปกับตา แสงอาทิตย์ยามอัสดงส่องกระทบกับผิวน้ำที่ใสกระจาง สีฟ้าของผืนน้ำกับสีส้มทองของท้องฟ้าต่างกระทบเข้าด้วยกันจนกระเพื่อมไหวไปมา เสมือนหนึ่งดวงดาวระยิบระยับมากมายกำลังตกลงมาจากฟากฟ้าที่งดงามท่ามกลางความเงียบสงบ


แต่ทว่า ณ เวลานี้ ภายในหมู่บ้านเฟยเห่อซึ่งหลบซ่อนตัวอยู่บนภูเขาเยว่ชิงกลับมีเสียงตะโกนร้องเอ็ดอึงดังขึ้นมาเป็นระยะ "คุณหนูเล็กคะ รีบลงมาเถอะนะเจ้าคะ หากนายท่านมาเห็นเข้า พวกเราต้องโดนเอ็ดอีกแน่เลยเจ้าค่ะ"

"คุณหนูเล็ก เมื่อวานเพิ่งรับปากกับพวกเราว่าจะไม่ปีนต้นไม้อีกแล้วอย่างไรล่ะเจ้าคะ แล้ว...เหตุใดวันนี้ถึงได้ไปอยู่บนนั้นได้อีกล่ะเจ้าคะ"

"โอ๊ะ โอ๊ะ โอ๊ะ ระวังนะเจ้าคะ คุณหนู อย่าตกลงมาเป็นอันขาดนะเจ้าคะ !"

บริเวณลานด้านหน้าของหมู่บ้านเฟยเห่อ บนต้นไทรเก่าแก่ที่แตกกิ่งก้านอันอุดมสมบูรณ์นั้นมีร่างเล็กกะทัดรัดของเด็กหญิงที่สวมใส่ด้วยชุดกระโปรงสีชมพูอ่อนบานฟูฟ่องกำลังนั่งแกว่งขาไปมาอยู่บนกิ่งไม้ขนาดเท่าลำแขน

บริเวณด้านล่างของต้นไทรเก่าแก่ สาวใช้กลุ่มหนึ่งสวมด้วยชุดสีเขียวอ่อนกำลังยืนล้อมบริเวณรอบโคนต้น สีหน้าของพวกนางนั้นต่างเต็มไปด้วยความวิตกกังวล

"ไม่ต้องกังวลไปหรอก ข้าปีนต้นไทรต้นนี้ทุกวัน แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยตกลงมาเลยสักครั้ง" ใบหน้ากลมเล็กขาวใสอมชมพูของเย่ชีชีเต็มไปด้วยรอยยิ้ม นางแกว่งเท้าไปมา พลางชะโงกหน้าออกไปมองยังนอกหมู่บ้าน เสียงใสๆ พึมพำออกมาว่า "วันวันก็อยู่แต่ในหมู่บ้าน ไม่เห็นจะสนุกตรงไหนเลย เมื่อไรท่านปู่จะอนุญาตให้ข้าลงเขาสักทีนะ"

"โถ่ นายหญิงน้อยเจ้าขา รีบลงมาเถอะนะเจ้าคะ หากคุณหนูยังไม่ลงมาอีก นายท่านต้องไล่พวกเราลงเขาแน่นอนเลยเจ้าค่ะ...." กลุ่มสาวใช้ที่ล้อมรอบอยู่ใต้ต้นไม้ ต่างเงยหน้ามองเย่ชีชีที่นั่งแกว่งขาทำท่าไม่รู้ไม่ชี้อยู่ด้านบน เช่นนั้นพวกนางก็รู้สึกเพียงแต่ว่าใจของตนเองก็เปรียบกับขาของคุณหนูที่กำลังแกว่งไปแกว่งมาในอากาศเช่นเดียวกัน                     

"ไม่มีทางหรอก หากท่านปู่จะไล่พวกเจ้าล่ะก็ ข้าจะช่วย....." ขณะที่เย่ชีชีกำลังพูดอยู่นั้นเอง จู่ๆ เสียงใสๆ ก็พลันหยุดชะงักลง สายตาทอดมองยาวออกไปไกลยังนอกหมู่บ้าน สายตาเห็นเงาร่างของคนสองคนกำลังเดินอย่างช้าๆ มาตามทางที่คดเคี้ยวบนภูเขา


คนที่เดินอยู่ด้านหน้านั้นสวมชุดสีดำ มองเพียงปราดเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าเขาเป็นทหารองครักษ์ ส่วนคนที่เดินตามหลังมานั้น ดูอย่างไรอายุก็ไม่น่าจะเกินเจ็ดแปดขวบ เห็นได้ชัดว่าเป็นเด็กคนหนึ่ง


"มีคนมาแล้ว มีคนมาแล้ว"  ทันใดนั้นเย่ชีชีก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา นางจึงรีบตะโกนบอกสาวใช้ด้านล่างทันที "ข้าเห็นคนสองคนเดินมาทางหมู่บ้านของพวกเรา"

แสงสุดท้ายของอาทิตย์ยามเย็นสาดแสงรำไรกระทบลงบนร่างของคนสองคนนั้น แต่เพราะระยะห่างที่ค่อนข้างมาก ทำให้เย่ชีชีมองไม่เห็นลักษณะของของคนที่อยู่ด้านหลัง เห็นเพียงแค่ภาพของเขาที่สวมใส่ด้วยชุดสีขาวพระจันทร์ สายลมเบาๆ ที่พัดผ่านทำให้ชายเสื้อคลุมตัวยาวนั้นพลิ้วไหวไปตามสายลม ร่างของเขาเดินผ่านทุ่งดอกไม้ที่สะท้อนแสงทอประกายหลากสีอย่างช้าๆ ช่างเป็นภาพที่งดงามน่าดูชมยิ่งนัก


เย่ชีชีกลั้นหายใจอย่างเสียไม่ได้ นางมองเงาร่างสีขาวดุจแสงจันทรานั้นอย่างหมดสิ้นคำพูดที่จะกล่าว                        

ปีนี้เย่ชีชีมีอายุได้ 5 ปี ตั้งแต่ที่นางจำความได้ นางก็อาศัยอยู่ในหมู่บ้านเฟยเห่อนี้มาโดยตลอด ไม่เคยที่จะได้ย่างกรายออกไปนอกหมู่บ้าน อีกทั้งยังไม่เคยเห็นผู้ใดที่มาที่นี่เลย

ครั้งนี้จึงนับเป็นครั้งแรกที่นางเห็นว่ามีคนจากภายนอกเข้ามาเยี่ยมเยียนที่หมู่บ้านเฟยเห่อ อีกทั้งหนึ่งในสองผู้มาเยือนนั้น ยังมีเด็กที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับนางอีกด้วย นี่หมายความว่า.......นางจะมีเพื่อนเล่นแล้วอย่างนั้นใช่ไหม

"มีคนมาหรือเจ้าคะ" สาวใช้ที่ยืนห้อมล้อมต้นไม้อยู่นั้น มองมายังเย่ชีชีที่นั่งอยู่บนกิ่งไม้ ท่าทางที่กำลังมองออกไปยังเบื้องหน้านั้นอึ้งไปเล็กน้อย หลังจากนั้นไม่นานก็เปล่งเสียงออกมาอย่างรบเร้า “อย่างนั้นถ้าหากคุณหนูยังไม่รีบลงมาอีก....แล้วถูกคนนอกพบเห็นเข้า พวกเราก็จะยิ่งโดนดุเข้าไปใหญ่น่ะสิเจ้าคะ...."






แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น