facebook-icon

ไรท์เขียนลงที่ธัญวลัยที่เดียวนะคะ ถ้าใครเห็นนิยายไรท์ไปอัพที่อื่น บอกไรท์ด้วยนะคะ ❤️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติพุทธศักราช 2557 ห้ามดัดแปลงบทความ คัดลอกและนำไปใช้บางส่วนและนำไปเผยแพร่ไม่ว่ากรณีใดๆทั้งสิ้นโดยไม่ได้รับอนุญาต หากฝ่าฝืนมีบทลงโทษบัญญัติไว้สูงสุดตามกฎหมาย พระราชบัญญัติ 2537

ชื่อตอน : BAD UNFRIEND 31 (FREE)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 111.8k

ความคิดเห็น : 994

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ย. 2563 01:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
BAD UNFRIEND 31 (FREE)
แบบอักษร

31

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา...

หลังจากงานแต่งงานของอีเกล ฉันก็ไม่ได้เจอกับซีย์อีกเลย...ฉันก็พึ่งไปทำงานถ่ายแบบให้บริษัทเขาเมื่อสองวันที่แล้ว...แต่เราก็ไม่ได้เจอกัน เพราะเขาไม่ได้ลงมาดูงานเหมือนเมื่อก่อนแล้ว...

Instagram

(รูปซีย์)

10998 Likes

zey.y

Views 103 Comments

fifaaa.1 หน้ามึงดูหงอยๆจังวะ

zxz.cc เป็นไรปะครับ พี่เมีย

item.mm ✌🏻

และเมื่อฉันเปิดไอจีขึ้นมา ฉันก็เห็นไอจีซีย์ที่อัพรูปไปตั้งแต่เมื่อคืนสินะ...ทำไมฉันจึงรู้สึกแปลกๆจัง ยิ่งได้เห็นรูปของเขาก็ยิ่งรู้สึก...คิดถึง...

แต่มันก็คงเพราะเมื่อก่อนเขาจะคอยตามฉันติดไปทุกๆครั้ง ทุกๆแหละมั้ง ไม่นานฉันก็คงจะชินกับการที่ไม่มีเขา...

Lineeeeeeeeeee ~ แล้วอยู่ๆเสียงแจ้งเตือนไลน์ฉันก็ดังขึ้น...

LINE (4)

Lee : อีนู

Lee : อยู่คอนโดปะ?

Nurine : อยู่ๆ

Lee : ไปหาได้ปะมึง

Lee : เหงาๆ

Nurine : เออ มาดิ

Nurine : กูก็เหงาๆเหมือนกัน

Bee : เห้ย กูไปด้วยๆๆๆ

Lee : เออมาเลยอีบี

Gale : กูด้วยสิคะะะะะ

Lee : มึงกลับมาจากฮันนีมูลละหรออีเกล?

Gale : กลับมาตั้งแต่เมื่อวานละ

Lee : เออเค

Lee : งั้นไปเจอกันห้องอีนูรีน

Lee : ok?

Bee : จัดไปสิคะ

Gale : เคมึง

Nurine : เคๆ เดะกูรอ

แล้วพวกมันก็เงียบกันไป สงสัยไปแต่งตัวมาหาฉันละมั้ง เพื่อนมาหาก็ดีเหมือนกัน ฉันจะได้เลิกคิดเกี่ยวกับเรื่องซีย์สักที...ยิ่งอยู่คนเดียวยิ่งฟุ้งซ่าน คำนี้ใช้ได้จริงเสมอ...ว่าแต่แล้วฉันเป็นบ้าอะไรเนี่ย! ฉันควรจะดีใจที่ซีย์เลิกมาข่มขู่หรือขืนใจฉัน เลิกมายุ่งวุ่นวายกับฉันไม่ใช่หรอ แต่ในความเป็นจริงทำไมฉันไม่รู้สึกแบบนั้น ฉันรู้สึกว่า...ไม่โอเคกับการที่ซีย์นิ่งและเย็นชาใส่แบบนี้เลย...ฉันไม่ชอบเลย...

—ผ่านไปสักพัก—-

ออด ออด เสียงออดห้องฉันก็ดังขึ้น พวกมันมาถึงแล้วสินะ...

แอดดดดดดดดด ฉันเดินไปเปิดผระตูให้พวกมันเข้ามา....

