สายไหมสีชมพู

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Bad Friend 11 อัพครบ

คำค้น : ซัน,อุ้มอิ้ม,เพื่อน,Bad Friend

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.3k

ความคิดเห็น : 54

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ย. 2560 22:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Bad Friend 11 อัพครบ
แบบอักษร

Bad Friend 11​


ฉันมองคนตรงหน้าที่ยืนเงียบไม่เอ่ยอะไรออกมาหลังจากที่ฉันพูดจบ


" กูทำไม่ได้ " เสียงของคนตรงข้ามเอ่ยขึ้นมาอย่างเเผ่วเบาเเต่ก็ไม่ได้เบาจนทำให้ฉันไม่ได้ยิน 


" มึงเเค่ไม่ต้องมายุ่งกับกูอีกมันจะยากตรงไหน " ฉันตอบกลับไปนิ่งๆเพราะไม่เข้าใจ เเค่เลิกยุ่งกับฉันมันจะยากตรงไหน เเค่ทำเหมือนเราไม่รู้จักกันไปเลยก็จบ


" เเต่มึงเป็นเมียกูนะ " ฉันมองหน้ามันพร้อมเเสยะยิ้มมุมปากทันที หึ! มันจำคนผิดหรือเปล่า เเต่ก่อนที่ฉันจะเอ่ยตอบกลับไปคนที่เคยนั่งอยู่ตรงข้ามฉันก็ย้ายตัวมานั่งอยู่ข้างฉัน


" มึงลืมอะไรไปหรือเปล่า เมียมึงอะดรีม มึงกับกูก็เเค่เพื่อนก็ " ฉันเอ่ยออกไปอย่างหงุดหงิดมากกว่าเดิมหลายเท่า


" เเต่เพื่อนที่ไหนเขาเอากันวะ!! " เเต่คนข้างกายฉันก็ยังเอ่ยออกมาอย่างไม่ยอมเเพ้


" เเล้วมึงจะเอายังไงวะ!! กูก็ไม่ได้อยากให้มันเป็นเเบบนี้ไหม " ฉันเอ่ยขึ้นด้วยอารมณ์ที่เริ่มมากขึ้นกว่าเกาเมื่อมันเริ่มที่จะพูดไม่รู้เรื่องเข้าทุกที มันจะเก็บฉันกับดรีมไว้พร้อมกันหรอ 


" มึงคุยกับกูมันจะยากอะไรนักหนา กูผัวมึงเเต่มึงเสือกไม่คุยกับกูเนี่ยนะ!! " มันก็ตอบฉันกลับมาด้วยเเรงอารมณ์ไม่เเพ้กัน 


" กูไม่เคยมีผัวเเบบมึง!!! " ฉันตอบกลับไปด้วยความโมโหไม่เเพ้กัน เมื่อรู้สึกโมโหขึ้นมาที่คนตรงหน้าพูดเเบบนี้ขึ้นมา


" หรือมึงต้องให้กูทบทวนความจำว่ากูนี่เเหระที่เป็นผัวมึง " ซันเอ่ยออกมาพร้อมกับรวบตัวฉันไปกอดไว้เเละพยายามซุกไซร้ซอกคอของฉัน


" มึงหยุดนะ!! ถ้ามึงไม่หยุดกูจะทำให้ดรีมมันเจ็บปวดเเบบกูเหมือนกัน " ฉันเอ่ยออกไปเพราะถ้ามันทำเเบบนี้กับฉันอีกฉันก็จะจัดการกับคนที่มันรักเหมือนกัน 


" อย่ายุ่งกับดรีม!! " เสียงทุ้มเอ่ยออกมาอย่างดุดันพร้อมกับบีมเเขนของฉันจนรู้สึกเจ็บไปหมด


" ปล่อยนะ!! เจ็บ " ฉันเอ่ยออกมาเมื่อรู้สึกเจ็บมากกว่าเดิม ไม่นานก็เเรงรัดรอบเเขนก็คลายลง