“อีนู ทำไมมึงดูโทรมๆวะ” อีบีเอ่ยทักฉันขึ้น...

“นอนน้อยมั้ง” ฉันตอบมันไป

“แล้วทำไมไม่นอนเยอะๆละคะ” อีบีถามกลับมา

“มันนอนไม่หลับอะมึง” ฉันบอกมันไป ก็จริงนิ ยิ่งตกดึกฉันก็ยิ่งคิดนู้นคิดนี้...จนมันนอนไม่หลับ...

“มึง มีอะไรอยากระบายกับพวกกูไหม?” อยู่ๆอีลีก็ถามขึ้นมา...

“ไปนั่งคุยกันที่โซฟาเถอะ” อีเกลบอก

“อืม” ฉันพยักหน้าตอบมัน ก่อนจะพากันไปนั่งที่โซฟา...

“อะ พูดมา” พอนั่งปุ๊ป อีลีก็พูดขึ้นปั๊ป...มันรู้งั้นหรอ...

“มึงรู้...หรอ?” ฉันถามมันไป

“เรื่องซีย์ ใช่ปะ?” มันถามฉันกลับมา

“อืม” ฉันก็พยักหน้าตอบมันไป

“อาการพวกมึงชัดขนาดนั้น ดูไม่ออกก็ควายละ ตอนงานแต่งอีเกล ปกติซีย์มันจะโมโหไม่ก็กระชากให้มึงกลับด้วยละ แต่นี่ไม่ มันกลับไปก่อนเลยด้วยซ้ำ แถมวันนั้นมึงก็ดูหงอยๆ ใครเขาดูก็รู้ทั้งนั้นแหละ” อีลีพูดออกมา...

“มีอะไรกัน? บอกพวกกูได้ไหม?” อีเกลถามขึ้น...

“ไม่มีอะไรหรอกมึง พวกมึงอะคิดมาก” ฉันเลือกที่จะปิดพวกมันไว้...ฉันเป็นพวกไม่ค่อยชอบเอาเรื่องไม่สบายใจไปเล่าให้คนอื่นหนักใจไปด้วยอะ...ฉันเลยเรื่องที่จะเงียบมันไว้จะดีกว่า

“งั้นหรอ? งั้นคืนนี้เราไป22somethingกัน” อยู่ๆอีลีก็เปลี่ยนเรื่อง ชวนไปร้านเหล้าแทน...

“ไปดิ” ฉันรีบตอบไปทันที...ก็นะ เวลาเรารู้สึกไม่โอเค ร้านเหล้าจะช่วยเราได้ระดับนึงนะ...ฉันคิดว่างั้น

“ไปๆๆ” อีบีรีบตอบกลับอีกคน

“เดี๋ยวกูโทรบอกเทมก่อน” อีเกลบอก

“ค่ะ คนมีผัว!” อีบีหันไปจิกกัดอีเกล ก่อนที่อีเกลจะเดินออกไปโทรศัพท์บอกไอเทม...

@22something

ตอนนี้ฉันก็มาถึงร้านเหล้ากันแล้ว...

“มึงๆโต๊ะนี้เลย” อีลีเป็นคนเลือกโต๊ะแล้วก็สั่งจัดการทุกอย่าง...

“โอเค” พวกฉันตอบมันไป

—— ผ่านไปสักพัก —-

แชะ! เสียงอีเกลแอบถ่ายรูปฉัน...ก่อนที่มันจะส่งรูปเข้าเครื่องฉัน...และ

พึ่บ! เสียงแก้วฉันกระทบกับโต๊ะ เพราะมันหมดแก้วอีกแล้ว! ฉันดื่มไปเยอะมาก...จนตอนนี้สมองฉันมันเริ่มช้าไปหมด...

“อีนู...มึงชอบซีย์ใช่ปะ?” อยู่ๆอีลีก็ถามฉันขึ้น...

“กูไม่รู้...แค่กูคิดถึง...ซีย์” ฉันตอบมันไปตามความเป็นจริง เพราะตอนนี้สติฉันเริ่มไม่อยู่กับล่องกับลอยแล้ว...(อาการคนเมา)

“มึงชอบซีย์ แล้วทำไมมึงไม่บอกซีย์ไปตรงๆละ” มันยังคงถามฉัน

“กู...กลัว” ฉันตอบมันไป

“มึงกลัวอะไร ซีย์มันยังรักมึง มึงเองก็รู้ แล้วมึงจะกลัวอะไรอีก?” มันถามฉัน...

“กูกลัว...กูกลัวซีย์จะทิ้งกู...เหมือนกับที่พ่อของกูทำกับแม่ของกู...กูไม่อยากเป็นแบบนั้น” ฉันบอกมันไป เพราะความรักมันสามารถทำร้ายเราได้เสมอ ฉันเลยกลัว...และฉันก็คงจะรับไม่ได้ถ้ามันเป็นแบบนั้น...

“มึงจะเอาพ่อมึงมาตัดสินผู้ชายทั้งโลกไม่ได้นะ...อีนู” อีเกลบอกฉัน...

—- ฉันก็ได้แต่เงียบและคิดตามที่มันบอก —-

“มึงเองก็...ชอบซีย์มาตั้งแต่มอปลายแล้วใช่ไหม?” อีลีถามฉัน...

“อืม แต่ตอนนั้น...กูยังเด็กแล้วกูก็เกลียดพ่อมากๆที่ทำร้ายแม่กู กูเลยอยากจะทำร้ายพวกผู้ชายให้มันเจ็บซะบ้าง...กูยอมทำร้ายแม้กระทั่ง...คนที่กูรู้สึกดีๆด้วย” ฉันบอกมันไปแบบเปิดอก ใช่! ฉันชอบซีย์มานานแล้ว ตอนแรกมันก็เฉยๆนะ แต่เราต้องทำงานร่วมกัน กลายเป็นคู่จิ้นกัน ของแบบนี้มันก็ต้องหวั่นไหวกันบ้างอยู่แล้วจริงไหม? คำว่าผู้หญิงกับผู้ชายไม่สามารถเป็นเพื่อนกันได้ คำนี้ฉันว่ามันก็จริงนะ...มันก็ต้องรู้สึกกันบ้างแหละ...

“แล้วทำไมมึงต้องกลัวกับอะไรที่มันยังไม่เกิดขึ้นด้วยอะ ถ้ามึงเป็นแบบนี้แล้วเมื่อไหร่มึงจะมีความสุขวะ?” อีลีถามฉัน...

เงียบ ฉันไม่ได้ฟังในสิ่งที่มันพูดแล้วคิดตาม

“นูรีน ถ้าวันนึงซีย์มันจะเปลี่ยนไป ถึงตอนนั้นมึงก็ทำอะไรไม่ได้ แต่อย่างน้อยมึงก็ยังเคยมีความสุขกับคนที่มึงรัก ดีกว่ามึงพยายามหนีปะวะ?” อีเกลถามฉันขึ้นอีก...

“ไม่ต้องวันนึงหรอก ตอนนี้ซีย์ก็เปลี่ยนไปแล้ว...ซีย์ไม่สนใจกูแถมยังเย็นชาใส่กูมากๆ พวกมึงก็เห็น ฮึกก” ฉันบอกมันไปพร้อมกับเริ่มร้องไห้...ฉันเจ็บ

“ก็สมควร เล่นตัวอยู่ได้” อีลีพูดขึ้น...

“มึงอะ...ฮึกกก ฮืออออ” แล้วฉันก็ร้องไห้อย่างเขื่อนแตก...(นึกภาพตอนคนเมาอกหัก)

“กูจะทำ ฮึก ยังไง ฮึก ต่อไปดี” ฉีนถามพวกมันไปอย่างหมดหนทาง ฉันคิดถึงเขามากๆเลย...

“ง้อสิคะ!” อีบีบอกฉัน

“ง้อยังไง” ฉันถามมันไป เพราะฉันไม่รู้ว่าจะต้องง้อยังไง จริงๆ

“มึงก็คิดเอาสิ ว่าควรจะง้อผัวด้วยวิธีไหน ผัวมึงนะคะ!” อีลีบอกฉัน

“คิด มะ ออก” ฉันบอกมันไป...ก่อนที่จะเอาไอโฟนขึ้นมาเล่นอย่างเมาๆ...หรือว่าจะใช้วิธีนี้ดี...

พอคิดได้แบบนั้น ฉันกดเซฟรูปที่อีเกลแอบถ่ายลงเครื่องตัวเอง ก่อนจะเริ่มทำอะไรบางอย่าง....

ฟึ่บ!! แล้วภาพก็ตัดไป!! (อาการเมาน็อค!)

ความคิดเห็น