" มึงไม่มีสิทธิ์ที่จะยุ่งกับดรีม " เเม้ว่าเเรงบีบที่เเขนจะคลายลงเเล้วเเต่น้ำเสียงของมันยังคงความดุดันอยู่ดี หึ เป็นห่วงกันดีจริงๆ 


" งั้นมึงก็ปล่อยกูไปสิ " ฉันดิ้นจนหลุดออกจากอ้อมเเขนเเกร่งเเล้วลุกขึ้นยืนก่อนจะเอ่ยออกมา เเล้วเดินหันหลังออกมาทันที พร้อมกับความรู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจ ยังไงฉันก็เป็นคนเเพ้อยู่ดีสินะ 


พึ่บ!!  เฮ้ย!!! ทันทีที่ฉันเปิดประตูออกพวกยัยเจนก็ถลาเข้ามาในห้องทันที นี่คืออะไร? ไม่ใช่ว่าพวกมันเเอบฟังนะ เเต่ก็คงไม่ได้ยินหรอกเพราะห้องนี้เก็บเสียง


" เข้ามาดิ " ฉันเอ่ยบอกพร้อมกับหลบทางให้พวกมันที่เดินเข้ามา ไม่มีใครเอ่ยถึงเหตุการณ์ก่อหน้านี้เลยซึ่งก้ดีเเล้วเเหระ 


เเอดดดดด เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นซึ่งฉันคลาดว่าน่าจะเป็นเพื่อนของพีตันที่มันบอกไว้


" นั่นอุ้มใช่ไหมอะ " เสียงที่เหมือนเคยได้ยิ้นที่ไหนเอ่ยขึ้นมาพร้อมชื่อของฉันทำให้ฉันเองต้องเงยหน้าขึ้นไปดูทันที เมื่อมองคนที่มาใหม่ก็ต้องตกใจทันทีเพราะไม่ใช่ใครนอกจาก...


" เชน " ใช่เเล้วคนที่พึ่งเข้ามาคืนเชน อย่าบอกนะว่าเพื่อนของพีตันคือเชนอะ


" รู้จักกันหรอ " พีตันเอ่ยขึ้นมาหลังจากที่เงียบอยู่นานพร้อมกับเรียกให้เชนไปนั่งลงข้างมัน


" อืม เคยเจอกันอะ เราดีใจนะที่ได้เจออุ้มอีก " ประโยคเเรกคุยกับพีตันก่อนที่ประโยคต่อมาจะหันมาคุยกับฉัน ฉันจึงทำได้เพียงยิ้มตอบบางๆ


" เออ พวกมึงนี่เพื่อนกูที่กูบอกไว้ทีเเรกมันชื่อเชน ส่วนมึงนั้นอุ้มมึงคงรู้จักอยู่เเล้ว เเละยัยนั่นชื่อเจน ส่วนไอ้คนที่นั่งข้างมึงอะชื่อไลน์ ไอ้ตนทีถือเเก้วเหล้าอยู่ชื่อเอวาน ส่วนไอ้คนที่นั่งริมสุดนั่นชื่อซัน " พีตันเอ่ยเเนะนำทุกคนก่อนที่พวกเราจะนั่งคุยกันเหมือนเดิม เเต่ส่วนมากจะเป็นเชนมากกว่าที่ชวนฉันคุย เเต่ฉันก็ตอบกลับไปนะเพราะถือว่าเราสนิทกันเเล้วไม่มากก้น้อย


" เราดีใจนะทีได้เจออุ้มอะ เเต่วันนี้สวยจัง " เชนเอ่ยขึ้นมาหลังจากที่ย้ายมานั่งข้างฉันพร้อมกับยิ้มออกมา 


" เราก็สวยทุกวันอยู่เเล้วไหมล่ะ " ฉันเอ่ยออกไป


" ก็จริง ในสายตาเราอุ้มก็สวยเสมออยู่เเล้วนะ " เมื่อคนตรงหน้าเอ่ยออกมาฉันถึงกับไปไม่ถูกเลยทีเดียวจึงได้เเต่ส่งยิ้มกลับไป


" อุ้มพรุ้งนี้อยากไปทำเล็บอะ พาไปหน่อยดิ " เสียงของยัยเจนเอ่ยขึ้นหลังจากที่ฉันเลิกคุยกับเชนได้ไม่นาน


" จะไปกี่โมงอะ " ฉันถามออกไป ดีที่พรุ้งนี้เป็นวันเสาร์ไม่ต้องตื่นเเต่เช้า


" ซักบ่ายโมงครึ่งเเล้วกัน " เมื่อคุยกันจบฉันก็ขอตัวกลับก่อนเพราะค่อนข้างดึกเเล้วซึ่งยัยเจนก็จะกลับเเล้วเหมือนกันซึ่งมีฉันเป็นคนมาส่ง

คอนโดK 


ฉันกลับมาถึงห้องก็จัดการอาบน้ำเเล้วมานอนเปิดซีรีย์เกาหลีดู ถึงเเม้ว่าจะค่อนข้างดึกเเล้วเเต่ฉันยังไม่ค่อยง่วงไงเลยกะว่าจะมาดูค่าเวลารอง่วง 

ฉันดูจนเวลาล่วงเลยเข้ามาถึงตีสองก็ปืดหนังเเละเข้านอนทันที


อื้อออออ ฉันร้องออกมาเมื่อรู้สึกถึุงเเรงกอดรัดที่รอบเอวเเละรู้สึกหนักเหมือนมีอะไรว่างทับไว้อยู่จนต้องลืมตาขึ้นมามอง เเต่เมื่อลืมตาขึ้นมาฉันก็ต้องตกใจทันทีเมื่อพบกับใบหน้าที่คุ้นเคยอยู่ห่างหน้าของฉันเพียงเเค่คืบจนฉันเเทบกันหายใจเพราะกลัวว่าคนตรงหน้าจะตื่นขึ้นมา เเถมตอนนี้ก็พึ่งตีห้าครึ่งเอง


" อุ้ม " เสียงเรียกชื่อของฉันดังขึ้นมาลบกวนการนอนของฉันจนต้องหยิบขึ้นมาคุบใบหน้าเอาไว้


" ตื่นได้เเล้ว " เสียงเดิมเอ่ยขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับเเรงบีบเบาๆบริเวณจมูกของฉัน เเต่เดียวนะ!!! ฉันนอนอยู่คนเดียวไม่ใช่หรอ เมื่อคิดได้ดังนัน้ฉันก็ลืมตาขึ้นมาทันที ก่อนจะพบกับใครบางคนที่นอนมองหน้าฉันอยู่พร้อมกับจับผมฉันไปม้วนเล่นเบาๆ


" เข้ามาได้ไง " ฉันลุกขึ้นนั่งพร้อมกับเอ่ยถามคนตรงหน้าออกไป นี่ฉันลืมไปได้ไงว่าเมื่อคืนเขาเข้ามาในห้องของฉันกันนะ 


" คีย์การ์ดไง " ซันเอ่ยขึ้นเสียงเรียบก่อนจะลุกขึ้นยืนทั้งที่ร่างกายมีเพียงเเค่กางเกงนอนเพียงตัวเดียว


" เเต่นี่มันห้องฉันก่อนเข้านี่ได้ขอเจ้าของห้องเขาก่อนหรือยัง " ฉันถามคนตรงหน้าออกไปอย่างไม่ค่อยจะสบอารมณ์

.

.

.

มาเเล้วค่าาาา ไม่ได้หายไปไหนเเค่การบ้านเยอะ บวกกับไม่สบายเเละตอนนี้รู้สึกได้ว่าจะเป็นเยอะกว่าเดิมเเล้วเเต่จะพยายามมาให้บ่อยเน้อออ

#พี่ซันคนเลว ขอกำลังใจหน่อยค่าาา


1เม้น1​กำลังใจ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น